*όπου ''Ενός'' στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ''άνθρωπος''. Έν=Ένα=One=Ο.Ν.Ε.=Ο.Η.Ε=UN=Γυνή=Οίνος=Venus/Αφροδίτη.

Η ''Πλειοψηφία του Ενός'' δεν αναφέρεται μόνο στο γεγονός ότι στην ζυγαριά της οικονομίας οι πολλοί βουλιάζουν και ο ένας διασώζεται αλλά, επιπροσθέτως, σημαίνει ότι αυτός ο ένας (1) άνθρωπος διασώζει κυρία και έλκει το πλοίο της κυβέρνησης, τον κύβο που ερρίφθη και βυθίζεται (όπως ακριβώς σε μιαν ζυγαριά όπου η μάζα των πολλών χάνεται λόγω του βάρους). Η βάση της ερευνητικής μεθόδου στηρίζεται στην διαδικασία λήψης αποφάσεων κατά πλειοψηφία και την έκδοση αποτελεσμάτων μετρήσεων, ερευνών, ψηφοφορίας, εκλογής στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και στις Συνόδους Κορυφής της Ε.Κ. που διασώζουν μιαν χώρα -άνευ δικαιώματος αρνησικυρίας (βέτο)- από την ανισορροπία του Δημοσίου και από το “φούντο” του ταμείου της, δηλ. το Δ.Ν.Τ., με βάση τον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος και το εσωτερικό δίκτυο INNERNET πληρωμής της εργασίας των Ελλήνων κατ' οίκον: είναι το μοναδικό οικονομικό και τραπεζικό σύστημα στον κόσμο που λειτουργεί ως ραδιο-τηλεοπτικό κανάλι θετικών ειδήσεων και νέων μέσω προγραμμάτων και ταινιών με σκοπό την επικοινωνία με το κοινό. Αφενός χρησιμεύει ως Τράπεζα (Data Bank) πληροφοριών, δεδομένων και αίματος με προσωπική περιουσία 300 τρις Φοινίκων και αφετέρου βασίζεται στους θεσμούς της Ελεύθερης Οικονομίας ("Free Market"), στην απόλυτη τραπεζική πίστη, στο επιτόκιο Labor και στο ελληνικό νόμισμα οίκου (I.Q., συμβολική ονομασία για τον Φοίνικα, ο οποίος είναι το νόμισμα των Ελλήνων που αγαπούν την πατρίδα τους, που γνωρίζουν επαρκώς αρχαία και νέα Ελληνικά, Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά κ.τ.λ., αγαπούν την έντεχνη μουσική, ελληνική και ξένη, και την ίδια την Τέχνη ενώ, με βάση την κατά κεφαλήν καλλιέργεια του Α.Ε.Π. αποτελεί την πλέον ανθούσα οικονομία στην Ευρώπη). Πρόκειται για μιαν νομισματική μονάδα που χαμηλότερη από αυτήν στον κόσμο σε αξία πλούτου δεν υπάρχει διότι πρωτίστως η νοημοσύνη και το νόμισμα των πολιτών που την χρησιμοποιούν δεν υποτιμάται ΠΟΤΕ: ειδικότερα, στηρίζεται στο νόμισμα της Αναγέννησης -ο Φοίνιξ- με βάση την ρήτρα E.C.U., δηλαδή 1 Φοίνιξ=3 Δολλάρια ενώ το Ευρώ υπολογίζεται με βάση τις συναλλαγματικές ισοτιμίες των υπολοίπων νομισμάτων με βάση το E.C.U., το E.C.U. όμως υπολογίζεται ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΑ ΠΟΡΤΑΛ ΚΑΙ ΤΑ ΤΑΜΠΛΕΤ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ:

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ: www.my-insense.blogspot.com ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΕΞΥΠΝΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ: wwwpropagenda.blogspot.gr
ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΡΧ.ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ: wwwmetafrasths.blogspot.com ΣΕΛΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ TYΠΟ: www.prothexousia.blogspot.com ΜΥ-INSENSE: wwwmiss-insense.blogspot.com
ΕΔΩ ΚΑΤΕΒΑΖΩ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ: www.scribd.com/user/22895639/ChrysJazz

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

«Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ» - Άρθρο του Αλμπέρ Καμύ


«Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ»
Άρθρο του Αλμπέρ Καμύ
COMBAT”, 16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1944
Μετάφραση: Χρήστου Π. Παπαχριστόπουλου
Copyright: Christos P. Papachristopoulos
Σημείωμα του μεταφραστή:
Το κείμενο αυτό είναι κομβικό σε σχέση με το σύνολο των κειμένων του δημοσιογράφου με θέμα, από την μια πλευρά, τον Τύπο («Το επάγγελμα του Δημοσιογράφου» , «Χάρτης για την κυβέρνηση του Τύπου», «Η Συνταγματικότητα των κειμένων περί Τύπου διατάξεων», «Συνθήκες και Διπλωματία του Τύπου», «Ιδιοκτησία του Τύπου και Χριστιανισμός», «Δημοσιογραφική κατάθεση και Χριστιανικός Τύπος», «Χριστιανικός διάλογος και Δημοσιογραφία», «Η μεταρρύθμιση του Τύπου», «Κριτική Δημοσιογραφία», «Αντίσταση, Εξέγερση και Δημοσιογραφία», «Κριτική του Νέου Τύπου», «Τριγωνική συνεργασία δημοσιογράφων», «Αυτοκριτική») και, από τις άλλες πλευρές, διακλαδώνεται και συνδέεται με θέματα όπως την Ευρώπη, το Σύνταγμα, την Δημοκρατία, την Αντίσταση, την Κρίση και την Αποκάλυψη. Για την διασύνδεση της ημέρας της Ευρώπης και την παράδοση της Γερμανίας βλ. τα άρθρα «ΤΟ ΞΙΦΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ», «ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΙΑΣ ΠΑΡΑΔΟΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΕΙΔΥΛΛΙΑΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ: Μνήμες για εικονογράφηση από τον Μποτιτσέλλι», «Λογοκρισία, Προπαγάνδα και Αποκάλυψη», «Το πείραμα Χίτλερ: Ξίφος, Ζυγός και Γόρδιος δεσμός», «Το ξίφος ως σύμβολο του κυβερνήτη», «Ο Σταυρός του Μαρτυρίου», «Η φόρμουλα πανάκειας των Θεών της Γερμανίας», «Ο χειρισμός της φόρμουλας της ελευθερίας», «Η ποινή του Θανάτου και ο Χριστιανισμός» και την «ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ». Αξίζει να συνδεθεί, βέβαια, και με την ενότητα μεταφράσεων περί Χριστιανισμού, γενικότερα. Όπως έχει γραφεί, το Υπουργείο Πληροφοριών M.O.I. είναι κοινό σε Όργουελ (1984) και Καμύ (Combat).
Υπάρχει σε ορισμένα τμήματα της επικρατείας της κυβέρνησης μια πίστη
ότι ο νέος Τύπος αναζητά να του αναγνωριστεί ένα μονοπώλιο ως προς την αποτροπή του γεγονότος δημοσίευσης νέων εφημερίδων. Αν αυτό ήταν όντως αλήθεια, θα ήταν ουσιαστικό να σημειωθεί –πρώτα απ’ όλα– ότι ο νέος Τύπος απέτυχε να πετύχει τον σκοπό του: νέες εφημερίδες κάνουν πράγματι την εμφάνισή τους. Επιπλέον, αν ίσχυε η κατηγορία κατά του νέου Τύπου, τότε το θέμα θα ήταν σοβαρό διότι θα μπορούσε να κατηγορηθεί τότε ότι πρόδωσε το δημοκρατικό πνεύμα που αξιώνει ως δικό του.
Πρέπει, άρα, να εξετάσουμε τις δικές μας προθέσεις.
α) Θέλουμε να περιορίσουμε τον Τύπο στο Παρίσι μονίμως σε αυτές τις εφημερίδες που εκδίδονται σήμερα; Η απάντησή μας, με απόλυτη σιγουριά, είναι: όχι.
β) Ή, μετακινούμενοι στο άλλο άκρο, θέλουμε να γυρίσει πίσω ο Γαλλικός Τύπος σε ό,τι ήταν προπολεμικά, δηλαδή σε ένα δημόσιο φόρουμ στο οποίο η γνώμη του ενός ανθρώπου ήταν εξαρτημένη από το χαρτοφυλάκιο ή το πορτοφόλι ενός άλλου; Και πάλι: όχι.
Ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα, είναι εφικτό να φανταστεί κανείς μιαν θέση η οποία θα προστάτευε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και η οποία, κατά τον ίδιο χρόνο, θα περιόριζε την κατάχρησή του;
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μιαν δημοκρατία που δεν θα είχε χρέος να επιβάλει καταναγκαστικούς κανόνες αλλά που δεν θα ήταν ευπρόσβλητη από μιαν πολλαπλότητα υπερβολών; Δεν το νομίζουμε.
Είναι, άλλωστε, δυνατόν να διαφωτίσουμε την θέση μας ως προς το ειδικότερο θέμα που έχουμε τώρα ενώπιόν μας. Βρισκόμαστε σε μιαν μεταβατική περίοδο στην οποία όλα επιτρέπονται –τυχοδιωκτισμοί που διευθύνονται προς την κατεύθυνση του δικαίου
και τυχοδιωκτισμοί που διευθύνονται προς την κατεύθυνση του κέρδους.
Αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να πάρουμε θέσεις από την άποψη των θεμάτων της δικαιοσύνης αλλά αυτό κατ’ αποκλειστικότητα και μόνον επειδή δεν υπάρχει νόμος,
είναι απών.
Η δημοκρατία προϋποθέτει την ύπαρξη νόμου.
Ένας Τύπος ελεύθερος προϋποθέτει νόμους που να ορίζουν το νομικό στάτους, το καθεστώς του Τύπου.
Εδώ και αρκετό καιρό περιμένουμε την κυβέρνηση (στην υπόθεσην αυτή, το Υπουργείο Πληροφόρησης) να εκδώσει και να παρουσιάσει τις οδηγίες περί διακυβέρνησης του Τύπου (2-3 εκ των οποίων είναι αναγκαίες για την υπεράσπιση του Τύπου από την κυριαρχία του χρήματος).
Αυτό που ζητάμε δεν είναι το δικαίωμα να εκδιδόμαστε εμείς μόνο και να εξαιρεθούν όλες οι άλλες εφημερίδες∙ είναι η γνώση σύμφωνα με την οποία όλες οι εφημερίδες είναι ελεύθερες να δημοσιεύονται χωρίς να εγείρονται υποψίες ως προς τα κίνητρά τους και χωρίς να διατρέχουν ρίσκο –το ρίσκο ότι μπορεί τελικά να καταλήξουν να εξυπηρετούν συμφέροντα (με τα οποία δεν θέλουμε πια να έχουμε σχέση) ενώ οι προθέσεις τους είναι αγνές.
Αναμένοντας την δημοσίευση και διάδοση αυτών των διατάξεων περί κυβέρνησης του Τύπου, διαμαρτυρόμαστε με αντικείμενο την δημοσίευση νέων εφημερίδων. Η διαμαρτυρία διευθύνεται όχι τόσο πολύ ενάντια στις ίδιες τις εφημερίδες όσο ενάντια στις συνθήκες υπό τις οποίες αυτές εμφανίζονται.
Αν ισχύει αυτή η οδός σύμφωνα με την οποία εμφανίζονται αυτήν την στιγμή και προς το παρόν τα πράγματα, αυτό δεν συμβαίνει επειδή τα θέλουμε να βρίσκονται καθ’ οδόν σε αυτήν την οδό αλλά επειδή δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί η νομοθεσία του νέου Τύπου.
Η διοίκηση των υπηρεσιών έχει καθυστερήσει να πράξει και, παραδόξως, αυτή η καθυστέρηση λειτουργίας είναι που οδηγεί σήμερα την δημοκρατία σε συμβιβασμό.
Το Υπουργείο Πληροφοριών κάλλιστα μπορεί να αποκριθεί ότι θέλει μα περιμένει τις πράξεις της Νομοθετικής Βουλής. Κατά την άποψή μας, αυτό θα ήταν ατυχές. Αν αυτή είναι η πορεία, όμως, που πρέπει να εκλεγεί,
η Ομοσπονδία Τύπου θα έχει δικαιωθεί που εμμένει στην αντίθεσή της προς την έκδοση και δημοσίευση των νέων εφημερίδων.
Δεν πιστεύουμε ότι το ιδανικό της Γαλλίας είναι να έχει ως αποκλειστικό της όργανο έκφρασης τον Τύπο που βλασταίνει από την Αντίσταση.
Την ώρα που θα είμαστε σίγουροι ότι θα επιτραπεί στις εφημερίδες να κυκλοφορούν και να εκφράζονται με καθαρότητα και τιμιότητα, με χαρά θα δούμε την Δευτέρα Παρουσία νέων ανταγωνιστριών, ακόμα κι αν αποδειχθούν αδιάφορες ή εχθρικές προς την Αντίσταση.
Δεν υπερασπιζόμαστε απλώς θέσεις αλλά μιαν αρχή –και πιστεύουμε, στην πραγματικότητα, ότι αυτή είναι η αρχή της δημοκρατίας.
Όταν η λειτουργία των υπηρεσιών του Δημοσίου μας λυτρώσει τελικά από αυτόν τον κανόνα αγρύπνιας, θα πιστέψουμε ότι έχουμε ολοκληρώσει το καθήκον μας στο περιορισμένο και ειδικό πεδίο μας.
Σήμερα, ο καθένας μας έχει το καθήκον που του ανατέθηκε.
Θα φέρουμε σε πέρας την αποστολή που έπεσε στα χέρια μας –και είναι να στηρίξουμε την ουσιαστική αρχή της δημοκρατίας– ως την ώρα εκείνη που η κυβέρνηση θα δώσει στον κανόνα της δημοκρατίας αυτής την συνοχή ενός νομικού κανόνα που θα μας επιτρέψει να στρέψουμε την προσοχή μας αλλού.
A.C.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου