*όπου ''Ενός'' στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ''άνθρωπος''. Έν=Ένα=One=Ο.Ν.Ε.=Ο.Η.Ε=UN=Γυνή=Οίνος=Venus/Αφροδίτη.

Η ''Πλειοψηφία του Ενός'' δεν αναφέρεται μόνο στο γεγονός ότι στην ζυγαριά της οικονομίας οι πολλοί βουλιάζουν και ο ένας διασώζεται αλλά, επιπροσθέτως, σημαίνει ότι αυτός ο ένας (1) άνθρωπος διασώζει κυρία και έλκει το πλοίο της κυβέρνησης, τον κύβο που ερρίφθη και βυθίζεται (όπως ακριβώς σε μιαν ζυγαριά όπου η μάζα των πολλών χάνεται λόγω του βάρους). Η βάση της ερευνητικής μεθόδου στηρίζεται στην διαδικασία λήψης αποφάσεων κατά πλειοψηφία και την έκδοση αποτελεσμάτων μετρήσεων, ερευνών, ψηφοφορίας, εκλογής στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και στις Συνόδους Κορυφής της Ε.Κ. που διασώζουν μιαν χώρα -άνευ δικαιώματος αρνησικυρίας (βέτο)- από την ανισορροπία του Δημοσίου και από το “φούντο” του ταμείου της, δηλ. το Δ.Ν.Τ., με βάση τον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος και το εσωτερικό δίκτυο INNERNET πληρωμής της εργασίας των Ελλήνων κατ' οίκον: είναι το μοναδικό οικονομικό και τραπεζικό σύστημα στον κόσμο που λειτουργεί ως ραδιο-τηλεοπτικό κανάλι θετικών ειδήσεων και νέων μέσω προγραμμάτων και ταινιών με σκοπό την επικοινωνία με το κοινό. Αφενός χρησιμεύει ως Τράπεζα (Data Bank) πληροφοριών, δεδομένων και αίματος με προσωπική περιουσία 300 τρις Φοινίκων και αφετέρου βασίζεται στους θεσμούς της Ελεύθερης Οικονομίας ("Free Market"), στην απόλυτη τραπεζική πίστη, στο επιτόκιο Labor και στο ελληνικό νόμισμα οίκου (I.Q., συμβολική ονομασία για τον Φοίνικα, ο οποίος είναι το νόμισμα των Ελλήνων που αγαπούν την πατρίδα τους, που γνωρίζουν επαρκώς αρχαία και νέα Ελληνικά, Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά κ.τ.λ., αγαπούν την έντεχνη μουσική, ελληνική και ξένη, και την ίδια την Τέχνη ενώ, με βάση την κατά κεφαλήν καλλιέργεια του Α.Ε.Π. αποτελεί την πλέον ανθούσα οικονομία στην Ευρώπη). Πρόκειται για μιαν νομισματική μονάδα που χαμηλότερη από αυτήν στον κόσμο σε αξία πλούτου δεν υπάρχει διότι πρωτίστως η νοημοσύνη και το νόμισμα των πολιτών που την χρησιμοποιούν δεν υποτιμάται ΠΟΤΕ: ειδικότερα, στηρίζεται στο νόμισμα της Αναγέννησης -ο Φοίνιξ- με βάση την ρήτρα E.C.U., δηλαδή 1 Φοίνιξ=3 Δολλάρια ενώ το Ευρώ υπολογίζεται με βάση τις συναλλαγματικές ισοτιμίες των υπολοίπων νομισμάτων με βάση το E.C.U., το E.C.U. όμως υπολογίζεται ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΑ ΠΟΡΤΑΛ ΚΑΙ ΤΑ ΤΑΜΠΛΕΤ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ:

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ: www.my-insense.blogspot.com ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΕΞΥΠΝΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ: wwwpropagenda.blogspot.gr
ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΡΧ.ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ: wwwmetafrasths.blogspot.com ΣΕΛΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ TYΠΟ: www.prothexousia.blogspot.com ΜΥ-INSENSE: wwwmiss-insense.blogspot.com
ΕΔΩ ΚΑΤΕΒΑΖΩ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ: www.scribd.com/user/22895639/ChrysJazz

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

«ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» - Άρθρο του Αλμπέρ Καμύ

«ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ»
Άρθρο του Αλμπέρ Καμύ
COMBAT”, 22 ΜΑΡΤΙΟΥ 1947
Μετάφραση: Χρήστου Π. Παπαχριστόπουλου
Copyright: Christos P. Papachristopoulos
Σημείωμα του μεταφραστή:
1. Το κείμενο αυτό πρέπει να αναγνωστεί μαζί με το σύνολο των θρησκευτικών και πολιτικών περί Τύπου, Αντίστασης και Δικαιοσύνη κειμένων του δημοσιογράφου και συγγραφέα και, ιδίως, αυτού με τίτλο στις 20/9/1944: «Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΧΙΤΛΕΡ». Στις 7/10/1944 δημοσιεύτηκε το άρθρο «COMBAT, Χριστιανισμός και Κομμουνισμός» και την ίδια ημέρα έγινε η πρώτη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου της Αντίστασης για πρώτη φορά μετά την απελευθέρωση Παρισίων από τους Γερμανούς στο Γήπεδο Ποδηλατικών Αγώνων Vélodrôme dHiver/Vél dhive το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως προσωρινή φυλακή για τους Εβραίους που δίωκε η Γαλλική Αστυνομία τον Ιούλιο του 1942. Στις 9/12/1944 , μετά τα Δεκεμβριανά, ο συγγραφεύς έγραψε το άρθρο : «Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ» και στις 16/12/1944 «Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ». Ο Αδόλφος Χίτλερ αυτοκτόνησε στις 30 Απριλίου 1945. Στις 19 Νοεμβρίου του 1946 ο Καμύ συνέγραψε την σειρά δοκιμίων «ΟΥΤΕ ΔΗΜΙΟΙ ΟΥΤΕ ΘΥΜΑΤΑ». Στο μοναστήρι των Δομινικανών στο Latour-Maubourg το 1948 ο συγγραφεύς πραγματοποίησε ομιλία με θέμα «Ο ΑΠΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ». Στις 19 Νοεμβρίου 1948 το κίνημα COMBAT υπό την ηγεσία Καμύ πραγματοποίησε διαμαρτυρία στον Ο.Η.Ε., όπου και έγινε η σύλληψη του Gary Davis ως Πολίτη του Κόσμου. Ο συγγραφεύς Κλάους Μανν αυτοκτόνησε στις 21/5/1949 στις Κάννες της Γαλλίας.
2. Ο Πατήρ Michel Riquet, πάστορας στην Παναγία των Παρισίων ως το 1955, είχε εκτοπιστεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Mauthausen και στο Dahau. Στις 21/3/1947 διαμαρτυρήθηκε στην εφημερίδα COMBAT προς τον πρωθυπουργό της Γαλλίας Paul Ramadier για τις έρευνες της αστυνομίας σε μονές και μοναστήρια επειδή αυτός είχε αρνηθεί να παρέμβει επειδή «η υπόθεση δεν είχε πολιτικό χαρακτήρα». Οι θρησκευόμενοι κατηγορούνταν για συνωμοσία κατά του Κράτους μέσω της COMBAT.

Η χθεσινή έκδοση αυτής της εφημερίδας περίκλειε ένα εμψυχωτικό γράμμα από τον Πατέρα Riquet, αντιστασιακό εξόριστο, προς τον κ. Ramadier.
Δεν έχω ιδέα τι θα σκεφθούν, ενδεχομένως, οι Χριστιανοί για το γράμμα αυτό αλλά η συνείδησή μου δεν θα μου επιτρέψει να το αφήσω να περάσει άνευ σχολιασμού.
Η αλήθεια είναι πως μου φαίνεται ότι όσοι δεν πιστεύουν θα έπρεπε να αισθάνονται ακόμα περισσότερο υπόχρεοι σε σχέση με άλλους ώστε να εκφράσουν αγανάκτηση για την ανεκδιήγητη στάση που έχει υϊοθετήσει στην υπόθεση αυτή ένα τμήμα του Τύπου.
Δεν έχω καμίαν επιθυμία να δικαιολογήσω τίποτε απολύτως.
Εάν είναι αληθές ότι ορισμένοι πιστοί συνωμότησαν κατά του κράτους, θα έπρεπε πράγματι να υπόκεινται στους νόμους που έχει υϊοθετήσει η χώρα αυτή.
Ως τώρα, πάντως, η Γαλλία δεν έχει ενστερνιστεί –εξ όσων εγώ γνωρίζω– την ιδέα ότι η ευθύνη θα πρέπει να είναι συλλογική.
Πριν προλάβουν τόσο πολλοί δημοσιογράφοι και πάρτυ άνιμωλς να καταγγείλουν τα μοναστήρια ως καταφύγια εγκληματιών ή προδοτών και την Εκκλησία ολόκληρη ως το κέντρο μιας πελώριας και σκοτεινής συνωμοσίας, θα ευχόμουν να είχαν πρώτα μπει στον κόπο να καταφύγουν αυτοί στην μνήμη. Εάν το είχαν κάνει αυτό, θα είχαν πιθανόν ανακαλέσει την εποχή που ορισμένα μοναστήρια κάλυπταν με την σιωπή τους –εν είδει καμουφλάζ– ένα πολύ διαφορετικό είδος συνωμοσίας.
Θα μπορούσαν να είχαν προβάλει ως παράδειγμα προς τους χλιαρούς και αμφιταλαντευόμενους τις πράξεις λίγων ηρωϊκών ψυχών οι οποίες, δίχως μακροσκελείς συζητήσεις, άφησαν πίσω τις ειρηνικές τους κοινότητες για να επισκεφθούν τους μάρτυρες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Επειδή ήμασταν από τους πρώτους που αποκηρύξαμε τα λάθη ορισμένων θρησκευτικών ιεραρχών, έχουμε το δικαίωμα να το τονίσουμε αυτό την ίδια ώρα που άλλοι δημοσιογράφοι αμελούν τα καθήκοντα και την αξιοπρέπεια του λειτουργήματός τους και μεταμορφώνονται σε συκοφάντες ή πολεμοκάπηλους.
Οποιαδήποτε ευθύνη κι αν φέρει μια κυβέρνηση που έχει αποκαλύψει στο φως μόνον ό,τι αυτή επέλεξε (και επέλεξε, μάλιστα, την πιο ευνοϊκή στιγμή για να το κάνει) η ευθύνη των δημοσιογράφων είναι ακόμα μεγαλύτερη διότι απαρνήθηκαν ό,τι γνώριζαν και απέστρεψαν τα μάτια τους από ό,τι αποτελεί την μοναδική μας δικαιολογία: η ωδίνη που υποφέραμε από κοινού επί μία 4ετία. Για εφημερίδες που απήλαυσαν την τιμή να δημοσιεύουν τα άρθρα τους με συνθήκες μυστικότητας και υπογείως, αυτό αποτελεί μιαν ασυγχώρητη αποτυχία, μιαν ύβριν προς τις πιο ευγενείς μνήμες και μια πρόκληση που ρίχνεται ευθέως κατά πρόσωπον της δικαιοσύνης.
Όταν η Franc-Tireur (για να απαντήσει στον Πατέρα Riquet δίχως, όμως, να τυπώσει την επιστολή του) κραυγάζει: «Ποιός είναι ακόμα πιστός στο πνεύμα της Αντίστασης; Αυτοί που προσπαθούν να σώσουν τους δήμιους των εκτοπισμένων ιερέων από την δικαιοσύνη ή αυτοί που θέλουν να τους τιμωρήσουν;» λησμονεί ότι, εάν υπάρχει μια μορφή δικαιοσύνης που πρέπει να εφαρμοστεί στον εχθρό, υπάρχει και μια άλλη μορφή –του πνεύματος άνωθεν– που πρέπει να εφαρμόζεται προς τους σταυραδελφούς.
Για ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια, η δικαιοσύνη θα έπρεπε να είχε κάνει μια προσπάθεια να μην συγκεντρώσει έναν τεράστιο αριθμό αθώων μαζί με μια χούφτα κατηγορουμένων για εγκλήματα ενώ σφύριζε αδιάφορα και αγνοούσε όλα τα θύματα με τον κομμένο λαιμό. Για αυτό δεν υπάρχει, ανυπερθέτως, καμία δικαιολογία.
Αλήθεια, όμως, ποιό είναι το αγαθό που προκύπτει από μια τέτοιαν διαμαρτυρία;
Το πνεύμα του υπολογισμού έχει κλειστά τα αυτιά του∙ κηρύττουμε «ως φωνή βοώντος εν τη ερήμω».
Ποιος νοιάζεται πια για την Αντίσταση και την τιμή;
Ύστερα από 2 χρόνια εξαθλιωμένων και ναυαγισμένων ελπίδων, με βαρειά καρδιά επαναλαμβάνουμε ό,τι έχουμε πει στο παρελθόν.
Επιβάλλεται να το επαναλάβουμε.
Μιλούμε μόνο για ό,τι ξέρουμε∙ και νοιώθουμε ντροπιασμένοι για αυτούς που αγαπάμε –και μόνο για αυτούς.
Μπορώ ήδη να ακούσω τον εμπαιγμό: «Ε, μαντέψτε! Η Combat βρίσκεται τώρα εντός της Εκκλησίας».
Αυτό, φυσικά, είναι άνευ σημασίας. Αφού δεν πιστεύουμε, το μόνο μίσος που έχουμε είναι το μίσος κατά του μίσους και, όσο υπάρχει ακόμα μια πνοή ελευθερίας στην χώρα αυτή, θα συνεχίσουμε να αρνούμαστε να βρεθούμε μαζί με αυτούς που κραυγάζουν προσβλητικά λόγια και θα βρισκόμαστε στο πλάϊ μόνoν όσων φέρουν την μαρτυρία, όποιοι κι αν είναι.

ALBERT CAMUS

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου