*όπου ''Ενός'' στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ''άνθρωπος''. Έν=Ένα=One=Ο.Ν.Ε.=Ο.Η.Ε=UN=Γυνή=Οίνος=Venus/Αφροδίτη.

Η ''Πλειοψηφία του Ενός'' δεν αναφέρεται μόνο στο γεγονός ότι στην ζυγαριά της οικονομίας οι πολλοί βουλιάζουν και ο ένας διασώζεται αλλά, επιπροσθέτως, σημαίνει ότι αυτός ο ένας (1) άνθρωπος διασώζει κυρία και έλκει το πλοίο της κυβέρνησης, τον κύβο που ερρίφθη και βυθίζεται (όπως ακριβώς σε μιαν ζυγαριά όπου η μάζα των πολλών χάνεται λόγω του βάρους). Η βάση της ερευνητικής μεθόδου στηρίζεται στην διαδικασία λήψης αποφάσεων κατά πλειοψηφία και την έκδοση αποτελεσμάτων μετρήσεων, ερευνών, ψηφοφορίας, εκλογής στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και στις Συνόδους Κορυφής της Ε.Κ. που διασώζουν μιαν χώρα -άνευ δικαιώματος αρνησικυρίας (βέτο)- από την ανισορροπία του Δημοσίου και από το “φούντο” του ταμείου της, δηλ. το Δ.Ν.Τ., με βάση τον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος και το εσωτερικό δίκτυο INNERNET πληρωμής της εργασίας των Ελλήνων κατ' οίκον: είναι το μοναδικό οικονομικό και τραπεζικό σύστημα στον κόσμο που λειτουργεί ως ραδιο-τηλεοπτικό κανάλι θετικών ειδήσεων και νέων μέσω προγραμμάτων και ταινιών με σκοπό την επικοινωνία με το κοινό. Αφενός χρησιμεύει ως Τράπεζα (Data Bank) πληροφοριών, δεδομένων και αίματος με προσωπική περιουσία 300 τρις Φοινίκων και αφετέρου βασίζεται στους θεσμούς της Ελεύθερης Οικονομίας ("Free Market"), στην απόλυτη τραπεζική πίστη, στο επιτόκιο Labor και στο ελληνικό νόμισμα οίκου (I.Q., συμβολική ονομασία για τον Φοίνικα, ο οποίος είναι το νόμισμα των Ελλήνων που αγαπούν την πατρίδα τους, που γνωρίζουν επαρκώς αρχαία και νέα Ελληνικά, Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά κ.τ.λ., αγαπούν την έντεχνη μουσική, ελληνική και ξένη, και την ίδια την Τέχνη ενώ, με βάση την κατά κεφαλήν καλλιέργεια του Α.Ε.Π. αποτελεί την πλέον ανθούσα οικονομία στην Ευρώπη). Πρόκειται για μιαν νομισματική μονάδα που χαμηλότερη από αυτήν στον κόσμο σε αξία πλούτου δεν υπάρχει διότι πρωτίστως η νοημοσύνη και το νόμισμα των πολιτών που την χρησιμοποιούν δεν υποτιμάται ΠΟΤΕ: ειδικότερα, στηρίζεται στο νόμισμα της Αναγέννησης -ο Φοίνιξ- με βάση την ρήτρα E.C.U., δηλαδή 1 Φοίνιξ=3 Δολλάρια ενώ το Ευρώ υπολογίζεται με βάση τις συναλλαγματικές ισοτιμίες των υπολοίπων νομισμάτων με βάση το E.C.U., το E.C.U. όμως υπολογίζεται ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΑ ΠΟΡΤΑΛ ΚΑΙ ΤΑ ΤΑΜΠΛΕΤ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ:

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ: www.my-insense.blogspot.com
ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΕΞΥΠΝΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ: wwwpropagenda.blogspot.gr
ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΡΧ.ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ: wwwmetafrasths.blogspot.com ΣΕΛΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ TYΠΟ: www.prothexousia.blogspot.com MY-INSENSE: wwwmiss-insense.blogspot.com

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

«DE FACTO ΚΑΙ DE JURE ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ» - Άρθρο του Αλμπέρ Καμύ

«DE FACTO ΚΑΙ DE JURE ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ»
Άρθρο του Αλμπέρ Καμύ
COMBAT”, 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1944
Μετάφραση: Χρήστου Π. Παπαχριστόπουλου Copyright: Christos P. Papachristopoulos
Σημείωμα του μεταφραστή
Το κείμενο αυτό έχει κοινή γραμμή και αποτελεί νοηματική ενότητα με τα άρθρα α) «ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ», «ΔΙΕΘΝΗΣ ΛΕΝΙΝ: ΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ», «ΝΟΜΙΚΗ ΥΠΑΡΞΙΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ», «ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΥΡΑΝΝΙΑ», «Η ΕΠΙΛΟΓΗ», «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ», «Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ», «ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ», «ΤΟ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ», «Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ», «ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ», «ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ», «ΧΑΡΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ», «ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ», «ΕΘΝΟΣ, ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ», «ΚΡΑΤΟΣ, ΕΘΝΟΣ, ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ» και τα οποία συνενώνονται με τα άρθρα β) «Η ΣΑΡΚΑ», «ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ», «ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» και γ) «Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΟΥΚΛΑ», «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ», «Η ΓΑΛΛΙΑ ΥΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ», «ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΥΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ». Πρέπει να ειδωθούν υπό την οπτική της αρχής που έχει τεθεί στο περιεχόμενο των άρθρων «Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ», «Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΠΕΡΙ ΤΥΠΟΥ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ» και «Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» σε συνδυασμό με όλα τα άρθρα περί Συνταγματικότητας, Νομιμοποίησης, Δημοκρατίας και Δικαιοσύνης τόσο για την Ευρώπη και για την Ελλάδα (από πλευράς Αντίστασης, Εξέγερσης και Επανάστασης) όσο και για τις υπόλοιπες χώρες που αναλύονται στις μεταφράσεις, συμπεριλαμβανομένων και αυτών με τίτλο περί Δικαιοσύνης που μπορούν να συνενωθούν συνταγματικά με το περιεχόμενο των άρθρων «Ο ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΟΡΜΟΥΛΑΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ», «ΤΟ ΞΙΦΟΣ ΩΣ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΟΥ», «Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΩΣ ΑΣΚΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ», «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑ», «Η ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», «ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ». Αξίζει να σημειωθεί ότι στις 18/6/1940 ο Στρατηγός Ντε Γκωλ έστειλε από το B.BC. το μήνυμα αντίστασης των Ελευθέρων Γάλλων, γεγονός που οδήγησε στην εφαρμογή για πρώτη φορά των νόμων του πολέμου που είχαν κωδικοποιηθεί σε συνδυασμό με την ίδρυση του Ερυθρού Σταυρού και την ανακήρυξη της Ελβετίας σε ουδέτερη ζώνη. Πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν και οι διάσπαρτες αναλύσεις στις μεταφράσεις Καμύ του θέματος του «ρεαλισμού» στην πολιτική και στην Τέχνη, ως προς την οργάνωση με βάση το μοντέλο της Ισπανίας.

Ζητούμε την επιείκεια των αναγνωστών μας που επιστρέφουμε στο ζήτημα της αναγνώρισης προς την κυβέρνηση της Γαλλίας.
Είμαστε όντως υποχρεωμένοι να εξετάσουμε εμείς οι ίδιοι την θέση μας στον κόσμο, εφόσον οι άλλοι παραμένουν για το θέμα αυτό σιωπηλοί. Οπωσδήποτε, προκάλεσε αίσθηση η ανακοίνωση του Προέδρου Ρούζβελτ την Παρασκευή αλλά ο ίδιος απέτυχε να διαλύσει τις ασάφειες.
Έλαβε υπ’ όψιν του, πράγματι, ότι η προσωρινή κυβέρνηση της Γαλλίας ήταν μια «de facto» κυβέρνηση. Με ακριβήν ορολογία, αυτό σημαίνει ότι δεν είναι αναγνωρισμένη η «de jure» κυβέρνηση της Γαλλίας.
Ο κ. Ρούζβελτ απλώς ομολόγησε ότι η κυβέρνηση του Ντε Γκωλ υπάρχει «στην πραγματικότητα», ότι είναι εκεί, με μιαν λέξη ότι έχει μιαν ιστορική πραγματικότητα αλλά όχι νομική ύπαρξη και ότι –σε έσχατην ανάλυσην– δεν είναι νομιμοποιημένη.
Η κατάσταση, επομένως, είναι αμετάβλητη –και, άρα, πρέπει να επιστρέψουμε στην ψυχρή λογική και στα επιχειρήματα του χθες: εάν πρέπει αποκλειστικώς να στηριχθούμε στον εαυτό μας και όχι στην καλή βούληση των άλλων, θα έπρεπε τουλάχιστον να αποδείξουμε ότι δεν κάναμε τίποτα ώστε να αξίζουμε την απομόνωσή μας– πριν αυτοπαραιτηθούμε σε αυτήν.
Θα ήταν παράνομη η κυβέρνηση του Ντε Γκωλ μόνο εάν υπήρχαν οι συνθήκες της νομιμοποίησης και τις είχε αγνοήσει.
Ασφαλώς, εναπομένει να εγκριθεί από τον λαό. Η ψήφος, ωστόσο, είναι αδύνατη για εκατομμύρια φίλους μας Γάλλους που ακόμα βρίσκονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή φυλακές ονειρευόμενοι την μακρινή πατρίδα τους.
Δεν χρειάζεται να τους περιμένουμε: το δικαίωμά τους να μιλήσουν το παίρνουμε χάρη στον σεβασμό μας προς την καρδιά, κάτι που είναι πιο νόμιμο και από τον ίδιον τον νόμο.
Δεν μπορεί να υπάρξει στους Γαλλικούς θεσμούς καμία απολύτως νομιμοποίηση υπό την έννοια ή σημασία που καταλαβαίνουν την λέξη «νομιμοποίηση» οι καθηγητές.
Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό.
Υπάρχει, όμως, μια νομιμοποίηση ψηλότερη από κάθεν άλλη, νομιμοποίηση τιμής και εξέγερσης που επί μία 4ετία σχημάτισε την βάση της νομοθεσίας μας και που πρώτη όρισε η κυβέρνηση Ντε Γκωλ.
Αυτή παραμένει η νομοθεσία μας κι έτσι θα μείνει –ώσπου να επανεγκαθιδρυθεί η κυριαρχία του λαού ως η απόλυτη, η ύστατη πηγή νομιμοποίησης σε αυτήν την χώρα σε συμφωνία με όσα διεκήρυττε διαρκώς η Γαλλική κυβέρνηση.
Αν πει κάποιος ότι δεν έχουμε νομική ύπαρξη, αυτό ισοδυναμεί με το ότι κάνουμε λάθος που είμαστε σε αυτήν την θέση και αυτό ισοδυναμεί με τιμωρία μας με αδιαφορία και απαξία επιπρόσθετες στην δυστυχία μας.
Εάν έτσι είχαν τα πράγματα, όμως, τότε γιατί (έναντι του φαινομενικά νόμιμου επιχειρήματος που εγείρεται τώρα εναντίον μας) να μην προτιμήσουμε την διεξαγωγή ενός καθαρού διαλόγου ανάμεσά μας;
Μας λένε ότι έχουν σημειωθεί συγκρούσεις ανάμεσα στην Γαλλική κυβέρνηση και διάφορες οργανώσεις της Αντίστασης. Μερικοί λένε ότι αυτό δημιουργεί το ρίσκο μιας διπλής πολιτικής εξουσίας και καθεστώς ασάφειας ως προς τον έλεγχο των στρατευμάτων.
Είναι αλήθεια ότι οι συγκρούσεις έχουν σημειωθεί.
Πράγματι, αποτελούν μιαν απόδειξη χειρόγραφο ότι αυτή η χώρα είναι τώρα ελεύθερη και ότι έχει την κυβέρνηση που χρειάζεται.
Αυτές οι συγκρούσεις έχουν αναφερθεί ανοιχτά με ρεπορτάζ στον Τύπο –και έχουν επιλυθεί με ταχύτητα.
Το τεράστιο καθήκον που έχουμε αναλάβει δεν μπορεί να ολοκληρωθεί σε μια μέρα.
Καλεί ευθέως προς την δύναμη που πηγάζει από την ενότητα και προς την δύναμη που πηγάζει από την άσκηση ελεύθερης κριτικής, δύο χαρακτηριστικά των ισχυρών δημοκρατιών.
Δεν έχουμε ποτέ πιστέψει ότι ο πόλεμος των λέξεων μεταξύ των κ.κ. Ρούζβελτ- Ντιούϊ ήταν σήμα αναρχίας για την Αμερική. Ωστόσο, οι υποψήφιοι εκφράζονται με ορολογία που ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε στον Γαλλικό Τύπο. Αυτοί οι διαξιφισμοί είναι καλοί και υγιείς εφόσον δεν γίνονται ένα αυτόματο αντανακλαστικό. Αυτές οι διενέξεις σε επίπεδο γνώμης είναι ταυτογχρόνως ο σπόρος και ο καρπός της ελευθερίας. Όσοι βεβαιώνουν το αντίθετο, ζητούν από εμάς να καταδικαστούμε από μόνοι μας σε μιαν περίοδο δουλικής, τρεμοσβήζουσας σιωπής ενώ θα είμαστε υποταγμένοι σε έναν ηγέτη ο οποίος –άπαξ εκλεχθείς–
θα λάμβανε την εξουσιοδότηση να θέτει κανόνες ως δικτάτωρ. Σε αυτήν την περίπτωση, υποτίθεται ότι η κυβέρνησή μας δεν θα αναγνωριζόταν εκτός κι αν αποκηρύσσαμε όλες τις ελευθερίες έκφρασης.
Μα τότε, μέσω αυτής της εκπληκτικής λογικής, οι δημοκρατίες των Συμμάχων θα αναγνώριζαν μόνο δικτατορικές κυβερνήσεις!
Τα επεισόδια Φράνκο-Πεταίν μάλλον υποδεικνύουν ότι αυτό ακριβώς θέλουν.
Αρνούμαστε, όμως, να το πιστέψουμε αυτό και προτιμάμε να ρωτήσουμε τους Συμμάχους μας να εξετάσουν την επιχειρηματολογία τους. Στην περίπτωση που δεν θα έχει αποδειχθεί αποτελεσματικό κανένα από τα επιχειρήματά μας, θα μιλήσουμε όπως μίλησε προς το έθνος ο Στρατηγός Ντε Γκωλ χθες.
Η γλώσσα του ήταν υπέροχη.
Δεν μπορεί κανείς να μας υποψιαστεί ως υπερβολικά επιεικείς εναντίον του και, άλλωστε, έχουμε ήδη δώσει γραπτώς αποδείξεις για την ανεξαρτησία μας.
Πρέπει, όμως, να πούμε με τιμιότητα ότι έχουν παρέλθει χρόνια ολόκληρα από τότε που άκουσε η Γαλλία μιαν γλώσσα τόσο υψηλή και ασυμβίβαστη. Αναγνωρίζουμε σ’ αυτήν μιαν πεισματική λαχτάρα υπέρ της αλήθειας και της τιμής, μιαν περιφρόνηση για κάθε τι τεχνητό και ένα κουράγιο διαυγές. Ας μην αμφιβάλουν οι φίλοι μας: αυτή η φωνή είναι η φωνή της Γαλλίας.
Μόνον αν τους το πούμε αυτό –και συμμετέχουμε ενεργά για να τους το πούμε– θα αποδεχθούμε κατ’ ανάγκην, εάν πρέπει, να απομονωθούμε. Δεν μπορούμε, όμως, από ηθικής όψεως να δεχθούμε διφορούμενα και ασάφειες.
Ας πουν οι άλλοι στην Γαλλία ότι δεν θέλουν να συμμετάσχει στις Διασκέψεις Ειρήνης –κι ας την πουν αυτοί γιατί.
Ό,τι κι αν σκεφτούν τότε οι λαοί άλλων χωρών, εμείς θα αποδείξουμε ότι η Γαλλία είναι τώρα αρκετά ισχυρή να ζήσει –αν μη τι άλλο– χωρίς ψευδαισθήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου