*όπου ''Ενός'' στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ''άνθρωπος''. Έν=Ένα=One=Ο.Ν.Ε.=Ο.Η.Ε=UN=Γυνή=Οίνος=Venus/Αφροδίτη.

Η ''Πλειοψηφία του Ενός'' δεν αναφέρεται μόνο στο γεγονός ότι στην ζυγαριά της οικονομίας οι πολλοί βουλιάζουν και ο ένας διασώζεται αλλά, επιπροσθέτως, σημαίνει ότι αυτός ο ένας (1) άνθρωπος διασώζει κυρία και έλκει το πλοίο της κυβέρνησης, τον κύβο που ερρίφθη και βυθίζεται (όπως ακριβώς σε μιαν ζυγαριά όπου η μάζα των πολλών χάνεται λόγω του βάρους). Η βάση της ερευνητικής μεθόδου στηρίζεται στην διαδικασία λήψης αποφάσεων κατά πλειοψηφία και την έκδοση αποτελεσμάτων μετρήσεων, ερευνών, ψηφοφορίας, εκλογής στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και στις Συνόδους Κορυφής της Ε.Κ. που διασώζουν μιαν χώρα -άνευ δικαιώματος αρνησικυρίας (βέτο)- από την ανισορροπία του Δημοσίου και από το “φούντο” του ταμείου της, δηλ. το Δ.Ν.Τ., με βάση τον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος και το εσωτερικό δίκτυο INNERNET πληρωμής της εργασίας των Ελλήνων κατ' οίκον: είναι το μοναδικό οικονομικό και τραπεζικό σύστημα στον κόσμο που λειτουργεί ως ραδιο-τηλεοπτικό κανάλι θετικών ειδήσεων και νέων μέσω προγραμμάτων και ταινιών με σκοπό την επικοινωνία με το κοινό. Αφενός χρησιμεύει ως Τράπεζα (Data Bank) πληροφοριών, δεδομένων και αίματος με προσωπική περιουσία 300 τρις Φοινίκων και αφετέρου βασίζεται στους θεσμούς της Ελεύθερης Οικονομίας ("Free Market"), στην απόλυτη τραπεζική πίστη, στο επιτόκιο Labor και στο ελληνικό νόμισμα οίκου (I.Q., συμβολική ονομασία για τον Φοίνικα, ο οποίος είναι το νόμισμα των Ελλήνων που αγαπούν την πατρίδα τους, που γνωρίζουν επαρκώς αρχαία και νέα Ελληνικά, Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά κ.τ.λ., αγαπούν την έντεχνη μουσική, ελληνική και ξένη, και την ίδια την Τέχνη ενώ, με βάση την κατά κεφαλήν καλλιέργεια του Α.Ε.Π. αποτελεί την πλέον ανθούσα οικονομία στην Ευρώπη). Πρόκειται για μιαν νομισματική μονάδα που χαμηλότερη από αυτήν στον κόσμο σε αξία πλούτου δεν υπάρχει διότι πρωτίστως η νοημοσύνη και το νόμισμα των πολιτών που την χρησιμοποιούν δεν υποτιμάται ΠΟΤΕ: ειδικότερα, στηρίζεται στο νόμισμα της Αναγέννησης -ο Φοίνιξ- με βάση την ρήτρα E.C.U., δηλαδή 1 Φοίνιξ=3 Δολλάρια ενώ το Ευρώ υπολογίζεται με βάση τις συναλλαγματικές ισοτιμίες των υπολοίπων νομισμάτων με βάση το E.C.U., το E.C.U. όμως υπολογίζεται ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΑ ΠΟΡΤΑΛ ΚΑΙ ΤΑ ΤΑΜΠΛΕΤ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ:

Μπείτε στα Νέα Tablets: ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ www.my-insense.blogspot.com ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΣΤΟ PORTAL www.propagenda.blogspot.com

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΡΧ.ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ wwwmetafrasths.blogspot.com ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ TYΠΟ www.prothexousia.blogspot.com MY-INSENSE wwwmiss-insense.blogspot.com



Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

«ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣ» - Άρθρο του Αλμπέρ Καμύ

«ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣ»
Άρθρο του Αλμπέρ Καμύ
COMBAT”, 11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1945
Μετάφραση: Χρήστου Π. Παπαχριστόπουλου
Copyright: Christos P. Papachristopoulos
Σημείωμα του μεταφραστή
1. Το κείμενο αυτό είναι κεντρικό στην διαμάχη Albert Camus-Francois Mauriac με επίκεντρο τον Χριστιανισμό και την επιβολή της ποινής του θανάτου σε σχέση με την κάθαρση σκανδάλων. Πρέπει να συνοδευθεί από τα άρθρα συνταγματικού περιεχομένου «ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», «ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ», «ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟ ΕΤΟΣ 2000», «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ», «Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ», «Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ», «ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΙΣ», «ΠΕΣΣΙΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΑΡΡΟΣ», «Η ΑΙΩΝΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ», «ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ», «Η ΠΟΙΝΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ», «ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Αξίζει να ληφθεί υπ’ όψιν και η ελληνική μετάφραση της Σιμόν Βέϊλ με θέμα «Η ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΧΑΡΙΣ».
2. Ο δημοσιογράφος René Leynaud ήταν βασικό στέλεχος του κινήματος COMBAT μαζί με τον τυπογράφο André Bollier (ψευδώνυμο Vélin). Βλ. το άρθρο «Η ΣΑΡΚΑ» αλλά, κυρίως, τις αναφορές στο μεγαλείο στο άρθρο «ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ».


Ο κ. Mauriac μόλις τώρα δημοσίευσε υπό τον τίτλο «ΑΣΕΒΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΧΑΡΗ» ένα άρθρο το οποίο βρίσκω πως δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε φιλάνθρωπο. Ασχολούμενος με τα ζητήματα που μας χωρίζουν, έχει τώρα για πρώτη φορά υϊοθετήσει έναν τόνο περί του οποίου δεν επιθυμώ να δημιουργήσω θέμα αλλά τον οποίο, εγώ –τουλάχιστον– θα αποφύγω να χρησιμοποιήσω.
Άλλωστε, δεν θα είχαν καν απαντήσει στο άρθρο του εάν δεν είχαν συνωμοτήσει οι συνθήκες που με υποχρεώνουν πια να εγκαταλείψω αυτές τις καθημερινές φιλονικίες κατά την διάρκεια των οποίων εδώ και μήνες αποκτήσαμε δεσμούς μεταξύ μας –ο καλύτερος και ο χειρότερος από εμάς– δίχως να ξεκαθαρίσουμε κανένα από τα ζητήματα που στ’ αλήθεια έχουν για μας σημασία.
Δεν θα είχα απαντήσει εάν δεν αισθανόμουν ότι αυτή η διαπραγμάτευση (στην οποία η ίδια η υφή της ζωής μας τίθεται στο επίκεντρο) κινδύνευε να περιέλθει σε κατάσταση σύγχυσης.
Και, εφόσον μου ασκείται προσωπική επίθεση, θα ήθελα να τελειώσω με τον εξής τρόπο: μιλώντας με βάση το δικό μου όνομα και προσπαθώντας για μια τελευταία φορά να διευκρινίσω όλα όσα προσπαθούσα να εκφράσω.
Όποτε χρησιμοποιούσα την λέξη δικαιοσύνη σε σύνδεση με την κάθαρση, ο κ. Mauriac μιλούσε για την χάρη. Είναι τόσο μοναδική και πολύτιμη η αρετή της χάριτος, εξάλλου, που μιλώντας περί δικαιοσύνης φαινόμουν να κάνω έκκληση υπέρ της βεντέτας. Να ακούω, όμως, τον κ. Mauriac να το υποστηρίζει, ε! τότε φαίνεται πράγματι ότι, για την διευθέτηση αυτών των κοσμικών διαστάσεων θεμάτων, πρέπει να κάνουμε μιαν επιλογή απολυτότητας ανάμεσα στην αγάπη του Χριστού και την εκδίκηση και το μίσος των ανθρώπων. Ε λοιπόν, όχι!
Μερικοί από εμάς απορρίπτουν εξίσου τις κραυγές εχθρότητας που φθάνουν στα αυτιά μας από την μια πλευρά και τις γλυκές παρακλήσεις και ικεσίες που προέρχονται από την άλλην.
Στο ενδιάμεσο των δύο αυτών άκρων, αναζητούμε την ακριβοδίκαια φωνή που θα μας αποδώσει την αλήθεια δίχως αιδώ. Για να γίνει αυτό δεν απαιτείται να είμαστε εντελώς ξεκάθαροι και σαφείς για τα πάντα∙ απαιτείται απλώς και μόνο να επιθυμούμε διακαώς –με πάθος, νοημοσύνη και συναισθηματικότητα καρδιάς– την ευκρίνεια, εφόσον χωρίς τις ιδιότητες αυτές δεν έχουμε πιθανότητες να κάνουμε το καλό ούτε ο κ. Mauriac ούτε εγώ.
Αυτό είναι που μου επιτρέπει να πω ότι η χάρις δεν έχει εδώ καμιά δουλειά.
Έχω, άλλωστε, την εντύπωση ότι ο κ. Mauriac παρερμηνεύει στην δική του ανάγνωση των κειμένων ό,τι θεωρεί ως χρέος του να διαψεύσει.
Είναι φανερό ότι είναι ένας συγγραφέας που εργάζεται μάλλον με βάση το συναίσθημα παρά με βάση τα επιχειρήματα, αν και στα ερωτήματα αυτά θα προτιμούσα να αφήναμε τις ευαισθησίες στην άκρη. Με έχει πλήρως παρερμηνεύσει εάν νομίζει ότι αντιμετωπίζω τον κόσμο που μου δόθηκε χαμογελώντας.
Όταν λέω ότι αποτελεί μιαν μηδαμινή, μίζερη κι ασήμαντη παρηγόρια το είδος χάρης και φιλανθρωπίας που προβλήθηκε και ανυψώθηκε ως παράδειγμα στα μάτια των 20 αυτών εθνών που πεινούν για δικαιοσύνη, παρακαλώ τον άνθρωπο που μου ασκεί κριτική να πιστέψει ότι το κάνω δίχως να χαμογελώ.
Όσο κι αν σέβομαι τον κ. Mauriac για ό,τι συνθέτει την ύπαρξή του, έχω το δικαίωμα να απορρίπτω ό,τι σκέπτεται. Δεν είναι αναγκαίο, για να το κάνω αυτό, να αισθάνομαι ασέβεια για την χάρη που με τόση μεγαλοψυχία μου επιρρίπτει.
Αντιθέτως, οι αντίστοιχες θέσεις μας μου φαίνονται σαφείς. Ο κ. Mauriac δεν θέλει να προσθέτει περισσότερη βεντέτα σ’ αυτήν που ήδη υπάρχει –και σε αυτό το σημείο είμαι αρκετά έτοιμος να τον ακολουθήσω– αλλά εγώ δεν επιθυμώ να προσθέσω κι άλλα ψέματα σε αυτά που ήδη υπάρχουν∙ και εδώ είναι που περιμένω την συμφωνία του.
Δεν πρέπει να το σημειώσω τόσο άκομψα αλλά, επιτρέψτε μου, χωρίς περιστροφές, να πω ότι περιμένω εκ μέρους του να δηλώσει ανοιχτά ότι υπάρχει σήμερα ανάγκη δικαιοσύνης.
Για να πω την αλήθεια, δεν πιστεύω ότι θα το κάνει: είναι μια ευθύνη αυτή, την οποία δεν θα αναλάβει.
Ο κ. Mauriac (ο οποίος έχει γράψει ότι η Δημοκρατία μας θα όφειλε να γνωρίζει πώς να λαμβάνει μέτρα σκληρά) σκέπτεται πάρα πολύ περί της πιθανότητας να γράψει κάτι ενώ δεν έχει ακόμη σκεφθεί να προφέρει μία και μόνο λέξη: συμπονώ.
Θα έλεγα, λοιπόν, σ’ αυτόν πολύ απλά ότι εγώ βλέπω για την χώρα μας 2 οδούς-μεθόδους που οδηγούν στον θάνατο (υπάρχουν, βέβαια, και μέθ-οδοι επιβίωσης που δεν είναι καλύτερες από τον ίδιο τον θάνατο): η οδός της έχθρας και η οδός της συγγνώμης.
Και οι 2 μου μοιάζουν εξίσου καταστρεπτικές.
Δεν έχω ιδιαίτερη προτίμηση προς την έχθρα. Ακόμα και η απλή ιδέα να έχω εχθρούς με εκπλήττει διότι το θεωρώ το πιο κουραστικό πράγμα στον κόσμο αλλά και επειδή τόσο εγώ όσο και οι σύντροφοί μου έπρεπε να υποβληθούμε σε εξαιρετικά κοπιώδεις προσπάθειες για να αντιμετωπίσουμε κάποιον ως εχθρό. Ούτε και η συγγνώμη, ωστόσο, μου φαίνεται καλύτερη και, μάλιστα, υπό τις σημερινές συνθήκες θα έμοιαζε ως προσβολή.
Σε κάθε περίπτωση, είμαι πεπεισμένος ότι δεν είναι στο χέρι μας.
Αν, λοιπόν, ισχύει ότι μου προκαλεί τρόμο κάθε πρόταση περί επιβολής της θανατικής ποινής, τότε είναι αλήθεια και ότι αυτό είναι δική μου δουλειά, προσωπική μου υπόθεση.
Για αυτό, θα υποστηρίξω τον κ. Mauriac στο αίτημα περί χορήγησης πλήρους συγχώρεσης όταν μου πουν ότι έχω το δικαίωμα οι γονείς του Vélin και η σύζυγος του Leynaud –όχι, όμως, ποτέ πριν.
Ποτέ πριν! για χάρη της διαχυτικότητας της καρδιάς μου.
Για να μην προδώσω ό,τι πάντοτε αγαπούσα και σεβόμουν στον κόσμον αυτό, την πηγή της ανθρώπινης ευγένειας που είναι η πίστη και η αφοσίωση.
Πιθανόν να είναι κάτι δύσκολο να το ακούει κανείς αυτό. Μπορώ απλώς και μόνο να ελπίζω ότι ο κ. Mauriac έχει επίγνωση ότι είναι εξίσου δύσκολο και να το λέει κανείς.
Έχω δηλώσει ρητώς και κατηγορηματικώς ότι ο Béraud δεν άξιζε την εσχάτη των ποινών και ομολογώ πως δεν μου μένει πια αρκετή φαντασία για να δεχθώ την άποψη του κ. Mauriac ότι οι ένοχοι για προδοσία πρέπει να φορούν και να σέρνουν σιδερένιες μπάλες στα πόδια τους. Ξόδεψα επί μιαν 4ετία όλην την φαντασία που διέθετα για να μπορέσει το μυαλό μου να συλλάβει την μοίρα των χιλιάδων Γάλλων που, ενώ είχαν την αξιοπρέπεια με το μέρος τους, ωστόσο τους επιφυλάχθηκαν τα χειρότερα μαρτύρια στον κόσμο των δημοσιογράφων που τώρα ορισμένοι θέλουν να μετατρέψουν σε μάρτυρες.
Ως άνθρωπος, μπορεί να θαυμάζω τον κ. Mauriac για την ικανότητά του να αγαπά τους δοσίλογους αλλά ως πολίτης θλίβομαι επειδή αυτού του είδους η αγάπη θα μας μετατρέψει σε ένα έθνος άπιστων, μετρίων ανδρών και σε μιαν κοινωνία με την οποία δεν θα θέλαμε πια να έχουμε καμίαν σχέση.
Στο τέλος-τέλος, ο κ. Mauriac μου ρίχτηκε κατάμουτρα μέσω του Χριστού.
Θα του πω το εξής, με κάθε πρέπουσα βαρύτητα: Νομίζω ότι έχω μιαν ορθή και ακριβήν εικόνα για το μεγαλείο του Χριστιανισμού αλλά ορισμένοι από μας σε αυτόν τον καταδιωγμένον κόσμο έχουμε την αίσθηση ότι αν ο Χριστός πέθανε για μερικούς ανθρώπους, δεν πέθανε για εμάς (ή) ότι αν για μερικούς ο Χριστός πέθανε, για εμάς δεν πέθανε.
Αρνούμαστε, ωστόσο, να παραιτηθούμε της ελπίδος προς τον άνθρωπο.
Μπορεί να μην έχουμε την παράλογη φιλοδοξία να σώσουμε τον άνθρωπο, έχουμε όμως την διορατικότητα να τον υπηρετήσουμε. Μπορούμε να ζήσουμε δίχως Θεό ή ελπίδα, δεν μπορούμε όμως να ζήσουμε και τόσο εύκολα χωρίς τον άνθρωπο. Στο σημείο αυτό μπορώ πράγματι να πω στον κ. Mauriac ότι δεν έχουμε αδύναμη καρδιά και άρα θα αρνηθούμε ως το τέλος μιαν θεϊκήν απονομή χάριτος που θα απογοήτευε το ανθρώπινο γένος από την δικαιοσύνη που του οφείλεται.

ALBERT CAMUS

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου