*όπου ''Ενός'' στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ''άνθρωπος''. Έν=Ένα=One=Ο.Ν.Ε.=Ο.Η.Ε=UN=Γυνή=Οίνος=Venus/Αφροδίτη.

Η ''Πλειοψηφία του Ενός'' δεν αναφέρεται μόνο στο γεγονός ότι στην ζυγαριά της οικονομίας οι πολλοί βουλιάζουν και ο ένας διασώζεται αλλά, επιπροσθέτως, σημαίνει ότι αυτός ο ένας (1) άνθρωπος διασώζει κυρία και έλκει το πλοίο της κυβέρνησης, τον κύβο που ερρίφθη και βυθίζεται (όπως ακριβώς σε μιαν ζυγαριά όπου η μάζα των πολλών χάνεται λόγω του βάρους). Η βάση της ερευνητικής μεθόδου στηρίζεται στην διαδικασία λήψης αποφάσεων κατά πλειοψηφία και την έκδοση αποτελεσμάτων μετρήσεων, ερευνών, ψηφοφορίας, εκλογής στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και στις Συνόδους Κορυφής της Ε.Κ. που διασώζουν μιαν χώρα -άνευ δικαιώματος αρνησικυρίας (βέτο)- από την ανισορροπία του Δημοσίου και από το “φούντο” του ταμείου της, δηλ. το Δ.Ν.Τ., με βάση τον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος και το εσωτερικό δίκτυο INNERNET πληρωμής της εργασίας των Ελλήνων κατ' οίκον: είναι το μοναδικό οικονομικό και τραπεζικό σύστημα στον κόσμο που λειτουργεί ως ραδιο-τηλεοπτικό κανάλι θετικών ειδήσεων και νέων μέσω προγραμμάτων και ταινιών με σκοπό την επικοινωνία με το κοινό. Αφενός χρησιμεύει ως Τράπεζα (Data Bank) πληροφοριών, δεδομένων και αίματος με προσωπική περιουσία 300 τρις Φοινίκων και αφετέρου βασίζεται στους θεσμούς της Ελεύθερης Οικονομίας ("Free Market"), στην απόλυτη τραπεζική πίστη, στο επιτόκιο Labor και στο ελληνικό νόμισμα οίκου (I.Q., συμβολική ονομασία για τον Φοίνικα, ο οποίος είναι το νόμισμα των Ελλήνων που αγαπούν την πατρίδα τους, που γνωρίζουν επαρκώς αρχαία και νέα Ελληνικά, Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά κ.τ.λ., αγαπούν την έντεχνη μουσική, ελληνική και ξένη, και την ίδια την Τέχνη ενώ, με βάση την κατά κεφαλήν καλλιέργεια του Α.Ε.Π. αποτελεί την πλέον ανθούσα οικονομία στην Ευρώπη). Πρόκειται για μιαν νομισματική μονάδα που χαμηλότερη από αυτήν στον κόσμο σε αξία πλούτου δεν υπάρχει διότι πρωτίστως η νοημοσύνη και το νόμισμα των πολιτών που την χρησιμοποιούν δεν υποτιμάται ΠΟΤΕ: ειδικότερα, στηρίζεται στο νόμισμα της Αναγέννησης -ο Φοίνιξ- με βάση την ρήτρα E.C.U., δηλαδή 1 Φοίνιξ=3 Δολλάρια ενώ το Ευρώ υπολογίζεται με βάση τις συναλλαγματικές ισοτιμίες των υπολοίπων νομισμάτων με βάση το E.C.U., το E.C.U. όμως υπολογίζεται ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΑ ΠΟΡΤΑΛ ΚΑΙ ΤΑ ΤΑΜΠΛΕΤ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ:

Μπείτε στα Νέα Tablets: ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ www.my-insense.blogspot.com ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΣΤΟ PORTAL www.propagenda.blogspot.com

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΡΧ.ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ wwwmetafrasths.blogspot.com ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ TYΠΟ www.prothexousia.blogspot.com MY-INSENSE wwwmiss-insense.blogspot.com



Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

«Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΧΙΤΛΕΡ» Άρθρο του Αλμπέρ Καμύ


«Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΧΙΤΛΕΡ»
Άρθρο του Αλμπέρ Καμύ
COMBAT”, 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1944
Μετάφραση: Χρήστου Π. Παπαχριστόπουλου
Copyright: Christos P. Papachristopoulos
Σημείωμα του μεταφραστή: Ο ΧΙΤΛΕΡ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ ΣΤΙΣ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1945. Το κείμενο αυτό πρέπει να αναγνωστεί κυρίως σε σύνδεση με τις ομιλίες Καμύ στην Σουηδία, σε ζεύξη με την μετάφραση Όργουελ «ΟΙ ΝΕΕΣ ΙΔΕΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ» και σε σχέση με την «ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ» όπου γίνεται αναφορά στο «ξίφος του δημίου» της πόλης Friburg που φέρει την επιγραφή «Κύριε Θεού, συ ο Ιησούς ει ο κριτής»-“Lord Jesus, thou Art the judge”. Κατόπιν, πρέπει να συνδυαστεί με ολόκληρη την σειρά των μεταφράσεων Όργουελ περί Γερμανίας («Κριτική στο MEIN KAMPF», «Προφητείες για τον Φασισμό», «Τι είναι ο Φασισμός», «Η άνοδος και οι εχθροί του Χιτλερικού Φασισμού») και με τις μεταφράσεις Καμύ «Η ποινή του Θανάτου και ο Χριστιανισμός», «Η Δευτέρα Παρουσία και η αντίσταση των εφημερίδων», «Λογοκρισία, προπαγάνδα και Αποκάλυψη», «Η κρίσις του ανθρώπου», «Ο Σταυρός του Μαρτυρίου», «Το ξίφος της Αποκάλυψης και η Ιστορία», «Το ξίφος ως σύμβολο του κυβερνήτη», «Το πείραμα Χίτλερ: Ξίφος, Ζυγός και Γόρδιος Δεσμός», «Η φόρμουλα πανάκειας των Θεών της Γερμανίας», «Ο χειρισμός της φόρμουλας της ελευθερίας», «Μνήμες μιας ειδυλλιακής, παραδομένης Γερμανίας: εικόνες για εικονογράφηση από τον Μποτιτσέλλι». Πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν οι θέσεις του συγγραφέα για τους Καζαντζάκη-Νίτσε-Ντε Γκωλ. Βλ. και το κείμενο με τίτλο «Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΙΣΤΕΥΩ» του Κλάους Μανν ο οποίος αυτοκτόνησε στις 21/5/1949 στις Κάννες της Γαλλίας καθώς και το άρθρο «Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ» σε σχέση με την ραδιοφωνική ομιλία Καμύ: «Η ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ: Απόψε η αυλαία ανοίγει για τον Ρενέ Σαρ» και το άρθρο «Η ΣΑΡΚΑ» που συνδέεται με την σύλληψη του René Leynaud από την Γκεστάπο και συνδέεται με τους René Char, René Capitant και Ελευθέριο Βενιζέλο (Επανάσταση 1905, Θέρισος).
Μιλούσαμε τις προάλλες για τον Γερμανικό λαό και την σιωπή του.
Ακόμα, όμως, κι αν οι Γερμανοί δεν μιλούν, ωστόσο έχουν την βούληση να ακούσουν. Θέλουν να ακούσουν, στην πραγματικότητα, αυτόν τον άνθρωπο στον οποίο οφείλουν το γεγονός ότι έχουν αυτοεξαιρεθεί από το να αισθάνονται ότι πρέπει να μιλήσουν οι ίδιοι.
Στην Γερμανία και –υπεράνω όλων– στην χώρα του Ρήνου ο κόσμος αναμένει έναν λόγο του Χίτλερ. Αναμένουν –εις μάτην, όμως.
Εξ ου και οι εφημερίδες γράφουν λόγους για χάρη του.
Π.χ. η εφημερίδα της Κολωνίας Kölnische Zeitung εξηγεί στο κύριο άρθρο της ότι ο Χίτλερ δεν θα πει τίποτα επειδή δεν είναι η σωστή ώρα: «Η σιωπή του Führer μιλά σήμερα προς το Γερμανικό έθνος και η σιωπή αυτή είναι πιο εύγλωττη από κάθε λέξη».
Είναι αλήθεια ότι αυτή η σιωπή είναι εύγλωττη.
Συμπίπτει με την σιωπή όλης της Γερμανίας –και είναι η σιωπή ενός ανθρώπου που είχε, επιπλέον, παραιτηθεί από την διαδικασία της σκέψεως.
Φυσικά, ο Χίτλερ δεν ήταν στοχαστής. Ήταν, ωστόσο, ένας άνθρωπος για τον οποίον οι λέξεις έπαιρναν την θέση των ιδεών.
Οι συλλογισμοί του ανέβαιναν από τα πνευμόνια του και εκπέμπονταν προς εκατοντάδες χιλιάδες Γερμανών. Για αυτόν, το να παραμένει σιωπηλός ισοδυναμεί με το να μην υπάρχει πια.
Δεν έχει πληρωθεί με επαρκή προσοχή το γεγονός ότι ο Χίτλερ ποτέ δεν μίλησε τόσο πολύ όσο το διάστημα μεταξύ 1938 και 1942. Αυτά υπήρξαν τα χρόνια του της νίκης.
Ύστερα από το 1942 ακουγόταν ολοένα και λιγότερο ώσπου σε αυτό το καλοκαίρι του 1944 ξεκίνησε η μεγάλη σιωπή. Και ο Γερμανικός λαός –ο οποίος είχε θυσιάσει τα πάντα για την άγρια, τραχεία φωνή ενός ανθρώπου– έπαψε να υπάρχει μόλις έπαψε να μιλά ο ηγέτης του.
Από αυτήν την ιστορία μπορεί κανείς να αντλήσει ένα μάθημα που θα έπρεπε να αποθαρρύνει για πάντα τους δικτάτορες ανά τον κόσμο.
Οι λαοί μπορούν να μιλούν μόνο όταν νομίζουν ότι έχουν δίκιο.
Η Γερμανία, με τον Χίτλερ, συναίνεσε να έχει είτε δίκιο είτε άδικο.
Και, για τον Χίτλερ, δίκιο είχε η δύναμη.
Η Γερμανία, άρα, συναίνεσε να έχει δίκιο ανάλογα με την δύναμη του Χίτλερ.
Η βαθύτατη πεποίθηση του Γερμανικού λαού ήταν ότι ο Χίτλερ θα είχε πάντοτε μεγαλύτερη δύναμη από την μοίρα, το πεπρωμένο, το «γραφτό».
Κανείς ποτέ, όμως, δεν μπορεί να καθυποτάξει την μοίρα μέσω της δύναμης εκτός μόνο μέσα στην σιωπή της καρδιάς του ή δια μέσου της δύναμης της αγάπης.
Ο τύπος της δύναμης όπου στηριζόταν ο Χίτλερ έκανε την μοίρα να γελάει.
Σήμερα, η εκπληκτική έλλειψη πρόνοιας και προβλεπτικότητας εκ μέρους των Γερμανών ως προς την σύνδεση της μοίρας και των ρητών τους με τις ιδέες και τις ομιλίες ενός μόνον ανθρώπου θερίζει την αμοιβή της.
Ένας λαός που είχε τόσο μεγάλη περιφρόνηση προς την ατομικότητα, σφετερίστηκε την πιο ταπεινή μορφή ατομικότητας: την εξύψωση ενός ανθρώπου υπεράνω όλων σε περιφρόνηση κάθε ύπαρξης συνείδησης.
Οπότε, αν ο άνθρωπος αυτός δεν έχει δίκιο και μείνει σιωπηλός, τότε αυτό αρκεί ως σημάδι εξιλέωσης.
Η εξιλέωση θα είναι τρομερή για αυτό το δυστυχές έθνος.
Δεν μπορούν, όμως, να του δοθούν ελαφρυντικά. Κρυμμένο πίσω από τον σιωπηλόν ηγέτη του, πρόκειται να πλεύσει προς μιαν αιματοβαμμένη και απέλπιδα περιπέτεια της οποίας το τέλος δεν μπορεί να προφητευθεί.
Διότι ο Χίτλερ δεν έπεσε στην σιωπή επειδή είχε άδικο∙ έπεσε επειδή ηττήθηκε.
Συνεχίζοντας να ταυτίζει το δικό του πρόσωπο με το έθνος αυτό το οποίο έπνιξε στην βροχή της ντροπής και του αίματος, θα κρατήσει την σιωπή του ώσπου να φτάσει στο φυσικό συμπέρασμα –ο θάνατος.
Αυτός ο άνθρωπος και αυτό το έθνος πρόκειται να χάσουν την ζωή τους μέσα σε τρομακτική σιωπή.
Όσοι δεν μπορούν πια να μιλούν, μπορούν όμως να προχωρούν σε μιμήσεις και να ποζάρουν απέναντι στον καθρέφτη.
Ο Χίτλερ θα δει σε αυτόν τον καθρέφτη ότι η πόζα της Γερμανίας είναι βλακώδης και θεατρική.
Οι επόμενες μέρες δεν θα είναι ημέρες ευτυχίας.
Η Ιστορία θα αντιμετωπίσει αυτήν την εποχή ως μιαν εποχή στην οποία ένα έθνος και ο ηγέτης του συναίνεσαν στην συλλογικήν αυτοκτονία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου