*όπου ''Ενός'' στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ''άνθρωπος''. Έν=Ένα=One=Ο.Ν.Ε.=Ο.Η.Ε=UN=Γυνή=Οίνος=Venus/Αφροδίτη.

Η ''Πλειοψηφία του Ενός'' δεν αναφέρεται μόνο στο γεγονός ότι στην ζυγαριά της οικονομίας οι πολλοί βουλιάζουν και ο ένας διασώζεται αλλά, επιπροσθέτως, σημαίνει ότι αυτός ο ένας (1) άνθρωπος διασώζει κυρία και έλκει το πλοίο της κυβέρνησης, τον κύβο που ερρίφθη και βυθίζεται (όπως ακριβώς σε μιαν ζυγαριά όπου η μάζα των πολλών χάνεται λόγω του βάρους). Η βάση της ερευνητικής μεθόδου στηρίζεται στην διαδικασία λήψης αποφάσεων κατά πλειοψηφία και την έκδοση αποτελεσμάτων μετρήσεων, ερευνών, ψηφοφορίας, εκλογής στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και στις Συνόδους Κορυφής της Ε.Κ. που διασώζουν μιαν χώρα -άνευ δικαιώματος αρνησικυρίας (βέτο)- από την ανισορροπία του Δημοσίου και από το “φούντο” του ταμείου της, δηλ. το Δ.Ν.Τ., με βάση τον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος και το εσωτερικό δίκτυο INNERNET πληρωμής της εργασίας των Ελλήνων κατ' οίκον: είναι το μοναδικό οικονομικό και τραπεζικό σύστημα στον κόσμο που λειτουργεί ως ραδιο-τηλεοπτικό κανάλι θετικών ειδήσεων και νέων μέσω προγραμμάτων και ταινιών με σκοπό την επικοινωνία με το κοινό. Αφενός χρησιμεύει ως Τράπεζα (Data Bank) πληροφοριών, δεδομένων και αίματος με προσωπική περιουσία 300 τρις Φοινίκων και αφετέρου βασίζεται στους θεσμούς της Ελεύθερης Οικονομίας ("Free Market"), στην απόλυτη τραπεζική πίστη, στο επιτόκιο Labor και στο ελληνικό νόμισμα οίκου (I.Q., συμβολική ονομασία για τον Φοίνικα, ο οποίος είναι το νόμισμα των Ελλήνων που αγαπούν την πατρίδα τους, που γνωρίζουν επαρκώς αρχαία και νέα Ελληνικά, Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά κ.τ.λ., αγαπούν την έντεχνη μουσική, ελληνική και ξένη, και την ίδια την Τέχνη ενώ, με βάση την κατά κεφαλήν καλλιέργεια του Α.Ε.Π. αποτελεί την πλέον ανθούσα οικονομία στην Ευρώπη). Πρόκειται για μιαν νομισματική μονάδα που χαμηλότερη από αυτήν στον κόσμο σε αξία πλούτου δεν υπάρχει διότι πρωτίστως η νοημοσύνη και το νόμισμα των πολιτών που την χρησιμοποιούν δεν υποτιμάται ΠΟΤΕ: ειδικότερα, στηρίζεται στο νόμισμα της Αναγέννησης -ο Φοίνιξ- με βάση την ρήτρα E.C.U., δηλαδή 1 Φοίνιξ=3 Δολλάρια ενώ το Ευρώ υπολογίζεται με βάση τις συναλλαγματικές ισοτιμίες των υπολοίπων νομισμάτων με βάση το E.C.U., το E.C.U. όμως υπολογίζεται ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΑ ΠΟΡΤΑΛ ΚΑΙ ΤΑ ΤΑΜΠΛΕΤ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ:

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ: www.my-insense.blogspot.com ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΕΞΥΠΝΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ: wwwpropagenda.blogspot.gr
ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΡΧ.ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ: wwwmetafrasths.blogspot.com ΣΕΛΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ TYΠΟ: www.prothexousia.blogspot.com ΜΥ-INSENSE: wwwmiss-insense.blogspot.com
ΕΔΩ ΚΑΤΕΒΑΖΩ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ: www.scribd.com/user/22895639/ChrysJazz

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

ΟΙ ΜΥΓΔΑΛΙΕΣ - ΔΟΚΙΜΙΟ ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ

ΟΙ ΜΥΓΔΑΛΙΕΣ

ΔΟΚΙΜΙΟ ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ

"Do you know," Napoleon once said to Fontanes, "what astounds me most about the world? The impotence of force to establish anything. There are only two powers in the world: the sword and the mind. In the end, the sword is always conquered by the mind."
Conquerors, you see, are sometimes melancholy. They have to pay some price for so much vainglory. But what a hundred years ago was true of the sword is no longer true today of the tank. Conquerors have made progress, and the dismal silence of places without intelligence has been established for years at a time in lacerated Europe. At the time of hideous wars of Flanders, Dutch painters could still perhaps paint the cockerels in their farmyards. The Hundred Years War has likewise been forgotten, and yet the prayers of Silesian mystics still linger in some hearts. But today, things have changed; the painter and the monk have been drafted--we are one with the world. The mind has lost that regal certainty which a conqueror could acknowledge, it exhausts itself now in cursing force, for want of knowing how to master it.
Some noble souls keep on deploring this, saying it is evil. We do not know if it is evil, but we know it is a fact. The conclusion is that we must come to terms with it. All we need know, then, is what we want. And what we want precisely is never again to bow beneath the sword, never again to count force as being right unless it is serving the mind.
The task is endless, it's true. But we are here to pursue it. I do not have enough faith in reason to subscribe to a belief in progress or to any philosophy of history. I do believe at least that man's awareness of his destiny has ceased to advance. We have not overcome our condition, and yet we know better. We know that we live in contradiction, but we also know that we must refuse this contradiction and do what is needed to reduce it. Our task as men is to find the few principles that will calm the infinite anguish of free souls. We must mend what has been torn apart, make justice imaginable again in a world so obviously unjust, giver happiness a meaning once more to peoples poisoned by the misery of the century. Naturally, it is a superhuman task. But superhuman is a term for tasks men take a long time to accomplish, that's all.
Let us know our aims then, holding fast to the mind, even if force puts on a thoughtful or a comfortable face in order to seduce us. The first thing is not to despair. Let us not listen too much to those who proclaim that the world is at an end. Civilizations do not die so easily, and even if our world were to collapse, it would not have been the first, it is indeed true that we live in a tragic times. But too many people confuse tragedy with despair. "Tragedy," Lawrence said, "ought to be a great kick at misery." This is a healthy and immediate applicable thought. There are many things today deserving such a kick.
When I lived in Algiers, I would wait patiently all winter because I knew that in the course of one night, one cold, pure February night, the almod trees of the Vallee des Consuls would be covered with white flowers. I would marvel then at the sight of this fragile snow resisting the rains and the wind from the sea. Yet every year it lasted just long enough to prepare fruit.
There is no symbol here. We will not win our happiness with symbols. We'll need something more solid. I mean only that sometimes, when life weighs too heavily today in a Europe still full of misery, I turn toward those shining lands where so much strength is still intact. I know them too well not to realise that they are the chosen land where courage and contemplation can live in harmony. Thinking of them teaches me that if we are to save the mind we must ignore its gloomy virtues and celebrate its strength and wonder. Out world is poisoned by its misery, and seems to wallow in it. It has utterly surrendered to that evil which Nietzsche called the spirit of heaviness. Let us not add to this. It is futile to weep over the mind, it is enough to labor for it.
But where are the conquering virtues of the mind? The same Nietzsche listed them as mortal enemies to the heaviness of the spirit. For him, they are strength of character, taste, the "world" classical happiness, severe pride, the cold frugality of the wise. More than ever, these virtues are necessary today, and each of us can choose the one that suits him best. Before the vastness of the undertaking, let no one forget strength of character. I don't mean the theatrical kind on political platforms, complete with frowns and threatening gestures. But the kind that through virtue of its purity and its sap, stands up to all the winds that blow in from the sea. Such is the strength of character that in the winter of the world will prepare the fruit.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου