Insensé - Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ*

Πατρών-Αναγεννήσεως 33 & Κολοκοτρώνη, ΛΕΧΑΙΟΝ Κορινθίας, ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (Γερακία) ΕΔΡΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΛΕΧΑΙΟΥ Επικοινωνία/Contact: cadmusalbert@yahoo.gr ΤΗΛ. 27410-86403, 6986-654850 FACEBOOK: https://www.facebook.com/christos.papachristopoulos.12/ Διεύθυνση Ηνωμένου Βασιλείου: THE RESIDENCE (Albany House, 12th Grosvenor & 14th Way), London W1, Law Firm Ramseay & Ridgewell

*όπου ''Ενός'' στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ''άνθρωπος''. Έν=Ένα=One=Ο.Ν.Ε.=Ο.Η.Ε=UN=Γυνή=Οίνος=Venus/Αφροδίτη.

Η ''Πλειοψηφία του Ενός'' δεν αναφέρεται μόνο στο γεγονός ότι στην ζυγαριά της οικονομίας οι πολλοί βουλιάζουν και ο ένας διασώζεται αλλά, επιπροσθέτως, σημαίνει ότι αυτός ο ένας (1) άνθρωπος διασώζει κυρία και έλκει το πλοίο της κυβέρνησης, τον κύβο που ερρίφθη και βυθίζεται (όπως ακριβώς σε μιαν ζυγαριά όπου η μάζα των πολλών χάνεται λόγω του βάρους). Η βάση της ερευνητικής μεθόδου στηρίζεται στην διαδικασία λήψης αποφάσεων κατά πλειοψηφία και την έκδοση αποτελεσμάτων μετρήσεων, ερευνών, ψηφοφορίας, εκλογής στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και στις Συνόδους Κορυφής της Ε.Κ. που διασώζουν μιαν χώρα -άνευ δικαιώματος αρνησικυρίας (βέτο)- από την ανισορροπία του Δημοσίου και από το “φούντο” του ταμείου της, δηλ. το Δ.Ν.Τ., με βάση τον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος και το εσωτερικό δίκτυο INNERNET πληρωμής της εργασίας των Ελλήνων κατ' οίκον: είναι το μοναδικό οικονομικό και τραπεζικό σύστημα στον κόσμο που λειτουργεί ως ραδιο-τηλεοπτικό κανάλι θετικών ειδήσεων και νέων μέσω προγραμμάτων και ταινιών με σκοπό την επικοινωνία με το κοινό. Αφενός χρησιμεύει ως Τράπεζα (Data Bank) πληροφοριών, δεδομένων και αίματος με προσωπική περιουσία 300 τρις Φοινίκων και αφετέρου βασίζεται στους θεσμούς της Ελεύθερης Οικονομίας ("Free Market"), στην απόλυτη τραπεζική πίστη, στο επιτόκιο Labor και στο ελληνικό νόμισμα οίκου (I.Q., συμβολική ονομασία για τον Φοίνικα, ο οποίος είναι το νόμισμα των Ελλήνων που αγαπούν την πατρίδα τους, που γνωρίζουν επαρκώς αρχαία και νέα Ελληνικά, Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά κ.τ.λ., αγαπούν την έντεχνη μουσική, ελληνική και ξένη, και την ίδια την Τέχνη ενώ, με βάση την κατά κεφαλήν καλλιέργεια του Α.Ε.Π. αποτελεί την πλέον ανθούσα οικονομία στην Ευρώπη). Πρόκειται για μιαν νομισματική μονάδα που χαμηλότερη από αυτήν στον κόσμο σε αξία πλούτου δεν υπάρχει διότι πρωτίστως η νοημοσύνη και το νόμισμα των πολιτών που την χρησιμοποιούν δεν υποτιμάται ΠΟΤΕ: ειδικότερα, στηρίζεται στο νόμισμα της Αναγέννησης -ο Φοίνιξ- με βάση την ρήτρα E.C.U., δηλαδή 1 Φοίνιξ=3 Δολλάρια ενώ το Ευρώ υπολογίζεται με βάση τις συναλλαγματικές ισοτιμίες των υπολοίπων νομισμάτων με βάση το E.C.U., το E.C.U. όμως υπολογίζεται ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

Κυριακή 23 Μαΐου 2010

"Ο ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΗΝ" ΤΟΥ ΕΡΜΗ

ΠΟΙΜΗΝ

Ερμάς

Ὅρασις α’
I
1. Ὁ θρέψας με πεπρακέν με ῾Ρόδῃ τινὶ εἰς ῾Ρώμην. μετὰ πολλὰ ἔτη ταύτην ἀνεγνωρισάμην καὶ ἠρξάμην αὐτὴν ἀγαπᾶν ὡς ἀδελφήν. 2. μετὰ χρόνον τινὰ λουομένην εἰς τὸν ποταμὸν τὸν Τίβεριν εἶδον καὶ ἐπέδωκα αὐτῇ τὴν χεῖρα καὶ ἐξήγαγον αὐτὴν ἐκ τοῦ ποταμοῦ. ταύτης οὖν ἰδὼν τὸ κάλλος διελογιζόμην ἐν τῇ καρδίᾳ μου λέγων· Μακάριος ἤμην, εἰ τοιαύτην γυναῖκα εἶχον καὶ τῷ κάλλει καὶ τῷ τρόπῳ. μόνον τοῦτο ἐβουλευσάμην, ἕτερον δὲ οὐδὲ ἕν. 3. μετὰ χρόνον τινα πορευομένου μου εἰς Κώμας καὶ δοξάζοντος τὰς κτίσεις τοῦ θεοῦ, ὡς μεγάλαι καὶ ἐκπρεπεῖς καὶ δυναταί εἰσιν, περιπατῶν ἀφύπνωσα. καὶ πνεῦμά με ἔλαβεν καὶ ἀπήνεγκέ με δι’ ἀνοδίας τινός, δι’ ἧς ἄνθρωπος οὐκ ἐδύνατο ὁδεῦσαι· ἧν δὲ ὁ τόπος κρημνώδης καὶ ἀπερρηγὼς ἀπὸ τῶν ὑδάτων. διαβὰς οὖν τὸν ποταμὸν ἐκεῖνον ἦλθον εἰς τὰ ὁμαλὰ καὶ τιθῶ τὰ γόνατα καὶ ἠρξάμην προσεύχεσθαι τῷ κυρίῳ καὶ ἐξομολογεῖσθαί μου τὰς ἁμαρτίας. 4. προσευχομένου δέ μου ἠνοίγη ὁ οὐρανός, καὶ βλέπω τὴν γυναῖκα ἐκείνην, ἣν ἐπεθύμησα, ἀσπαζομένην με ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, λέγουσαν· Ἑρμᾶ χαῖρε. 5. βλέψας δὲ εἰς αὐτὴν λέγω αὐτῇ· Κυρία, τί σὺ ὧδε ποιεῖς; ἡ δὲ ἀπεκρίθη μοι· Ἀνελήμωθην, ἵνα σοῦ τὰς ἁμαρτίας ἐλεγχος πρὸς τὸν κύριον. 6. λέγω αὐτῇ· Νῦν σύ μου ἔλεγχος εἶ; Οὔ, φησίν, ἀλλὰ ἄκουσον τὰ ῥήματα, ἅ σοι μέλλω λέγειν. ὁ θεὸς ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς κατοικῶν καὶ κ ίσας ἐκ τοῦ μὴ ὄντος τὰ ὄντα καὶ πληθύνας καὶ αὐξήσας ἕνεκεν τῆς ἁγίας ἐκκλησίας αὐτοῦ ὀργίζεταί σοι, ὅτι ἥμαρτες εἰς ἐμέ. 7. ἀποκριθεὶς αὐτῇ λέγω· Εἰς σὲ ἥμαρτον; ποίῳ τόπῳ ἢ πότε σοι αἰσχρὸν ῥῆμα ἐλάλησα; οὐ πάντοτέ σε ὡς θεὰν ἡγησάμην; οὐ πάντοτέ σε ἐνετράπην ὡς ἀδελφήν; τί μου καταψεύδῃ, ὦ γύναι, τὰ πονηρὰ ταῦτα καὶ ἀκάθαρτα; 8. γελάσασά μοι λέγει· Ἐπὶ τὴν καρδίαν σου ἀνέβη ἡ ἐπιθυμία τῆς πονηρίας. ἢ οὐ δοκεῖ σοι ἀνδρὶ δικαίῳ πονηρὸν πρᾶγμα εἶναι, ἐὰν ἀναβῇ αὐτοῦ ἐπὶ τὴν καρδίαν ἡ πονηρὰ ἐπιθυμία; ἁμαρτία γέ ἐστιν, καὶ μεγάλη, φησίν. ὁ γὰρ δίκαιος ἀνὴρ δίκαια βουλεύεται. ἐν τῷ οὖν δίκαια βουλεύεσθαι αὐτὸν κατορθοῦνται ἡ δόξα αὐτοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ εὐκατάλλακτον ἔχει τὸν κύριον ἐν παντὶ πράγματι αὐτοῦ· οἱ δὲ πονηρὰ βουλευόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν θάνατον καὶ αἰχμαλωτισμὸν ἑαυτοῖς ἐπισπῶνται, μάλιστα οἱ τὸν αἰῶνα τοῦτον περιποιούμενοι καὶ γαυριῶντες ἐν τῷ πλούτῳ αὐτῶν καὶ μὴ ἀντεχόμενοι τῶν ἀγαθῶν τῶν μελλόντων. 9. μετανοήσουσιν αἱ ψυχαὶ αὐτῶν, οἵτινες οὐκ ἔχουσιν ἐλπίδα, ἀλλὰ ἑαυτοὺς ἀπεγνώκασιν καὶ τὴν ζωὴν αὐτῶν. ἀλλὰ σὺ προσεύχου πρὸς τὸν θεόν, καὶ ἰάσεται τὰ ἁμαρτήματά σου καὶ ὅου τοῦ οἴκου σου καὶ πάτων τῶν ἁγίων.
II
1. Μετὰ τὸ λαλῆσαι αὐτὴν τὰ ῥήματα ταῦτα ἐκλείσθησαν οἱ οὐρανοί· κἀγῲ ὅλος ἤμην πεφρικὼς καὶ λυπούμενος. ἔλεγον δὲ ἐν ἐμαυτῷ· Εἰ αὕτη μοι ἡ ἁμαρτία ἀναγράφεται, πῶς δυνήσομαι σωθῆναι; ἢ πῶς ἐξιλάσομαι τὸν θεὸν περὶ τῶν ἁμαρτιῶν μου τῶν τελείςν; ἢ ποίοις ῥήμασιν ἐρωτήσω τὸν κύριον, ἵνα ἱλατεύσηταί μοι; 2. ταῦτά μου συμβουλευομένου καὶ διακρίνοντος ἐν τῇ κάρδίᾳ μου, βλέπω κατέναντί μου καθέδραν λευκὴν ἐξ ἐρίων χιονίνων γεγονυῖαν μεγάλην· καὶ ἦλθεν γυνὴ πρεσβῦτις ἐν ἱματισμῷ λαμπροτάτῳ, ἔχουσα βιβλίον εἰς τὰς χεῖρας, καὶ ἐκάθισεν μόνη καὶ ἀσπάζεταί με· Ἑρμᾶ, χαῖρε, κἀγὼ λυπούμενος καὶ κ αίων εἶπον· Κυρία, χαῖρε. 3. καὶ εἶπέν μοι· Τί στυγνός, Ἑρμᾶ; ὁ μακρόθυμος καὶ ἀστομάχητος, ὁ πάντοτε γελῶν τί οὕτω κατηφὴς τῇ ἰδέᾳ καὶ οὐχ ἱλαρός; κἀγὼ εἶπον αὐτῇ· Ὑπὸ γυναικὸς ἀγαθωτάτης λεγούσης, ὅτι ἥμαρτον εἰς αὐτήν. 4. ἡ δὲ ἔφη· Μηδαμῶς ἐπὶ τὸν δοῦλον τοῦ θεοῦ τὸ πρᾶγμα τοῦτο. ἀλλὰ πάντως ἐπὶ τὴν καρδίαν σου ἀνέβη περὶ αὐτῆς. ἔστιν μὲν τοῖς δούλοις τοῦ θεοῦ ἡ τοιαύτη βουλὴ ἁμαρτίαν ἐπιφέρουσα· πονηρὰ γὰρ βουλὴ καὶ ἔκπληκτος εἰς πάνσεμνον πνεῦμα καὶ ἤδη δεδοκιμασμένον, ἐὰν ἐπιθυμήσῃ πονηρὸν ἔργον, καὶ μάλιστα Ἑρμᾶς ὁ ἐγκρατής, ὁ ἀπεχόμενος´πάσης ἐπιθυμίας πονηρᾶς καὶ πλήρης πάσης ἁπλότητος καὶ ἀκακίας μεγάλης.
III
1. Ἀλλ’ οὐχ ἕνεκα τούτου ὀργίζεταί σοι ὁ θεός, ἀλλ’ ἵνα τὸν οἶκόν σου τὸν ἀνομήσαντα εἰς τὸν κύριον καὶ εἰς ὑμᾶς τοὺς γονεῖς αὐτῶν ἐπιστρέψῃς. ἀλλὰ φιλότεκνος ὢν οὐκ ἐνουθέτεις σου τὸν οἶκον, ἀλλὰ ἀφῆκες αὐτὸν καταφθαρῆναι, διὰ τοῦτό σοι οργίζεται ὁ κύριος· ἀλλὰ ἰάσεταί σου πάντα τὰ προγεγονότα πονηρὰ ἐν τῷ οἴκῳ σου· διὰ γὰρ τὰς ἐκείνων ἁμαρτίας καὶ ἀνομήματα σὺ κατεφθάρης ἀπὸ τῶν βιωτικῶν πράξεων. 2. ἀλλ’ ἡ πολυσπλαγχνία τοῦ κυρίου ἠλέησέν σε καὶ τὸν οἶκόν σου καὶ ἰσχυροποιήσει σε καὶ θεμελιώσει σε ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ. σὺ μόνον μὴ ῥᾳθυμήσῃς, ἀλλὰ εὐψύχει καὶ ἰσχυροποίει σου τὸν οἶκον. ὡς γὰρ ὁ χαλκεὺς σφυροκοῶν τὸ ἔργον αὐτοῦ περιγίνεται τοῦ πράγματος οὗ θέλει, οὕτω καὶ ὁ λόγος ὁ καθημερινὸς ὁ δίκαιος περιγίνεται πάσης πονηρίας. μὴ διαλίπῃς οὖν νουθετῶν σου τὰ τέκνα. οἶδα γάρ, ὅτι, ἐὰν μετανοήσουσιν ἐξ ὅλης καρδίας αὐτῶν, ἐνγραφήσονται εἰς τὰς βίβλους τῆς ζωῆς μετὰ τῶν ἁγίων. 3. μετὰ τὸ παῆναι αὐτῆς τὰ ῥήματα ταῦτα λέγει μοι· Θέλεις ἀκοῦσαί μου ἀναγινωσκούσης; λέγω κἀγώ· Θέλω, κυρία. λέγει μοι· Γενοῦ ἀκροατὴς καὶ ἄκουε τὰς δόξας τοῦ θεοῦ. ἤκουσα μεγάλως καὶ θαυμαστῶς, ὃ οὐκ ἴσχυσα μνημονεῦσαι· πάντα γὰρ τὰ ῥήματα ἔκφρικτα, ἃ οὐ δύναται ἄνθρωπος βαστάσαι. τὰ οὖν ἔσχατα ῥήματα ἐμνημόνευσα· ἦν γὰρ ἡμῖν σύμφορα καὶ ἥμερα· 4. Ἰδού, ὁ θεὸς τῶν δυνάμεων, ὃ ἀγαπῶ, δυνάμει κραταιᾷ καὶ τῇ μεγάλῃ συνέσει αὐτοῦ κτίσας τὸν κόσνον καὶ τῇ ἐνδόξῳ βουλῇ περιθεὶς τὴν εὐπρέπειαν τῇ κτίσει αὐτοῦ καὶ τῷ ἰσχυρῷ ῥήματι πήξας τὸν οὐρανὸν καὶ θεμελώσας τὴν γῆν ἐπὶ ὑδάτων καὶ τῇ ἰδίᾳ σοφίᾳ καὶ προνοίᾳ κτίσας τὴν ἁγίαν ἐκκλησίαν αὐτοῦ, ἣν καὶ ηὐλόγησεν, ἰδού, μεθιστάνει τοὺς οὐρανούς, καὶ τὰ ὄρη καὶ τοὺς βουνοὺς καὶ τὰς θαλ́σσας, καὶ πάντα ὁμαλὰ γίνεται τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ, ἵνα ἀποδῷ αὐτοῖς τὴν ἐπαγγελίαν, ἣν ἐπηγγείλατο μετὰ πολλῆς δόξης καὶ χαρᾶς, ἐὰν τηρήσωσιν τὰ νόμιμα τοῦ θεοῦ, ἃ παρέλαβον ἐν μεγάλῃ πίστει.
IV
1. Ὅτε οὖν ἐτέλεσεν ἀναγινώσκουσα καὶ ἠγέρθη ἀπὸ τῆς καθέδρας, ἦλθαν τέσσαρες νεανίαι καὶ ἦραν τὴν καθέδραν καὶ ἀπῆλθον πρὸς τὴν ἀνατολήν. 2. προσκαλεῖται δέ με καὶ ἥψατο τοῦ στήθους μου καὶ λέγει μοι· Ἤρεσέν σοι ἡ ἀνάγνωσίς μου; καὶ λέγω αὐτῇ· Κυρία, ταῦτά μοι τὰ ἔσχατα ἀρέσκει, τὰ δὲ πρῶτα χαλεπὰ καὶ σκληρά. ἡ δὲ ἔφη μοι λέγουσα· Ταῦτα τὰ ἔσχατα τοῖς ἀποστάταις. 3. λαλούσης αὐτῆς μετ’ ἐμοῦ δύο τινὲς ἄνδρες ἐφάνησαν καὶ ἦραν αὐτῆς μετ’ ἐμοῦ δύο τινὲς ἄνδρες ἐφάνησαν καὶ ἦραν αὐτὴν τῶν ἀγκώνων καὶ ἀπῆλθαν, ὅου ἡ καθέδρα, πρὸς τὴν ἀνατολήν. ἱλαρὰ δὲ ἀπῆλθεν καὶ ὑπάγουσα λέγει μοι· Ἀνδρίζου, Ἑρμᾶ.
Ὅρασις β’
I
1. Πορευομένου μου εἰς Κώμας κατὰ τὸν καιρόν, ὃν καὶ πέρυσι, περιπατῶν ἀνεμνήσθην τῆς περυσινῆς ὁράσεως, καὶ πάλιν με αἵρει πνεῦμα καὶ ἀποφέρει εἰς τὸν αὐτὸν τόπον, ὅπου καὶ πέρυσι. 2. ἐλθὼν οὖν εἰς τὸν τόπον τιθῶ τὰ γόνατα καὶ ἠρξάμην προσεύχεσθαι τῷ κυρίῳ καὶ δοξάζειν αὐτοῦ τὸ ὄνομα, ὅτι με ἄξιον ἡγήσατο καὶ ἐγνώρισέν μοι τὰς ἁμαρτίας μου τὰς πρότερον. 3. μετὰ δὲ τὸ ἐγερθῆναί με ἀπὸ τῆς προσευχῆς βλέπω ἀπέναντί μου τὴν πρεσβυτέραν, ἣν καὶ πέρυσεν ἑωράκειν, περιπατοῦσαν καὶ ἀναγινώσουσαν βιβλαρίδιον, καὶ λέγει μοι· Δύνῃ ταῦτα τοῖς ἐκλεκτοῖς τοῦ θεοῦ ἀναγγεῖλαι; λέγω αὐτῇ· Κυρία, τοςαῦτα μνημονεῦσαι οὐ δύναμαι· δὸς δέ μοι τὸ βλβλίδιον, ἵνα μεταγράψωμαι αὐτό. Λάβε, φησίν, καὶ ἀποδώσεις μοι. 4. ἔλαβον ἐγώ, καὶ εἴς τινα τόπον τοῦ ἀγροῦ ἀναχωρήσας μετεγραψάμην πάντα πρὸς γράμμα· οὐχ ηὕρισκον γὰρ τὰς συλλαβάς. τελέσαντος οὖν τὰ γράμματα τοῦ βιβλιδίου ἐξαίφνης ἡρπάγη μου ἐκ τῆς χειρὸς τὸ βιβλίδιον· ὑπὸ τίνος δὲ οὐκ εἶδον.
II
1. Μετὰ δὲ δέκα καὶ πέντε ἡμέρας νηστεύσαντός μου καὶ πολλὰ ἐρωτήσαντος τὸν κύριον ἀπεκαλύφθη μοι ἡ γνῶσις τῆς γραφῆς. ἦν δὲ γεγραμμένα ταῦτα· 2. Τὸ σπέρμα σου, Ἑρμᾶ, ἠθέτησαν εἰς τὸν θεὸν καὶ ἐβλασφήμησαν εἰς τὸν κύριον καὶ προέδωκαν τοὺς γονεῖς αὐτῶν ἐν πονηρίᾳ μεγάλῃ καὶ ἤκουσαν προδόται γονέων καὶ προδόντες οὐκ ὠφελήθησαν, ἀλλὰ ἔτι προσέθηκαν ταῖς ἁμαρτίαις αὐτῶν τὰς ἀσελγείας καὶ συμφυρμοὺς πονηρίας, καὶ οὕτως ἐπλήσθησαν αἱ ἀνομίαι αὐτῶν. 3. ἀλλὰ γνώρισον ταῦτα τὰ ῥήματα τοῖς τέκνοις σου πᾶσιν καὶ τῇ συμβίῳ σου τῇ μελλούσῃ ἀδελφῇ· καὶ γὰρ αὕτη οὐκ ἀπέχεται τῆς γλώσσης, ἐν ᾗ πονηρεύεται· ἀλλὰ ἀκούσασα τὰ ῥήματα ταῦτα ἀφέξεται καὶ ἕξει ἔλεος. 4. μετὰ τὸ γνωρίσαι σε ταῦτα τὰ ῥήματα αὐτοῖς, ἃ ἐντείλατό μοι ὁ δεσπότης ἵνα σοι ἀποκαλυφθῇ, τότε ἀφίενται αὐτοῖς αἱ ἁμαρτίαι πᾶσαι, ἃς πρότερον ἥμαρτον, καὶ πᾶσιν τοῖς ἁγίοις τοῖς ἁμαρτήσασιν μέχρι ταύτης τῆς ἡμέρας, ἐὰν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας μετανοήσωσιν καὶ ἄρωςιν ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν τὰς διψυχίας. 5. ὤμοσεν γὰρ ὁ δεσπότης κατὰ τῆς δόξης αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς ἐκλεκτοὺς αὐτοῦ· ἐὰν ὡρισμένης τῆς ἡμέρας ταύτης ἔτι ἁμάρτησις γένηται, μὴ ἔχειν αὐτοὺς σωτηρίαν· ἡ γὰρ μετάνοια τοῖς δικαίοις ἔχει τέλος· πεπλήρωνται αἱ ἡμέραι μενανοίας πᾶσιν τοῖς ἁγίοις· καὶ τοῖς δὲ ἔθνεσιν μετάνοιά ἐστιν ἕως ἐσχάτης ἡμέρας. 6. ἐρεῖς οὖν τοῖς προηγουμένοις τῆς ἐκκλησίας, ἵνα κατορθώσωνται τὰς ὁδοὺς αὐτῶν ἐν δικαιοσύνῃ, ἵνα ἀπολάβωσιν ἐκ πλήρους τὰς ἐπαγγελίας μετὰ πολλῆς δόξης. 7. ἐμμείνατε οὖν οἱ ἐργαζόμενοι τὴν δικαιοσύνην καὶ μὴ διψυχήσητε, ἵνα γένηται ὑμῶν ἡ παροδος μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. μακάριοοι ὑμεῖς, ὅσοι ὑπομένετε τὴν θλῖψιν τὴν ἐρχομένην τὴν μεγάλην καὶ ὅσοι οὐκ ἀρνήσονται τὴν ζωὴν αὐτῶν. 8. ὤμοσεν γὰρ κύριος κατὰ τοῦ υἱοῦ ζωὴν αὐτοῦ, τοὺς ἀρνησαμένους τὸν Χριστὸν αὐτῶν ἀπεγνωρίσθαι ἀπὸ τῆς ζωῆς αὐτῶν, τοὺς νῦν μέλλοντας ἀρνεῖσθαι ταῖς ἐρχομέναις ἡμέραις· τοῖς δὲ πρότερον ἀρνησαμένοις, διὰ τὴν πολυσπλαγχνίαν ἵλεως ἐγένετο αὐτοῖς.
III
1. Σὺ δέ, Ἑρμᾶ, μηκέτι μνησικακήσῃς τοῖς τέκνοις σου μηδὲ τὴν ἀδελφήν σου ἐάσῃς, ἵνα καθαρισθῶσιν ἀπὸ τῶν προτέρων ἁμαρτιῶν αὐτῶν. παιδευθήσονται γὰρ παιδείᾳ δικαίᾳ, ἐὰν σὺ μὴ μνησικακήσῃς αὐτοῖς. μνησικακία θάνατον κατεργάζεται. σὺ δέ, Ἑρμᾶ, μεγάλας θλίψεις ἔσχες ἰδιωτικὰς διὰ τὰς παραβάσεις τοῦ οἴκου σου, ὅτι οὐκ ἐμέλησέν σοι περὶ αὐτῶν· ἀλλὰ παρενεθυμήθης καὶ ταῖς πραγματείαις σου συνανεφύρης ταῖς πονηραῖς· 2. ἀλλὰ σώζει σε τὸ μὴ ἀποστῆναί σε ἀπὸ θεοῦ ζῶντος καὶ ἡ ἁπλοτης σου καὶ ἡ πολλὴ ἐγκράτεια· ταῦτα σέσωκέν σε, ἐὰν ἐμμείνῃς, καὶ πάντας σώζει τοὺς τὰ τοιαῦτα ἐργαζομένους καὶ πορευομένους ἐν ἀκακίᾳ καὶ ἁπλότητι. οὗτοι κατισχύσουσιν πάσης πονηρίας καὶ παραμενοῦσιν εἰς ζωὴν αἰώνιον. 3. μακάριοι πάντες οἱ ἐργαζομενοι τὴν δικαιοσύνην. οὐ διαφθαρήσονται ἕως αἰῶνος. 4. ἐρεῖς δὲ Μαξίμῳ· ἄρνησαι. Ἐγγὺς κύριος τοῖς ἐπιστρεφομένοις, ὡς γέγραπται ἐν τῷ Ἐλδὰδ καὶ Μωδάτ, τοῖς προφητεύσασιν ἐν τῇ ἐρήμῳ τῷ λαῷ.
IV
1. Ἀπεκαλύφθη δέ μοι, ἀδελφοί, κοιμωμένῳ ὑπὸ νεανίσκου εὐειδεστάτου λέγοντός μοι· Τὴν πρεσβυτέραν, παρ’ ἧς ἔλαβες τὸ βιβλίδιον, τίνα δοκεῖς εἶναι; ἐγώ φημι· Τὴν Σίβυλλαν. Πλανᾶσαι, φησίν, οὐκ ἔστιν. Τίς οὖν ἐστιν; φημί. Ἡ Ἐκκλησία, φησίν. εἶπον αὐτῷ· Διατί οὖν πρεσβυτέρα· καὶ διὰ ταύτην ὁ κόσμος κατηρτίσθη. 2. μετέπειτα δὲ ὅρασιν εἶδον ἐν τῷ οἴκῳ μου. ἦλθεν ἡ πρεσβυτέρα καὶ ἠρώτησέν με, εἰ ἤδη τὸ βιβλίον δέδωκα τοῖς πρεσβυτέροις. ἠρνησάμην δεδωκέναι. Καλῶς, φησίν, πεποίηκας· ἔχω γὰρ ῥήματα προσθεῖναι. ὅταν οὖν ἀποτελέσω τὰ ῥήματα πάντα, διὰ σοῦ γνωρισθήσεται τοῖς ἐκλεκτοῖς πᾶσιν. 3. γράψεις οὖν δύο βιβλαρίδια καὶ πέμψεις ἓν Κλήμεντι καὶ ἓν Γραπτῇ. πέμψει οὖν Κλήμης εἰς τὰς ἔξω πόλεις, ἐκείνῳ γὰρ ἐπιτέτραπται· Γραπτὴ δὲ νουθετήσει τὰς χήρας καὶ τοὺς ὀρφανούς. σὺ δὲ ἀναγνώσῃ εἰς ταύτην τὴν πόλιν μετὰ τὴν πόλιν μετὰ τῶν πρεσβυτέρων τῶν προϊταμένων τῆς ἐκκλησίας.
Ὅρασις γ’
I
1. Ἣν εἶδον, ἀδελφοί, τοιαύτη. 2. νηστεύσας πολλάκις καὶ δεηθεὶς τοῦ κυρίου, ἵνα μοι φανερώσῃ τὴν ἀποκάλυψιν, ἣν μοι ἐηγγείλατο δεῖξαι διὰ τῆς πρεσβυτέρας ἐκείνης, αὐτῇ τῇ νυκτί μοι ὦπται ἡ πρεσβυτέρα καὶ εἶπέν μοι· Ἐπεὶ οὕτως ἐνδεὴς εἶ καὶ σπουδαῖος εἰς τὸ γνῶναι´πάτα, ἐλθὲ εἰς τὸν ἀγρόν, ὅου χονδρίζεις, καὶ περὶ ὥραν πέμπτην ἐμφανισθήσομαί σοι καὶ δείξω σοι, ἃ δεῖ σε ἰδεῖν. 3. ἠρώτησα αὐτὴν λέγων· Κυρία, εἰς ποῖον τόπον τοῦ ἀγροῦ; Ὅπου, φησίν, θέλεις. ἐξελεξάμην τόπον καλὸν ἀνακεχωρηκότα. πρὶν δὲ λαλῆσαι αὐτῇ καὶ εἰπεῖν τὸν τόπον, λέγει μοι· Ἥξω ἐκεῖ, ὅπου θέλεις, 4. ἐγενόμην οὖν, ἀδελφοί, εἰς τὸν ἀγρὸν καὶ συεψήφισα τὰς ὥρας καὶ ἦλθον εἰς τὸν τόπον, ὅπου διεταξάμην αὐτῇ ἐλθεῖν, καὶ βλέπω συμψέλιον κείμενον ἐλεφάντινον, καὶ ἐπὶ τοῦ συμψελίου ἔκειτο κερβικάριον λινοῦν καὶ ἐπάνω λέντιον ἐξηπλωμένον λινοῦν καρπάσιον. 5. ἰδὼν ταῦτα κείμενα καὶ μηδένα ὄντα ἐν τῷ τόπῳ ἔκθαμβος ἐγενόμην, καὶ ὡσεὶ τρόμος με ἔλαβεν καὶ αἱ τρίχες μου ὀρθαί· καὶ ὡσεὶ φρίκη μοι προσῆλθεν μόνου μου ὄντος. ἐν ἐμαυτῷ οὖν γενόμενος καὶ μνησθεὶς τῆς δόξης τοῦ θεοῦ καὶ λαβὼν θάρσος, θεὶς τὰ γόνατα ἐξωμολογούμην τῷ κυρίῳ πάλιν τὰς ἁμαρτίας μου ὡς καὶ πρότερον. 6. ἡ δὲ ἦλθεν μετὰ νεανίσκων ἕξ, οὓς καὶ πρότερον ἑωράκειν, καὶ ἐστάθη μοι καὶ κ τηκροᾶτο προσευχομένου καὶ ἐξομολογουμένου τῷ κυρίῳ τὰς ἁμαρτίας μου. καὶ ἁψαμένη μου λέγει· Ἑρμᾶ, παῦσαι περὶ τῶν ἁμαρτιῶν σου πάντα ἐρωτῶν· ἐρώτα καὶ περὶ δικαιοσύνης, ἵνα λάβῃς μέρος τι ἐξ αὐτῆς εἰς τὸν οἶκον σου. 7. καὶ ἐξεγείρει με τῆς χειρὸς καὶ ἄγει με πρὸς τὸ συμψέλιον καὶ λέγει τοῖς νεανίσκοις· Ὑπάγετε καὶ οἰκοδομεῖτε. 8. καὶ κ τὰ τὸ ἀναχωρῆσαι τοὺς νεανίσκους καὶ μόνων ἡμῶν γεγονότων λέγει μοι· Κάθισον ὧδε. λέγω αὐτῇ· Κυρία, ἄφες τοὺς πρεβυτέρους πρῶτον καθίσαι. Ὅ σοι λέγω, φησίν, κάθισον. 9. θέλοντος οὖν μου καθίσαι εἰς τὰ δεξιὰ μέρη οὐκ εἴασέ με, ἀλλ’ ἐννεύει μοι τῇ χειρί, ἵνα εἰς τὰ ἀριστερὰ μέρη καθίσω. διαλογιζομένου μου οὖν καὶ λυπουμένου, ὅτι οὐκ εἴασέ Ἑρμᾶ; ὁ εἰς τὰ δεξιὰ μέρη τόπος ἄλλων ἐστίν, τῶν ἤδη εὐαρεστηκότων τῷ θεῷ καὶ παθόντων εἵνεκα τοῦ ὀνόματος· σοὶ δὲ πολλὰ λείπει ἵνα μετ’ αὐτῶν καθίσῃς· ἀλλὰ σὸς μένεις τῇ ἁπλότητί σου, μεῖνον, καὶ κ θιῇ μετ’ αὐτῶν καὶ ὅσοι ἐὰν ἐργάσωνται τὰ ἐκείνων ἔργα καὶ ὑενέγκωσιν, ἃ καὶ ἐκεῖνοι ὑπήνεγκαν.
II
1. Τί, φημί, ὐπήνεγκαν; Ἄκουε, φησίν· μάστιγας, φυλακάς, θλίψεις μεγάλας, σταυρούς, θηρία εἵνεκεν τοῦ ὀνόματος· διὰ τοῦτο ἐκείνων ἐστὶν τὰ δεξιὰ μέρη τοῦ ἁγιάσματος καὶ ὃς ἐὰν πάθῃ διὰ τὸ ὄνομα· τῶν δὲ λοιπῶν τὰ ἀριστερὰ μέρη ἐστίν. ἀλλὰ ἀμφοτέρων, καὶ τῶν ἐκ δεξιῶν καὶ τῶν ἀριστερῶν καθημένων, τὰ αὐτὰ δῶρα καὶ αἱ αὐταὶ ἐπαγγελίαι· μόνον ἐκεῖνοι ἐκ δεξιῶν κάθηνται καὶ ἔχουσιν δόξαν τινά. 2. σὺ δὲ κατεπιθυμεῖς καθίσαι ἐκ δεξιῶν μετ’ αὐτῶν, ἀλλὰ τὰ ὑστερήματά σου πολλά. καθαρισθήσῃ δὲ ἀπὸ τῶν ὑστερημάτων σου· καὶ πάντες οἱ μὴ διψυχοῦντες καθαρισθήσονται ἀπὸ πάντων τῶν ἁμαρτημάτων εἰς ταύτην τὴν ἡμέραν. 3. ταῦτα εἴπασα ἤθελεν ἀπελθεῖν· πεσὼν δὲ αὐτῆς πρὸς τοὺς πόδας ἠρώτησα αὐτὴν κατὰ τοῦ κυρίου, ἵνα μοι ἐπιδείξῃ ὃ ἐπηγγείλατο ὅραμα. 4. ἡ δὲ πάλιν ἐπελάβετό μου τῆς χειρὸς καὶ ἐγείρει με καὶ κ θίζει ἐπὶ τὸ συμψέλιον ἐξ εὐωνύμων· ἐκαθέζετο δὲ καὶ αὐτὴ ἐκ δεξιῶν. καὶ ἐπάρασα ῥάβψον τινὰ λαμπρὰν λέγει μοι· Βλέπεις μέγα πρᾶγμα; λέγω αὐτῇ· Κυρία οὐδὲν βλέπω. λέγει μοι· Σύ, ἰδού, οὐχ ὁρᾷς κατέναντί σου πύργον μέγαν οἰκοδομούμενον ἐπὶ ὑδάτων λίθοις τετραγώνοις λαμπροῖς; 5. ἐν τετραγωονῳ δὲ ᾠκοδομεῖτο ὁ πύργος ὑπὸ τῶν ἓξ νεανίσκων τῶν ἐληλυθότων μετ’ αὐτῆς· ἄλλαι δὲ μυριάδες ἀνδρῶν παρέφερον λίθους, οἱ μὲν ἐκ τοῦ βυθοῦ, οἱ δὲ ἐκ τῆς γῆς, καὶ ἐπεδίδουν τοῖς ἓξ νεανίσκοις· ἐκεῖνοι δὲ ἐλάμβανον καὶ ᾠκοδόμουν. 6. τοὺς μὲν ἐκ τοῦ βυθοῦ λίθους ἐλκομένους πάντας οὕτως ἐτίθεσαν εἰς τὴν οἰκοδομήν· ἡρμοσμένοι γὰρ ἦσαν καὶ συνεφώνουν τῇ ἁρμογῇ μετὰ τῶν ἑτέρων· καὶ οὕτως ἐκολλῶντο ἀλλήλοις, ὥστε τὴν ἁρμογὴν αὐτῶν μὴ φαίνεσθαι. ἐφαίνετο δὲ ἡ οἰκοδομὴ τοῦ πύργου ὡς ἐξ ἑνὸς λίθου ᾠκοδομημένη. 7. τοὺς δὲ ἑτέρους λίθους τοὺς φερομένους ἀπό τῆς ξηρᾶς τοὺς μὲν ἀπέβαλλον, τοὺς δὲ ἐτίθουν εἰς τὴν οἰκοδομήν· ἄλλους δὲ κατέκοπτον καὶ ἔρριπτον μακρὰν ἀπὸ τοῦ πύργου. 8. ἄλλοι δὲ λίθοι πολλοὶ κύκῳ τοῦ πύργου ἔκειντο, καὶ οὐκ ἐχρῶντο αὐτοῖς ἐπὶ τὴν οἰκοδομήν· ἦσαν γάρ τινες ἐξ αὐτῶν ἐψωριακότες, ἕτεροι δὲ σχισμὰς ἔχοντες, ἄλλοι δὲ κεκολοβωμένοι, ἄλλοι δὲ λευκοὶ καὶ στρογγύλοι, μὴ ἁρμόζοντες εἰς τὴν οἰκοδομήν. 9. ἔβλεπον δὲ ἑτέρους λίθους ῥιπτομένους μακρὰν ἀπὸ τοῦ πύργου καὶ ἐρχομένους εἰς τὴν ὁδὸν καὶ μὴ μένοντας ἐν τῇ ὁδῷ, ἀλλὰ κυλιομένους ἐκ τῆς ὁδοῦ εἰς τὴν ἀνοδίαν· ἑτέρους δὲ πίπτοντας ἐγγὺς ὑδάτων καὶ μὴ δυναμένους κυλισθῆναι εἰς τὸ ὕδωρ, καίπερ θελόντων κυλισθῆναι καὶ ἐλθεῖν εἰς τὸ ὕδωρ.
III
1. Δείξασά μοι ταῦτα ἤθελεν ἀποτρέχειν. λέγω αὐτῇ· Κυρία, τί μοι ὄφελος ταῦτα ἑωρακότι καὶ μὴ γινώσκοντι, τί ἐστιν τὰ πράγματα; ἀποκριθεῖσά μοι λέγει· Πανοῦργος εἶ ἄνθρωπος, θέλων γινώσκειν τὰ περὶ τὸν πύργον. Ναί, φημί, κυρία, ἵνα τοῖς ἀδελφοῖς ἀναγγείλω καὶ ἱλαρώτεροι γένωνται καὶ ταῦτα ἀκούσαντες γινώσκωσιν τὸν κύριον ἐν πολλῇ δόξῃ. 2. ἡ δὲ ἔφη· Ἀκούσονται μὲν πολλοί· ἀκουσαντες δέ τινες ἐξ αὐτῶν χαρήσονται, τινὲς δὲ κλαύσονται· ἀλλὰ καὶ οὗτοι, ἐὰν ἀκούσωσιν καὶ μετανοήσωσιν, καὶ αὐτοὶ χαρήσονται. ἄκουε οὖν τὰς παραβολὰς τοῦ πύρου· ἀποκαλύψω γάρ σοι πάντα. καὶ μηκέτι μοι κόπους πάρεχε περὶ ἀποκαλύψεως· αἱ γὰρ ἀποκαλύψεις αὗται τέλος ἔχουσιν· πεπληρωμέναι γάρ εἰσιν. ἀλλ’ οὐ παύσῃ αἰτούμενος ἀποκαλύψεις· ἀναιδὴς γὰρ εἶ. 3. ὁ μὲν πύργος, ὃν βλέπεις οἰκοδομούμενον, ἐγώ εἰμι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὀφθεῖσά σοι καὶ νῦν καὶ τὸ πρότερον· ὃ ἂν οὖν θελήσῃς, ἐπερώτα περὶ τοῦ πύργου, καὶ ἀποκαλύψω σοι, ἵνα χαρῇς μετὰ τῶν ἁγίων. 4. λέγω αὐτῇ· Κυρία, ἐπεὶ ἅπαξ ἄξιόν με ἡγήσω τοῦ πάντα μοι ἀποκαλύψαι, ἀποκάλυψον. ἡ δὲ λέγει μοι· Ὃ ἐὰν ἐνδέχητά σοι ἀποκαλυφθῆναι, ἀποκαλυφθήσεται. μόνον ἡ καρδία σου πρὸς τὸν θεὸν ἤτω καὶ μὴ διψυχήσεις, ὁ πύργος ἐπὶ ὑδάτων ᾠκοδόμηται, κυρία; Εἶπά σοι, φησίν, καὶ τὸ πρότερον, καὶ ἐκζητεῖς ἐπιμελῶς· ἐκζητῶν οὖν εὑρίσκεις τὴν ἀλήθειαν. διατί οὖν ἐπὶ ὑδάτων ᾠκοδόμηται ὁ πύργος, ἄκουε· ὅτι ἡ ζωὴ ὑμῶν διὰ ὕδατος ἐσώθη καὶ σωθήσεται. τεθεμελίωται δὲ ὁ πύργος τῷ ῥήματι τοῦ παντοκράτορος καὶ ἐνδόξου ὀνόματος, κρατεῖται δὲ ὑπὸ τῆς ἀοράτου δυνάμεως τοῦ δεσπότου.
IV
1. Ἀποκριθεὶς λέγω αὐτῇ· Κυρία, μεγάλως καὶ θαυμαστῶς ἔχει τὸ πρᾶγμα τοῦτο· οἱ δὲ νεανίσκοι οἱ ἓξ οἱ οἰκοδομοῦντες, τίνες εἰσίν, κυρία; Οὗτοι εἰσιν οἱ ἅγιοι ἄγγελοι τοῦ θεοῦ οἱ πρῶτοι κτισθέντες, οἷς παρέδωκεν ὁ κύριος πᾶσαν τὴν κτίσιν αὐτοῦ αὔξειν καὶ οἰκοδομεῖν καὶ δεσπόζειν τῆς κτίσεως πάσης· διὰ τούτων οὖν τελεσθήσεται ἡ οἰκοδομὴ τοῦ πύργου. 2. Οἱ δὲ ἕτεροι οἱ παραφέροντες τοὺς λίθους, τίνες εἰσίν; Καὶ αὐτοὶ ἅγιοι ἄγγελοι τοῦ θεοῦ· οὗτοι δὲ οἱ ἓξ ὑπερέχοντες αὐτούς εἰσιν· συντελεσθήσεται οὖν ἡ οἰκοδομὴ τοῦ πύργου, καὶ πάντες ὁμοῦ εὐφρανθήσονται κύκῳ τοῦ πύργου καὶ δοξάσουσιν τὸν θεόν, ὅτι ἐτελέσθη ἡ οἰκομὴ τοῦ πύργου. 3. ἐπηρώτησα αὐτὴν λέγων· Κυρία, ἤθελον γνῶναι ποταπή ἐστιν. ἀποκριθεῖσά μοι λέγει· Οὐχ ὅτι σὺ ἐκ´πάντων ἀξιώτερος εἶ, ἵνα σοι ἀποκαλυφθῇ. ἄλλοι γάρ σου πρότεροί εἰσιν καὶ βελτίονές σου, οἷς ἔδει ἀποκαλυφθῆναι τὰ ὁράματα ταῦτα· ἀλλ’ ἵνα δοξασθῇ τὸ ὀνομα τοῦ θεοῦ, σοὶ ἀπεκαλύφθη καὶ ἀποκαλυφθήσετα διὰ τοὺσ διψύχους, τοὺς διαλογιζομένους ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν, εἰ ἄρα ἔστιν ταῦτα ἢ οὐκ ἔστιν. λέγε αὐτοῖς, ὅτι ταῦτα πάντα ἐστὶν ἀληθῆ καὶ οὐθὲν ἔξωθέν ἐστιν τῆς ἀληθείας, ἀλλὰ πάντα ισχυρὰ καὶ βέβαια καὶ τεθεμελιωμένα ἐστίν.
V
1. Ἄκουε νῦν περὶ τῶν λίθων τῶν ὑπαγόντων εἰς τὴν οἰκοδομήν. οἱ μὲν οὖν λίθοι οἱ τετράγωνοι καὶ λευκοὶ καὶ συμφωνοῦντες ταῖς ἁρμογαῖς αὐτῶν, οὗτοι εἰσιν οἱ ἀπόστολοι καὶ ἐπίσκοποι καὶ διδάσκαλοι καὶ διάκονοι οἱ πορευθέντες κατὰ τὴν σεμνοτητα του θεοῦ καὶ ἐπισκοπήσαντες καὶ διδάξαντες καὶ διακονήσαντες ἁγνῶς καὶ σεμνῶς τοῖς ἐκλεκτοῖς τοῦ θεοῦ, οἱ μὲν κεκοιμημένοι, οἱ δὲ ἔτι ὄντες· καὶ πάντοτε ἑαυτοῖς συνεφώνησαν καὶ ἐν ἑαυτοῖς εἰρήνην ἔσχον καὶ ἀλλήλων ἤκουον· διὰ τοῦτο ἐν τῇ οἰκοδομῇ τοῦ πύργου συμφωνοῦσιν αἱ ἁρμογαὶ αὐτῶν. 2. Οἱ δὲ ἐκ τοῦ βυθοῦ ἐλκόμενοι καὶ ἐπιτιθέμενοι εἰς τὴν οἰκοδομὴν καὶ συμφωνοῦντες ταῖς ἁρμογαῖς αὐτῶν μετὰ τῶν ἑτέρων λίθων τῶν ἤδη ᾠκοδομημένων, τίνες εἰσίν; Οὗτοί εἰσιν οἱ παθόντες ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος τοῦ κυρίου. 3. Τοὺς δὲ ἑτέρους λίθους τοὺς φερόμένους ἀπὸ τῆς ξηρᾶς θέλω γνῶναι, τίνες εἰσίν, κυρία. ἔφη· Τοὺς μὲν εἰς τὴν οἰκοδομὴν ὑπάγοντας καὶ μὴ λατομουμένους, τούτους ὁ κύριος ἐδοκίμασεν, ὅτι ἐπορεύθησαν ἐν τῇ εὐθύτητι τοῦ κυρίου καὶ κ ταωρθώσαντο τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ. 4. Οἱ δὲ ἀγόμενοι καὶ τιθέμενοι εἰς τὴν οἰκοδομήν, τίνες εἰσίν; Νέοι εἰσὶν ἐν τῇ πίστει καὶ πιστοί. νουθετοῦνται δὲ ὑπό τῶν ἀγγέλων εἰς τὸ ἀγαθοποιεῖν, διότι εὑρέθη ἐν αὐτοῖς πονηρία. 5. Οὓς δὲ ἀπέβαλλον καὶ ἐρίπτουν, τίνες εἰσίν; Οὗτοί εἰσιν ἡμαρτηκότες καὶ θέλοντες μετανοῆσαι· διὰ τοῦτο μακρὰν οὐκ ἀπερίφησαν ἔξω τοῦ πύργου, ὅτι εὔχρηστοι ἔσονται εἰς τὴν οἰκοδομήν, ἐὰν μετανοήσωσιν. οἱ οὖν μέλλοντες μετανοεῖν, ἐὰν μετανοήσωσιν, ἰσχυροὶ ἔσονται ἐν τῇ πίστει, ἐὰν νῦν μετανοήσωσιν, ἐν ᾧ οἰκοδομεῖται ὁ πύργος. ἐὰν δὲ τεελσθῇ ἡ οἰκοδομή, οὐκέτι ἔχουσιν τόπον, ἀλλ’ ἔσονται ἔκβολοι· μόνον δὲ τοῦτο ἔχουσιν, παρὰ τῷ πύργῳ κεῖσθαι.
VI
1. Τοὺς δὲ κατακοπτομένους καὶ μακρὰν ῥιπτομένους ἀπὸ τοῦ πύργου θέλεις γνῶναι; οὗτοι εἰσιν οἱ υἱοὶ τῆς ἀνομίας· ἐπίστευσαν δὲ ἐν ὑποκρίσει, καὶ πᾶσα πονηρία οὐκ ἀπέστη ἀπ’ αὐτῶν· διὰ τοῦτο οὐκ ἔχουσιν σωτηρίαν, ὅτι οὐκ εἰσὶν εὔχρηστοι εἰς οἰκοδομὴν διὰ τὰς πονηρίας αὐτῶν. διὰ τοῦτο συνεκόπησαν καὶ πόρρω ἀπερίφησαν διὰ τὴν ὀργὴν τοῦ κυρίου, ὅτι παρώργισαν αὐτόν. 2. τοὺς δὲ ἑτέρους, οὓς ἑώρακας πολλοὺς κειμένους, μὴ ὑπάγοντας εἰς τὴν οἰκδομήν, οὗτοι οἱ μὲν ἐψωριακότες εἰσίν, οἱ ἐγνωκότες τὴν ἀλήθειαν, μὴ ἐπιμένοντας δὲ ἐν αὐτῇ. 3. Οἱ δὲ τὰς σχισμὰς ἔχοντες, τίνες εἰσί; Οὗτοί εἰσιν οἱ κατ’ ἀλλήλων ἐν ἐαυτοῖς, ἀλλήλων ἀποχωρήσωσιν, αἱ πονηρίαι αὐτῶν ἐν ταῖς καρδίαις ἐμμένουσιν, αὖται οὖν αἱ σχισμαί εἰσιν, ἃς ἔχουσιν οἱ λίθοι. 4. οἱ δὲ κεκολοβωμένοι, οὗτοί εἰσιν πεπιστευκοτες μὲν καὶ τὸ πλεῖον μέρος ἔχουσιν ἐν τῇ δικαιοσύνῃ, τινὰ δὲ μέρη ἔχουσιν τῆς ἀνομίας· διὰ τοῦτο κολοβοὶ καὶ οὐχ ὁλοτελεῖς εἰσιν. 5. Οἱ δὲ λευκοὶ καὶ στρογγύλοι καὶ μὴ ἁρμόζοντες εἰς τὴν οἰκοδομήν τίνες εἰσιν, κυρία; ἀποκριθεῖσά μοι λέγει· Ἕως πότε μωρὸς εἶ καὶ ἀσύνετος, καὶ πάντα ἐπερωτᾷς καὶ οὐδὲν νοεῖς; οὗτοί εἰσιν ἔχοντες μὲν πίστιν, ἔχοντες δὲ καὶ πλοῦτον τοῦ αἰῶνος τούτου· ὅταν γένηται θλῖψις, διὰ τὸν πλοῦτον αὐτῶν καὶ διὰ τὰς πραγματείας ἀπαρνοῦνται τὸν κυπριον αὐτῶν. 6. καὶ ἀποκριθεὶς αὐτῇ λέγω· Κυρια, πότε οὖν εὔχρηστοι ἔσονται εἰς τὴν οἰκοδομήν; Ὅταν, φησίν, περικοπῇ αὐτῶν ὁ πλοῦτος ὁ ψυχαγωγῶν αὐτούς, τότε εὔχρηστοι ἔσονται τῷ θεῷ. ὥσπερ γὰρ ὁ λίθος ὁ στρογγύλος, ἐὰν μὴ περικοπῇ καὶ ἀποβάλῃ ἐξ αὐτοῦ τι, οὐ δύναται τετράγωνος γενέσθαι, οὕτω καὶ οἱ πλουτοῦντες ἐν τούτῳ τῷ αἰῶνι, ἐὰν μὴ περικοπῃ αὐτῶν ὁ πλοῦτος, οὐ δύνανται τῷ κυρίῳ εὔχρηστοι γενέσθαι. 7. ἀπὸ σεαυτοῦ πρῶτον γνῶθι· ὅτε ἐπλούτεις ἄχρηστος ἦς, νῦν δὲ εὔχρηστος εἶ καὶ ὠφέλιμος τῇ ζωῇ. εὔχρηστοι γίνεσθε τῷ θεῷ· καὶ γὰρ σὺ αὐτὸς χρᾶσαι ἐκ τῶν αὐτῶν λίθων.
VII
1. Τοὺς δὲ ἑτέρους λίθους, οὓς εἶδες μακρὰν ἀπὸ τοῦ πύργου ῥιπτομένους καὶ πίπτοντας εἰς τὴν ὁδὸν καὶ κ λιομένους ἐκ τῆς ὁδοῦ εἰς τὰς ἀνοδίας· οὗτοί εἰσιν οἱ πεπιστευκότες μέν, ἀπὸ δὲ τῆς διψυχίας αὐτῶν ἀφίουσιν τὴν ὁδὸν αὐτῶν τὴν ἀληθινήν· δοκοῦντες οὖν βελτίονα ὁδὸν δύνασθαι εὑρεῖν, πλανῶνται καὶ ταλαιπωροῦσιν περιπατοῦντες ἐν ταῖς ἀνοδίαις. 2. οἱ δὲ πίπττοντες εἰς τὸ πῦρ καὶ κ ιόμενοι, οὗτοί εἰσιν οἱ εἰς τέλος ἀποστάντες τοῦ θεοῦ τοῦ ζῶντος, καὶ οὐκέτι αὐτοῖς ἀνέβη ἐπὶ τὴν καρδίαν τοῦ μετανοῆσαι διὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς ἀσελγείας αὐτῶν καὶ τῶν πονηριῶν ὧν εἰργάσαντο. 3. τοὺσ δὲ ἑτέρους τοὺς πίπτοντας ἐγγὺς τῶν ὑδάτων καὶ μὴ δυναμένους κυλισθῆναι εἰς τὸ ὕδωρ θέλεις γνῶναι, τίνες εἰσίν; οὗτοί εἰσιν οἱ τὸν λόγον ἀκούσαντες καὶ θέλοντες βαπτισθῆναι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ κυρίου· εἶτα ὅταν αὐτοῖς ἔλθῃ εἰς μνείαν ἡ ἁγνότης τῆς ἀηθείας, μετανοοῦσιν καὶ πορνεύονται πάλιν ὀπίσω τῶν ἐπιθυμιῶν αὐτῶν τῶν πονηρῶν. 4. ἐτέλεσεν οὖν τὴν ἐξήγησιν τοῦ πύργου. 5. ἀναιδευσάμενος ἔτι αὐτὴν ἐπηρώτησα, εἰ ἄρα πάντες οἱ λίθοι οὗτοι οἱ ἀποβεβλημένοι καὶ μὴ ἁρμόζοντες εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου, εἰ ἔστιν αὐτοῖς μετάνοια καὶ ἔχουσιν τόπον εἰς τὸν πύργον τοῦτον. Ἐχουσιν, φησίν, μετάνοιαν, ἀλλὰ εἰς τοῦτον τὸν πύργον οὐ δύνανται ἁρμόσαι· 6. ἑτέρῳ δὲ τὁπῳ ἁρμόσουσιν πολὺ ἐλάττονι, καὶ τοῦτο ὅταν βασανισθωσιν καὶ ἐκπληρώσωσιν τὰς ἡμέρας τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. καὶ διὰ τοῦτο μετατεθήσονται, ὅτι μετέλαβον τοῦ ῥήματος τοῦ δικαίου. καὶ τότε αὐτοῖς συμβήσεται ἔργα ἃ εἰργάσαντο πονηρά. ἐὰν δὲ μὴ ἀναβῇ ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτῶν, οὐ σώζονται διὰ τὴν σκληροκαρδίαν αὐτῶν.
VIII
1. Ὅτε οὖν ἐπαυσάμην ἐρωτῶν αὐτὴν περὶ´πάντων τούτων, λέγει μοι· Θέλεις ἄλλο ἰδεῖν; κατεπίθυμος ὢν τοῦ θεάσασθαι περιχαρὴς ἐγενόμην τοῦ ἰδεῖν. 2. ἐμβλέψασά μοι ὑπεμειδιασεν καὶ λέγει μοι· Βλέπεις ἑπτὰ γυναῖκας κύκλῳ τοῦ πύργου; Βλέπω, φημί, κυρία. Ὁ πύργος οὗτος ὑπὸ τούτων βαστάζεται κατ’ ἐπιταγὴν τοῦ κυρίου. 3. ἄκουε νῦν τὰς ἐνεργείας αὐτῶν. ἡ μὲν πρώτη αὐτῶν, ἡ κρατοῦσα τὰς χεῖρας, Πίστις καλεῖται· διὰ ταύτης σώζονται οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ θεοῦ. 4. ἡ δὲ ἑτέρα, ἡ περιεζωσμένη καὶ ἀνδριζομένη, Ἐγκράτεια καλεῖται· αὕτη θυγάτηρ ἐστὶν τῆς Πίστεως. ὃς ἂν οὖν ἀκολουθήσῃ αὐτῇ, μακάριος γίνεται ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ, ὅτι, ἐὰν ἀφέξηται πάσης ἐπιθυμίας πονηρᾶς, κληρονομήσει ζωὴν Ἁπλότης, ἡ δὲ Ἐπιστήμη, ἡ δὲ Ἀκακία, ἡ δὲ Σεμνότης, ἡ δὲ Ἀγάπη. ὅταν οὖν τὰ ἔργα τῆς μητρὸς αὐτῶν. Ἄκουε, φησίν, τὰς δυνάμεις, ἃς ἔχουσιν. 7. κρατοῦνται δὲ ὑπ’ ἀλλήλαις, καθὼς καὶ γεγεννημέναι εἰσίν. ἐκ τῆς Πίστεως γεννᾶται Ἐγκράτεια, ἐκ τῆς Ἐγκρατείας Ἁπλότης, ἐκ τῆς Ἁπλότητος Ἀκακία, ἐκ τῆς Ἀκακίας Σεμνότης, ἐκ τῆς Σεμνότητος Ἐπιστήμη, ἐκ τῆς Ἐπιστήμης Ἀγάπη. τούτων οὖν τὰ ἔργα ἁγνὰ καὶ σεμνὰ καὶ θεῖά ἐστιν. 8. ὃς ἂν οὐν δουλεύσῃ ταύταις καὶ ἰσχύσῃ κρατῆσαι τῶν ἔργων αὐτῶν, ἐν τῷ πύργῳ ἕξει τὴν κατοίκησιν μετὰ τῶν ἁγίων τοῦ θεοῦ. 9. ἐπηρώτων δὲ αὐτὴν περὶ τῶν καιρῶν, εἰ ἤδη συντέλειά ἐστιν. ἡ δὲ ἀνέκραγε φωνῇ μεγάλῃ λέγουσα· Ἀσύνετε ἄνθρωπε, οὐχ ὁρᾷς τὸν πύργον ἔτι οἰκοδομούμενον; ὡς ἐὰν οὖν συντελεσθῇ ὁ πύργος οἰκοδομούμενος, ἔσει τέλος. ἀλλὰ ταχὺ ἐποικοδομηθήσεται. μηκέτι με ἐπερώτα μηδέν· ἀρκετή σοι ἡ ὑπόμνησις τῶν πνευμάτων ὑμῶν. 10. ἀλλ’ οὐ σοὶ μόνῳ ταῦτα ἀπεκαλύφθη, ἀλλ’ ἵνα πᾶσιν δηλώσῃς αὐτά, 11. μετὰ τρεῖς ἡμέρας, νοῆσαί σε γὰρ δεῖ πρῶτον. ἐντέλλομαι δέ σοι πρῶτον, Ἑρμᾶ, τὰ ῥήματα ταῦτα, ἅ σοι μέλλω λέγειν, λαλῆσαι αὐτὰ πάντα εἰς τὰ ὦτα τῶν ἁγίων, ἵνα ἀκούσαντες αὐτὰ καὶ ποιήσαντες καθαρισθῶσιν ἀπὸ τῶν πονηριῶν αὐτῶν καὶ σὺ δὲ μετ’ αὐτῶν.
IX
1. Ἀκούσατέ μου, τέκνα· ἐγὼ ὑμᾶς ἐξέθρεψα ἐν πολλῇ ἁπλότητι καὶ ἀκακίᾳ καὶ σεμνότητι διὰ τὸ ἔλεος τοῦ κυρίου τοῦ ἐφ’ ὑμᾶς στάξαντος τὴν δικαιοσύνην, ἵνα δικαιωθῆτε καὶ ἁγιασθῆτε ἀπὸ πάσης πονηρίας καὶ ἀπὸ πάσης σκολιότηος· ὑμεῖς δέ οὐ θέλετε παῆναι ἀπὸ τῆς πονηρίας ὑμῶν. 2. νῦν οὐν ἀκούσατέ μου καὶ εἰ εἰρηνεύετε ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐισκέπτεσθε ἀλλήλους καί ἀντιλαμβάνεσθε ἀλλήλων, καὶ μὴ μόνοι τὰ κτίσματα τοῦ θεοῦ μεταλαμβάνετε ἐκ καταχύματος, ἀλλὰ μεταδίδοτε καὶ τοῖς ὑστερουμένοις· 3. οἱ μὲν γὰρ ἀπὸ τῶν πολλῶν ἐδεσμάτων ἀσθένειαν τῇ σαρκὶ αὐτῶν ἐπισπῶνται καὶ λυμαίνονται τὴν σάρκα αὐτῶν· τῶν δὲ μὴ ἐχόντων ἐδέσματα λυμαίνεται ἡ σὰρξ αὐτῶν διὰ τὸ μὴ ἔχειν τὸ ἀρκετὸν τῆς τροφῆς, καὶ διαφθείρεται τὸ σῶμα αὐτῶν. 4. αὕτη οὖν ἡ ἀσυνκρασία βλαβερὰ ὑμῖν τοῖς ἔχουσι καὶ μὴ μεταδιδοῦσιν τοῖς ὑστερουμένοις. 5. βλέπετε τὴν κρίσιν τὴν ἐπερχομένην. οἱ ὑπερέχοντες οὖν ἐκζητεῖτε τοὺς πεινωντας, ἕως οὔπω ὁ πύργος ἐτελέσθη· μετὰ γὰρ τὸ τελεσθῆναι τὸν πύργον θελήσετε ἀγαθοποιεῖν, καὶ οὐχ ἕξετε τόπον. 6. βλέπετε οὖν ὑμεῖς οἱ γαυριώμενοι ἐν τῷ πλούτῳ ὑμῶν, μήποτε στενάξουσιν οἱ ὑστερούμενοι καὶ ὁ στεναγμὸς αὐτῶν ἀναβήσεται πρὸς τὸν κύριον καὶ ἐκκλεισθήσεσθε μετὰ τῶν ἀγαθῶν ὑμῶν ἔξω τῆς θύρας τοῦ πύργου. 7. νῦν οὖν ὑμῖν λέγω τοῖς προηγουμένοις τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῖς πρωτοκαθεδρίταις· μὴ γίνεσθε ὅμοιοι τοῖς φαρμακοῖς. οἱ φαρμακοὶ μὲν οὖν τὰ φάρμακα ἑαυτῶν εἰς τὰς πυξίδας βαστάζουσιν, ὑμεῖς δὲ τὸ φάρμακον ὑμῶν καὶ τὸν ἰὸν εἰς τὴν καρδίαν. 8. ἐνεσκιρωμένοι ἐστὲ καὶ οὐ θέλετε καθαρίσαι τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ συνκεράσαι ὑμῶν τὴν φρόνησιν ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ, ἵνα σχῆτε ἔλεος παρὰ τοῦ βασιλέως τοῦ μεγάλου. 9. βλέπετε οὖν, τέκνα, μήποτε αὗται αἱ διχοσασιαι ἀποστερήσουσιν τὴν ζωὴν ὑμῶν. 10. πῶς ὑμεῖς παιδεύειν θέλετε τοὺς ἐκλεκτοὺς κυρίου, αὐτοὶ μὴ ἔχοντες παιδείαν; παιδεύετε οὖν ἀλλήλους καὶ εἰρηνεύετε ἐν αὑτοῖς ἵνα κἀγὼ κατέναντι τοῦ πατρὸς ἱλαρὰ σταθεῖσα λόγον ἀποδῶ ὑπὲρ ὑμῶν πάντων τῷ κυρίῳ.
X
1. Ὅτε οὖν ἐπαύσατο μετ’ ἐμοῦ λαλοῦσα, ἦλθον οἱ ἓξ νεανίσκοι οἱ οἰκοδομοῦντες καὶ ἀεήνεγκαν αὐτὴν πρὸς τὸν πύργον, καὶ ἄλλοι τέσσαρες ἦραν τὸ συμψέλιον καὶ ἀπήνεγκαν καὶ αὐτὸ πρὸς τὸ πύργον. τούτων τὸ πρόσωπον οὐκ εἶδον, ὅτι ἀπεστραμμένοι ἦσαν. 2. ὑπάγουσαν δὲ αὐτὴν ἠρώτων, ἵνα μοι ἀποκαλύψῃ περὶ τῶν τριῶν μορφῶν, ἐν αἷς μοι ἐνεφανίσθη. ἀποκριθεῖσά μοι λέγει· Περὶ τούτων ἕτερον δεῖ σε ἐπερωτῆσαι, ἵνα σοι ἀποκαλυφθῇ. 3. ὤφθη δέ μοι, ἀδελφοί, τῇ μὲν πρώτῃ ὁράσει τῇ περυσινῇ λίαν πρεσβυτέρα καὶ ἐν καθέδρᾳ καθημένη. 4. τῇ δὲ ἑτέρα ὁράσει τῆν μὲν ὄψιν νεωτέραν εἶχεν, τὴν δὲ σάρκα καὶ τὰς ἱλαρωτέρα δὲ ἦν ἢ τὸ πρότερον. 5. τῇ δὲ τρίτῃ ὁράσει ὅλη νεωτέρα καὶ κ λλει ἐκπρεπεστάτη, μόνας δὲ τὰς τρίχας πρεσβυτέρας εἶχεν· ἱλαρὰ δὲ εἰς τέλος ἦν καὶ ἐπὶ συμψελίου καθημένη. 6. περὶ τούτων περίλυπος ἤμην λίαν τοῦ γνῶναί με τὴν ἀποκάλυψιν ταύτην, καὶ βλέπω τὴν πρεσβυτέραν ἐν ὁράματι τῆς νυκτὸς λέγουσάν μοι. Πᾶσα ἐρώτησις ταπεινοφροσύνης χρῄζει. νήστευσον οὖν, καὶ λήμψῃ ὃ αἰτεῖς παρὰ τοῦ κυρίου. 7. ἐνήστευσα οὖν μίαν ἡμέραν, καὶ αὐτῇ τῇ νυκτί μοι ὤφθη νεανίσκος καὶ λέγει μοι· Τί σὺ ὑπὸ χεῖρα αἰτηεῖς ἀποκαλύψεις ἐν δεήσει; βλέπε, μήποτε πολλὰ αἰτούμενος βλάψῃς σου τὴν σάρκα. 8. ἀρκοῦσίν σοι αἱ ἀποκαλύψεις αὗται. μήτι δύνῃ ἰσχυροτέρας ἀποκαλύψεις ὧν ἑώρακας ἰδεῖν; 9. ἀποκριθείς αὐτῷ λέγω· Κύριε, τοῦτο μόνον αἰτοῦμαι, περὶ τῶν τριῶν μορφῶν τῆς πρεσβυτέρας ἵνα ἀποκάλυψις ὁλοτελὴς γένηται. ἀποκριθείς μοι λέγει· Μέχρι τίνος ἀσύνετοί ἐστε; ἀλλ’ αἱ διψυχίαι ὑμῶν ἀσυνέτους ὑμᾶς ποιοῦσιν καὶ τὸ μὴ ἔχειν τὴν καρδίαν ὑμῶν πρὸς τὸν κύριον. 10. ἀποκριθεὶς αὐτῷ πάλιν εἶπον· Ἀλλ’ ἀπὸ σοῦ, κύριε, ἀκριβέστερον αὐτὰ γνωσόμεθα.
XI
1. Ἄκουε, φησίν, περὶ τῶν μορφῶν ὧν ἐπιζητεῖς. 2. τͅτῇ μὲν πρώτῇ ὁράσει διατί πρεσβυτέρα ὤφθη σοι καὶ ἐπὶ καθέδραν καθημέη; ὅτι τὸ πνεῦμα ὑμῶν πρεσβύτερον καὶ ἤδη μεμαραμμένον καὶ μὴ ἔχον δύναμιν ἀπὸ τῶν μαλακιῶν ὑμῶν καὶ διψυχιῶν· 3. ὥσπερ γὰρ οἱ πρεσβύτεροι, μηκέτι ἔχοντες ἐλπίδα τοῦ ἀνανεῶσαι, οὐδὲν ἄλλο προσδοῶσιν εἰ μὴ τὴν κοίμησιν αὐτῶν, οὕτως καὶ ὑμεῖς μαλακισθέντες ἀπὸ τῶν βιωτικῶν πραγμάτων παρεδώκατε ἑαυτοὺς εἰς τὰς ἀκηδίας καὶ οὐκ ἐπερίψατε ἑαυτῶν τὰς μερίμνας ἐπὶ τὸν κύριον· ἀλλὰ ἐθραύσθη ὑμῶν ἡ διάνοια καὶ ἐπαλαιώθητε ταῖς λύπαις ὑμῶν. 4. Διατί οὖν ἐν καθέδρᾳ ἐκάθητο, ἤθελον γνῶναι, κύριε. Ὅτι πᾶς ἀσθενὴς εἰς καθέδραν καθέζεται διὰ τὴν ἀσθένειαν αὐτοῦ, ἵνα συνκρατηθῇ ἡ ἀσθένεια τοῦ σώματος αὐτοῦ. ἔχεις τὸν τύπον τῆς πρώτης ὁράσεως.
XII
1. Τῇ δὲ δευτέρᾳ ὁράσει εἶδες αὐτὴν ἑστηκυῖαν καὶ τὴν ὄψιν νεωτέραν ἔχουσαν καὶ ἱλαρωτέραν παρὰ τὸ πρότερον, τὴν δὲ σάρκα καὶ τὰς τρίχας πρεσβυτέρας. ἄκουε, φησίν, καὶ ταύτην τὴν παραβολήν· 2. ὁταν πρεσβύτερός τις, ἤδη ἀφηλπικὼς ἑαυτὸν διὰ τὴν ἀσθένειαν αὐτοῦ καὶ τὴν πτωχότητα, οὐδὲν ἕτερον προσδέχεται εἰ μὴ τὴν ἐσχάτην ἡμέραν τῆς ζωῆς αὐτοῦ· εἶτα ἐξαίφνης κατελείφθη αὐτῷ κληρονομία, ἀκούσας δὲ ἐξηγέρθη καὶ περιχαρὴς γενόμενος ἐνεδύσατο τὴν ἰσχύν· καὶ οὐκέτι ἀνακεῖται, ἀλλὰ ἕστηκεν, καὶ ἀνανεοῦται αὐτοῦ τὸ πνεῦμα τὸ ἤδη ἐφθαρμένον ἀπὸ τῶν προτέρων αὐτοῦ πράξεων, καὶ οὐκέτι κάθηται, ἀλλὰ ἀνδρίζεται· οὕτως καὶ ὑμεῖς, ἀκούσαντες τὴν ἀποκάλυψιν, ἣν ὑμῖν ὁ κύριος ἀπεκάλυψεν, 3. ὅτι ἐσπλαγχνίσθη ἐφ’ ὑμᾶς, καὶ ἀνενεώσατο τὰ πνεύματα ὑμῶν καὶ ἀπέθεσθε τὰς μαλακίας ὑμῶν, καὶ προσῆλθεν ὑμῖν ἰσχυρότης καὶ ἐνεδυναμώθητε ἐν τῇ πίστει, καὶ ἰδὼν ὁ κύριος τὴν ἰσχυροποίησιν ὑμῶν ἐχάρη· καὶ διὰ τοῦτο ἐδήλωσεν ὑμῖν τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου καὶ ἕτερα δηλώσει, ἐὰν ἐξ ὅλης καρδίας εἰρηνεύετε ἐν ἑαυτοῖς.
XIII
1. Τῇ δὲ τρίτῃ ὁράσει εἶδες αὐτὴν νεωτέραν καὶ κ λὴν καὶ ἱλαρὰν καὶ κ λὴν τὴν μορφὴν αὐτης· 2. ὡς ἐὰν γάρ τινι λυπουμένῳ ἔλθῃ ἀγγελία ἀγαθή τις, εὐθὺς ἐπελάθετο τῶν προτέρων λυπῶν καὶ οὐδὲν ἄλλο προσδέχεται εἰ μὴ τὴν ἀγγελίαν, ἣν ἤκουσεν, καὶ ἰσχυροποιεῖται λοιπὸν εἰς τὸ ἀγαθὸν καὶ ἀνανεοῦται αὐτοῦ τὸ πνεῦμα διὰ τὴν χαράν, ἣν ἔλαβεν· οὕτως καὶ ὑμεῖς ἀνανέωσιν εἰλήφατε τῶν πνευμάτων ὑμῶν ἰδόντες ταῦτα τὰ ἀγαθά. 3. καὶ ὅτι ἐπὶ συμψελίου εἶδες καθημένην, ἰσχυρὰ ἡ θέσις, ὅτι τέσσαρας πόδας ἔχει τὸ συμψέλιον καὶ ἰσχυρῶς ἕστηκεν· καὶ γὰρ ὁ κόσμος διὰ τεσσάρων στοιχείων κρατεῖται. 4. οἱ οὖν μετανοήσαντες ὅλης καρδίας μετανοήσαντες. ἀπέχεις ὁλοτελῆ τὴν ἀποκάλυψιν· μηκέτι μηδὲν αἰτήσῃς περὶ ἀποκαλύψεως, ἐάν τι δὲ δέῃ, ἀποκαλυφθήσεταί σοι.
Ὅρασις δ’
I
1. Ἣν εἶδον, ἀδελφοί, μετὰ ἡμέρας εἴκοσι τῆς προτέρας ὁράσεως τῆς γενομένης, εἰς τύπον τῆς θλίψεως τῆς ἐπερχομένης. 2. ὑπῆγον εἰς ἀγρὸν τῂ ὁδῷ τῇ καμπανῇ. ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τῆς δημοσίας ἐστὶν ὡσεὶ στάδια δέκα· ῥᾳδίως δὲ ὁδεύεται ὁ τόπος. 3. μόνος οὖν περιπατῶν ἀξιῶ τὸν κύριον, ἵνα τὰς ἀποκαλύψεις καὶ τὰ ὁράματα, ἃ μοι ἔδειξεν διὰ τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας αὐτοῦ, τελειώσῃ, ἵνα με ἰσχυροποιήσῃ καὶ δῷ τὴν μετάνοιαν τοῖς δούλοις αὐτοῦ τοῖς ἐσκανδαλισμένοις, ἵνα δοξασθῇ τὸ ὄνομα αὐτοῦ τὸ μέγα καὶ ἔνδοξον, ὅτι με ἄξιον ἡγήσατο τοῦ δεῖξαί μοι τὰ θαυμάσια αὐτοῦ. 4. καὶ δοξάζοντός μου καὶ εὐχαριστοῦντος αὐτῷ, ὡς ἦχος φωνῆς μοι ἀπεκρίθη· Μὴ διψυχήσεις, Ἑρμᾶ. εν ἐμαυτῷ ἠρξάμην διαλογιζεσθαι καὶ λέγειν· Ἐγὼ τί ἔχω διψυχῆσαι, οὕτω τεθεμελιωμένος ὑπὸ τοῦ κυρίου καὶ ἰδὼν ἔνδοξα πράγματα; 5. καὶ προσέβην μικρόν, ἀδελφοί, καὶ ἰδού, βλέπω κονιορτὸν ὡς εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἠρξάμην λέγειν ἐν ἐμαυτῷ· Μήποτε κτήνη ἔρχονται καὶ κ νιορτὸν ἐγείρουσιν; οὕτω δὲ ἦν ἀπ’ ἐμοῦ ὡς ἀπὸ σταδίου. 6. γινομένου μείζονος καὶ μείζονος κονιορτοῦ ἥλιος καί ἰδού, βλέπω θηρίον μέγιστον ἐξέλαμψεν ὁ ἥλιος καὶ ἰδού, βλέπω θηρίον μέγιστον ὡσεὶ κῆτός τι, και ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἀρίδες πυριναι ἐξεπορεύοντο· ἦν δὲ τὸ θηρίον τῷ μήκει ὡσεὶ ποδῶν ρ’, τὴν δὲ κεφαλὴν εἶχεν ὡσεὶ κεράμου. 7. καὶ ἠρξάμην κλαίειν καὶ ἐρωτᾶν τὸν κύριον, ἵνα με λυτρώσηται ἐξ αὐτοῦ· καὶ ἐπανεμνήσθην τοῦ ῥήματος οὗ ἀκηκόειν· Μὴ διψυχήσεις, Ἑρμᾶ. 8. ἐνδυσάμενος οὖν, ἀδελφοί, τὴν πίστιν τοῦ κυρίου καὶ μνησθεὶς ὧν ἐδίδαξέν με μ γαλείων, θαρσήσας εἰς τὸ θηρίον ἐμαυτὸν ἔδωκα. οὕτω δὲ ἤρχετο τὸ θηρίον ῥοίζῳ, ὥστε δύνασθαι αὐτὸ πόλιν λυμᾶναι. 9. ἔρχομαι ἐγγὺς αὐτοῦ, καὶ τὸ τηλικοῦτο κῆτος ἐκτείνει ἑαυτὸ χαμαὶ καὶ οὐδὲν εἰ μὴ τὴν γλῶσσαν προέβαλλεν καὶ ὅλως οὐκ ἐκινήθη, μέχρις ὅτε παρῆλθον αὐτό· 1̓10. εἶχεν δὲ τὸ θηρίον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς χρώματα τέσσαρα· μέλαν, εἶτα πυροειδὲς καὶ αἱματῶδες, εἶτα χρυσοῦν, εἶτα λευκόν.
II
1. Μετὰ δὲ τὸ παρελθεῖν με τὸ θηρίον καὶ προελθεῖν ὡσεὶ πόδας λ’, ἰδού, ὑπαντᾷ μοι παρθένος κεκοσμημένη ὡς ἐκ νυμῶνος ἐκπορευμένη, ὅλη ἐν λευκοῖς καὶ ὑποδήμασιν λευκοῖς, κατακεκαλυμμένη ἕως τοῦ μετώπου, ἐν μίτρͅ δὲ ἦν ἡ κατακάλυψις αὐτῆς· εἶχεν δὲ τὰς τρίχας αὐτῆς λευκάς. 2. ἔγνων ἐγὼ ἐκ τῶν προτέρων ὁραμάτων, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἐστίν, καὶ ἱλαρώτερος ἐγενόμην. ἀσπάζεταί με λέγουσα· Χαῖρε σύ, ἄνθρωπε. καὶ ἐγὼ αὐτὴν ἀντησπασάμην· Κυρία, χαῖρε. 3. ἀποκριθεῖσά μοι λέγει· Οὐδέν σοι ἀπήντησεν; λέγω αὐτῇ· Κυρία, τηλικοῦντο θηρίον, δυνάμενον λαοὺς διαφθεῖραι· ἀλλὰ τͅτῃ δυνάμει τοῦ κυρίου καὶ τῇ πολυσπλαγχνίᾳ αὐτοῦ ἐξέφυγον αὐτό. 4. Καλῶς ἐξέφυγες, φησίν, ὅτι τὴν μέριμνάν σου ἐπὶ τὸν θεὸν ἐπέριψας καὶ τὴν καρδίαν σου ἤνοιξας πρὸς τὸν κύριον, πιστεύσας, ὅτι δι’ οὐδενὸς δύνῃ σωθῆναι εἰ μὴ διὰ τοῦ μεγάλου καὶ ἐνδόξου ὀνόμά ἐστιν Θεγρί, καὶ ἐνέφραξεν τὸ στόμα αὐτοῦ, ἵνα μή σε λυμάνῃ. μεγάλην θλῖψιν ἐκπέφευγας διὰ τὴν πίστιν σου καὶ ὅτι τηλικοῦντο θηρίον ἰδὼν οὐκ ἐδιψύχησας· 5. ὕπαγε οὖν καὶ ἐξήγησαι τοῖς ἐκλεκτοῖς τοῦ κυρίου τὰ μεγαλεῖα αὐτοῦ καὶ εἰπὲ αὐτοῖς, ὅτι τὸ θηρίον τοῦτο τύπος ἐστὶν θλίψεως τῆς μελλούσης τῆς μεγάλης· ἐὰν οὖν προετοιμάσησθε καὶ μετανοήσητε ἐξ ὅλης καρδίας ὑμῶν πρὸς τὸν κύριον, δυνήσεσθε ἐκφυγεῖν αὐτήν, ἐὰν ἡ καρδία ὑμῶν γένηται καθαρὰ καὶ ἄμωμος καὶ τὰς λοιπὰς τῆς ζωῆς ἡμέρας ὑμῶν δουλεύσητε τῷ κυρίῳ ἀμέμπτως. ἐπιρίψατε τὰς μερίμνας ὑμῶν ἐπὶ τὸν κύριον, καὶ αὐτὸς κατορθώσει αὐτάς. 6. πιστεύσατε τῷ κυρίῳ, οἱ δίψυχοι, ὅτι δίψυχοι, ὅτι πάντα δύναται καὶ ἀποστρέφει τὴν ὀργὴν αὐτοῦ ἀφ’ ὑμῶν καὶ ἐξαποστέλλει μάστιγας ὑμῖν τοῖς διψύχοις. οὐαὶ τοῖς ἀκούσασιν τὰ ῥήματα ταῦτα καὶ παρακούσασιν· αἱρετώτερον ἦν αὐτοῖς τὸ μὴ γεννηθῆναι.
III
1. Ἠρώτησα αὐτὴν περὶ τῶν τεσσάρων χρωμάτων ὧν εἶχεν τὸ θηρίν εἰς τὴν κεφαλήν. ἡ δὲ ἀποκριθεῖσά μοι λέγει· Πάλιν περίεργος εἶ περὶ τοιούτων πραγμάτων. Ναί, φημί, κυρία· γνώρισόν μοι, τί ἐστιν ταῦτα. 2. Ἄκουε, φησίν· τὸ μὲν μέλαν οὗτος ὁ κόσμος ἐστίν, ἐν ᾧ κατοικεῖτε· 3. τὸ δὲ πυροειδες, ὅτι δεῖ τὸν κόσμον τοῦτον δι’ αἵματος καὶ πυρὸς ἀπόλλυσθαι· 4. τὸ δὲ χρυσοῦν μέρος ὑμεῖς ἐστε οἱ ἐκωυγόντες τὸν κόσμον τοῦτον. ὥσπερ γὰρ τὸ χρυσίον δοκιμάζεται διὰ τοῦ πυρὸς καὶ εὔχρηστον γίνεται, οὕτως καὶ ὑμεῖς δοκιμάζεσθε οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτοῖς. οἱ οὖν μείναντες και πυρωθέντες ὑπ’ αὐτῶν καθαρισθήσεσθε. ὥσπερ τὸ χρυσίον ἀποβάλλει πᾶσαν λύπην καὶ στενοχωρίαν, καὶ κ θαρισθήσεσθε καὶ χρήσιμοι ἔσεσθε εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου. 5. τὸ δὲ λευκὸν μέρος ὁ αἰὼν ὁ ἐπερχόμεός ἐστιν, ἐν ᾧ κατοικήσουσιν οἱ ἐκλεκτὶ τοῦ θεοῦ· ὅτι ἄσπιλοι καὶ κ θαροὶ ἔσονται οἱ ἐκλελεγμένοι ὑπὸ τοῦ θεοῦ εἰς ζωὴν αἰώνιον. 6. σὺ οὖν μὴ διαλίῃς λαλῶν εἰς τὰ ὦτα τῶν ἁγίων. ἔχετε καὶ τὸν τύπον τῆς θλιπψεως τῆς ἐρχομένης μεγάλης. ἐὰν δὲ ὑμεῖς θελήσητε, οὐδὲν ἔσται. μνημονεύετε τὰ προγεγραμμένα. 7. ταῦτα εἴπασα ἀπῆλθεν, καὶ οὐκ εἶδον, ποίῳ τόπον ἀπῆλθεν, καὶ οὐκ εἶδον, ποίῳ τόπῳ ἀπῆλθεν· νέφος γὰρ ἐγένετο· κἀγὼ ἐπεστράφην εἰς τὰ ὀπίσω φοβηθείς, δοκῶν ὅτι τὸ θηρίον ἔρχεται.
Ἀποκάλυψις ε’
1. Προσευξαμένου μου ἐν τῷ οἴκῳ καὶ κ θίσαντος εἰς τὴν κλίνην εἰςῆλθεν ἀνήρ ἔδοξος τῇ ὄψει, σχήματι ποιμενικῷ, περικείμενος δέρμα ἄγειον λευκὸν καὶ πήραν ἔχων ἐπὶ τῶν ὤμων καὶ ῥάβδον εἰς τὴν χεῖρα. καὶ ἠσπάσατό με, κἀγὼ ἀντηπασάμην αὐτόν. 2. καὶ εὐθὺς παρεκάθισέν μοι καὶ λέγει μοι· Ἀπεστάλην ὑπὸ τοῦ σεμνοτάτου ἀγγέλου, ἵνα μετὰ σοῦ οἰκήσω τὰς λοιπὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου. 3. ἔδοξα ἐγώ, ὅτι πάρεστιν ἐκπειράζων με, καὶ λέγω αὐτῷ· Σὺ γὰρ τίς εἶ; ἐγὼ γάρ, φημί, γινώσκω ᾧ παρεδόθην. λέγει μοι· Οὐκ ἐπιγινώσκω, ᾧ παρεδόθην. λέγει μοι· Οὐκ ἐπιγινώσκεις με; Οὔ, φημί. Ἐγώ, φησίν, εἰμὶ ὁ ποιμήν, ᾧ παρεδόθης. 4. ἔτι λαλοῦντος αὐτοῦ ἠλλοιώθη ἡ ἰδέα αὐτοῦ, καὶ ἐπέγνων αὐτόν, ὅτι ἐκεῖνος ἦν, ᾧ παρεδόθην, καὶ εὐθὺς συνεχύθην καὶ φόβος με ἔλαβεν καὶ ὅλος συνεκόπην ἀπὸ τῆς λύπης, ὅτι οὕτως αὐτῷ ἀπεκρίθην πονηρῶς καὶ ἀφρόνως. 5. ὁ δὲ ἀποκριθείς μοι λέγει· Μὴ συγχύννου, ἀλλὰ ἰσχυροποιοῦ ἐν ταῖς ἐντολαῖς μου αἷς σοι μέλλω ἐντέλλεσθαι. ἀπεστάλην γάρ, φησίν, ἵνα ἃ εἶδες πρότερον πάντα σοι πάλιν δείξω, αὐτὰ τὰ κεφάλαια τὰ ὄντα ὑμῖν σύμφορα. πρῶτον πάντων τὰς ἐντολάς μου γράψον καὶ τὰς παραβολάς· τὰ δὲ ἕτερα, καθώς σοι δείξω, οὕτως γράψεις· διὰ τοῦτο, φησίν, ἐντέλλομαί σοι πρῶτον γράψαι τὰς ἐντολὰς καὶ παραβολάς, ἵνα ὑπὸ χεῖρα ἀναγινώσκης αὐτὰς καὶ δυνηθῇς φυλάξαι αὐτάς. 6. ἔγραψα οὖν τὰς ἐντολὰς καὶ παραβολάς, καθὼς ἐνετείλατό μοι. 7. ἐὰν οὖν ἀκούσαντες αὐτὰς φυλάξητε καὶ ἐν αὐταῖς πορευθῆτε καὶ ἐργάσησθε αὐτὰς ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ, ἀπολήμψεσθε ἀπὸ τοῦ κυρίου, ὅσα ἐπηγγείλατο ὑμῖν· ἐὰν δὲ ἀκούσαντες μὴ μετανοήτε, ἀλλ’ ἔτι προσθῆτε ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν, ἀπολήμψεσθε παρὰ τοῦ κυρίου τὰ ἐναντία. ταῦτά μοι πάντα οὕτως γράψαι ὁ ποιμὴν ἐνετείλατο, ὁ ἄγγελος τῆς μετανοίας.
Ἐντολὴ α’
1. Πρῶτον πάντων πίστευσον, ὅτι εἷς ἐστὶν ὁ θεός, ὁ τὰ πάντα κτίσας καὶ κ ταρτίσας καὶ ποιήσας ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι τὰ πάντα καὶ´πάντα χωρῶν, μόνος δὲ ἀχώρητος ὤν. 2. πίστευσον οὖν αὐτῷ καὶ φοβήθητι αὐτόν, φοβηθεὶς δὲ ἐγκράτευσαι. ταῦτα φύλασσε, καὶ ἀποβαλεῖς πᾶσαν πονηρίαν ἀπὸ σεαυτοῦ καὶ ἐνδύσῃ´πᾶσαν ἀρετὴν δικαιοσύνης καὶ ζήσῃ τῷ θεῷ, ἐὰν φυλάξης τὴν ἐντολὴν ταύτην.
Ἐντολὴ β’
1. Λέγει μοι· Ἁπλότητα ἔχε καὶ ἄκακος γίνου, καὶ ἔσῃ ὡς τὰ νήπια τὰ μὴ γινώσκοντα τὴν πονηρίαν τὴν ἀπολλύουσαν τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων. 2. πρῶτον μὲν μηδενὸς καταλάλει μηδὲ ἡδέως ἄκουε καταλαλοῦντος· εἰ δὲ μή, καὶ σὺ ὁ ἀκούων ἔνοχος ἔσῃ τῆς ἁμαρτίας τοῦ καταλαλοῦντος, ἐὰν πιστεύσῃς τῇ καταλαλιᾷ ᾗ ἂν ἀκούσῃς· πιστεύσας γὰρ καὶ σὺ αὐτὸς ἕξεις κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ σου· οὕτως οὖν ἔνοχος ἔσῃ τῆς ἁμαρτίας τοῦ καταλαλοῦντος. 3. πονηρὰ ἡ καταλαλιά· ἀκατάστατον δαιμόνιόν ἐστιν, μηδέποτε εἰρηνεῦον, ἀλλὰ πάντοτε ἐν διχοστασίαις κατοικοῦν. ἀπέχου οὖν ἀπ’ αὐτοῦ, καὶ εὐθηνίαν πάντοτε ἕξεις μετὰ πάντων. 4. ἔνδυσαι δὲ τὴν σεμνότητα, ἐν ᾗ οὐδὲν πρόσκομμά ἐστιν πονηρόν, ἀλλὰ πάντα ὁμαλὰ καὶ ἱλαρά. ἐργάζου τὸ ἀγαθὸν καὶ ἐκ τῶν κόπων σου ὧν ὁ θεὸς δίδωσίν σοι πᾶσιν ὑστερουμένοις δίδου ἁπλῶς, μὴ διστάζων, τίνι δῷς ἢ τίνι μὴ δῷς. πᾶσιν δίδου· πᾶσιν γάρ ὁ θεὸς δίδοσθαι θέλει ἐκ τῶν ἰδίων δωρημάτων. 5. οἱ οὖν λαμβάνοντες ἀποδώσουσιν λόγον τῷ θεῷ, διατί ἔλαβον καὶ εἰς τί· οἱ μὲν γὰρ λαμβάνοντες θλιβόμενοι οὐ δικασθήσονται, οἱ δὲ ἐν ὑποκρίσει λαμβάνοντες τίσουσιν δίκην. 6. ὁ οὖν διδοὺς ἀθῷός ἐστιν· ὡς γὰρ ἔλαβεν παρὰ τοῦ κυρίου τὴν διακονίαν τελέσαι, ἁπλῶς αὐτὴν ἐτέλεσεν, μηθὲν διακρίνων, τίνι δῷ ἢ μὴ δῷ. ἐγένετο οὖν ἡ διακονία αὕτη ἁπλῶς τελεσθεῖσα ἔνδοξος παρά τῷ θεῷ. ὁ οὖν οὕτως ἁπλῶς διακονῶν τῷ θεῷ ζήσεται. 7. φύλασσε οὖν τὴν ἐντολὴν ταύτην, ὥς σοι λελάληκα, ἵνα ἡ μετάνοιά σου καὶ τοῦ οἴκου σου ἐν ἁπλότητι εὑρεθῇ, καὶ ἀκακία καθαρὰ καὶ ἀμίαντος.
Ἐντολὴ γ’
1. Πάλιν μοι λέγει· Ἀλήθειαν ἀγάπα καὶ πᾶσα ἀλήθεια ἐκ τοῦ στόματός σου ἐκορευέσθω, ἵνα τὸ πνεῦμα ὃ ὁ θεὸς κατῴκισεν ἐν τῇ σαρκὶ ταύτῃ, ἀληθὲς εὑρεθῇ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις, καὶ οὕτως δοξασθήσεται ὁ κύριος ὁ ἐν σοὶ κατοκῶν, ὅτι ὁ κύριος ἀληθινὸς ἐν παντὶ ῥήματι καὶ οὐδὲν παρ’ αὐτῷ ψεῦδος. 2. οἱ οὖν ψευδόμενοι ἀθετοῦσι τὸν κύριον καὶ γίνονται ἀποστερηταὶ τοῦ κυρίου, μὴ παραδιδόντες αὐτῷ τὴν παρακαταθήκην, ἣν ἔλαβον. ἔλαβον γὰ παρ’ αὐτοῦ πνεῦμα ἄψευστον. τοῦτο ἐὰν ψευδὲς ἀποδώσωσιν, ἐμίαναν τὴν ἐντολὴν τοῦ κυρίου καὶ ἐγένοντο α0ποστερηταί. 3. ταῦτα οὖν ἀκούσας ἐγὼ ἔλαυσα λίαν. ἐδὼν δέ με κλαίοντα λέγει· Τί κλαίεις; Ὅτι, φημί, κύριε, οὐκ ο δα, εἰ δύναμαι σωθῆναι. Διατί; φησίν. Οὐδέπω γάρ, φημί, κύριε, ἐν τῇ ἐμῇ ζωῇ ἀληθὲς ἐλάλησα ῥήμα, ἀλλὰ πάντοτε πανούρως ἐλάλησα μετὰ πάντων καὶ τὸ ψεῦδός μου ἀληθὲς ἐπέδειξα παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις· καὶ οὐδέποτέ μοι οὐδεὶς ἀντεῖπεν, ἀλλ’ ἐπιστεύθη τῷ λόγῳ μου. πῶς οὖν, φημί, κύριε, δύναμαι ζῆσαι ταῦτα πράξας; 4. Σὺ μέν, φησί, καλῶς καὶ ἀληθῶς φρονεῖς· ἔδει γάρ σε ὡς θεοῦ δουλον ἐν ἀληθειπᾳ πορεύεσθαι, καὶ πονηρὰν συνείδησιν μετὰ τοῦ πνεύματος τῆς ἀληθείας μὴ κατοικεῖν μηδὲ λύπην ἐπάγειν τῷ πνεύματι τῷ σεμνῷ καὶ ἀληθεῖ. Οὐδέποτε, φημί, κύριε, τοιαῦτα ῥήματα ἀκριβῶς ἤκουσα. 5. Νῦν οὖν, φησίν, ἀκούεις· φύλασσε αὐτά, ἵνα καὶ τὰ πρότερον ἃ ἐλάλησας ψευδὴ ἐν ταῖς πραγματείας σου, τούτων εὑρεθέντων ἀληθινῶν, κἀκεῖνα πιστὰ γένηται· δύναται γὰρ κἀκεῖνα πιστὰ γενέσθαι. ἐὰν ταῦτα φυλάξῃς καὶ ἀπὸ τοῦ νῦν πᾶσαν ἀλήθειαν λαλήσῃς, δυνήσῃ σεαυτῷ ζωὴν περιποιήσασθαι· και ὃς ἂν ἀκούσῃ τὴν ἐντολὴν ταύτην καὶ ἀπέξεται τοῦ πονηροτάτου ψεύσματος ζήσεται τῷ θεῷ.
Ἐντολὴ δ’
I
1. Ἐντέλλομαί σοι, φησίν, φυλάσσειν τὴ ἁγνείαν, καὶ μὴ ἀναβαινέτω σου ἐπὶ τὴν καρδίαν περὶ γυναικὸς ἀλλοτρίας ἡ περὶ πορνείας τινὸς ἢ περὶ τοιούτων τινῶν ὁμοιωμάτων πονηρῶν, τοῦτο γὰρ ποιῶν μεγάλην ἁμαρτίαν ἐργάζῃ. τῆς δὲ σῆς μνημονεύων πάντοτε γυναικὸς οὐδέποτε διαμαρτυρήσεις. 2. ἐὰν γὰρ αὕτη ἡ ἐθύμησις ἐπὶ τὴν καρδίαν σου ἀναβῇ, διαμαρτήσεις, καὶ ἐὰν ἕτερα οὕτως πονηρά, ἁμαρτίαν ἐργάζῃ· ἡ γὰρ ἐνθύμησις αὕτη θεοῦ δούλῳ ἁμαρτία μεγάλη ἐστίν· ἐὰν δὲ τις ἐργάσηται τὸ ἔργον τὸ πονηρὸν τοῦτο, θάνατον ἑαυτῷ κατεργάζεται. 3. βλέπε οὖν σύ· ἀπέχου ἀπὸ τῆς ἐνθυμήσεως ταύτης· ὅπου γὰρ σεμνότης κατοικεῖ, ἐκεῖ ἀνομία οὐκ ὀφείλει ἀναβαίνειν ἐπὶ καρδίαν ἀνδρὸς δικαίου. 4. λέγω αὐτῷ· Κύριε, ἐπίτρεψόν μοι ὀλίγα ἐρωτῆσαί σε. Λέγε, φησίν. Κύριε, φημί, εἰ γυναῖκα ἔχῃ τις πιστὴν ἐν κυρίῳ καὶ ταύτην εὕρῃ ἐν μοιχείᾳ τινί, ἆρα ἁματάνει ὁ ἀνὴρ συνζῶν μετ’ αὐτῆς; 5. Ἄχρι τῆς ἀγονοίς, φησίν, οὐχ ἁμαρτάνει· ἐὰν δὲ γνῷ ὁ ἀνὴρ τὴν ἁμαρτίαν αὐτῆς καὶ μὴ μετανοήσῃ ἡ γυνή, ἀλλ’ ἐπινένῃ τῇ πορνείᾳ αὐτῆς καὶ συνζῇ ὁ ἀνὴρ μετ’ αὐτῆς, ἔνοχος γίνεται τῆς ἁμαρτίας αὐτῆς καὶ κ ινωνὸς τῆς μοιχείας αὐτῆς. 6. Τί οὖν, φημί, κύριε, ποιήσῃ ὁ ἀνήρ, ἐὰν ἐπιμείνῃ τῷ πάθει τούτῳ ἡ γυνή; Ἀπολυσάτω, φησίν, αὐτην καὶ ὁ ἀνὴρ ἐφ’ ἑαυτῷ μενέτω· ἐὰν δὲ ἀπολύσας τὴν γυναῖκα μετανοήσῃ ἡ γυνὴ καὶ θελήσῃ ἐπὶ τὸν ἑαυτῆς ἄνδρα ὑποστρέψαι, οὐ παραδεχθήσεται; 8. Καὶ μήν, φησίν, ἐὰν μὴ παραδέξηται αὐτὴν ὁ ἀνή, ἁμαρτάνει καὶ μεγάλην ἁμαρτίαν ἑαυτῷ ἐπιπᾶται, ἀλλὰ δεῖ παραδεχθῆναι τὸν ἡμαρτηκότα καὶ μετανοοῦντα, μὴ ἐπὶ πολὺ δέ· τοῖς γὰρ δούλοις τοῦ θεοῦ μετάνοιά ἐστιν μία. διὰ τὴν μετάνοιαν οὖν ὀφείλει γαμεῖν ὁ ἀνήρ. αὕτη ἡ πρᾶξις ἐπὶ γυναικὶ καὶ ἀνδρὶ κεῖται. 9. οὐ μόνον, φησίν, μοιχεία ἐστίν, ἐὰν τις τὴν σάρκα αὐτοῦ μιάνῃ, ἀλλὰ καὶ ὃς ἂν τὰ ὁμοιώματα ποιῇ τοῖς ἔθνεσιν, μοιχᾶται. ὥστε καὶ ἐν τοῖς τοιοὐτοις ἔργοις ἐὰν ἐμμένῃ τις καὶ ἐν τοῖς τοιοὐτοις ἔργοις ἐὰν ἐμμένῃ τις καὶ μὴ μετανοῇ, ἀπέχου ἀπ’ αὐτοῦ καὶ μὴ συνζῆθι αὐτῷ· εἰ δὲ μή, καὶ σὺ μέτοχος εἶ τῆς ἁμαρτίας αὐτοῦ. 10. διὰ τοῦτο προσετάγη ὑμῖν ἐφ’ ἐαυτοῖς μένειν, εἴτε ἀνὴρ εἴτε γυνή· δύνατια γὰρ ἐ τοῖς τοιούτοις μετάνοια εἶναι. 11. ἐγὼ οὖν, φησίν, οὐ δίδωμι ἀφορμήν, ἵνα αὕτη ἡ πρᾶξις οὕτως συντελῆται, ἀλλὰ εἰς τὸ μηκέτι ἁμαρτάνειν τὸν ἡμαρτηκότα. περὶ δὲ τῆς προτέρας ἁμαρτίας αὐτοῦ ἔστιν ὁ δυνάμενος ἴασιν δοῦναι· αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ ἔχων πάντων τὴν ἐξουσίαν.
II
1. Ἠρώτησα δὲ αὐτὸν πάλιν λέγων· Ἐπεὶ ὁ κύριος ἄξίον με ἡγήσατο, ἵνα μετ’ ἐμοῦ πάντοτε κατοικῇς ὀλίγα μου ῥήματα ἔτι ἀνάσχου, ἐπεὶ οὐ συνίω οὐδὲν καὶ ἡ καρδία μου πεπώρωται ἀπὸ τῶν προτέρων μου πράξεων· συνέτισόν με, ὅτι λίαν ἄφρων εἰμὶ καὶ ὅλως οὐθὲν νοῶ. 2. ἀποκριθείς μοι λέγει· Ἐγώ, φησίν, ἐπὶ τῆς μετανοίας εἰμὶ καὶ πᾶσιν τοῖς μετανοοῦσιν σύνεσιν δίδωμι. ἡ οὐ δοκεῖ σοι, φησίν, αὐτὸ τοῦτο τὸ μετανοῆσαι σύνεσιν εἶναι; τὸ μετανοῆσαι, φησίν, σύνεσίς ἐστιν μεγάλη· συνίει γὰρ ὁ ἁμαρτήσας, ὅτι πεποίκεν τὸ πονηρὸν ἔμπροσθεν τοῦ κυρίου, καὶ ἀναβαίνει ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτοῦ ἡ πρᾶξις, ἣν ἔπραξεν, καὶ μετανοεῖ καὶ οὐκέτι ἐργάζεται τὸ πονηρόν, ἀλλὰ τὸ ἀγαθὸν πολυτελῶς ἐργάζεται καὶ ταπεινοῖ τὴν ἑαυτοῦψυχὴν καὶ βασανίζει, ὅτι ἥμαρτεν. βλέπεις οὖν, ὅτι ἡ μετάνοια σύνεσίς ἐστιν μεγάλη. 3. Διὰ τοῦτο οὖν, φημί, κύριε, ἐξακριβάζομαι παρὰ σοῦ πάντα· πρῶτον μέν, ὅτι ἁμαρτωλός εἰμι, ἵνα γνῶ, ποῖα ἔργα ἐργαζόμενος ζήσομαι, ὅτι πολλαί μου εἰσὶν αἱ ἁμαρτίαι καὶ ποικίλαι. 4. Ζήσῃ, φησίν, ἐὰν τὰς ἐντολάς μου φυλάξῃς καὶ πορευθῇς ἐν αὐταῖς· καὶ ὃς ἂν ἀκούσας τὰς ἐντολὰς ταύτας φυλάξῃ, ζήσεται τῷ θεῷ.
III
1. Ἔτι φημί, κύριε, προσθήσω τοῦ ἐρρωτῆσαι. Λέγε, φησίν. Ἤκουσα, φημί, κύριε παρά τινων διδασκάλων, ὅτι εἰς ὕδωρ κατέβημεν και ἐλάβομεν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν ἡμῶν τῶν προτέρων. 2. λέγει μοι· Καλῶς ἤκουσας· οὕτω γὰρ ἔχει. ἔδει γὰρ τὸν εἰληφότα ἄφεσιν ἁμαρτιῶν μηκέτι ἁμαρτάνειν, ἀλλ’ ἐν ἁγνείᾳ κατοικεῖν. 3. ἐπεὶ δὲ πάντα ἐξακριβάζῃ, καὶ τοῦτό σοι δηλώσω, μὴ διδοὺ ἀφορμὴν τοῖς μέλλουσι πιστεύειν ἢ τοῖς νῦν πιστεύσασιν εἰς τὸν κύριον. οἱ γὰρ νῦν πιστεύσαντες ἡ μέλλοντες πιστεύειν μετάνοιαν ἁμαρτιῶν οὐκ ἔχουσιν, ἄφεσιν δὲ ἔχουσι τῶν προτέρων ἁμαρτιῶν αὐτῶν. 4. τοῖς οὖν κληθεῖσι πρὸ τούτων τῶν ἡμερῶν ἔθηκεν ὁ κύριος μετάμοιαν· καρδιογνώστης γὰρ ὢν ὁ κύριος καὶ πάντα προγιώσων ἐγνω τὴν ἀσθένειαν τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν πολυπλκίαν τοῦ διαωβόλου, ὅτι ποιήσει τι κακὸν τοῖ δούλοις τοῦ θεοῦ καὶ πονηρευσεται εἰς αὐτούς. 5. πολύσπλγχνος οὖν ὢν ὁ κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπὶ τὴν ποίησιν αὐτοῦ καὶ ἔθηκεν τὴν μετάνοιαν ταύτην, καὶ ἐμοὶ ἡ ἐξουσία τῆς μετανοίας ταύτης ἐδόθη. 6. ἀλλὰ ἐγὼ σοι λέγω, φησί· μετὰ τὴ κλῆσιν ἐκείνην τὴν μεγάλην καὶ σεμνὴν ἐὰν τις ἐκπειρασθεὶς ὑπὸ τοῦ διαβόλου ἁμαρτήσῃ, μίαν μετάνοιαν ἔχει· ἐὰν δὲ ὑπὸ χεῖρα ἁμαρτάνῃ καὶ μετανοήσῃ, ἀσύμφορόν ἐστι τῷ ἀνθρώπῳ τῷ τοιούτῳ· δυσκόλως γὰρ ζήσεται. 7. λέγω αὐτῷ· Ἐζωοποιήθην ταῦτα παρὰ σοῦ ἀκούσας οὕτως ἀκριβῶς· οἶδα γὰρ ὅτι, ἐὰν μηκέτι προσθήσω ταῖς ἁμαρτίαις μου, σωθήσομαι. Σωθήσῃ, φησίν, καὶ πάντες, ὅσοι ἐὰν ταῦτα ποιήσωσιν.
IV
1. Ἠρώτησα αὐτὸν πάλιν λέγων· Κύριε, ἐπεὶ ἅπαξ ἀνέχῃ μου, ἔτι μοι καὶ τοῦτο δήλωσον. Λέγε, φησίν. Ἐὰν γυνή, φημί, κύριε, ἢ πάλιν ἀνήρ τις κοιμηθῇ καὶ γαμήσῃ τις ἐξ αὐτῶν μήτι ἁμαρτάνει ὁ γαμῶν; 2. Οὐχ ἁμαρτάνε φησίν· ἐὰν δὲ ἐφ’ ἑαυτῷ μείνῃ τις, περισσοτέραν ἑαυτῷ τιμὴν καὶ μεγάλην δόξαν περιποιεῖται πρὸς τὸν κύριον· ἐὰν δὲ καὶ γαμήσῃ, οὐχ ἁμαρτανει. 3. τήρει οὖν ἁγνείαν καὶ τὴν σεμνότητα, καὶ ζήσῃ τῷ θεῷ. ταῦτά σοι ὅσα λαλῶ καὶ μέλλω λαλεῖν, φύλασσε ἀπὸ τοῦ νῦν, ἀφ’ ἧς μοι παρεδόθης ἡμέρας, καὶ εἰς τὸν οἶκόν σου κατοικήσω. 4. τοῖς δὲ προτέροις σου παραπτώμασιν ἄφεσις ἔσται, ἐὰν τὰς ἐντολάς μου φυλάξῃς· καὶ´πᾶσι δὲ ἄφεσις ἔσται ἐὰν τὰς ἐντολάς μου ταύτας φυλάξωσι καὶ πορευθῶσιν ἐν τῇ ἁγνότητι ταύτῃ.
Ἐντολὴ ε’
I
1. Μακρόθυμος, φησί, γίνου καὶ συνετός, καὶ πάντων τῶν πονηρῶν ἐργων κατακυριεύσεις καὶ ἐργάσῃ πᾶσαν δικαιοσύνην. 2. ἐὰν γὰρ μακρόθυμος ἔσῃ, τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον τὸ κατιοικοῦν ἐν σοὶ καθαρὸν ἔσται, μὴ ἐπισκοτούμενον ὑπὸ ἑτέρου πονηροῦ πνεύματος, ἀλλ’ ἐν εὐρυχώρῳ κατοικοῦν ἀγαλλιάσσεται καὶ εὐφρανθήσεται μετὰ τοῦ σκεύους, ἐν ᾧ κατοικεῖ, καὶ λειτουργήσεται μετὰ τῷ θεῷ ἐν ἱλαρότητι πολλῇ, ἔχον τὴν ευθηνίαν ἐν ἑαυτῷ. 3. ἐὰν δὲ ὀξυχολία τις προσέλθῃ, εὐθὺς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, τρυφερὸν ὄν, στενοχωρεῖται, μὴ ἔχον τὸν τόπον καθαρόν, καὶ ζητεῖ ἀποστῆναι ἐκ τοῦ τόπου· πνίγεται γὰρ ὑπὸ τοῦ πονηροῦ πνεύματος, μὴ ἔχον τόπον λειτουργῆσαι τῷ κυρίῳ, καθὼς βούλεται, μιαινόμενον ὑπὸ τῆς ὀξυχολίας. ἐν γὰρ τῇ μακροθυμίᾳ ὁ κύριος κατοικεῖ, ἐν δὲ τῇ οξυχολίᾳ ὁ διάβολος. 4. ἀμφότερα οὖν τὰ πνεύματα ἐπὶ τὸ αὐτὸ κατοικοῦντα, ἀσύμφορόν ἐστιν καὶ πονηρὸν τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ, ἐν ᾧ κατοικοῦσιν. 5. ἐὰν γὰρ λάβῃς ἀψινθίου μικρὸν λίαν καὶ εἰς κεράμιον μέλιτος ἐιχεῃς, οὐχὶ ὅλον τὸ μέλι ἀφανίζεται, καὶ τοσοῦτον μέλι ὑπὸ τοῦ ἐλαχίστου ἀψινθίου ἀπόλλυται καὶ ἀπόλλυσι τὴν γλυκύτητα τοῦ μέλιτος, καὶ οὐκέτι τὴν αὐτὴν χάριν ἔχει παρὰ τῷ δεσπότῃ, ὅτι ἐπικράθη καὶ τῆν χρῆσιν αὐτοῦ ἀπώλεσεν; ἐὰν δὲ εἰς τὸ μέλι μὴ βληθῇ τὸ ἀψίνθιον, γλυκὺ εὑρίσκεται τὸ μέλι καὶ εὔχρηστον γίνεται τῷ δεσπότῃ αὐτοῦ.́1 6. βλέπεις ὅτι ἡ μακροθυμία γλυκυτάτη ἐστὶν ὑπὲρ τὸ μέλι καὶ εὔχρηστός ἐστι τῷ κυρίῳ, καὶ ἐν αὐτῇ κατοικεῖ. ὑ δὲ ὀξυχολία πικρὰ καὶ ἄχρηστός ἐστιν. ἐὰν οὖν μιγῇ ἡ ὀξυχολία τῇ μακροθυμίᾳ, μιαίνεται ἡ μακροθυμία καὶ οὐκέτι εὔχρηστός ἐστι τῷ θεῷ ἡ ἔντευξις αὐτῆς. 7. Ἤθελον, φημί, κύριε, γνῶναι τὴν ἐνέργειαν τῆς ὀξυχολίας, ἵνα φυλάξωμαι ἀπ’ αὐτῆς. Καὶ μήν, φησίν, ἐὰν μὴ φυλάξῃ ἀπ’ αὐτῆς σὺ καὶ ὁ οἶκός σου, ἀπώλεσάς σου τὴν πᾶσαν ἐλπίδα. ἀλλὰ φύλαξαι ἀπ’ αὐτῆς· ἐγὼ γὰρ μετὰ σοῦ εἰμί. καὶ πάντες δὲ ἀφέξονται ἀπ’ αὐτῆς, ὅσοι ἂν μετανοήσωσιν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὐτῶν· μετ’ αὐτῶν γὰρ ἔσομαι καὶ συντηρήσω αὐτούς· ἐδικαιώθησαν γὰρ πὰντες ὑπὸ τοῦ σεμνοτάτου ἀγγέλου.
II
1. Ἄκουε νῦν φησί, τὴν ἐνέρειαν τῆς ὀξυχολίας πῶς πονηρά ἐστι, καὶ πῶς τοὺς δούλους μοῦ καταστρέφει τῇ ἑαυτῆς ἐνεργείᾳ καὶ πῶς ἀποπλανᾷ δὲ τοὺς πλήρεις ὄντας ἐν τῇ πίστει οὐδὲ ἐνεργῆσαι δύναται εἰς αὐτούς, ὅτι ἡ δύναμις μου μετ’ αὐτῶν ἐστιν· ἀποπλανᾷ δὲ τοὺς ἀποκένους καί διψύχους ὄντας. 2. ὅταν δὲ ἴδῃ τοὺς τοιούτους ἀνθρώπους εὐσταθοῦντας, παρεμβάλλει ἑαυτὴν εἰς τὴν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου, καὶ ἐκ τοῦ μηδενὸς ὁ ἀνὴρ ἢ γυνὴ ἐν πικρίᾳ γινετα ἕνεκεν βιωτικῶν πραγμάτων ἢ περὶ ἐδεσμάτων ἢ μικρολογίας τινὸς ἢ περὶ φίλου τινὸς ἢ περὶ δόσεως ἢ λήψεως ἢ περὶ τοιούτων μωρῶν πραγμάτων· ταῦτα γὰρ πάντα μωρὰ ἐστι καὶ κ νὰ καὶ ἄφρονα καὶ ἀσύμφορα τοῖς δούλοις τοῦ θεοῦ. 3. ἡ δὲ μακροθυμία μεγάλη ἐστὶ καὶ ἰσχυρὰ καὶ δύναμιν ἔχουσα καὶ στιβαρὰν καὶ εὐθηνουμένην ἐν πλατυσμῷ μεγάλῳ, ἱλαρά, ἀγαλλιωμένη, ἀμέριμνος οὖσα, δοξάζουσα τὸν κύριον ἐν παντὶ καιρῷ, μηδὲν ἐν ἑαυτῇ ἔχουσα πικρόν, παραμένουσα διὰ παντὸς πραεῖα καὶ ἡσύχιος· αὕτη οὖν ἡ μακροθυμία κατοικεῖ μετὰ τῶν τὴν πίστιν ἐχόντων ὁλόκληρον. 4. ἡ δὲ ὀξυχολία πρῶτον μὲν μωρά ἐστιν, ἐλαφρά τε καὶ ἄφρων. εἶτα ἐκ τῆς ἀφροσύνης γίνεται πικρία, ἐκ δὲ τῆς πικρίας θυμός, ἐκ δὲ τοῦ θυμοῦ ὀργή, ἐκ δὲ τῆς ὀργῆς μῆνις· εἶταἡ̓ἡ μῆνις αὕτη ἐκ τοσούτων κακῶν συνισταμένη γίνεται ἁμαρτία μεγάλη καὶ ἀνίατος. 5. ὅταν γὰ ταῦτα τὰ πνεύματα ἐν ἑνὶ ἀγγείῳ κατοικῇ, οὗ καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον κατοικεῖ, οὐ χωριε͂ τὸ ἄγγος ἐκεῖνο, ἀλλ’ ὑπερπλεονάζει. 6. τὸ τρυφερὸν οὖν πνεῦμα, μἡ ἔχον συνήθειαν μετὰ πονηροῦ πνεύματος κατοικεῖν μηδὲ μετὰ σκληροτητος, αποχωρει ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ τοιούτου καὶ ζητεῖ κατοικεῖν μετὰ πραότητος καὶ ἡσυχίας. 7. εἶτα ὅταν ἀποστῇ ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου ἐκεῖνου, οὗ κατοικεῖ, γίνεται ὁ ἄθρωπος ἐκεῖνος κενὸς ἀπὸ τοῦ πνεύματος τοῦ δικαίου, καὶ τὸ λοιπὸν πεπληρωμένος τοῖς πνεύμασι τοῖς πονηροῖς ἀκαταστατεῖ ἐν πάσῃ πράξει αὐτοῦ, περισπώμενος ὧδε κἀκεῖσε ἀπὸ τῶν πνευμάτων τῶν πονηρῶν καὶ ὅλως ἀποτυφλοῦται ἀπὸ τῶν πνευμάτων τῶν πονηρῶν, καὶ ὅλως ἀποτυφλοῦται ἀπὸ τῆς διανοίας τῆς ἀγαθῆς. οὕτως οὖν συμβαίνει πᾶσι τοῖς ὀξυχόλοις. 8. ἀπέχου οὖν ἀπὸ τῆς ὀξυχολίᾳ καὶ τῇ πικρίᾳ, καὶ ἔσῃ εὑρισκόμενος μετὰ τῆς σεμνότητος τῆς ἠγαπημένης ὑπὸ τοῦ κυρίου. βλέπε οὖν μήποτε παρενθυμηθῇς τὴν ἐντολὴν ταύτην· ἐὰν γὰρ ταύτης τῆς ἐντολῆς κυριεύσῃς, καὶ τὰς λοιπὰς ἐντολὰς δυνήσῃ φυλάξαι, ἅς σοι μέλλω ἐντέλλεσθαι. ἰσχυροῦ ἐν αὐταῖς καὶ ἐνδυναμοῦ, καὶ πάντες ἐνδυναμούσθωσαν, ὅσοι ἐὰν θέλωσιν ἐν αὐταῖς πορεύεσθαι.
Ἐντολὴ ς’
I
1. Ἐντειλάμην σοι, φησίν, ἐν τῇ πρώτῃ ἐντολῇ, ἵνα φυλάξῃς τὴν πίστιν καὶ τὸν φόβον καὶ τὴν ἐγκράτειαν. Ναί, φημί, κύριε. Ἀλλὰ νῦν θέλω σοι, φησίν, δηλῶσαι καὶ τὰς δυνάμεις αὐτῶν, ἵνα νοήσῃς τίς αὐτῶν τίνα δύναμιν ἔχει καὶ ἐνέργειαν· διπλαῖ γάρ εἰσιν αἱ ἐνέργειαι αὐτῶν. κεῖνται οὖν ἐπὶ δικαίῳ καὶ ἀδίκῳ· 2. σὺ οὖν πίστευε τῷ δικαίῳ, τῷ δὲ ἀδίκῳ μὴ πιστεύσῃς· τὸ γὰρ δίκαιον ὀρθὴν ὁδὸν ἔχει, τὸ δὲ ἄδικον στρεβλήν. ἀλλὰ σὺ τῇ ὀρθῇ ὁδῷ πορεύου καὶ ὁμαλῇ, τὴν δὲ στρεβλὴν ἔασον. 3. ἡ γὰρ στρεβλὴ ὁδὸς τρίβους οὐκ ἔχει, ἀλλ’ ἀνοδίας καὶ προσκόμματα πολλὰ καὶ τραχεῖά ἐστι καὶ ἀκανθώδης. βλαβερὰ οὖν ἐστι τοῖς ἐν αὐτῇ ορευομένοις. 4. οἱ δὲ τῇ ὀρθῇ ὁδῷ πορευόμενοι ὁμαλῶς περιπατοῦσι καὶ ἀπροσκόπως· οὔτε γὰρ τραχεῖά ἐστιν οὔτε ἀκανθώδης. βλέπεις οὖν, ὅτι συμφορώτερόν ἐστι ταύτῃ τῇ ὁδῷ πορεύεσθαι. Πορεύσῃ, φησί, καὶ ὃς ἂν ἐξ ὅλης καρδίας ἐπιστρέψῃ πρὸς κύριον, πορεύσεται ἐν αὐτῇ.
II
1. Ἄκουε νῦν, φησί, περὶ τῆς πίστεως, δύο εἰσὶν ἄγγελοι μετὰ τοῦ ἀνθρώπου, εἷς τῆς δικαιοσύνης καὶ εἷς τῆς πονηρίας. 2. Πῶς οὖν, φημί, κύριε, γνώσομαι τὰς αὐτῶν ἐνεργείας, ὅτι ἀμφότεροι ἄγγελοι μετ’ ἐμοῦ κατοικοῦσιν; 3. Ἄκουε, φησί, καὶ συνιεῖς αὐτάς. ὁ μὲν τῆς δικαιοσύνης ἄγγελος τρυφερόσ ἐστι καὶ αἰσχυντηρὸς καὶ πραῢς καὶ ἡσύχιος· ὅταν οὖν οὗτος ἐπὶ τὴν καρδίαν σον ἀναβῇ, εὐθέως λαλεῖ μετὰ σοῦ περὶ δικαιοσύνης, περὶ ἁγνείας, περὶ σεμνότητος καὶ περὶ αὐταρκείας καὶ περὶ παντός ἔργου δικαίου καὶ περὶ πάσης ἀρετῆς ἐνδόξυ. ταῦτα πάντα ὅταν εἰς τὴν καρδίαν σου ἀναβῇ, γίνωσκε, ὅτι ὁ ἄγγελος τῆς δικαιοσύνης μετὰ ςοῦ ἐστί. ταῦτα οὖν ἐστι τὰ ἔργα τοῦ ἀγγέλου τῆς δικαιοσύνης. τούτῳ οὖν πίστευε καὶ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ. 4. ὅρα οὖν καὶ τοῦ ἀγγέλου τὰ ἔργα. πρῶτον πάντων ὀξύχολός ἐστι καὶ πικρὸς καὶ ἄφρων, καὶ τὰ ἔργα αὐτοῦ πονηρά, καταστρεφοντα τοὺς δούλους τοῦ θεοῦ· ὅταν οὖν οὗτος ἐπὶ τὴν καρδίαν σου ἀναβῇ, γνῶθι αὐτὸν ἀπὸ τῶν ἔργων αὐτοῦ. 5. Πῶς, φημί, κύριε νοήσω αὐτόν, οὐκ ἐπίσταμαι. Ἄκουε, φησίν. ὅταν ὀξυχολία σοί τις προσπέσῃ ἢ πικρία, γίνωσκε, ὅτι αὐτός ἐστιν ἐν σοί· εἶτα ἐπιθυμία πράξεων πολλῶν καὶ πολυτέλειαι ἐδεσμάτων πολλῶν καὶ μεθυσμάτων καὶ κραιπαλῶν πολλῶν καὶ ποικίων τροφῶν καὶ οὐ δεόντων καὶ ἐπιθυμίαι γυναικῶν καὶ πλεονεξιῶν καὶ ὑπερηφανία πολλή τις καὶ ἀλαζονεία καὶ ὅσα τούτοις παραπλήσιά ἐστι καὶ ὅμοια· ταῦτα οὖν ὅταν ἐπὶ τὴν καρδίαν σου ἀναβῇ, γίνωσκε, ὅτι ὁ ἄγγελος τῆς πονηρίας ἐστὶν ἐν σοί. 6. σὺ οὖν ἐπιγνοὺς τὰ ἔργα αὐτοῦ ἀπόστα ἀπ’ αὐτοῦ πονηρά εἰσι καὶ ἀσύμποφα τοῖς δοῦλοις τοῦ θεοῦ, ἔχεις οὖν ἀμφοτέρων τῶν ἀγγέλων τὰς ἐνεργείας· αυνιε αὐτὰς καὶ πίστευε τῷ ἀγγέλῳ τῆς δικαιοσύνης· 7. ἀπὸ δὲ τοῦ ἀγγέλου τῆς πονηρίας ἀπόστηθι, ὅτι ἡ διδαχὴ αὐτου τούτου ἀναβῇ ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτοῦ τὰ ἔργα τοῦ ἀγγέου τῆς δικαιοσύνης, ἐξ ἀνάγκης δεῖ αὐτὸν ἀγαθόν τι ποιῆσαι. 9. βλέπεις οὖν, φησίν, ὅτι καλόν ἐστι τῷ ἀγγελῳ τῆς δικαιοσύνης ἀκολουθεῖν, τῷ δὲ ἀγγέλῳ τῆς πονηρίας ἀποτάξασθαι. 1̓10. τὰ μὲν περὶ τῆς πιπστεως αὕτη ἡ ἐντολὴ δηλοῖ, ἵνα τοῖς ἔργοις τοῦ ἀγγέλου τῆς δικαιοσύνης πιστεύσῃς, καὶ ἐργασάμενος αὐτὰ τοῦ ἀγγέλλου τῆς πονηρίας χαλεπά ἐστι· μὴ ἐργαζόμενος οὖν αὐτὰ ζήσῃ τῷ θεῷ.
Ἐντολὴ ζ’
1. Φοβήθητι, φησί, τὸν κύριον καὶ φύλασσε τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ. φυλάσσων οὖν τὰς ἐντολὰς τοῦ θεοῦ ἔσῃ δυνατὸς ἐν πάσῃ πράξει, καὶ ἡ πρᾶξίς σου ἀσύγκριτος ἔσται. φοβούμενος γὰρ τὸν κύριον πάντα καλῶς ἐργάσῃ· οὗτος δέ ἐστιν ὁ φόβος. ὃν δεῖ σε φοβηθῆναι, καὶ σωθῆναι. 2. τὸν δὲ διάβολον μὴ φοβηθῇς· φοβούμενος γὰρ τὸν κύριον κατακυριεύσεις τοῦ διαβόλου, ὅτι δύναμις ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν. ἐν ᾧ δὲ δύναμις ἡ ἔνδοξος, καὶ φόβος ἐν αὐτῷ. πᾶς γὰρ ὁ δύναμιν ἔχων φόβον ἔχει· ὁ δὲ μὴ ἔχων δύναμιν ὑπὸ πάντων καταφρονεῖται. 3. φοβήθητι δὲ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου, ὅτι πονηρά ἐστι. φοβούμενος οὖν τὸν κύριον οὐκ ἐργάσῃ αὐτά, ἀλλ’ ἐφέξῃ ἀπ’ αὐτῶν. 4. δισσοὶ οὖν εἰσιν οἱ φόβοι· ἐὰν γὰρ θέλῃς τὸ πονηρὸν ἐργάσῃ αὐτό· ἐὰν δὲ θέλῃς πάλιν τὸ ἀγαθὸν ἐργάσασθαι, φοβοῦ τὸν κύριον, καὶ ἐργάσῃ αὐτό. ὥστε ὁ φόβος τοῦ κυρίου ἰσχυρός ἐστι καὶ μέγας καὶ ἔνδόξος. φοβήθητι οὖν τὸν κύριον, καὶ ζήσῃ αὐτῷ· καὶ ὅσοι ἂν φοβηθῶσιν αὐτὸν καὶ τηρήσωσι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ζήσονται τῷ θεῷ. 5. Διατί, φημί, κύριε, εἶπας περὶ τῶν τηρούντων τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ· Ζήσονται τῷ θεῷ; Ὅτι, φησίν, πᾶσα ἡ κτίσις φοβεῖται τὸν κύριον τὰς δὲ ἐντολὰς αὐτοῦ οὐ φυλάσσει. τῶν οὖν φοβουμένων αὐτὸν καὶ φυλασσόντων τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ἐκείνων ἡ ζωή ἐστι παρὰ τῷ θεῷ· τῶν δὲ μὴ φυλασσόντων τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, οὐδὲ ζωὴ ἐν αὐτῷ.
Ἐντολὴ η’
1. Εἶπόν σοι, φησίν, ὅτι κτίσματα τοῦ θεού διπλᾶ ἐστι· καὶ γὰρ ἡ ἐγκράτεια διπλῆ ἐστιν. ἐπί τινων γὰρ δεῖ ἐγκρατεύσεύσθαι, ἐπίτινων δὲ οὐ δεῖ· 2. Γνώρισόν μοι, φημί, κυριε, ἐπὶ τίνων δεῖ ἐγκρατεύεσθαι, ἐπὶ τίνον δὲ οὐ δεῖ. Ἄκουε, φησί, τὸ πονηρὸν ἐγκρατεύου καὶ μὴ ποίει αὐτό· τὸ δὲ ἀγαθὸν μὴ ἐγκρατεύου, ἀλλὰ ποιει αὐτό. ἐὰν γὰρ ἐγκρατεύσῃ τὸ ἀγαθὸν μὴ ποιεῖν, ἁμαρτίαν μεγάλην ἐργάζῃ· ἐὰν δὲ ἐγκρατεύσῃ τὸ πονηρὸν μὴ ποιεῖν, δικαιοσύνην μεγάλην ἐργάζῃ. ἐγκράτευσαι οὖν ἀπὸ πονηρίας πάσης ἐργαζόμενος τὸ ἀγαθόν. 3. Ποταπαί, φημί, κύριε, εἰσὶν αἱ πονηρίαι, ἀφ’ ὧν ἡμᾶς δεῖ ἐγκρατεύεσθαι; Ἄκουε, φησίν· ἀπὸ μοιχείας καὶ πορνείας ἀπὸ μεθύσματος ἀνομίας, ἀπὸ μοιχείας καὶ πορνείας, ἀπό ἐδεσμάτων πολλῶν καὶ ὑψηλοφροσύνης καὶ ὑπερηφανίας καὶ απὸ ψεύματος και καταλαλιᾶς καὶ ὑποκρίσεως, μνησικακίας καὶ πάσης βλασφημίας. 4. ταῦτα τὰ ἔργα πάντων πονηρότατά εἰσιν ἐν τῇ ζωῃ τῶν ἀνθρώπων. ἀπὸ τούτων οὖν τῶν ἔργων δεῖ ἐγκρατεύεσθαι τὸν δοῦλον τοῦ θεοῦ· ὁ γὰρ μὴ ἐγκρατευόμενος ἀπὸ τούτων οὐ δύναται ζῆσαι τῷ θεῷ. ἄκουε οὖν καὶ τὰ ἀκολουθα τούτων, 5. Ἔτι γάρ, φημί, κύριε, πονηρὰ ἔργα ἐστί; Καί γε πολλά, φησίν, ἔστιν, ἀφ’ ὧν δεῖ τὸν δοῦλον τοῦ θεοῦ ἐγκρατεύεσθαι· κλέμμα, ψεῦδος, ἀποστρέρησις, ψευδομαρτυρία, πλεονεξία, ἐπιθυμία πονηρά, ἀπάτη, κενοδοξία, ἀλαζονεία καὶ ὅσα τούτοις ὅμοιά εἰσιν. 6. οὐ δοκεῖ σοι ταῦτα πονηρὰ εἶναι; καὶ λίαν πονηρά, φημί, τοῖς δούλοις τοῦ θεοῦ. τούτων πάντων πάντων δεῖ ἐγκρατεύεσθαι τὸ δουλεύοντα τῷ θεῳ. ἐγκράτευσαι οὖν δεῖ σε ἐγκρατευεσθαι, ταῦτά ἐστιν. 7. ἃ δὲ δεῖ σε μὴ ἐγκρατεύεσθαι, φησίν, ἀλλὰ ποίει αὐτό. 8. Καὶ τῶν ἀγαθῶν μοι, φημί, κύριε, δήλωσον τὴν δύναμιν, ἵινα πορευθῶ ἐν αὐτοῖς καὶ δουλεύσω αὐτοῖς, ἵνα πορευθῶ ἐν αὐτοῖς καὶ δουλεύσω αὐτοῖς, ἵνα ἐργασάμενος αὐτὰ δυνηθῶ σωθῆναι. Ἄκουε, φησί, καὶ τῶν ἀγαθῶν τὰ ἔργα, ἃ σε δεῖ ἐργάζεσθαι καὶ μὴ ἐγκρατεύεσθαι. 9. πρῶτον πάντων πίστις, φόβος κυρίου, ἀγάπη, ὁμόνοια, ῥήματα δικαιοσύνης, ἀλήθεια, ὑπομονή· τούτων ἀγαθώτερον οὐδέν ἐστιν ἐν τῇ ζωῇ τῶν ἀνθρώπων. ταῦτα ἐὰν τις φυλάσσῃ καὶ μὴ ἐγκρατεύηται ἀπ’ αὐτῶν, μακάριος γίνεται ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ. 10. εἶτα τοῦτων τὰ ἀκόλουθα ἄκουσον· χήραις ὑπηρετεῖν, ὀρφανοὺς καὶ ὑστερουμένους ἐπισκέτεσθαι, ἐξ ἀναγκῶν λυτροῦσθαι τοὺς δούλους τοῦ θεοῦ, φιλόξενον εἶναι (ἐν γὰρ τῇ φιλοξενίᾳ εὑρίσκεται ἀγαθοποίησίς ποτε), μηδενὶ ἀντιτάσσεσθαι, ἡσύχιον εἶναι, ἐνδεέστερον γίνεσθαι πάντων ἀνθρωπων, πρεσβύτας σέβεσθαι. δικαιοσύνην ἀσκεῖν, ἀδελφότητα συντηρεῖν, ὕβριν ὑποφέειν, μακρόθυμον εἶναι, μνησικακιαν μὴ ἔχειν, κάμνοντας τῇ ψυχῇ παρακαλεῖν, ἐσκανδαλισμένους ἀπὸ τῆς πίστεως μὴ ἀποβάλλεσθαι, ἀλλ’ ἐπιστρέφειν καὶ εὐθύμους ποιεῖν, ἁμαρτάνοντας νουθετεῖν, χρεώστας μὴ θλίβειν καὶ ἐνδεεῖς, καὶ εἴ τινα τούτοις ὅμοιά ἐστι. 11. δοκεῖ σοι, φησί, ταῦτα ἀγαθὰ εἶναι; Τί γάρ, φημί, κύριε, τούτων ἀγαθώτερον; Πορεύου οὖν, φησίν, ἐν αὐτοῖς καὶ μὴ ἐγκρατεύου ἀπ’ αὐτῶν, καὶ ζήσῃ τῷ θεῷ· 12. φύλασσε οὖν τὴν ἐντολὴν ταύτην· ἐὰν τὸ ἀγαθὸν ποιῇς καὶ μὴ ἐγκρατεύσῃ ἀπ’ αὐτοῦ, ζήσῃ τῷ θεῷ, καὶ´πάντες ζήσονται τῷ θεῷ οἱ οὕτω ποιοῦντες. καὶ πάλιν ἐὰν τὸ πονηρὸν μὴ ποιῇς καὶ ἐγκρατεύσῃ ἀπ’ αὐτοῦ, ζήσῃ τῷ θεῷ, καὶ πάντες ζήσονται τῷ θεῷ, ὅσοι ἐὰν ταύτας τὰς ἐντολὰς φυλάξωσι καὶ πορευθῶσιν ἐν αὐταῖς.
Ἐντολὴ θ’
1. Λέγει μοι· Ἆρον ἀπὸ σεαυτοῦ τὴν διψυχίαν καὶ μὲν ὅλως διψυχήσῃς αἰτήσασθαί τι παρὰ τοῦ θεου, λέγων ἐν σεαυτῷ ὅτι πῶς δύναμαι αἰτήσασθαι παρὰ τοῦ κυρίου καὶ λαβεῖν, ἡμαρτηκὼς τοσαῦτα εἰς αὐτόν; 2. μὴ διαλογίζου ταῦτα, ἀλλ’ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου ἐπίστρεψον ἐπὶ τὸν κύριον καὶ αἰτοῦ παρ’ αὐτοῦ ἀδιστάκτως, καὶ γνώσῃ τὴν πολλὴν εὐσπλαγχνίαν αὐτοῦ, ὅτι οὐ μή σε ἐγκαταλίπῃ, ἀλλὰ τὸ αἴτημα τῆς ψυχῆς σου πληροφορησει. 3. οὐκ ἔστι γὰρ ὁ θεὸς ὡς οἱ ἄνθρωποι μνησικακοῦντες, ἀλλ’ ἀυτὸς ἀμνησίκακός ἐστι καὶ σπλαγχνίζεται ἐπὶ τὴν ποίησιν αὐτου. 4. σὺ οὖν καθάρισόν σου τὴν καρδίαν ἀπὸ πάντων τῶν ματαωμάτων τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ τῶν προειρημένων σοι ῥημάτων καὶ αἰτοῦ παρὰ τοῦ κυρίου, καὶ ἀπολήψῃ πάντα καὶ ἀπὸ πάντων τῶν αἰτημάτων σου ἀνυστέρητος ἔσῃ, ἐὰν ἀδιστάκτως αἰτήσῃς παρὰ τοῦ κυρίου. 5. ἐὰν δὲ διστάσῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου, οὐδὲν οὐ μὴ λήψῃ τῶν αἰτημάτων σου. οἱ γὰρ διστάζοντες εἰς τὸν θεόν, οὗτοί εἰσιν οἱ δίψυχοι καὶ οὐδὲν ὅλως ἐπιτυγχάνουσι τῶν αἰτημάτων αὐτῶν. 6. οἱ δὲ ὁποτελεῖς ὄντες ἐν τῇ πίστει πάντα αἰτοῦνται πεποιθότες ἐπὶ τὸν κύριον καὶ λαμβάνουσιν, ὅτι ἀδιστάκτως αἰτοῦνται, μηδὲν διψυχοῦντες. πᾶς γὰρ δίψυχος ἀνηρ, ἐὰν μὴ μετανοήσῃ, δυσκόλως σωθήσεται. 7. καθάρισον οὖν τὴν καρδίαν σου ἀπὸ τῆς διψυχίας, ἔνδυσαι δὲ τὴν πίστιν, ὅτι ισχυρά ἐστι, καὶ πίστευε τῷ θεῷ, ὅτι πάντα τὰ αἰτήματά σου ἃ αἰτεῖς λήψῃ, καὶ ἐὰν αἰτησάμενός ποτε παρὰ τοῦ κυρίου αἴτημά τι βραδύτερον λαμβάνῃς, μὴ διψυχήσῃς, ὅτι ταχὺ οὐκ ἔλαβες τὸ αἰτημα τῆς ψυχῆς σου· πάντως γὰρ διὰ πειρασμόν τινα ἢ παράπτωμά τι, ὃ σὺ ἀγνοεῖς, βραδύτερον λαμβάνεις τὸ αἴτημά σου. 8. σὺ οὖν μὴ διαλίπῃς αὐτό· ἐὰν δὲ ἐκκακήσῆς καὶ διψυχήσῃς αἰτούμενος, σεαυτὸν αἰτιῶ καὶ μὴ τὸν διδόντα σοι. 9. βλέε τὴν διψυσίαν ταύτην· πονηρὰ γάρ ἐστι καὶ ἀσύνετος καὶ πολλοὺς ἐκριζοῖ ἀπὸ τῆς πίστεως καί γε λίαν πιστοὺς καὶ ἰχυρούς. καὶ γὰρ αὕτη ἡ διψυχία θυγάτηρ ἐστὶ τοῦ διαβόλου καὶ λίαν πονηρεύεται εἰς τοὺς δούλους τοῦ θεοῦ. 10. καταφρόνησον οὖν τῆς διψυχίας καὶ κατακυρίευσον αὐτῆς ἐν παντὶ πράγματι, ἐνδυσάμενος τὴν πίστιν τὴν ἰσχυρὰν καὶ δυνατήν· ἡ γὰρ πίστις πάντα ἐπαγγέλλεται, πάντα τελειοῖ, ἡ δὲ διψυχία μὴ καταπιστεύουσα ἑαυτῇ πάντων ἀποτυγχάνει τῶν ἔργων αὐτῇς ὧν πράσσει. 11. βλέπεις οὖν, φησίν, ὅτι ἡ πίστις ἄνωθέν ἐστι παρὰ τοῦ κυρίου καὶ ἔχει δύναμιν μεγάλην· ἡ δὲ διψυσία ἐπίγειον πνεῦμά ἐστι παρὰ τοῦ διαβόλου, δύναμιν μὴ ἔχουσα. 12. σὺ οὖν δούλευε τῇ ἐχούσῃ δύναμιν τῇ πίστει καὶ ἀπὸ τῆς διψυχίας ἀπόσχου τῆς μὴ ἐχούσης δύναμιν, καὶ ζήσῃ τῷ θεῷ, καὶ πάντες ζήσονται τῷ θεῷ οἱ ταῦτα φρονοῦντες.
Ἐντολὴ ι’
I
1. Ἄρον ἀπὸ σεαθτοῦ, φησί, τὴν λύπην· καὶ γὰρ αὕτη ἀδελφή ἐστι τῆς δίψυχίας καὶ τῆς ὀξυχολίας. 2. Πῶς, φημί, κύριε, ἀδελφή ἐστι τούτων; ἄλλο γάρ μοι δοκεῖ εἶναι ὀξυχολία καὶ ἄλλο διψυχία καὶ ἄλλο λύπη. Ἀσύνετος εἶ ἄνθρωπε, φησί, καὶ οὐ νοεῖς, ὅτι ἡ λύπη πάντων τῶν πνευματων πονηροτέρα ἐστὶ καὶ δεινοτάτη τοῖς δούλοις τοῦ θεοῦ καὶ παρὰ πάντα τὰ πνεύματα καταφθείρει τὸν ἄνθρωπον καὶ ἐκτρίβει τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον καὶ πάλιν σώζει; 3. Ἐγώ, φημί, κύριε, ἀσύνετός εἰμι καὶ οὐ συνίω τὰς παραβολὰς ταύτας. πῶς γὰρ δύναται ἐκτρίβειν και πάλιν σώζειν, οὐ νοῶ. 4. Ἄκουε, φησίν· οἱ μηδέποτε ἐρευνήσαντες περὶ τῆς ἀηθείας μηδὲ ἐπιζητήσαντες περὶ τῆς θεότητος, πιστεύσαντες δὲ μόνον, ἐμπεφυρμένοι δὲ πραγματείαις καὶ πλούτῳ καὶ φιλίαις ἐθνικαῖς καὶ ἄλλαις πολλαῖς πραγματείαις τοῦ αἰῶνος τούτου· ὅσοι οὖν τούτοις προσκεινται, οὐ νοοῦσι τὰς παραβολὰς τῆς θεότητος· ἐπισκοτοῦνται γὰρ ὑπό τούτων τῶν πράξεων καὶ καταφθείρονται καὶ γίνονται κεχερσωμένοι. 5. καθὼς οἱ ἀμπελῶνες οἱ καλοί, ὅταν ἀμελείας τύχωσι, χερσοῦνται ἀπὸ τῶν ἀκανθῶν καὶ βοτανῶν ποικίλων, οὕτως οἱ ἀνθρωποι οἱ πιστεύσαντες καὶ εἰς ταύτας τὰς πράξεις τὰς πολλὰς ἐμπίπτοντες τὰς προειρημένας, ἀποπλανῶνται ἀπὸ τῆς διανοίας αὐτῶν, καὶ οὐδὲν ὅλως νοοῦσι περὶ δικαιοσύνης, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἀκούσωσι περὶ θεότητος καὶ ἀληθείας, καὶ ἀληθείας καὶ οὐδὲν ὅλως νοοῦσιν. 6. οἱ δὲ φόβον ἔχοντες θεοῦ καὶ ἐρευνῶντες περὶ θεότητος καὶ ἀληθείας καὶ τὴν καρδίαν ἔχοντες πρὸς τὸν κύριον, πάντα τὰ λεγόμενα αὐτοῖς τάχιον νοοῦσι καὶ συνίουσιν, ὅτι ἔχουσι τὸν φόβον τοῦ κυρίου ἐν ἑαυτοῖς· ὅπου γὰρ ὁ κύριος κατοικεῖ, ἐκεῖ καὶ σύνεσις πολλή. κοολήθητι οὖν τῷ κυρίῳ, καὶ πάντα συνήσεις καὶ νοήσεις.
II
1. Ἄκουε οὖν, φησίν, ἀνόητε, πῶς ἡ λύπη ἐκτρίβει τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον καὶ πάλιν σώζει· 2. ὅταν ὁ δίψυχος ἐπιβάληται πρᾶξίν τινα καὶ ταύτης ἀποτύχῃ διὰ τὴν διωυσίαν αὐτοῦ, ἡ λύπη αὕτη εἰσπορεύεται εἰς τὸν ἄνθρώπον καὶ λυπεῖ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον καὶ ἐκτρίβει αὐτό. 3. εἶτα πάλιν ἡ ὀξυχολία ὅταν κολληθῇ τῷ ἀνθρώπῳ περὶ πράγματός τινος, καὶ λίαν πικρανθῇ, πάλιν ἡ λύπη εἰσπορεύεται εἰς τὴν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου τοῦ ὀξυχολήσαντος, καὶ λυπεῖται ἐπὶ τῇ πράξει αὐτοῦ ᾗ ἔπραξε καὶ μετανοεῖ, ὅτι πονηρὸν εἰργάσατο. 4. αὕτη οὖν ἡ λύπη δοκεῖ σωτηρίαν ἔχειν, ὅτι τὸ πονηρὸν πράξας μετενόησεν. ἀμφότεραι οὖν αἱ πράξεις λυποῦσι τὸ πνεῦμα· ἡ μὲν διψυχία, ὅτι οὐκ ἐπέτυχε τῆς πράξεως αὐτῆς, ἡ δὲ ὀξυχολία λυπεῖ τὸ πνεῦμα, ὅτι ἔπραξε τὸ πονηρόν. ἀμφότερα οὖν λυπηρά ἐστι τῷ πνεύματι τῷ ἁγίῳ, ἡ διψυχία καὶ ἡ ὀξυχολία. 5. ἆρον οὖν ἀπὸ σεαυτοῦ τὴν λύπην καὶ μ̀μὴ θλῖβε τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον τὸ ἐν σοὶ κατοικοῦν, μήποτε ἐντεύξηται τῷ θεῷ καὶ ἀποστῇ ἀπὸ σοῦ. 6. τὸ γὰρ πνεῦμα τοῦ θεοῦ τὸ δοθὲν εἰς τὴν σάρκα ταύτην λύπην οὐχ ὑποφέρει οὐδὲ στενοχωρίαν.

III
1. Ἔνδυσαι οὖν τὴν ἱλαρότητα, τὴν πάντοτε ἔχουσαν χάριν παρὰ τῷ θεῷ καὶ εὐπρόσδεκτον οὖσαν αὐτῷ, καὶ ἐντρύφα ἐν αὐτῇ. πᾶς γὰρ ἱλαρὸς ἀνὴρ ἀγαθὰ ἐργάζεται καὶ ἀγαθὰ φρονεῖ καὶ καταφρονεῖ τῆς λύπης. 2. ὁ δὲ λυπηρὸς ἀνὴρ πάντοτε πονηρεύεται· πρῶτον μὲν πονηρεύεται, ὅτι λυπεῖ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον τὸ δοθὲν τῷ ἀνθρώπῳ ἱλαρὸν· δεύτερον δὲ λυπῶν τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀνομίαν ἐργάζεται, μὴ ἐντυγχάνων μηδὲ ἐξομολογούμενος τῷ κυρίῳ. Πάντοτε γὰρ λυπηροῦ ἀνδρὸς ἡ ἔντευξις οὐκ ἔχει δύναμιν τοῦ ἀναβῆναι ἐπὶ τὸ ἔντευξις οὐκ ἔχει δύναμιν τοῦ ἀναβῆναι ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τοῦ θεοῦ. 3. Διατί, φημί, οὐκ ἀναβαίνει ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ἡ ἔντευξις τοῦ λυπουμένου; Ὅτι, φησίν, ἡ λύπη ἐγκάθηται εἰς τὴν καρδίαν αὐτου. μεμιγμένη οὖν ἡ λύπη μετὰ τῆς ἐντεύξεως οὐκ ἀφίησι τὴν ἔντευξιν ἀναβῆναι καθαρὰν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον. ὥσπερ γὰρ ὄξος καὶ οἶνος μεμιγμένα ἐπὶ τὸ αὐτὸ τὴν αὐτὴν ἡδονὴν οὐκ ἔχουσιν, οὕτω καὶ ἡ λύπη μεμιγμένη μετὰ τοῦ ἁγίου πνεύματος τὴν αὐτὴν ἔντευξιν οὐκ ἔχει. 4. καθάρισον οὖν σεαυτὸν ἀπὸ τῆς λύπης τῆς πονηρᾶς ταύτης, καὶ ζήσῃ τῷ θεῷ· καὶ πάντες ζήσονται τῷ θεῷ, ὅσοι ἂν ἀποβάλωσιν ἀφ’ ἑαυτῶν τὴν λύπην καὶ ἐνδύσωνται πᾶσαν ἱλαρότητα.
Ἐντολὴ ια’
1. Ἔδειξέ μοι ἐπὶ συμψελλίου καθημένους ἀνθρώπους καὶ ἕτερον ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ καθέδραν, καὶ λέγει μοι· Βλέπεις τοὺς ἐπὶ τοῦ συμψελλίου καθημένους; Βλέπω, φημί, κύριε. Οὗτοι, φησί, πιστοί εἰσι, καὶ ὁ καθήμενος ἐπὶ τὴν καθέδραν ψευδοπροφήτης ἐστίν, ὃς ἀπόλλυσι τὴν διάνοιαν τῶν δούλων τοῦ θεοῦ· τῶν διψύχων δὲ ἀπόλλυσιν, οὐ τῶν πιστῶν. 2. οὗτοι οὖν οἱ δίψυχοι ὡς ἐπὶ μάντιν ἔρχονται καὶ ἐπερωτῶσιν αὐτόν, τί ἄρα ἔσται αὐτοῖς· κἀκεῖνος ὁ ψευδοπροφήτης. μηδεμίαν ἔχων ἐν ἑαυτῷ δύναμιν πνεύματος θείου, λαλεῖ μετ’ αὐτῶν κατὰ τὰ ἐπερωτήματα αὐτῶν και κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς πονηρίας αὐτῶν καί πληροῖ τὰς ψυχὰς αὐτῶν, καθὼς αὐτοὶ βούλανται. 3. αὐτὸς γὰρ κενὸς ὢν κενὰ καὶ ἀποκρίνεται κενοῖς· ὃ γὰρ ἐὰν ἐπερωτηθῇ, πρὸς τὸ κένωμα τοῦ ἀνθρώπου ἀπροκρίνεται. τινὰ δὲ καὶ ῥήματα ἀληθῆ λαλεῖ· ὁ γὰρ διάβολος πληροῖ αὐτὸν τῷ αὐτοῦ πνεύματι, εἴ τινα δυνήσεται ῥῆξαι τῶν δικάων. 4. ὅσοι οὖν ἰσχυροί εἰσιν ἐν τῇ πίστει τοῦ κυρίου, ἐνδεδυμένοι τὴν ἀλήθειαν, τοῖς τοιούτοις πνεύμασιν οὐ κολλῶνται, ἀλλ’ ἀπέχονται ἀπ’ αὐτῶν· ὅσοι δὲ δίψυχοί εἰσι καὶ πυκνῶς μετανοοῦσι, μαντεύονται ὡς καὶ τὰ ἔθνη καὶ ἑαυτοῖς μείζονα ἁμαρτίαν ἐπιφέρουσιν εἰδωλολατροῦντες· ὁ γὰρ ἐπερωτῶν ψευδοπροφήτην περὶ πράξεώς τινος εἰδωλολοάτρης ἐστὶ καὶ κενὸς ἀπὸ τῆς ἀληθείας καὶ ἄφρων. 5. ´πᾶν γὰρ πνεῦμα ἀπὸ θεοῦ δοθὲν οὐκ ἐπερωτᾶται, ἀλλὰ ἔχον τὴν δύναμιν τῆς θεότητος ἀφ’ ἑαυτοῦ λαλεῖ π́πάντα, ὅτι ἄνωθέν ἐστιν ἀπὸ τῆς δυνάμεως τοῦ θείου πνεύματος. 6. τὸ δὲ πνεῦματ τὸ ἐπερωτώμενον καὶ λαλοῦν κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῶν ἀνθρώπων ἐπίγειόν ἐστι καὶ ἐλαφρόν, δύναμιν μὴ ἔχον· καὶ ὅλως οὐ λαλεῖ, ἐὰν μὴ ἐπερωτηθῇ. 7. Πῶς οὖν, φημί, κύριε, ἄνθρωπος γνώσεται, τίς αὐτῶν προφήτης καὶ τίς ψευδοπροφήτης ἐστίν; Ἄκουε, φησί, περὶ ἀμφοτέρων τῶν προφητῶν· καὶ ὥς σοι μέλλω λέγειν, οὕτω δοκιμάσεις τὸν προφήτην καὶ τὸν ψευδοπροφήτην. ἀπὸ τῆς ζωῆς δοκίμαζε τὸν ἄνθρωπον τὸν ἔχοντα τὸ πνεῦμα τὸ θεῖον. 8. πρῶτον μὲν ὁ ἔχων τὸ πνεῦμα τὸ ἄνωθεν πραΰς ἐστι καὶ ἡσύχιος καὶ ταπεινόφρων καὶ ἀπεχόμενος ἀπὸ πάσης πονηρίας καὶ ἐπιθυμίας ματαίας τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἑαυτὸν ἐνδεέστερον ποιεῖ πάντων τῶν ἀνθρώπων καὶ οὐδενὶ οὐὲν ἀποκρίνεται ἐπερωτώμενος, οὐδὲ καταμόνας λαλεῖ, οὐδὲ ὅταν θέλῃ ἄνθρωπος λαλεῖν, λαλεῖ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἀλλὰ τότε λαλεῖ, ὅταν θελήσῃ αὐτὸν ὁ θεὸς λαλῆσαι. 9. ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ ἄνθρωπος ὁ ἔχων τὸ πνεῦμα τὸ θεῖον εἰς συναγωγὴν ἀνδρῶν δικαίων τῶν ἐχόντων πίστιν θείον πνεύματος καὶ ἔντευξις γένηται πρὸς τὸ θεὸν τῆς συναγωγῆς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων, τότε ὁ ἄγγελος τοῦ προφητικοῦ πνεύματος ὁ κείμενος πρὸς αὐτὸν πληροῖ τὸν ἄνθρωπον, καὶ πληρωθεὶς ὁ ἄνθρωπος τῷ πνεύματι τῷ πνεύματι τῷ ἁγίῳ λαλεῖ εἰς τὸ πλῆθος, καθὼς ὁ κύριος βούλεται. 1̓10. οὕτως οὖν φανερὸν ἔσται τὸ πνεῦμα τῆς θεότητος. ὅση οὖν περὶ τοῦ πνεύματος τῆς θεότητος τοῦ κυρίου ἡ δύναμις αὕτη. 11. ἄκουε νῦν, φησί, περὶ τοῦ πνεῦματος τοῦ ἐπιγείου καὶ κενοῦ καὶ δύναμιν μὴ ἔχοντος, ἀλλὰ ὄντος μωροῦ. 12. πρῶτον μὲν ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὁ δοκῶν πνεῦμα ἔχειν ὑψοῖ ἑαυτὸν καὶ θέλει πρωτοκαθεδρίαν ἔχειν, καὶ εὐθὺς ἰταμός ἐστι καὶ ἀναιδὴς καὶ πολύλαλος καὶ ἐν τρυφαῖς πολλαῖς ἀναστρεφόμενος καὶ ἐν ἑτέραις πολλαῖς ἀπάταις καὶ μισθοὺς λαμβάνων τῆς προφητείας αὐτοῦ· ἐὰν δὲ μὴ λάβῃ, οὐ προφητεύει. δύναται οὖν πνεῦμα θεῖον μισθοὺς λαμβάνειν και προφητεύειν; οὐκ ἐνδεχεται τοῦτο ποιεῖν θεοῦ προφήτην, ἀλλὰ τῶν τοιούτων προφητῶν ἐίγειόν ἐστι τὸ πνεῦμα. 13. εἶτα ὅλως εἰς συαγωγὴν ἀνδρῶν δικαίων οὐκ ἐγγίζει, ἀλλ’ ἀποφεύγει αὐτούς· κολᾶται δὲ τοῖς διψύχοις καὶ κενοῖς καὶ κατὰ γωνίαν αὐτοῖς προφητεύει καὶ ἀπατᾷ αὐτοὺς λαλῶν κατὰ τὰς ἐπιθυμίας αὐτῶν πάντα κενῶς· κενοῖς γὰρ καὶ ἀποκρίνεται· τὸ γὰρ κενὸν σκεῦος μετὰ τῶν κενῶν συντιθέμενον οὐ θραύεται, ἀλλὰ συμφωνοῦσιν ἀλλήλοις. 14. ὅταν δὲ ἔλθῃ εἰς συναγωγὴν πλήρη ἀνδρῶν δικαίων ἐχόντων πνεῦμα τὸ ἐπιγειον ἀπὸ τοῦ φόβου φεύγει ἀπ’ αὐτοῦ, καὶ κωφοῦται ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος καὶ ὅλως συνθραύεται, μηδὲν δυνάμενος λαλῆσαι. 15. ἐὰν γὰρ εἰς αὐτοῖς θῇς κεράμιον κενόν, καὶ πάλιν ἀποτιβάσαι θελήσῃς τὴν ἀποθήκην, τὸ κεράμιον ἐκεῖνο, ὃ ἔθηκας κενον, κενὸν καὶ εὑρήσεις· οὕτω καὶ οἱ προφῆται οἱ κενοὶ ὅταν ἔλθωσιν εἰς πνεύματα δικαίων, ὁποῖοι ἦλθον, τοιοῦτοι καὶ εὑρίκονται. 16. ἔχεις ἀμφοτέρων τῶν προφητῶν τὴν ζωήν. δοκίμαζε οὖν ἀπὸ τῶν ἔργων καὶ τῆς ζωῆς τὸν ἄνθρωπον τὸν λέγοντα τῷ πνεύματι τῷ ἐρχομένῳ ἀπὸ τοῦ θεοῦ καὶ ἔχοντι δύναμιν· τῷ ἐρχομένῳ ἀπὸ τοῦ θεοῦ καὶ κενῷ μηδὲν πίστευε, ὅτι ἐν αὐτῷ δύναμις οὐκ ἔστιν· ἀπὸ τοῦ διαβόλου γὰρ ἔρχεται 18. ἄκουσον οὖν τὴν παραβολήν, ἣν μέλλω σοι λέγειν· λάβε λίθον καὶ βάλε εἰς τὸν οὐρανόν, ἴδε, εἰ δύνασαι ἅψασθαι αὐτοῦ· ἢ πάλιν λάβε σίφωνα ὕδατος καὶ σιφώνισον εἰς τὸν οὐρανόν, ἴδε, εἰ δύνασαι τρυπῆσαι τὸν οὐρανόν. 19. Πῶς, φημί κύριε, δύναται ταῦτα εἴρηκας. Ὡς ταῦτα οὖν, φησίν, ἀδύνατά ἐστιν, οὕτω καὶ τὰ πνεύματα τὰ ἐπίγεια ἀδύνατά ἐστι καὶ ἀδρανῆ. 20. λάβε οὖν τὴν δύναμιν τὴν ἄνωθεν ἐρχομένην· ἡ χάλαζα ἐλάχιστόν ἐστι κοκκάριον, καὶ ὅταν ἐπιπέσῃ ἐπὶ κεφαλὴν ἀνθρώπου, πῶς πόνον παρέχει; ἢ πάλιν λὰβε σταγόνα, ἢ ἀπὸ τοῦ κεράμου πίπτει χαμαὶ ἄνωθεν ἐλάχιστα πίπτοντα ἐπὶ τὴν γῆν μεγάλην δύναμιν ἔχει· οὕτω καὶ τὸ πνεῦμα τὸ θεῖον ἄνωθεν ἐρχόμενον δυνατόν ἐστι· τούτῳ οὖν τῷ πνεύματι πίστευε, ἀπὸ δὲ τοῦ ἑτέρου ἀπέχου.
Ἐντολὴ ιβ’
I
1. Λέγει μοι· Ἄρον ἀπὸ σεαυτοῦ πᾶσαν ἐπιθυμίαν πονηράν, ἔνδυσαι δὲ τὴν ἐπιθυμίαν τὴν ἀγαθὴν καὶ σεμνήν· ἐνδεδυμένος γὰρ τὴν ἐπὶθυμίαν ταύτην μισήσεις τὴν πονηρὰν ἐπιθυμίαν καὶ χαλιναγωγήσεις αὐτήν, καθὼς βούλει. 2. ἀγρία γάρ ἐστιν ἡ ἐπιθυμία ἡ πονηρὰ καὶ δυσκόλως ἡμεροῦνται. φοβερὰ γάρ ἐστι καὶ λίαν τῇ ἀγριότητι αὐτῆς δαπανᾷ τοῖς ἀνθρώπους· μάλιστα δὲ ἐὰν ἐμπέσῃ εἰς αὐτὴν δοῦλος θεοῦ καὶ μὴ ᾖ συνετός, δαπανᾶται ὑπ’ αὐτῆς δεινῶς· δαπανᾷ δὲ τοὺς τοιούτους τοὺς μὴ ἔχοντας ἔνδυμα τῆς ἐπιθυμίας τῆς ἀγαθῆς, ἀλλὰ ἐμπεφυρμένους τῷ αἰῶνι τούτῷ· τούτους οὖν παραδίδωσιν εἰς θάνατον. 3. Ποῖα, φημί, κύριε, ἔργα ἐστὶν τῆς ἐπιθυμίας τῆς πονηρᾶς τὰ παραδιδόντα τοὺς ἀντρώπους εἰς θάνατον; γνώρισόν μοι, ἵνα ἀφέξωμαι ἀπ’ αὐτῶν. Ἄκουσον, φησίν, ἐν ποίοις ἔργοις θανατοῖ ἡ ἐπιθυμία ἡ πονηρὰ τοὺς δούλους τοῦ θεοῦ.
II
1. Πάτων προέχουσα ἐπιθυμία γυναικὸς ἀλλοτρίας ἡ ἀνδρὸς καὶ πολυτελείας πλούτου καὶ ἐδεσμάτων πολλῶν παταίων καὶ μεθυσμάτων καὶ ἑτέρων τρυφῶν πολλῶν καὶ μωρῶν· πᾶσα γὰρ τρυρὴ μωρά ἐστι καὶ κενὴ τοῖς δούλοις τοῦ θεοῦ. 2. αὗται οὖν αἱ ἐπιθυμίαι πονηραί εἰσι, θανατοῦσαι τοὺς δούλους τοῦ θεοῦ· αὑτη γὰρ ἡ ἐπιθυμία ἡ πονηρὰ τοῦ διαβόλου θυγάτηρ ἐστίν. ἀπέχεσθαι οὖν δεῖ ἀπὸ τῶν ἐπιθυμιῶν τῶν πονηρῶν, ἵνα ἀποσχόμενοι ζήσητε τῷ θεῷ. 3. ὅσοι δὲ ἂν κατακυριευθῶσιν ὑπ’ αὐτῶν καὶ μὴ ἀντίσταθῶσιν αὐταῖς, ἀποθανοῦνται εἰς τέλος· θανατώδεις γάρ εἰσιν αἱ ἐπιθυμίαι αὗται. 4. σὺ δὲ ἔδυσαι τὴν ἐπιθυμίαν τῆς δικαιοσύνης, καὶ καθοπλισάμενος τὸν φόβον τοῦ κυρίου ἀντίστηθι αὐταῖς· ὁ γὰρ φόβος τοῦ θεοῦ κατοικεῖ ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ τῇ ἀγαθῇ. ἡ ἐπιθυμία ἡ πονηρὰ ἐὰν ἴδῃ σε καθωπλισμένον τῷ φόβῳ τοῦ θεοῦ καὶ ἀνθεστηκότα αὐτῇ, φεύξεται ἀπὸ σου μακρὰν καὶ οὐκέτι σοι ὀφθησετα φοβουμένη τὰ ὅπλα σου. 5. σὺ οὖν νικήσας καὶ στεφανωθεὶς κατ’ αὐτῆς ἐλθὲ πρὸς τὴν ἐπιθυμίαν τῆς δικαιοσύνης, καί παραδοὺς αὐτὴ βούλεται. ἐὰν δουλεύσῃς τῇ ἐπιθυμίᾳ τῇ ἀγαθῇ καὶ ὑποταγῇς αὐτῃ, δυνήσῃ τῆς ἐπιθυμίας τῆς πονηρᾶς κατακυριεῦσαι καὶ ὑποτάξαι αὐτήν, καθὼς βούλει.
III
1. Ἤθελον, φημί, κύριε, γνῶναι, ποίοις τρόποις με δεῖ δουλεῦσαι τῇ ἐπιθυμίᾳ τῇ ἀρετήν, ἀλήθειαν καὶ φόβον κυρίου, πίστιν καὶ πραόρητα καὶ ὅσα τούτοις ὅμοιά ἐστιν ἀγαθά. ταῦτα ἐργαζομενος εὐάρεστος ἔσῃ δοῦλος τοῦ θεοῦ καὶ ζήσῃ αὐτῷ· καὶ πᾶς, ὃς ἂν δουλεύσῃ τῇ ἐπιθυμίᾳ τῇ ἀγαθῇ, ζήσεται τῷ θεῷ. 2. συντελέσεν οὖν τὰς ἐντολὰς ταύτας· πορεύου ἐν αὐταῖς καὶ τοὺς ἀκούοντας παρακάλει, ἵνα ἡ μετάνοια αὐτῶν καθαρὰ γένηται τὰς λοιπὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτῶν. 3. τὴν διακονίαν ταύτην, ἥν σοι δίδωμι, ἐκτέλει ἐπιμελῶσ, καὶ πολὺ ἐράσῃ· εὑήσεις γὰρ χάριν ἐν τοῖς μέλλουσι μετανοεῖν, και πεισθήσονταί σου τοῖς ῥήμασιν· ἐγὼ γὰρ μετὰ σοῦ ἔσομαι καὶ ἀανγκάσω αὐτοὺς πεισθῆναί σοι. 4. Λέγω αὐτῷ· Κύριε, αἱ ἐντολαὶ αὕται μεγάλαι καὶ καλαὶ καὶ ἔνδοξοί εἰσι καὶ δυνάμεναι εὐφρᾶναι καρδίαν ἀνθρώπου του δυναμένου τηρ͂σαι αὐτάς. οὐκ οἶδα δέ, εἰ δύνανται αἱ ἐντολαὶ αὗται ὑπὸ ἀνθρώπου φυλαχθῆναι, διότι σκληραί εἰσιν λίαν. 5. ἀποκριθεὶς λέγει μοι· Ἐὰν σὺ σεαυτῷ προθῃς, ὅτι δύνανται φυλαχθῆναι, εὐκολως αὐτὰς φυλάξεις καὶ οὐκ ἔσονται σκληραί· ἐὰν δὲ ἐπὶ τὴν καρδίαν σου ἤδη ἀναβῇ μὴ δύνασθαι, αὐτὰς ὑπὸ ἀνθρώπου φυλαχθῆναι, οὐ φυλάξεις αὐτάς. 6. νῦν δέ σοι λέγω· ἐὰν ταύτας μὴ φυλάξῃς, ἀλλὰ παρενθυμηθῇς, οὐχ ἔξεις σωτηρίαν οὔτε τὰ τέκνα σου οὔτε ὁ οἶκός σου. ἐπεὶ ἤδη σεαυτῷ κέκρικας τοῦ μὴ δύνασθαι τὰς ἐντολὰς ταύτας ὑπὸ ἀνθρώπου φυλαχθῆναι.
IV
1. Καὶ ταῦτά μοι λίαν ὀργίλως ἐλάλησεν, ὥστε με συγχυθῆναι καὶ λίαν αὐτὸν φοβηθῆναι· ἡ μορφὴ γὰρ αὐτοῦ ἠλλοιώθη, ὥστε μὴ δύνασθαι ἄνθρωπον ὑπενεγκεῖν τὴν ὀργὴν αὐτοῦ. 2. ἰδὼν δέ με τεταραγμένον ὅλον καὶ συγκεχυμένον ἤρξατό μοι ἐπιεικέστερον καὶ ἱλαρώτερον λαλεῖν καὶ λέγει· Ἄφρον, ἀσύετε καὶ δίψυχε, οὐ νοεῖς τὴν δόξαν τοῦ θεοῦ, πῶς μεγάλη ἐστὶ καὶ ἰσχυρὰ καὶ θαυμαστή, ὅτι ἔκτισε τὸν κόσμον ἕνεκα τού ἀνθρώπου καὶ πᾶσαν τὴν ἐξουσίαν πᾶσαν ἔδωκεν αὐτῷ τοῦ κατακυριεύειν τῶν ὑπὸ τὸν οὐραντὸν πάντων; 3. εἰ οὖν, φησίν, πάντων ὁ ἄνθρωος κύριός ἐστι τῶν κτισμάτων τοῦ θεοῦ καὶ πάντων κατακυριεύει, οὐ δύναται καὶ τούτων τῶν ἐντολῶν κατακυριεῦσαι; κύναται, φησί, πάντων καὶ πασῶν τῶν ἐτολῶν τούτων κατακυριεῦσαι ὁ ἄνθρωπος ὁ ἔχων τὸν κύριον ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ. 4. οἱ δὲ ἐπὶ τοῖς χείλεσιν ἔχοντες τὸν κύριον, τὴν δὲ καρδίαν αὐτῶν πεπωρωμένην καὶ μακρᾶν ὄντες ἀπὸ τοῦ κυρίου, ἐκείνοις αἱ ἐντολαὶ αὗται σκληραί εἰσι καὶ κύσβατοι. 5. θέσθε οὖν ὑμεῖς, οἱ κενοὶ καὶ ἐλαφροὶ ὄντες ἐν τῇ πίστει, τὸν κύριον ὑμῶν εἰς τὴν καρδίαν, καὶ γνώσεσθε, ὅτι οὐδέν ἐστιν εὐκοπώτερον. 6. ἐπιστράφητε ὑμεῖς οἱ ταῖς ἐντολαῖς πορευόμενοι τοῦ διαβόλου, ταῖς δυσκόλοις καὶ πικραῖς καὶ ἀγρίαις καὶ ἀσελγέσι, καὶ μὴ φοβήθητε τὸν διάβολον, ὅτι ἐν αὐτῷ δύναμις οὐκ ἔστιν καθ’ ὑμῶν· 7. ἐγὼ γὰρ ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν, ὁ ἄγγελος τῆς μετανοίας ὁ κατακυριεύων αὐτοῦ. ὁ διάβολος μόνον φόβον ἔχει, ὁ δὲ φόβος αὐτοῦ τόνον οὐκ ἔκει· μὴ φοβήθητε οὖν αὐτόν, καὶ φεύξεται ἀφ’ ὑμῶν.
V
1. Λέγω αὐτῷ· Κύριε, ἄκουσόν μου ὀλίγων ῥημάτων. Λέγε, φησίν, ὃ βούλει. Ὀ̔Ὁ μὲν ἄνθρωπος, φημί, κύριε, πρόθυμός ἐστι τὰς ἐντολὰς τοῦ θεοῦ φυλάσσειν, καὶ οὐδείς ἐστιν ὁ μὴ αἰτούμενος παρὰ τοῦ κυρίου, ἵνα ἐνδυναμωθῇ ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ καὶ ὑποταγῇ αὐταῖς· ἀλλ’ ὁ διάβολος σκληρός ἐστι καὶ κατακυναστεύει αὐτῶν. 2. Οὐ δύναται, φησί, καταδυναστεύειν τῶν δούλων τοῦ θεοῦ τῶν ἐξ ὅλης καρδίας ἀντιπαλαῖσαι, καταπαλαῖσαι δὲ οὐ δύναται. ἐὰν οὖν ἀντισταθῆτε αὐτῷ, νικηθεὶς φεύξεται ἀφ’ ὑμῶνκατῃσχυμμένος. ὅσοι δέ, φησίν, ἀπόκενοί εἰσι, φοβοῦνται τὸν διάβολον ὡς δύναμιν ἔχοντα. 3. ὅταν ὁ ἄνθρωπος κεράμια ἱκανώτατ γεμίσῃ οἴνου καλοῦ καὶ ἐν τοῖς κεραμίοις ἐκείνοις ὀλίγα ἀπόκενα ᾖ, ἔρχεται ἐπὶ τὰ κεράμια και οὐ κατανοεῖ τὰ πλήρη· οἶδε γάρ, ὅτι πλήρη εἰσί· κατανοεῖ δὲ τὰ ἀπόκενα, φοβούμενος, μήποτε ὤξισαν· ταχὺ γὰρ τὰ ἀπόκενα κεράμια ὀξίζουσι, καὶ ἀπόλλυται ἡ ἡδονὴ τοῦ οἴνου. 4. οὕτω καὶ ὁ διάβολος ἔρχεται ἐπὶ πάντας τοὺς δούλους τοῦ θεοῦ ἐκπειράζων αὐτούς. ὅσοι οὖν πλήρεις εἰσὶν ἐν τῇ πίστει, ἀνθεστήκασιν αὐτῷ ἰσχυρῶς, κἀκεῖνος ἀποχωρεῖ ἀπ’ αὐτῶν μὴ ἔχων τόπον, ποῦ εἰσέλθῃ. ἔρχεται οὖν τότε πρὸς τοὺς ἀποκένους καὶ ἔχων τόπον εἰσπορεύεται εἰς αὐτούς, καὶ ὃ δὲ βούλεται ἐν αὐτοῖς ἐργάζεται, καὶ γίνονται αὐτῷ ὑπόδουλοι.
VI
1. Ἐγὼ δὲ ὑμῖν λέγω, ὁ ἄγγελος τῆς μετανοίας· μὴ φοβήθητε τὸν διάβολον. ἀπεστάλην γάρ, φησί, μεθ’ ὑμῶν εἶναι τῶν μετανοούντων ἐξ ὅλης καρδίας αὐτῶν καὶ ἰσχυροποιῆσαι αὐτοὺς ἐν τῇ πίστει. 2. πιστεύσατε οὖν τῷ θεῷ ὑμεῖς οἱ διὰ τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν ἀπεγνωκότες τὴν ζωὴν ὑμῶν καὶ προστιθέντες ἁμαρτίαις καὶ καταβαρύνοντες τὴν ζωὴν ὑμῶν, ὅτι, ἐὰν ἐπιστραφῆτε πρὸς τὸν κύριον ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν καὶ ἐργάσσησθε τὴν δικαιοσύνην, τὰς λοιπὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ὑμῶν καὶ δουλεύσητε αὐτῷ ὀρθῶς κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ, ποιήσει ἴασιν τοῖς προτέροις ὑμῶν ἁμαρτήμασι καὶ ἕξετε δύναμιν τοῦ κατακυριεῦσαι τῶν ἔργων τοῦ διαβόλου. τὴν δὲ ἀπειλὴν τοῦ διαβόλου ὅλως μὴ φοβήθητε· ἄτονος γάρ ἐστιν ὥσπερ νεκροῦ νεῦρα. 3. ἀκούσατε οὖν μου καὶ φοβήθητε τὸν πάντα δυνάμενον, σῶσαι καὶ ἀπολέσαι, καὶ τηρεῖτε τὰς ἐντολὰς ταύτας, καὶ ζήσεσθε τῷ θεῷ. 4. λέγω αὐτῷ· Κύριε, νῦν ἐνεδυναμώθην ἐν πᾶσι τοῖς δικαιώμασι τοῦ κυρίου, ὅτι σὺ μετ’ ἐμοῦ εἶ· καὶ οἶδα, ὅτι συγκόψεις τὴν δύναμιν τοῦ διαβόλου πᾶσαν καὶ ἡμεῖς αὐτοῦ κατακυριεύσομεν καὶ κατισχύσομεν πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ. καὶ ἐλπίζω, κύριε, δυνασθαί με τὰς ἐντολὰς ταύτας, ἃς ἐντεταλσαι, τοῦ κυρίου ἐνδυναμοῦντος φυλάξαι. 5. Φυλάξεις, φησίν, ἐὰν ἡ καρδία σου καθαρὰ γένηται πρὸς κύριον· καὶ´πάντες δὲ φυλάξοθσιν, ὅσοι ἂν καθαρίσωσιν ἑαυτῶν τὰς καρδίας ἀπὸ τῶν ματαίων ἐπιθυμιῶν τοῦ αἰῶνος τούτου, καὶ ζήσονται τῷ θεῷ.
ΠΑΡΑΒΟΛΑΙ ΑΣ ΕΛΑΛΗΣΕ ΜΕΤ’ ΕΜΟΥ
1. Λέγει μοι· Οἴδατε, φησίν, ὅτι ἐπὶ ξένης κατοικεῖτε ὑμεῖς οἱ δοῦλοι τοῦ θεοῦ· ἡ γὰρ πόλις οὖν οἴδατε, φησί, τὴν πόλιν ὑμῶν, ἐν ᾗ μέλλετε κατοικεῖν, τί ὧδε ὑμεῖς ἑτοιμάζετε ἀγροὺς καὶ παρατάξεις πολυτελεῖς καὶ οἰκοδομὰς καὶ οἰκήματα μάταια; 2. ταῦτα οὖν ὁ ἑτοιμάζων εἰς ταύτην τὴν πόλιν οὐ δύναται ἐπανακάμψυχε εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν. 3. ἄφρον καὶ δίψυχε καὶ ταλαιπωρε ἄθρωπε, οὐ νοεῖς, ὅτι ταῦτα πάντα ἀλλότριά εἰσι καὶ ὑπ’ ἐξουσίαν ἑτέρου εἰσίν; ἐρεῖ γὰρ ὁ κύριος τῆς πόλεως ταύτης· Οὐ θέλω σε κατοικεῖν εἰς τὴν πόλιν μου, ἀλλ’ ἔξελθε ἐκ τῆς πόλεως ταύτης, ὅτι τοῖς νόμοις μου οὐ χρᾶσαι. 4. σὺ οὖν ἔχων ἀγροὺς καὶ οἰκήσεις καὶ ἑτέρας ὑπάρξεις πολλάς, ἐκβαλλόμενος ὑπ’ αὐτοῦ τί ποιήσεις σου τὸν ἀγρὸν καὶ τὴν οἰκίαν καὶ τὰ λοιπά, ὅσα ἡτοίμασας σεαυτῷ; λέγει γάρ σοι δικαίως ὁ κύριος τῆς χώρας ταύτης· Ἡ τοῖς νόνοις μου τί μέλλεις ποιεῖν, ἔχων νόμον ἐν τῇ σῇ πόλει; ἕνεκεν τῶν ἀγρῶν σου καὶ τῆς λοιπῆς ὑπάρξεως τὸν νόμον σου πάντως ἀπαρνήσῃ καὶ πορεύσῃ τῷ νόμῳ τῆς πόλεως ταύτης; βλέπε, μὴ ἀσύμφορόν ἐστιν ἀπαρνῆσαι τὸν νόμον σου· ἐὰν γὰρ ἐπανακάμψαι θελήσῃς εἰς τὴν πόλιν σου, οὐ μὴ παραδεχθήσῃ, ὅτι ἀπηρνήσω τὸν νόμον τῆς πόλεως σου, καὶ ἐκκλεισθήσῃ ἀπ’ αὐτῆς. 6. βλέπε οὐν σύ· ὡς ἐπὶ ξένης κατοικῶν μηδὲν πλέον ἑτοιμαζε σεαθτῷ εἰ μὴ τὴν αὐτάρκειαν τὴν ἀρκετήν σοι, καὶ ἔτοιμος γίνου, ἵνα, ὅταν θέλῃ ὁ δεσπότης τῆς πόλεως ταύτης ἐκβαλεῖν σε ἀντιταξάμενον τῷ νόμῳ αὐτοῦ, ἐξέλθῃς ἐν τῆς πόλεως αὐτοῦ καὶ ἀπέλθῃς ἐν τῇ πόλει σου καὶ τῷ σῷ νόμῳ χρήσῃ ἀνυβρίστως ἀγαλλιώμενος. 7. βλέπετε οὖν ὑμεῖς οἱ δουλεύοντες τῷ κυρίῳ καὶ ἔχοντες αὐτὸν εἰς τὴν καρδίαν· ἐργάζεσθε τὰ ἔργα τοῦ θεοῦ μνημονεύοντες τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ καὶ τῶν ἐπαγγελιῶν ὧν ἐπηγγείλατο, καὶ πιστεύσατε αὐτῷ, ὅτι ποιήσει αὐτάς, ἐὰν αἱ ἐντολαὶ αὐτοῦ φυλαχθῶσιν. 8. ἀντὶ ἀγρῶν οὖν ἀγοράζετε ψυχᾶς καὶ ὀρφανοὺς ἐπισκέπτεσθε καὶ μὴ παραβλέπετε αὐτούς, καὶ τὸν πλοῦτον ὑμῶν καὶ τὰς παρατάξεις πάσας εἰς τοιούτους ἀγροὺς καὶ οἰκίας δαπανᾶτε, ἃς ἐλάβετε παρὰ τοῦ θεοῦ. 9. εἰς τοῦτο γὰρ ἐπλούτισεν ὑμᾶς ὁ δεσπότης, ἵνα τούτας τὰς διακονίας τελέσητε αὐτῷ· πολὺ βέλτιόν ἐστι τοιούτους ἀγροὺς ἀγοριζειν καὶ κτήματα καὶ οἴκους, οὓς εὑρήσεις ἐν τῇ πόλει σου, ὅταν ἐπιδημήσῃς εἰς αὐτήν. 10. αὕτη ἡ πολυτέλεια καλὴ καὶ ἱερά, λύπην μὴ ἔχουσα μηδὲ φόβον, ἔχουσα δὲ χαράν. τὴν οὖν πολυτέλειαν τῶν ἐθνῶν μὴ πράσσετε· ἀσύμφορον γάρ ἐστιν ὐμῖν τοῖς δούλοις τοῦ θεοῦ. 11. τὴν δὲ ἰδίαν πολυτέλειαν πράσσετε μηδὲ τοῦ ἀλλοτρίου ἅψησθε μηδὲ ἐπιθυμεῖτε αὐτοῦ· πονηρὸν γάρ ἐστιν ἀλλοτρίων ἐπιθυμεῖν. τὸ δὲ σὸν ἔργον ἐργάζου, καὶ σωθήσῃ.
Ἄλλη παραβολή (II)
1. Περιπατοῦντός μου εἰς τὸν ἀγρὸν καὶ κατανοοῦντος πτελέαν καὶ ἄμπελον καὶ διακρίνοντος περὶ τῆς πτελέας καὶ τῆς ἀμπέλου; Συζητῶ, φημί, κύριε, ὅτι εὐπρεπέταταί εἰσιν ἀλλήλαις, 2. Ταῦτα τὰ δύο δένδρα, φησίν, εἰς τύπον κεῖνται τοῖς δούλοις τοῦ θεου. Ἤθελον, φημί, γνῶναι τὸν τύπον τῶν δένδρων τούτοων ὧν λέγεις. Βλέπεις, φησί, τὴν πτελέαν καὶ τὴν ἄμπελον; Βλέπω, φημί, κύριε. 3. Ἡ ἄμπελος, φησίν, αὕτη καρπὸν φέρει, ἡ δὲ πτελέα ξύλον ἄκαρπόν ἐστιν· ἀλλ’ ἡ ἄμπελος αὕτη ἐὰν μὴ ἀναβῇ ἐπὶ τὴν πτελέαν, οὐ δύναται καρποφοῆσαι πολὺ ἐρριμμένη χαμαί, καὶ ὃν φέρει καρπόν, σεσηκότα φέρει μὴ κρεμαμένη ἐπὶ τῆς πτελέας, ὅταν οὖν ἐπιρριφῇ ἡ ἄμπελος ἐπὶ τὴν πτελέαν, καὶ παρ’ ἑαυτῆς φέρει καρπὸν καὶ παρὰ τῆς πτελέας. 4. βλέπεις οὖν, ὅτι καὶ ἡ πτελέα πολὺν καρπὸν δίδωσιν, οὐκ ἐλάσσονα τῆς ἀμπέλου, μᾶλλον δὲ καὶ πλείονα. Πῶς φημί, κύριε, πλείονα; Ὅτι φησίν, ἡ ἄμπελος κρεμαμένη ἐπὶ τὴν πτελέαν τὸν καρπὸν πολὺν καὶ καλὸν δίδωσιν, ἐρριμμένη δὲ χαμαὶ ὀλίγον καί σαπρὸν φέρει. αὕτη οὖν ἡ παραβολὴ εἰς τοὺς δούλους τοῦ θεοῦ κεῖται, εἰς πτωχὸν καὶ πλούσιον. 5. Πῶς, φημί, κύριε, γνώρισον μοι. Ἄκουε, φησίν· ὁ μὲν πλούσιος ἔχει χρήματα, τὰ δὲ πρὸς τὸν κύριον πτωσεύει, περισπώμενος περὶ τὸν πλοῦτον ἑαυτοῦ, καὶ λίαν μικρὰν ἔχει τὴν ἔντευξιν καὶ τὴν ἐξομολόγησιν πρὸς τὸν κύριον, καὶ ἣν ἔχει, βληχρὰν καὶ μικρὰν καὶ ἄλλην μὴ ἔχουσαν δύναμιν. ὅταν οὖν ἐπαναπάῃ ἐπὶ τὸν πένητα ὁ πλούσιος καὶ χορηγήσῃ αὐτῷ τὰ δέοντα πιστεύει, ὅτι ἐὰν ἐργάσηται εἰς τὸν πένητα δυνηθήσεται τὸν μισθὸν εὑρεῖν παρὰ τῷ θεῷ· ὅτι ὁ πένης πλούσιός ἐστιν ἐν τῇ ἐντεύξει καὶ ἐν τῇ ἐξομολογήσει καὶ δύναμιν μεγάλην ἔχει παρὰ τῷ θεῷ ἡ ἔντευξις αὐτοῦ. ἐπιχορηγεῖ οὖν ὁ πλούσιος τῷ πένητι πάντα ἀδιστάκτως. 6. ὁ πένης δὲ ἐπιχορηγούμενος ὑπὸ τοῦ πλουσίου ἐντυγχάνει τῷ θεῷ εὐχαριστῶν αὐτῷ, ὑπὲρ τοῦ διδόντος αὐτῷ· κἀκεῖνος ἔτι ἐπισπουδάζει περὶ τοῦ πένητος, ἵνα ἀδιάλειπτος γένηται ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ· οἶδε γάρ, ὅτι ἡ τοῦ πένητος ἔντευξις προσδεκτή ἐστι καὶ πλουσία πρὸς κύριον. 7. ἀμφότεροι οὖν τὸ ἔργον τελοῦσιν· ὁ μὲν πένης ἐργάζεται τῇ ἐντεύξει, ἐν ᾗ πλουτεῖ, ἣν ἔλαβεν παρὰ τοῦ κυρίου· ταύτην ἀποδίδωσι τῷ κυρίῳ τῷ ἐπιχορηγοῦντι αὐτῷ· καὶ ὁ πλούσιος ὡσαύτως το πλοῦτος, ὃ́ͅὃ ἔλαβεν παρὰ τοῦ κυρίου, ἀδιστάκτως παρέχεται τῷ πένητι. καὶ τοῦτο ἔργον μέγα ἐστὶ καὶ δεκτὸν παρὰ τῷ θεῷ, ὅτι συνῆκεν ἐπὶ πλούτῳ αὐτοῦ καὶ εἰργάσατο εἰς τὸν´πένητα ἐκ τῶν δωρημάτων τοῦ κυρίου καὶ ἐτέλεσε τὴν διακονίαν ὀρθῶς. 8. παρὰ τοῖς οὖν ἀνθρώποις ἡ πτελέα δοκεῖ καρπὸν μὴ φέρειν, καὶ οὐκ οἴδασιν οὐδὲ νοοῦσιν, ὅτι, ὅταν ἀβροχία γένηται, ἡ πτελέα ἔχουσα ὕδωρ τρέφει τὴν ἄμπελον καὶ ἡ ἄμπελος ἀδιάλειπτον ἔχουσα τὸ ὕδωρ διπλοῦν τὸν καρπὸν ἀποδίδωσι, καὶ ὑπὲρ τῆς πτελέας. οὕτως καὶ οἱ πένητες ὑπὲρ τῶν πλουσίων ἐντυγχάνοντες πρὸς τὸν κύριον πληροφοροῦσι τὸ πλοῦτος αὐτῶν, καὶ πάλιν οἱ πλούσιοι χορηγοῦντες τοῖς πένησι τὰ δέοντα πληροφοροῦσι τὰς εὐχὰς αὐτῶν 9. γίνονται οὖν ἀμφότεροι κοινωνοὶ τοῦ ἔργου τοῦ δικαίου. ταῦτα οὖν ὁ ποιῶν οὐκ ἐγκαταλειφθήσεται ὑπὸ τοῦ θεοῦ, ἀλλ’ ἔσται γεγραμμένος εἰς τὰς βίβλους τῶν ζώντων. 1̔10. μακάριοι οἱ ἔχοντες καὶ συνιέντες, ὅτι παρὰ τοῦ κυρίου πλουτίζονται, ὁ γὰρ συνίων τοῦτο δυνήσεται καὶ τι ἀγαθόν.
Ἄλλη παραβολή (III)
1. Ἔδειξέ μοι δένδρα πολλὰ μη ἔχοντα φύλλα. ἀλλ’ ὡσεὶ ξηρὰ ἐδόκε μοι εἶναι· ὅμοια γὰρ ἦν πάντα. καὶ λέγει μοι· Βλέπεις τὰ δένδρα ταῦτα; Βλέπω, φημί, κύριε, ὅμοια ὄντα καὶ ξηρά. ἀποκριθείς μοι λέγει· Ταῦτα τὰ δένδρα, ἃ βλέπεις, οἱ κατοικοῦντές εἰσιν ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ. 2. Διατί οὖν; φημί, κύριε, ὡσεὶ ξηρά εἰσι καὶ ὅμοια; Ὅτι, φησίν, οὔτε οἱ δικαίοις φαίνονται οὔτε οἱ ἁμαρτωλοὶ ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλ’ ὅμοιοί εἰσιν· ὁ γὰρ αἰὼν οὗτος τοῖς δικαίοις χειμών ἐστι, καὶ οὐ φαίνονται μετὰ τῶν ἁμαρτωλῶν κατοικοῦντες. 3. ὥσπερ γὰρ ἐν τῷ χειμῶνι τὰ δένδρα ἀποβεβληκότα τὰ φύλλα ὅμοιά εἰσι καὶ οὐ φαίνονται τὰ ξηρὰ ποῖά εἰσιν ἢ τὰ ζῶντα, οὕτως ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ οὐ φαίνονται οὔτε οἱ δίκαιοι οὔτε οἱ ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ πάντες ὅμοιοί εἰσιν.
Ἄλλη παραβολή (IV)
1. Ἔδειξέ μοι πάλιν δέδρα πολλά, ἃ μὲν βλαστῶντα, ἃ δὲ ξηρά, καὶ λέγει μοι· Βλεπεις, φησί, τὰ δένδρα ταῦτα; Βλέπω, φημί, κύριε, τὰ μὲν βλαστῶντα τὰ δὲ ξηρά. 2. Ταῦτα, φησί, τὰ δένδρα τὰ βλαστῶντα οἱ δίκαιοί εἰσιν οἱ μέλλοντες κατοικεῖν εἰς τὸν αἰῶνα τὸν ἐρχόμενον· ὁ γὰρ αἰὼν ὁ ἐρχόμενος θερία ἐστὶ τοῖς δικαίοις, τοῖς δὲ ἁμαρτωλοῖς χειμών. ὅταν οὖν ἐπιλάμψῃ τὸ ἔλεος τοῦ κυρίου, τότε φανερωθήσονται. 3. ὥσπερ γὰρ τῷ θέρει ἑνὸς ἑκάστου δένδρου οἱ καρποὶ φανεροῦνται καὶ ἐπιγινώσκονται ποταποί εἰσιν, οὕτω καὶ γνωσθήσονται πάντες εὐθαλεῖς ὄντες ἐν τῷ αἰῶνι ἐκείνῳ. 4. τὰ δὲ ἔθνη καὶ οἱ ἁμαρτωλοί, ἃ εἶδες τὰ δένδρα τὰ ξηρά, τοιοῦτοι εὑρεθήσονται ξηροὶ καὶ ἄκαρποι ἐν ἐκείνῳ τῷ αἰῶνι καὶ ὡς ξύλα κατακαυθήσονται καὶ φανεροὶ ἔσονται, ὅτι ἡ πρᾶξις αὐτῶν πονηρὰ γέγονεν ἐν τῇ ζωῇ αὐτῶν. οἱ μὲν γὰρ ἁμαρτωλοὶ καυθήσονται, ὅτι ἥματον καὶ οὐ μετενόησαν· τὰ δὲ ἔθνη καυθήσονται, ὅτι οὐκ ἔγνωσαν τὸν κτίσαντα αὐτούς. 5. σύ οὖν καρποφόρησον, ἵνα ἐν τῷ θέρει ἐκείνῳ γνωσθῇ σου ὁ καρπός· ἀπέχου δὲ ἀπὸ πολλῶν πράξεων καὶ οὐδὲν καμαρτήσεις. οἱ γὰρ τὰ πολλὰ πράσσοντες πολλὰ καὶ ἁμαρτάνουσι, περισπώμενοι περὶ τὰς πράξεις αὐτῶν καὶ μηδὲν δουλεύοντες τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν. 6. πῶς οὖν, φησίν, ὁ τοιοῦτος δύνατιά τι αἰτήσασθαι παρὰ τοῦ κυρίου καὶ λαβεῖν, μ̀μὴ δουλεύων τῷ δυρίῳ; ἐκεῖνοι οὐδὲν λήψονται. 7. ἐὰν δὲ μίαν τις πρᾶξιν ἐργάσηται, δυναται καὶ τῷ κυρίῳ δουλεῦσαι· οὐ γὰρ διαφθαρήσεται ἡ διάνοια αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ κυρίου, ἀλλὰ δουλεύσει αὐτῷ ἔχων τὴν διάνοιαν αὐτοῦ καθαράν. 8. ταῦτα οὖν ἐὰν ποιήσῃς, δύνασαι καρποφορῆσαι εἰς τὸν αἰῶνα τὸν ἐρχόμενον· καὶ ὃ ἂν ταῦτα ποιήσῃ, καρπορορήσει.
Ἄλλη παραβολή (V)
I
1. Νηστεύων καὶ καθήμενος εἰς τι κα εὐχαριστῶν τῷ κυρίῳ περὶ πάντων ὧν ἐποίησε μετ’ ἐμου, βλέπω τὸν ποιμένα παρακαθήμενόν μοι καὶ λέγοντα· Τί ὀρθρινὸς ὧδε ἐλήλυθας; Ὅτι, φημί, κύριε, στατίωνα ἔχω. 2. Τί, φησίν, ἐστὶ στατίων; Νηστεία δὲ, φησί, τί ἐστιν αὕτη, ἣν νηστεύετε; Ὡς εἰώθειν, φημί κύριε, οὕτω νηστεύω. 3. Οὐκ οἴδατε, φησί, νηστεύειν τῷ κυρίῳ, οὐδέ ἐστιν νηστεία αὕτη ἡ ἀνωφελής, ἣν νηστεύετε αὐτῷ. Διάτι, φημί, κύριε, τοῦτο λέγεις; Λέγω σοι, φησίν, ὅτι οὐκ ἔστιν αὕτη νηστεία δεκτὴ καὶ πλήρης τῷ κυρίῳ. Ἄκουε, φησίν. 4. ὁ θεὸς οὐ βούλεται τοιαύτην νηστείαν ματαίαν· οὕτω γὰρ νηστεύων τῷ θεῷ οὐδὲν ἐργάσῃ τῇ ζωῇ ζωῇ σου, ἀλλὰ δούλευσον τῷ κυρίῳ ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ· τήρησον τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ πορευόμενος ἐν τοὶς προστάγμασιν αὐτοῦ καὶ μηδεμία ἐπιθυμία πονηρὰ ἀναβήτω ἐν τῇ καρδίᾳ σου· πίτευσον δὲ τῷ θεῷ, ὅτι, ἐὰν ταῦτα ἐργάσῃ καὶ φοβηθῇς αὐτὸν καὶ ἐγκρατεύσῃ ἀπὸ παντὸς πονηροῦ πράγματος, ζήσῃ τῷ θεῷ· καὶ ταῦτα ἐὰν ἐργάσῃ, μεγάλην νηστείαν ποιήσεις καὶ δεκτὴν τῷ θεῷ.
II
1. Ἄκουε τὴν παραβολήν, ἣν μέλλω σοι λέγειν, ἀνήκουσαν τῇ νηστηείᾳ. 2. εἶχέ τις ἀγραὸν καὶ δούλους πολλοὺς καὶ μέρος τι τοῦ ἀγροῦ ἐφύτευσεν ἀμπελῶν· καὶ ἐκλεξάμενος δοῦλόν τινα πιστὸν καὶ εὐάρεστον ἔντιμον, προσεκαλέσατο αὐτὸν καὶ λέγει αὐτῷ· Λάβε τὸν ἀμπελῶνα τοῦτον, ὃν εφύτεσα, καὶ χαράκωσον αὐτόν, ἕως ἔρχομαι, ταύτην μου τὴν ἐντολὴν φύλαξον, καὶ ἐλεύθερος ἔσῃ παρ’ ἐμοί. ἐξῆλθε δε ὁ δεσπότης τοῦ δούλου εἰς τὴν ἀποδημίαν. 3. ἐξελθόντος δὲ αὐτοῦ ἔλαβεν ὁ δοῦλος καὶ ἐχαράκωσε τὸν ἀμπελῶνα. καὶ τελέσας τὴν χαράκωσιν τοῦ ἀμπελῶνος εἶδε τὸν ἀμπλῶνα βοτανῶν πλήρη ὄντα. 4. ἐν ἑαυτῷ οὖν ἐλογίσατο λέγων· Ταύτην τὴν ἐντολὴν τοῦ κυρίου τετέλεκα· σκάψω λοιπὸν τὸν ἀμπελῶνα τοῦτον, καὶ ἔσται εὐπρεπέστερος ἐσκαμμένος, καὶ βοτάνας μὴ ἔχων δώσει καρπὸν πλείονα, μὴ πνιγόμενος ὑπὸ τῶν βοτανῶν. λαβὼν ἔσκαψε ἐν τῷ ἀμπελῶνι ἐξέτιλλε. καὶ ἐγένετο ὁ ἀμπελὼν ἐκεῖνος εὐπρεπέστατος καὶ εὐθαλής, μὴ ἔχων βοτάνας πνιγούσας αὐτόν. 5. μετὰ χρόνον ἦλθεν ὁ δεσπότης τοῦ δούλου καὶ τοῦ ἀγροῦ καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν ἀμπελῶνα. καὶ ἰδὼν τὸν ἀμπελῶνα κεχαρακωμένον εὐπρεπῶς, ἔτι δὲ καὶ ἐσκαμμένον καὶ πάσας τὰς βοτάνας ἐκτετιλμένας καὶ εὐθαλεῖς οὔσας τὰς ἀμπέλους, ἐχάρη λίαν ἐπὶ τοῖς ἔργοις τοῦ δούλου. 6. προσκαλεσάμενος οὖν τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν ἀγαπητόν, ὃν εἶχε κληρονόμον, καὶ τοὺς φίλους, οὓς εἶχε συμβούλους, λέγει αὐτοῖς, ὅσα εινετείλατο τῷ δούλῳ αὐτοῦ καὶ ὅσα εὗρε γεγονότα. κἀκεῖνοι συνεχάρησαν τῷ δούλῳ ἐπὶ τῇ μαρτυρίᾳ ᾗ ἐμαρτύρησεν αὐτῷ ὁ δεσπότης. 7. καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἐγὼ τῷ δούλῳ τούτῳ ἐλευθερίαν ἐπηγγειλάμην, ἐάν μου τὴν ἐντολὴν φυλάξῃ, ἣνἐνετειλάμην αὐτῷ· ἐφύλαξε δέ μου τὴν ἐντολὴν καὶ προσέθηκε τῷ ἀμπελῶνι ἔργον καλόν, καὶ ἐμοὶ λίαν ἤρεσεν. ἀντὶ τούτου οὖν τοῦ ἔργου οὗ εἰργάσατο θέλω αὐτὸν συγκληρονόμον τῷ υἱῷ μου ποιῆσαι, ὅτι τὸ καλὸν φρονήσας οὐ παρενεθυμήθη, ἀλλ’ ἐτέλεσεν αὐτό. 8. ταύτῃ τῇ γνώμῃ ὁ υἱὸς τοῦ δεσπότου συνηυδόκησεν αὐτῷ, ἵνα συγκληρονόμος γένηται ὁ δοῦλος τῷ υἱῷ. 9. μετὰ ἡμέρας ὀλίγας δεῖπνον ἐποίησεν καὶ ἔπεμψεν αὐτῷ παρὰ τοῦ δεσπότου τὰ τὰ ἀρκοῦντα αὐτῷ ἦρε, τὰ λοιπὰ δὲ τοῖς συνδούλοις αὐτοῦ διέδωκεν. 1̓10. οἱ δὲ συνδουλοι αὐτοῦ λαβόντες τὰ ἐδέσματα ἐχάρησαν καὶ ἤρξαντο εὔχεσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ, ἵνα χάριν μείζονα εὕρῃ παρὰ τῷ δεσπότῃ, ὅτι οὕτως ἐχρήσατο αὐτοῖς. 11. ταῦτα πάτα τὰ γεγονότα ὁ δεσπότης αὐτοῦ ἤκουσε καὶ πάλιν λίαν ἐχάρη ἐπὶ τῇ πράξει αὐτοῦ. συγκαλεσάμενος πάλιν τοὺς φίλους ὁ δεσπότης καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτοῖς τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ, ἣν ἔπραξεν ἐπὶ τοῖς δ̓ἐδέσμασιν αὐτοῦ οἷς ἔλαβεν· οἱ δὲ ἔτι μᾶλλον συνευδόκησαν γενέσθαι τὸν δοῦλον συγκληρονόμον τῷ υἱῷ αὐτοῦ.
III
1. Λέγω· Κύριε, ἐγὼ ταύτας τὰς παραβολὰς οὐ γινώσκω οὐδὲ δύναμαι νοῆσαι, ἐὰν μή μοι ἐπιλύσῃς αὐτὰς. 2. Πάντα σοι ἐπιλύσω, φησί, καὶ ὅσα ἂν λαλήσω μετὰ σοῦ. 3. δείξω σοι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ ἐὰν δέ τι ἀγαθὸν ποιήσῃς ἐκτὸς τῆς ἐντολῆς τοῦ θεοῦ, σεαυτῷ περιποιήσῃ δόξαν περισσοτέραν καὶ ἔσῃ ἐνδοξότερος παρὰ τῷ θεῷ οὗ ἔμελλες εἶναι. ἐὰν οὖν φυλάσσων τὰς ἐντολὰς τοῦ θεοῦ προσθῇς καὶ τὰς λειτουγίας ταύτας, χαρήσῃ, ἐὰν τηρήσῃς αὐτὰς κατὰ τὴν ἐμὴν ἐντολήν. 4. λέγω αὐτῷ· Κύριε,`ὃ ἐὰν μοι ἐντείλῂ, φυλάξω αὐτό· οἶδα γάρ, ὅτι σὺ μετ’ ἐμοῦ εἶ. Ἔσομαι, φησί, μετὰ σοῦ, ὅτι τοιαύτην προθυμίαν ἔχουσιν. 5. ἡ νηστεία αὕτη, φησί, τηρουμένων τῶν ἐντολῶν τοῦ κυρίου, λίαν καλή ἐστιν. οὕτως οὖν φυλάξεις τὴν νηστείαν ταύτην, ἣν μέλλεις τηρεῖν· 6. πρῶτον πάντων φύλαξαι ἀπὸ παντὸς ῥήματος πονηροῦ καὶ πάσης ἐπιθυμίας πονηρᾶς καὶ καθάρισόν σου τὴν καρδίαν ἀπὸ πάντων τῶν ματαωμάτων τοῦ αἰῶνος τούτου. ἐὰν ταῦτα φυλάξῃς, ἔσται σοι αὕτη ἡ νηστεία τελεία. 7. οὕτω δὲ ποιήσεις· συντελέσας τὰ γεγραμμένα ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ᾗ νηστεύεις μηδὲν γεύσῃ εἰ μὴ ἄρτον καὶ ὕδωρ, καὶ ἐκ τῶν ἐδεσμάτων σου ὧν ἔμελλες τρώγειν συμψηφίσας τὴν ποσότητα τῆς δαπάνης ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἧς ἔμελλες ποιεῖν, δώσεις αὐτὸ χήρᾳ ἢ ὀρφανῷ ἢ ὑστερουμένῳ, καὶ οὕτω ταπεινοφρονήσεις, ἵν’ ἐκ τῆς ταπεινοφροσύνης σου ὁ εἰληφὼς ἐμπλήσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν καὶ εὔξηται ὑπὲρ σοῦ πρὸς τὸν κύριον. 8. ἐὰν οὖν οὕτω τελέσῃς τὴν νηστείαν, ὥς σοι ἐνετειλάμην, ἔσται ἡ θυσία σου δεκτὴ παρὰ τῷ θεῷ, καὶ ἔγγραφος ἔσται ἡ νηστεία αὑτη, καὶ ἡ λειτουργία οὕτως ἐργαζομένη καλὴ καὶ ἱλαρά ἐστι καὶ εὐπρόσδεκτος τῷ κυρίῳ. 9. ταῦτα οὕτω τηρήσεις σὺ μετὰ τῶν τένων σου καὶ ὅλου τοῦ οἴκου σου· τηρήσας δὲ αὐτὰ μακάριος ἔσῃ· καὶ ὅσοι ἂν ἀκούσαντες αὐτὰ τηρήσωσι, μακάριοι ἔσονται, καὶ ὅσα ἂν αἰτήσωνται παρὰ τοῦ κυρίου λήψονται.
IV
1. Ἐδεήθην αὐτοῦ πολλά, ἵνα μοι δηλώσῃ τὴν παραβολὴν τοῦ ἀγροῦ καὶ τοῦ δεσπότου καὶ τοῦ ἀμπελῶνος καὶ τοῦ δούλου τοῦ χαρακώσαντος τὸν ἀμπελῶνα καὶ τῶν χαράκων καὶ τῶν βοτανῶν τῶν ἐκτετειλμένων ἐκ τοῦ ἀμπελῶνος καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τῶν φίλων τῶν συμβούλων· συνῆκα γάρ, ὅτι παραβολή τίς ἐστι ταῦτα πάντα. 2. ὁ δὲ ἀποκριθείς μοι εἶπεν· Αὐθάδησ εἶ λίαν εἰς το ἐπερωτᾶν. οὐκ ὀφείλεις, φησίν, ἐπερωτᾶν οὐδὲν ὅλως· ἐὰν γάρ σοι δέῃ δηλωθῆσεται. λέγω αὐτῷ· Κύριε, ὅσα ἄν μοι δείξῃς καὶ μὴ δηλώσῃς, μάτην ἔσομαι ἑωρακὼς αὐτὰ καὶ μὴ νοῶν, τί ἐστιν· ὡσαύτως καὶ ἐὰν μοι παραβολὰς λαλήσῃς καὶ μὴ ἐπιλύσῃς μοι αὐτάς, εἰς μάτην ἔσομαι ἀκηκοώς τι παρὰ σοῦ. 3. ὁ δὲ πάλιν ἀπεκρίθη μοι λέγων· Ὃς ἂν, φησί, δοῦλος ᾖ τοῦ θεοῦ καὶ ἔχῃ τὸν κύριον ἑαυτοῦ ἐν τῇ καρδίᾳ, αἰτεῖαι παρ’ αὐτοῦ σύνεσιν καὶ λαμβάνει καὶ πᾶσαν παραβολὴν ἐπιλύει, καὶ γνωστὰ αὐτῷ γίνονται τὰ ῥηματα τοῦ κυρίου τὰ λεγόμενα διά παραβολῶν· ὅσοι δὲ βληχροί εἰσι καὶ ἀργοὶ πρὸς τὴν ἔντευξιν, ἐκεῖνοι διστάζουσιν αἰτεῖσθαι παρὰ τοῦ κυρίου· 4. ὁ δὲ κύριος πολυεύπλαγχνός ἐστι καὶ πᾶσι τοῖς αιτουμένοις παρ’ αὐτοῦ αδιαλείπτως δίδωσι. σὺ δὲ ἐνδεδυναμωμένος ὑπὸ τοῦ ἁγίου ἀγγέλου καὶ εἰληφὼς παρ’ αὐτοῦ τοιαύτην ἔντευξιν καὶ μὴ ὢν ἀργός, διατί οὐκ αἰτῇ παρὰ τοῦ κυρίου σύνεσιν καὶ λαμβάνεις παρ’ αὐτοῦ; 5. λέγω αὐτῷ· Κυριε, ἐγὼ ἔχων σὲ μεθ’ ἑαυτοῦ ἀαν́γκην ἔχω σὲ αἰτεῖσθαι καὶ σὲ ἐπερωτᾶν· σὺ γάρ μοι δεικνύεις πάνατα καὶ λαλεῖς μετ’ ἐμοῦ· εἰ δὲ ἄτερ σου ἔβλεπον ἢ ἤκουον αὐτά, ἠρώτων ἂν τὸν κύριον, ἵνα μοι δηλωθῇ.
V
1. Εἶπον σοι, φησί, καὶ ἄρτι, ὅτι πανοῦργος εἶ καὶ αὐθάδης, ἐπερωτῶν τὰς ἐπιλύσεις τῶν παραβολῶν. ἐπειδὴ δὲ οὕτω παράμονος εἶ, ἐπιλύσω σοι τὴν παραβολὴν τοῦ ἀγροῦ καὶ τῶν λοιπῶν τῶν ἀκολούθων πάντων, ἵνα γνωστὰ πᾶσι ποιήσῃς αὐτά. ἄκουε νῦν, φησί, καὶ σύνιε αὐτά. 2. ὁ ἀγρὸς ὁ κόσμος οὗτός ἐστιν· ὁ δὲ κύριος τοῦ ἀγροῦ ὁ κτίσας τὰ πάντα καὶ ἀπαρτίσας αὐτὰ καὶ δυναμώσας· ὁ δὲ δοῦλος ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ ἐστιν· αἱ δὲ ἄμελοι ὁ λαὸς οὗτός ἐστιν, ὃν αὐτὸς ἐφύτευσεν· 3. οἱ δὲ χάρακες οἱ ἅγιοι ἄγγελοί εἰσι τοῦ κυρίου οἱ συγκρατοῦντες τὸν λαὸν αὐτοῦ· αἱ δὲ βοτάναι αἱ ἐκτετιλμέναι ἐκ τοῦ ἀμπελῶνος ἀνομίαι εἰσὶ τῶν δούλων τοῦ θεοῦ· τὰ δὲ ἐδέσματα, ἃ ἔπεμψεν αὐτῷ ἐκ τοῦ δείπνου, αἱ ἐντολαί εἰσιν, ἃ ς ἔδωκε τῷ λαῷ αὐτοῦ διὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ· οἱ δὲ φίλοι καὶ συμβουλοι οἱ ἅγιοι ἄγγελοι οἱ πρῶτοι κτισθέντες· ἡ δὲ ἀποδημία τοῦ δεσπότου ὁ χρόνος ὁ περισσεύων εἰς τὴν παρουσίαν αὐτοῦ. 4. λέγω αὐτῷ· Κύριε, μεγάλως καὶ θαυμαστῶς πάντα ἐστὶ καὶ ἐνδόξως πάντα ἔχει. μὴ οὖν, φημί, ἐγὼ ἠδυνάμην ταῦτα νοῆσαι; οὐδὲ ἕτερος τῶν ἀνθρώπων, κἂν λίαν συνετὸς ᾖ τις, οὐ δύναται νοῆσαι αὐτά. ἔτι, φημί, κύριε, δήλωσόν μοι, ὃ μέλλω σε ἐπερωτᾶν. 5. Λέγε, φησίν, εἴ τι βούλει. Διατί, φημί, κύριε, ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ εἰς δούλου τρόπον κεῖται ἐν τῇ παραβολῇ;
VI
1. Ἄκουε. φησίν· εἰς δούλου τρόπον οὐ κεῖται ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ, ἀλλ’ εἰς ἐξουσίαν μεγάλην κεῖται καὶ κυριότητα. Πῶς, φημί, κύριε, οὐ νοῶ. 2. Ὅτι, φησίν, ὁ θεὸς τὸν ἀμπελῶνα ἐφύτευσε, τοῦτ’ ἔστι τὸν λαὸν ἔκτισε καὶ παρέδωκε τῷ υἱῷ αὐτοῦ· καὶ ὁ υἱὸς κατέστησε τοὺς ἀγγέλους ἐπ’ αὐτοὺς τοῦ συντητεῖν αὐτούς· καὶ αὐτὸς τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν ἐκαθάρισε πολλὰ κοπιάσας καὶ πολλοὺς κόπους ἠντληκώς· οὐδεὶς γὰρ ἀμπελὼν δύναται σκαφῆναι ἄτερ κόπου ἢ μόχθου. 3. αὐτὸς οὖν καθαρίσας τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς τρίβους τῆς ζωῆς, δοὺς αὐτοῖς τὸν νόμον, ὃν ἔλαβε παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. 4. ὅτι δὲ ὁ κύριος σύμβουλον ἔλαβε τὸν νόμον, ὃν ἔλαβε τὸν υἱὸν αὐτοῦ καὶ τοὺς ἐνδόξους ἀγγέλους περὶ τῆς κληρονομίας τοῦ δούλου, ἄκουε· 5. τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον τὸ προόν, τὸ κτίσαν πᾶσαν τὴν κτίσιν, κατῴκησε τὸ πνεῦμα τὸ ἅτιον, ἐδούλευσε τῷ πνεύματι καλῶς ἐν σεμνότητι καὶ ἁγνείᾳ πορευθεῖσα, μηδὲν ὅλως μιάνασα τὸ πνεῦμα. 6. πολιτευσαμένην οὖν αὐτὴν καλῶς καὶ ἁγνῶς καὶ συγκοπιάσασαν τῷ πνεύματι καὶ ἁγνῶς καὶ συγκοπιάσασαν τῷ πνεύματι καὶ συνεργήσασαν ἐν παντὶ πράγματι, ἰσχυρῶς καὶ ἀνδρείως ἀναστραφεῖσαν, μετὰ τοῦ πνεύματος τοῦ ἁγίου εἵλατο κοινωνόν· ἤρεσε γὰρ ἡ πορεία τῆς σαρκὸς ταύτης, ὅτι οὐκ ἐμιάνθη ἐπὶ τῆς γῆς ἔχουσα τὸ ἅγιον. 7. σύμβουλον οὖν ἔλαβε τὸν υἱὸν καὶ τοὺς ἀγγέλους τοὺς ἐνδόξους, ἵνα καὶ ἡ σὰρξ αὕτη, δουλεύσασα τῷ πνεύματι ἀμέμπτως, σχῇ τόπον τινὰ κατασκηνώσεως καὶ μὴ δόξῃ τὸν μισθὸν τῆς δουλείας αὐτῆς ἀπολωλεκέναι· πᾶσα γὰρ σὰρξ ἀπολήψεται μισθὸν ἡ εὑρεθεῖςα ἀμίαντος καὶ ἄσπιλος ἐν ᾗ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον κατῴκησεν. 8. ἔχεις καὶ ταύτης τῆς παραβολῆς τὴν ἐπίλυσιν.
VII
1. Ηὐφράνθην, φημί, κύριε, ταύτην τὴν ἐπίλυσιν ἀκούσας. Ἄκουε νῦν, φησί· τὴν σάρκα σου ταύτην φύλασσε καθαρὰν καὶ ἀμίαντον, ἵνα τὸ πνεῦμα τὸ κατοικοῦν ἐν αὐτῇ ματυρήσῃ αὐτῃ καὶ δικαιωθῇ σου ἡ σάρξ. 2. βλέπε, μήποτε ἀναβῇ ἐπὶ τὴν καρδίαν σου τὴν σάρκα σου ταύτην φθαρτὴν εἶναι καὶ παραχρήσῃ αὐτῇ ἐν μιασμῷ τινί. ἐὰν μιάνῃς τὴν σάρκα, οὐ ζήσῃ. 3. Εἰ δέ τις, φημί, κύριε, γέγονεν ἄγνοια προτέρα, πρὶν ἀκουσθῶσι τὰ ῥήματα ταῦτα, πῶς σωθῇ ὁ ἄνθρωπος ὁ μιάνας τὴν σάρκα αὐτοῦ; Περὶ τῶν προτέρων, φησίν, ἀγνοημάτων τῷ θεῷ μόνῳ δυνατὸν ἴασιν δοῦναι, αὐτοῦ γάρ ἐστι πᾶσα ἐξουσία, 4. ἐὰν τὸ λοιπὸν μὴ μιάνῃς σου τὴν σάρκα μηδὲ τὸ πνεῦμα· ἀμφότερα γὰρ κοινά ἐστι καὶ ἄτερ ἀλλήλων μιανθῆναι οὐ δύναται. ἀμφότερα οὖν καθαρὰ φύλασσε, καὶ ζήσῃ τῷ θεῷ.
Παραβολὴ ς’ (VI)
I
1. Καθήμενος ἐν τῷ ὄκῳ μου καί δοξάζων τὸν κύριον περὶ πάντων ὧν ἑ̓ἑωράκειν καὶ συζητῶν περὶ τῶν ἐντολῶν, ὅτι καλαὶ καὶ δυναταὶ καὶ ἱλαραὶ καὶ ἔνδοξοι καὶ κυνάμεναι σῶσαι ψυχὴν ἀνθρώπου, ἔλεγον ἐν ἐμαυτῷ· Μακάριος δ̓́ἔσομαι, ἐὰν ταῖς ἐντολαῖς ταύταις πορευθῶ, καὶ ὃς ἂν ταύταις πορευθῇ, μακάριος ἔσται. 2. ὡς ταῦτα ἐν ἐμαυτῷ ἐλάλουν, βλέπω αὐτὸν ἐξαίφνης παρακαθήμενόν μοι καὶ λέγοντα ταῦτα· Τί διψυχεῖς περὶ τῶν ἐντολῶν ὧν σοι ἐνετειλάμην; καλαί εἰσιν· ὅλως μὴ διψυχήσῃς, ἀλλ’ ἔνυσαι τὴν πίστιν τοῦ κυρίου, καὶ ἐν αὐταῖς πορεύσῃ· ἐγὼ γάρ σε ἐνδυναμώσω ἐν αὐταῖς. 3. αὗται αἱ ἐντολαὶ σύμφοροί εἰσι τοῖς μέλλουσι μεταμοεῖν· ἐὰν γὰρ μὴ πορευθῶσιν ἐν αὐταῖς, εἰς μάτην ἐστὶν ἡ μετάνοια αὐτῶν. 4. οἱ οὖν μετανοοῦντες ἀποβάλλετε τὰς πονηρίας τοῦ αἰῶνος τούτου τὰς ἐκτριβούσας ὑμᾶς· ἐνδυσάμενοι δὲ πᾶσιν ἀρετὴν δικαιοσύνης δυνήσεσθε τηρῆσαι τὰς ἐντολὰς ταύτας καὶ μηκέτι προστιθέναι ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν. πορεύεσθε οὖν ταῖς ἐντολαῖς μου ταύταις, καὶ ζήσεσθε τῷ θεῷ. ταῦτα πάντα παρ’ ἐμοῦ λελάλητ αι ὑμῖν. 5. καὶ μετὰ τὸ ταῦτα λαλῆσαι αὐτὸν μετ’ ἐμοῦ, λέγει μοι· Ἄγωμεν εἰς ἀγρόν καὶ δείξω σοι τοὺς ποιμένας τῶν προβάτων. Ἄγωμεν, φημί, κύριε. καὶ ἤλθομεν εἴς τι πεδίον, καὶ δεικνυμένον σύνθεσιν ἱματίων τῷ χρώματι κροκώδη. 6. ἔβοσκε δὲ πρόβατα πολλὰ λίαν, καὶ τὰ πρόβατα ταῦτα ὡσεὶ τρυφῶντα ἧν καὶ λίαν σπαταλῶντα καὶ αὐτὸς ὁ ποιμὴν πάνυ ἱλαρὸς ἦν ἐπὶ τῷ ποιμνίῳ αὐτοῦ· καὶ αὐτὴ ἡ ἰδέα τοῦ ποιμένος ἱλαρὰ ἧν λίαν, καὶ ἐν τοῖς προβάτοις περιέτρεχε.
II
1. Καὶ λέγει μοι· Βλέπεις τὸν ποιμένα τοῦτον; Βλεπω φημί, κύριε. Οὗτος, φησίν, ἄγγελος τρυφῆς καὶ ἀπάτης ἐστίν. οὗτος ἐκτρίβει τὰς ψυχὰς τῶν δούλων τοῦ θεοῦ καὶ καταστρέφει αὐτοὺς ἀπὸ τῆς ἀληθείας, ἀπατῶν αὐτοὺς ταῖς ἐπιθομίαις ταῖς πονηραῖς, ἐν αἷς ἀπόλλυνται. 2. ἐπιλανθάνονται γὰρ τῶν ἐντολῶν τοῦ θεοῦ τοῦ ζῶντος καὶ πορεύονται ἀπάταις καὶ τρυφαῖς ματαίαις καὶ ἀπόλλυνται ὑπὸ τοῦ ἀγγέλου τούτου, τινὰ μὲν εἰς θάνατον, τινὰ δὲ εἰς καταφθοράν. 3. λέγε αὐτῷ· Κύριε, οὐ γινώσκω ἐγώ, τί ἐστιν εἰς θάνατον καὶ τί εἰς καταφθοράν. Ἄκουε, φησίν· ἃ εἶδες πρόβατα ἱλαρὰ καὶ σκιρτῶνα, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀπεσπασμένοι ἀπὸ τοῦ θεοῦ εἰς τέλος καὶ παραδεδωκότες ἑαυτοὺς ταῖς ἐπιθυμίαις τοῦ αἰῶνος τούτου. ἐν τούτοις οὖν μετάνοια ζωῆς οὐκ ἔστιν, ὅτι προσέθηκαν ταῖς ἁματίαις αὐτῶν καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ θεοῦ ἐβλασφημησαν. τῶν τοιούτων οὖν ὁ θάνατός ἐστιν. 4. ἃ δὲ εἶδες πρόβατα μὴ σκιρτῶντα, ἀλλ’ ἐν τόπῳ ἑνὶ βοσκόμενα, οὗτοί εἰσιν οἱ παραδεδωκότες μὲν ἑαυτοὺς ταῖς τρυφαῖς καὶ ἀπάταις, εἰς δὲ τὸν κύριον οὐδὲν ἐβλασφήμησαν· οὗτοι οὖν κατεφθαρμένοι εἰσὶν ἀπὸ τῆς ἀληθείας. ἐν τούτοις ἐλπίς ἐστι μετανοίας, ἐν ᾗ δύνανται ζῆσαι. ἡ καταφθορὰ οὖν ἐλπίδα ἔχει ἀνανεώσεώς τινος, ὁ δὲ θάνατος ἀπώλειαν ἔχει αἰώνιον. 5. πάλιν προέβην μικρόν, καὶ δεικνύει μοι ποιμένα μέγαν ὡσεὶ ἄγριον τῇ ἰδέᾳ, περικείμενον δέρμα αἴγειον λευκόν, καὶ πήραν τινὰ εἶχεν ἐπὶ τῶ ὤμων καὶ ῥάβδον σκληρὰν λίαν καὶ ὄζους ἔχουσαν καὶ μάστιγα μεγάλην· καὶ τὸ βλέμμα εἶχε περίπικρον, ὥστε φοβηθῆναί με αὐτόν· τοιοῦτον εἶχε τὸ βλέμμα. 6. οὗτος οὖν ὁ ποιμὴν παρελάμβανε τὰ πρόβατα ἀπὸ τοῦ ποιμένος τοῦ νεανίσκου, ἐκεῖνα τὰ σπαταλῶντα καὶ τρυφῶντα, μὴ σκιρτῶντα δέ, καὶ ἔβαλεν αὐτὰ εἴς τινα τόπον κρημνώδη καὶ ἀκανθώδη καὶ τριβολώδη, ὥστε ἀπὸ τῶν ἀκανθῶν καὶ τριβόλων μὴ δύνασθαι ἐκπλέξαι τὰ προβατα, ἀλλ’ ἐμπλέκεσθαι εἰς τὰς ἀκάνθας καὶ τριβόλους. 7. ταῦτα οὖν ἐμπεπλεγμένα ἐβόσκοντο ἐν ταῖς ἀκάνθαις καὶ τριβόλοις καὶ λίαν ἐταλαιπώρουν δαιρόμενα ὑπ’ αὐτοῦ· καὶ ὧδε κἀκεῖσε περιήλαυνεν αὐτὰ καὶ ἀνάπαυσιν αὐτοῖς οὐκ ἐδίδου, καὶ ὅλως οὐκ εὐσταθοῦσαν τὰ πρόβατα ἐκεῖνα.
III
1. Βλέων οὖν αὐτὰ οὕτω μαστιγούμενα καὶ ταλαιπωρούμενα ἐλυπούμην ἐπ’ αὐτοῖς, ὅτι οὕτως ἐβασανίζοντο καὶ ἀνοχὴν ὅλως οὐκ εἶχον. 2. λέγω τῷ ποιμένι τῷ μετ’ ἐμοῦ λαλοῦντι· Κύριε, τίς ἐστιν οὗτος ὁ ποιμὴν ὁ οὕτως ἄσπλαγχνος καὶ πικρὸς καὶ ὅλως μή σπλαγχνιζόμενος ἐπὶ τὰ πρόβατα ταῦτα; Οὗτος, φησίν, ἐστὶν ὁ ἄγγελος τῆς τιμωρίας· ἐκ δὲ τῶν ἀγγέλων τῶν δικααίων ἐστί, κείμενος δὲ ἐπὶ τῆς τιμωρίας. 3. παραλαμβάνει οὖν τοὺς ἀποπλανωμένους ἀπὸ τοῦ θεοῦ καὶ πορευθέντας ταῖς ἐπιθυμίαις τιμωρίαις. 4. Ἤθελον, φημί, κύριε, γνῶναι τὰς ποικίλας ταύτας τιμωρίας, ποταπαί εἰσιν. Ἄκουε, φησί, τὰς ποικίλας βασάνους καὶ τιμωρίας. βιωτικαί εἰσιν αἱ βάσανοι· τιμωροῦνται γὰρ οἱ μὲν ζημίαις, οἱ δὲ πάσῃ ἀκαταστασίᾳ, οἱ δὲ ὑβριζόμενοι ὑπὸ ἀναξίων καὶ ἑτέραις πολλαῖς πράξεσι πάσχοντες. 5. πολλοὶ γὰρ ἀκαταστατοῦντες ταῖς βουλαῖς αὐτῶν ἐπιβάλλονται πολλά, καὶ οὐδὲν αὐτοῖς ὅλως προχωρεῖ. καὶ λέγουσιν ἑαυτοὺς μὴ εὐοδοῦσθαι ἐν ταῖς πράξεσιν αὐτῶν ἐπὶ τὴν καρδίαν, ὅτι ἔπραξαν πονηρὰ ἔργα, ἀλλ’ αἰτῶνται τὸν κυπριον. 6. ὅταν οὖν θλιβῶσι πάσῃ θλίψει, τότε ἐμοὶ παραδίδονται εἰς ἀγαθὴν παιδείαν καὶ ἰσχυροποιοῦνται ἐν τῇ πίστει τοῦ κυρίου καὶ τὰς λοιπὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτῶν δουλεύουσι τῷ κυρίῳ ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ· ἐὰν δὲ μετανοήσωσι, τότε ἀναβαίνει ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτῶν τὰ ἔργα ἃ ἔπραξαν πονηρά, καὶ τότε δοξάζουσι τὸν θεόν, λέγοντες, ὅτι δίκαιος κριτής ἐστι καὶ δικαίως ἔπαθον ἕκαστος κατὰ τὰς πράξεις αὐτοῦ· δουλεύουσι δὲ λοιπὸν τῷ κυρίῳ ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ αὐτῶν καὶ εὐοδοῦνται ἐν πάσῃ πράξει αὐτῶν, λαμβάνοντες παρὰ τοῦ κυρίου πάντα, ὅσα ἂν αἰτῶνται· καὶ τότε δοξάζουσι τὸν κύριον, ὅτι ἐμοὶ παρεδόθησαν, καὶ οὐκέτι οὐδὲν πάσχουσι τῶν πονηρῶν.
IV
1. Λέγω αὐτῷ· Κύριε, ἔτι μοι τοῦτο δήλωσον. Τί, φησίν, ἐπιζητεῖς; Εἰ ἄρα φημί, κύριε, τὸν αὐτὸν χρόνον βασανίζονται οἱ τρυφῶντες καὶ ἀπατώμενοι, ὅσον τρυφῶσι καὶ ἀπατῶνται; λέγει μοι· Τὸν αὐτὸν χρόνον βασανίζονται. 2. Ἐλάχιστον, φημί, κύριε, βασανίζονται· ἔδει γὰρ τοὺς οὕτω τρυφῶντας καὶ ἐπιλανθανομένους τοῦ θεοῦ ἑπταπλασίως βασανίζεσθαι. 3. λέγει μοι· Ἄφρων εἶ καὶ οὐ νοεῖς τῆς βασάνου τὴν δύναμιν. Εἰ γὰρ ἐνόουν φημί, κύριε, οὐκ ἂν ἐπηρώτῳν ἵνα μοι δηλώσῃς. Ἄκουε, φησίν, ἀμφοτέρων τὴν δύναμιν. 4. τῆς τρυφῆς καὶ ἀπάτης ὁ χρόνος ὥρα ἐστὶ μία· τῆς δὲ βασάνου ἡ ὥρα τριάκοντα ἡμερῶν δύναμιν ἔχει. ἐὰν οὖν μίαν ἡμέραν τρυφήσῃ τις καὶ ἀπατηθῇ, μίαν δὲ ἡμέραν βασανισθῇ, ὅλον ἐνιαυτὸν ἰσχύει ἡ ἡμερα τῆς βασάνου. ὅσας οὖν ἡμέρας τρυφήσῃ τις, τοσούτους ἐνιαυτοὺς βασανίζεται. βλέπεις οὖν, φησίν, ὅτι τῆς τρυφῆς καὶ ἀπάτης ὁ χρόνος ἐλάχιστός ἐστι, τῆς τιμωρίας καὶ βασάνου πολύς.
V
1. Ἔτι, φημί, κύριε, οὐ νενόηκα ὅλως περὶ τοῦ χρόνου τῆς ἀπάτης καὶ τρυφῆς καὶ βασάνου· τηλαυγέστερόν μοι δήλωσον. 2. ἀποκριθείς μοι λέγει· Ἡ ἀφρονσύνη σου παράμονός ἐστι, καὶ οὐ θέλεις σου τὴν καρδίαν καθαρίσαι καὶ δουλεύειν τῷ θεῷ. βλέπε, φησί, μήποτε ὁ χρόνος πληρωθῇ καὶ σὺ ἄφρων εὑρεθῇς. ἄκουε οὖν, φησί, καθὼς βούλει, ἵινα νοήσῃς αὐτά. 3. ὁ τρυφῶν καὶ ἀπατώμενος μίαν ἡμέραν καὶ πράσσων, ἃ βούλεται, πολλὴν ἀφρονσύνην ἐνδέδυται καὶ οὐ νοεῖ τὴν πρᾶξιν, ἣν ποιεῖ· εἰς τὴν αὔριον ἐπιλανθάνεται γάρ, τί πρὸ μιᾶς ἔπραξεν· ἡ γὰρ τρυφὴ καὶ ἀπάτη μνήμας οὐκ ἔχει διὰ τὴν ἀφροσύνην, ἣν ἐνδέδυται, ἡ δὲ τιμωρία καὶ ἡ βάσανος ὅταν κολληθῇ τῷ ἀνθρώπῳ μίαν ἡμέραν μέχρις ἐνιαυτοῦ τιμωρεῖται καὶ βασανίζεται· μνήμας γὰρ μεγάλας ἔχει ἡ τιμωρία καὶ ἡ βάσανος. 4. βασανιζόμενος οὖν καὶ τιμωρούμενος ὅλον τὸν ἐνιαυτόν, μνημονεύει τότε τῆς τρυφῆς καὶ ἀπάτης καὶ γινώσκει, ὅτι δι’ αὐτὰ πάσχει τὰ πονηρά. ´πᾶς οὖν ἄνθρωπος ὁ τρυφῶν καὶ ἀπατώμενος οὕτω βασανίζεται, ὅτι ἔχοντες ζωὴν εἰς θάνατον ἑαυτοὺς παραδεδώκασι. 5. Ποῖαι, φημί, κύριε, τρυφαί εἰσι βλαβεραί; Πᾶσα, φησί, πρᾶξις τρυφή ἐστι τῷ ἀνθρώπῳ, ὃ ἐὰν ἡδέως ποιῇ· καὶ γὰρ ὁ ὀξύχολος τῷ ἑαυτοῦ πάθει τὸ ἱκανὸν ποιῶν τρυφᾷ· καὶ ὁ μοιχὸς καὶ ὁ μέθυσος καὶ ὁ κατάλαλος καὶ ὁ ψεύστης καὶ ὁ πλεονέκτης καὶ ὁ ἀποστερητὴς και ὁ τούτοις τὰ ὅμοια ποιῶν τῇ ἰδίᾳ νόσῳ τὸ ἱκανὸν ποιεῖ· τρυφᾷ οὖν ἐπὶ τῇ πράξει αὐτοῦ. 6. αὗται πᾶσαι αἱ τρυφαὶ βλαβεραί εἰσι τοῖς δούλοις τοῦ θεοῦ. διὰ ταύτας οὖν τὰς ἀπάτας πάσχουσιν οἱ τιμωρούμενοι καὶ βασανιζόμενοι. 7. εἰσὶν δὲ καὶ τρυφαὶ σώζουσαι τοὺς ἀνθρώπους· πολλοὶ γὰρ ἀγαθὸν ἐργαζόμενοι τρυφῶσι τῇ ἑαυτῶν ἡδονῇ φερόμενοι. αὕτη οὖν ἡ τρυφὴ σύμφορός ἐστι τοῖς δούλοις τοῦ θεοῦ καὶ ζωὴν περιποιεῖται τῷ ἀνθρώπῳ τῷ τοιούτῳ· αἱ δὲ βλαβεραὶ τρυφαὶ αἱ προειρημέναι βασάνους καὶ τιμωρίας αὐτοῖς περιποιοῦνται· ἐὰν δὲ ἐπιμένωσι καὶ μὴ μετανοήσωσι, θάνατον ἑαυτοῖς περιποιοῦνται.
Παραβολὴ ζ’ (VII)
1. Μετὰ ἡμέρας ὀλίγας εἰδον αὐτὸν εἰς τὸ πεδίον τὸ αὐτό, ὅπου καὶ τοὺ ποιμένας ἐωράκειν, καὶ λέγει μοι· Τί ἐπιζητεῖς; Πάρειμι, μημί, κύριε, ἵνα τὸν ποιμένα τὸν τιμωρητὴν κελεύσῃς ἐκ τοῦ οἴκου μου ἐξελθεῖν, ὅτι λίαν με θλίβει. Δεῖ σε, φησί, θλιβῆναι· οὕτω γάρ, φησί, προσέταξεν ὁ ἔνδοξος ἄγγελος τὰ περὶ σοῦ· θέλει γάρ σε πειρασθῆναι. Τί γάρ, φημί, κύριε, ἐποίησα οὕτω πονηρόν, ἵνα τῷ ἀγγέλῳ τούτῳ παραδοθῶ; 2. Ἄκουε, φησίν· αἱ μὲν ἁμαρτίαι σου πολλαί, ἀλλ’ οὐ τοσαῦται, ὥστε τῷ ἀγγέλῳ τούτῳ παραδοθῆναι· ἀλλ’ ὁ οἶκός σου μεγάλας ἀνομίας καὶ ἁμαρτίας εἰργάσατο, καὶ παρεπικράνθη ὁ ἔνδοξος ἄγγελος ἐπὶ τοῖς ἔργοις αὐτῶν καὶ διὰ τοῦτο ἐκέλευσέ σε χρόνον τινὰ θλιβῆναι, ἵνα κἀκεῖνοι μετανοήσωσι καὶ καθαρίσωσιν ἑαυτοὺς ἀπὸ´πάσης ἐπιθυμίας τοῦ αἰῶνος τούτου. ὅταν οὖν μετανοήσωσι καὶ καθαρισθῶσι, τότε ἀποστήσεται ἀπὸ σοῦ ὁ ἄγγελος τῆς τιμωρίας. 3. λέγω αὐτῷ· Κύριε, εἰ ἐκεῖνοι τοιαῦτα εἰργάσαντο, ἵνα παραπικρανθῇ ὁ ἔνδοξος ἄγγελος, τί ἐγὼ ἐποίησα; Ἄλλως, φησίν, οὐ δύνανται ἐκεῖνοι θλιβῆναι, ἐὰν μὴ σὺ ἡ κεφαλὴ τοῦ οἴκου θλιβῇς· σοῦ γὰρ θλιβομένου ἐξ ἀνάγκης κἀκεῖνοι θλιβήσονται, εὐσταθοῦντος δὲ σοῦ οὐδεμίαν δύνανται θλῖψιν ἔχειν. 4. Ἀλλ’ ἰδού, φημί, κύριε, μετανενοήκασιν ἐξ ὅλης καρδίας αὐτῶν. Οἶδα, φησί, κἀγώ, ὅτι μετανενοήκασιν ἐξ ὅλης καρδίας αὐτῶν· τῶν οὖν μετανοούντων εὐθὺς δοκεῖς τὰς ἁμαρτίας ἀφίεσθαι; οὐ παντελῶς· ἀλλὰ δεῖ τὸν μετανοοῦντα βασανίσαι τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν καὶ ταπεινοφρονῆσαι ἐν πάσῃ πράξει αὐτοῦ ἰσχυρῶς καὶ θλιβῆναι ἐν πάσαις θλίψεσι ποικίλαις· καὶ ἐὰν ὑπενέγκῃ τὰς θλίψεις τὰς ἐπερχομένας αὐτῷ, πάντως σπλαγχνισθήσεται ὁ τὰ πάντα κτίσας καὶ ἐνδυναμώσας καὶ ἴασίν τινα δώσει αὐτῷ· 5. καὶ τοῦτο πάντως, ἐὰν ἴδῃ τὴν καρδίαν τοῦ μετανοοῦντος καθαρὰν ἀπὸ παντὸς πονηροῦ πράγματος. σοὶ δὲ συμφέρον ἐστὶ καὶ τῷ οἴκῳ σου νῦν θλιβῆναι. τί δέ σοι πολλὰ λέγω; θλιβῆναί σε δεῖ, καθὼς προσέταξεν ὁ ἄγγελος κυρίου ἐκεῖνος, ὁ παραδιδούς σε ἐμοί· καὶ τοῦτο εὐχαρίστει τῷ κυρίῳ, ὅτι ἄξιόν σε ἡγήσατο τοῦ προδηλῶσαί σοι τὴν θλῖψιν, ἵνα προγνοὺς αὐτὴν ὑπενέγκῃς ἰσχυρῶς. 6. λέγω αὐτῷ· Κύριε, σὺ μετ’ ἐμοῦ γίνου, καὶ δυνήσομαι πᾶσαν θλῖψιν ὐπενεγκεῖν. Ἐγώ, φησίν, ἔσομαι μετὰ σοῦ· ἐρωτήσω δέ καὶ τὸν ἄγγελον τὸν τιμωρητήν, ἵινα σε ἐλαφροτέρως θλίψῃ· ἀλλ’ ὀλίγον χρόνον θλιβήσῃ καὶ´πάλιν ἀποκατασταθήσῃ εἰς τὸν οἶκόν σου. μόνον παράμεινον ταπεινοφρονῶν καὶ λειτουργῶν τῷ κυρίῳ ἐν πάσῃ καθαρᾷ καρδίᾳ, καὶ τὰ τέκνα σου καὶ ὁ οἶκός σου, καὶ πορεύου ἐν ταῖς ἐντολαῖς μου αἷς σοι ἐντέλλομαι, καὶ δυνήσεταί σου ἡ μετάνοια ἰσχυρὰ καὶ καθαρὰ εἶναι· 7. καὶ ἐὰν ταύτας φυλάξῃς μετὰ τοῦ οἴκου σου, ἀποστήσεται πᾶσα θλῖψις ἀπὸ σοῦ· καὶ ἀπὸ πάτων δέ, φησίν, ἀποστήσεται θλῖψις. ὅσοι ἐὰν ἐν ταῖς ἐντολαῖς μου ταύταις πορευθῶσιν.
Παραβολὴ η’ (VIII)
I
1. Ἔδειξέ μοι ἰτέαν μεγάλην, σκεπάζουσαν πεδία καὶ ὄρη, καὶ ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς ἰτέας πάντες ἐληλύθασιν οἱ κεκλημένοι ἐν ὀνόματι κυρίου. 2. εἱστήκει δὲ ἄγγελος κυρίου ἔνδοξος λίαν ὑψηλὸς παρὰ τὴν ἰτέαν, δρέπανον ἔχων μέγα, καὶ ἔκοπτε κλάδους ἀπὸ τῆς ἰτέας, καὶ ἐπεδίδου τῷ λαῷ τῷ σκεπαζομένῳ ὑπὸ τῆς ἰτέας· μικρὰ δὲ ῥαβδία ἐπεδίδου αὐτοῖς, ὡσεὶ πηχυαῖα. 3. μετὰ τὸ πάντας λαβεῖν τὰ ῥαβδία ἔθηκε τὸ δρέπανον ὁ ἄγγελος, καὶ τὸ δένδρον ἐκεῖνο ὑγιὲς ἦν, οἷον καὶ ἑωράκειν αὐτό. 4. ἐθαύμαζον δὲ ἐγὼ ἐν ἐμαυτῷ λέγων· Πῶς τοσούτων κλάδων κεκομμένων τὸ δένδρον τοῦτο ὑγιὲς ἔμεινε τοσούτων κλάδων κοπέντων· ἐὰν δέ, φησί, πάντα ἴδῃς, σοι δηλωθήσεται τὸ τί ἐστιν. 5. ὁ ἄγγελος ὁ ἐπιδεδωκὼς τῷ λαῷ τὰς ῥάβδους πάλιν ἀπῄτει αὐτούς· καὶ καθὼς ἔλαβον, οὕτω καὶ ἐκαλοῦντο πρὸς αὐτόν, καὶ εἷς ἕκαστος αὐτῶν ἀπεδίδου τὰς ῥάβδους ξηρὰς καὶ βεβρωμένας ὡς ὑπὸ σητός· ἐκέλευσεν ὁ ἄγγελος τοὺς τὰς τοιαύτας ῥάβδους ἐπιδεδωκότας χωρὶς ἱστάνεσθαι. 7. ἕτεροι δὲ ἐπεδίδοσαν ξηράς, ἀλλ’ οὐκ ἦσαν βεβρωμέναι ὑπὸ σητός· καὶ τούτους ἐκέλευσε χωρὶς ἱστάνεσθαι. 8. ἕτεροι δὲ ἐπεδίδουν ἡμιξήρους· καὶ οὗτοι χωρὶς ἱστάνοντο. 9. ἕτεροι δὲ ἐπεδίδουν τὰς ῥάβδους αὐτῶν ἡμιξήρους καὶ σχισμὰς ἐχούσας· καὶ οὗτοι χωρὶς ἵσταντο. 10. ἕτεροι δὲ ἐπεδίδουν τὰς ῥάβδους αὐτῶν χλωρὰς καὶ σχισμὰς ἐχούσας· καὶ οὗτοι χωρὶς ἱστάνοντο. 11. ἕτεροι δὲ ἐπεδίδουν τὰς ῥάβδους τὸ ἥμισυ ξηρὸν καὶ τὸ ἥμισυ μέρος χλωρόν καὶ οὗτοι χωρὶς ἱστάνοντο. 12. ἕτεροι δὲ προσέφερον τὰς ῥάβδους αὐτῶν τὰ δύο μέρη τῆς ῥάβδου χλωρά, τὸ δὲ τρίτον ξηρόν· καὶ οὗτοι χωρὶς ἱστάνοντο. 13. ἕτεροι δὲ ἐπεδίδουν τὰ δύο μέρη ξηρά, τὸ δὲ τρίτον χλωρόν· καὶ οὗτοι χωρὶς ἱστάνοντο. 14. ἕτεροι δὲ ἐπεδίδουν τὰς ῥάβδους αὐτῶν παρὰ μικρὸν ὅλας χλωράς, ἐλάχιστον δὲ τῶν ῥάβδων αὐτῶν ξηρὸν ἦν, αὐτὸ τὸ ἄκρον· σχισμὰς δὲ εἶχον ἐν αὐταῖς· καὶ οὗτοι χωρὶς ἱστάνοντο. 15. ἑτέρων δὲ ἦν ἐλάχοντο χλωρόν, τὰ δὲ λοιπὰ τῶν ῥάβδων ξηρά· καὶ οὗτοι χωρὶς ἱστάνοντο. 16. ἕτεροι δὲ ἤρχοντο τὰς ῥάβδους χλωρὰς φέροντες ὡς ἔλαβον παρὰ τοῦ ἀγγέλου· τὸ δὲ πλεῖον μέρος τοῦ ὄχλου τοιαύτας ῥάβδους ἐπεδίδουν. ὁ δὲ ἄγγελος ἐπὶ τούτοις ἐχάρη λίαν· καὶ οὗτοι χωρὶς ἱστάνοντο. 17. ἕτεροι δὲ ἐπεδίδουν τὰς ῥάβδους αὐτῶν χλωρὰς καὶ παραφυάδας ἐχούσας· καὶ οὗτοι χωρὶς ἵσταντο· καὶ ἐπὶ τούτοις ὁ ἀγγελος λίαν ἐχάρη. 18. ἕτεροι δὲ ἐπεδίδουν τὰς ῥάβδους αὐτῶν χλωρὰς καὶ παραφυάδας ἐχούσας· αἱ δὲ παραφυάδες αὐτῶν ὡσεὶ καρπόν τινα εἶχον· καὶ λίαν ἱλαροὶ ἦσαν οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, ὧν αἱ ῥάβδοι τοιαῦται εὑρέθησαν. καὶ ὁ ἄγγελος ἐπὶ τούτοις ἠγαλλιᾶτο, καὶ ὁ ποιμὴν λίαν ἱλαρὸς ἦν ἐπὶ τούτοις.
II
1. Ἐκέλευσε δὲ ὁ ἄγγελος κυρίου στεφάνου ἐνεχθῆναι. καὶ ἐνέχθησαν στέφανοι ὡσει ἐκ φοινίκων γεγονότες, καὶ ἐσεφάνωσε τοὺς ἄνδρας τους ἐπιδεδωκότας τὰ ῥάβδους τὰς ἐχούσας τὰς παραφυάδας καὶ καρπόν τινα καὶ ἀπέλυσεν αὐτοὺς εἶς τὸν πύργον. 2. καὶ τοὺς ἄλλους δὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν πύργον, τοὺς τὰς ῥάβδοὺς τὰς χλωρὰς ἐπιδεδωκότας καὶ παραφυάδας ἐχούσας, καρπὸν δὲ μὴ ἐχούσας τὰς παραφυάδας, δοὺς αὐτοῖς σφραγῖδας. 3. ἱματισμὸν δὲ τὸν αὐτὸν πάντες εἶχον λευκὸν ὡσεὶ χιόνα, οἱ πορευόμενοι εἰς τὸν πύργον. 4. καὶ τοὺς τὰς ῥάβδους ἐπιδεδωκότας χλωρὰς ὡς ἔλαβον ἀπέλυσε, δοὺς αὐτοῖς ἱματισμὸν καὶ σφραγῖδας. 5. μετὰ τὸ ταῦτα τελέσαι τὸν ἄγγελον λέγει τῷ ποιμένι· Ἐγὼ ὑπάγω· σὺ δὲ τούτους ἀπολύσεις εἰς τὰ τείχη, καθὼς ἄξιός ἐστί τις κατοικεῖν. κατανόησον δὲ τὰς ῥάβδους αὐτῶν ἐπιμελῶς καὶ οὕτως ἀπόλυσον· ἐπιμελῶς δὲ κατανόησον. βλέπε, μή τίς σε παρέλθῃ, φησίν, ἐὰν δὲ τίς σε παρέλθῃ, ἐγὼ αὐτοὺς ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον δοκιμάσω. ταῦτα εἰπὼν τῷ ποιμένι ἀπῆλθε. 6. καὶ μετὰ τὸ ἀπελθεῖν τὸν ἄγγελον λέγει μοι ὁ ποιμήν· Λάβωμεν πάντων τὰς ῥάβδους καὶ φυτεύσωμεν αὐτάς, εἴ τινες ἐξ αὐτῶν δυνήσονται ζῆσαι. λέγω αὐτῷ· Κύριε τὰ ξηρὰ ταῦτα πῶς δύναται ζῆσαι; 7. ἀποκριθείς μοι λέγει· Τὸ δένδρον τοῦτο ἰτέα ἐστὶ καὶ φιλόζωον τὸ γένος· ἐὰν οὐν φυτευθῶσι καὶ μικρὰν ἰκμάδα λαμβάνωσιν αἱ ῥάβδοι, ζήσονται πολλαὶ ἐξ αὐτῶν· εἶτα δὲ πειράσωμεν καὶ ὕδωρ αὐταῖς παραχέειν. ἐὰν τις αὐτῶν δυνηθῇ ζῆσαι, συγχαρήσομαι αὐταῖς· ἐὰν δὲ μὴ ζήσῃ, οὐχ εὑρεθήσομαι ἐγὼ ἀμέλής. 8. ἐκέλευσε δέ μοι ὁ ποιμὴν καλέσαι, καθώς τις αὐτῶν ἐστάθη. ἦλθον τάγματα τάγματα καὶ ἐπεδίδουν τὰς ῥάβδους τῷ ποιμένι· ἐλάμβανε δὲ ὁ ποιμὴν τὰς ῥάβδους καὶ κατὰ τάγματα ἐφύτευσεν αὐτὰς καὶ μετὰ τὸ φυτεῦσαι ὕδωρ αὐταῖς πολὺ παρέχεεν, ὥστε ἀπὸ τοῦ ὕδατος μὴ φαίνεσθαι τὰς ῥάβδους. 9. καὶ μετὰ τὸ ποτίσαι αὐτὸν τὰς ῥάβδους λέγει μοι· Ἄγωμεν καὶ μετ’ ὀλίγας ἡμέρας ἐπανέλθωμεν καὶ ἐπισκεψώμεθα τὰς ῥάβδους´πάσας· ὁ γὰρ κτίσας τὸ δένδρον τοῦτο θέλει´πάντας ζῆν τοὺς λαβόντας ἐκ τοῦ δένδρου τούτου κλάδους. ἐλπίζω δὲ κἀγώ, ὅτι λαβόντα τὰ ῥαβδία ταῦτα ἰκμάδα καὶ ποτισθέντα ὕδατι ζήσονται τὸ πλεῖστον μέρος αὐτῶν.
III
1. Λέγω αὐτῷ· Κύριε, τὸ δένδρον τοῦτο γνώρισόν μοι τί ἐστιν· ἀποροῦμαι γὰρ περὶ αὐτοῦ, ὅτι τοσούτων κλάδων κοπέντων ὑγιές ἐστι τὸ δένδρον καὶ οὐδὲν φαίνεται κεκομμένον ἀπ’ αὐτοῦ· ἐν τούτῳ οὖν ἀποροῦμαι. 2. Ἄκουε, φησί· τὸ δένδρον τοῦτο τὸ μέγα τὸ σκεπάζον πεδία καὶ ὄρη καὶ πᾶσαν τὴν γῆν νόμος θεοῦ ἐστιν ὁ δοθεὶς εἰς ὅλον τὸν κόσμον· ὁ δὲ νόμος οὗτος υἱὸς θεοῦ ἐστι κηρυχθεὶς εἰς τὰ πέρατα τῆς γῆς· οἱ δὲ ὑπὸ τὴν σκέπην λαοὶ ὄντες οἱ ἀκουσαντες τοῦ κηρύγματος καὶ πιστεύσαντες εἰς αὐτόν· 3. ὁ δὲ ἄγγελος ὁ μέγας καὶ ἔνδοξος Μιχαὴλ ὁ ἔχων τὴν ἐξουσίαν τούτου τοῦ λαοῦ καὶ διακυβερνῶν αὐτούς· οὗτος γάρ ἐστιν ὁ διδοὺς αὐτοῖς τὸν νόμον εἰς τὰς καρδίας τῶν πιστευόντων· ἐπισκέπτεται οὖν αὐτούς, οἷς ἔδωκεν, εἰ ἄρα τετηρήκασιν αὐτόν. 4. βλέπεις δὲ ἑνὸς ἑκαστου τὰς ῥάβδους· αἱ γὰρ ῥάβδοι ὁ νόμος ἐστί. βλέπεις οὖν πολλὰς ῥάβδους ἠχρειωμένας, γνώσῃ δὲ αὐτοὺς πάντας τοὺς μὴ τηρήσαντας τὸν νόμον· καὶ ὄψει ἑνὸς ἑκάστου τὴν κατοικίαν. 5. λέγω αὐτῷ· Κύριε, διατί οὓς μὲν ἀπέλυσεν εἰς τὸν πύργον, οὓς δὲ σοὶ κατέλειψεν; Ὅσοι, φησί, παρέβησαν τὸν νόμον, ὃν ἔλαβον παρ’ αὐτοῦ, εἰς τὴν ἐμὴν ἐξουσίαν κατέλιπεν αὐτοὺς εἰς μετάνοιαν· ὅσοι δὲ ἤδη εὐηρέστησαν τῷ νόμῳ καὶ τετηρήκασιν αὐτόν, ὑπὸ τὴν ἰδίαν ἐξουσίαν ἔχει αὐτούς. 6. Τίνες οὖν, φημί, κύριε, εἰσὶν οἱ ἐστεφανωμένοι καὶ εἰς τὸν πύργον ὑπάγοντες; Ὅσοι, φησίν, ἀντεπάλαισαν τῷ διαβόλῳ καὶ ἐνικησαν αὐτόν, ἐστεφανωμένοι εἰσίν· οὗτοι χλωρὰς τὰς ῥάβδους ἐπιδεδωκότες καὶ παραφυάδας ἐχούσας, καρπὸν δὲ μὴ ἐχουσας οἱ ὑπὲρ τοῦ νόμου θλιβέντες, μὴ παθόντες δὲ μηδὲ ἀρνησάμενοι τὸν νόμον αὐτῶν. 8. οἱ δὲ χλωρὰς ἐπιδεδωκότες, οἵας ἔλαβον, σεμνοὶ καὶ δίκαιοι καὶ λίαν πορευθέντες ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ καὶ τὰς ἐντολὰς κυρίου πεφυλακότες. τὰ δὲ λοιπὰ φνώσῃ, ὅταν κατανοήσω τὰς ῥάβδους ταύτας τὰς πεφυτευμένας καὶ πεποτισμένας.
IV
1. Καὶ μετὰ ἡμέρας ὀλίγας ἤλθομεν εἰς τὸν τόπον, καὶ ἐκάθισεν ὁ ποιμὴν εις τὸν τόπον τοῦ ἀγγέλου, κἀγὼ παρεστάθην αὐτῷ. καὶ λέγει μοι· Περίζωσαι ὠμόλινον καὶ διακόνει μοι. περιεζωσάμην ὠμόλινον ἐκ σάκκου γεγονὸς καθαρόν. 2. ἰδὼν δέ με περιεζωσμένον καὶ ἕτοιμον ὄντα τοῦ διακονεῖν αὐτῷ, Κάλει, φησί, τοὺς ἄνδρας, ὧν εἰσὶν αἱ ῥάβδοι πεφυτευμέναι, κατὰ τὸ τάγμα, ὥς τις ἔδωκε τὰς ῥάβδους. καὶ ἀπῆλθον εἰς τὸ πεδίον καὶ ἐκάλεσα πάντας· καὶ ἔστησαν πάντες τάγματα τάματα. 3. λέγει αὐτοῖς· Ἕκαστος τὰς ἰδίας ῥάβδους ἐκτιλάτω καὶ φερέτω πρός με. 4. πρῶτοι ἐπέδωκαν οἱ τὰς ξηρὰς καὶ κεκομμένας ἐσχηκότες, καὶ ὡς αὗτα εὑρέθησαν ξηραὶ καὶ κεκομμέναι, ἐκέλευσεν αὐτοὺς χωρὶς σταθῆναι. 5. εἶτα ἐπέδωκαν οἱ τὰς ξηρὰς καὶ μὴ κεκομμένας ἔχοντες· τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν ἐπέδωκαν τὰς ῥάβδους χλωράς, τινὲς δὲ ξηρὰς καὶ κεκομμένας ὡς ὑπὸ σητός. τοὺς ἐπιδεδωκότας οὖν χλωρὰς ἐκέλευσε ἐπιδεδωκότας ἐκέλευσε μετὰ τῶν πρώτων σταθῆναι. 6. εἶτα ἐπέδωκαν οἱ τὰς ἡμιξήρους καὶ σχισμὰς· τινὲς δὲ χλωρὰς καὶ παραφυάδας ἐχούσας καὶ εἰς τὰς παραφυάδας καρπούς, οἵους εἶχον εἰς τὸν πύργον πορευθέντες ἐστεφανωμένοι. τινὲς δὲ ἐπέδωκαν ξηρὰς καὶ βεβρωμένας, τινὲς δὲ ξηρὰς καὶ ἀβρώτους, τινὲς δὲ οἷαι ἦσαν ἡμίξηροι καὶ σχισμὰς ἔχουσαι. ἐκέλευσεν αὐτοὺς ἕνα ἕκαστον χωρὶς σταθῆναι, τοὺς μὲν πρὸς τὰ ἴδια τάγματα, τοὺς δὲ χωρίς.
V
1. Εἶτα ἐπεδίδουν οἱ τὰς ῥάβδους χλωρὰς μὲν ἔχονταες, σχισμὰς δὲ ἐχούσας· οὗτοι´πάντες χλωρὰς ἐπέδωκαν καὶ ἔστησαν εἰς τὸ ἴδιον τάγμα. ἐχάρη δὲ ὁ ποιμὴν ἐπὶ τούτοις, ὅτι´πάντες ἠλλοιώθησαν καὶ ἀπέθεντο τὰς σχισμὰς αὐτῶν. 2. ἐπέδωκαν δὲ καὶ οἱ τὸ ἥμισυ χλωρόν, τὸ δὲ ἥμισυ ξηρὸν ἔχοντες· τινῶν οὖν εὑρέθησαν αἱ ξηραὶ καὶ βεβρωμέναι, τινῶν δὲ χλωραὶ καὶ παραφυάδας ἔχουσαι· οὗτοι πάντες ἀπελύθησαν ἕκαστος πρὸς τὸ τάγμα αὐτοῦ. 3. εἶτα ἐπέδωκαν οἱ τὰ δύο μέρη χλωρὰ ἔχοντες, τὸ δὲ τρίτον ξηρόν. πολλοὶ ἐξ αὐτῶν χλωρὰς ἐπέδωκαν, πολλοὶ δὲ ἡμιξήρους, ἕτεροι δὲ ξηρὰς καὶ βεβρωμένας· οὗτοι πάντες ἔστησαν εἰς τὸ ἴδιον τάγμα. 4. εἶτα ἐπέδωκαν οἱ τὰ δύο μέρη ξηρὰ ἔχοντες, τὸ δὲ τρίτον χλωρόν· πολλοὶ ἐξ αὐτῶν ἡμιξήρους ἐπέδωκαν, τινες δὲ ξηρὰς καὶ βεβρωμένας, ἕτεροι δὲ ἡμιξήρους, καὶ σχισμὰς ἐχούσας, ὀλίγοι δὲ χλωράς· οὗτοι πάντες ἔστησαν εἰς τὸ ἴδιον τάγμα. 5. ἐπέδωκαν δὲ οἱ τὰς ῥάβδους αὐτῶν χλωρὰς ἐσχηκότες, ἐλάχιστον δὲ ξηρὸν καὶ σχισμὰς ἐχούσας· ἐκ τούτων τινὲς χλωρὰς ἐπέδωκαν, τινὲς δὲ χλωρὰς καὶ παραφυάδας· ἀπῆλθον καὶ οὗτοι εἰς τὸ τάγμα αὐτῶν. 6. εἶτα ἐπέδωκαν οἱ ἐλάχιστον ἔχοντες χλωρόν, τὰ δὲ λοιπὰ μέρη ξηρά· τούτων αἱ ῥάβδοι εὑρέθησαν τὸ πλεῖστον μέρος χλωραὶ καὶ παραφυάδας ἔχουσαι καὶ καρπὸν ἐν ταῖς παραφυάσι, καὶ ἕτεραι χλωραὶ ὅλαι. ἐπὶ ταύταις ταῖς ῥάβδοις ἐχάρη ὁ ποιμὴν λίαν μεγάλως, ὅτι οὕτως εὑρέθησαν. ἀπῆλθον δὲ οὗτοι ἕκαστος εἰς τὸ ἴδιον τάγμα.
VI
1. Μετὰ τὸ πάντων κατανοῆσαι τὰς ῥάβδους τὸν ποιμένα λέγει μοι· Εἶπόν σοι, ὅτι τὸ δένδρον μετενόησαν καὶ ἐσώθησαν; βλέπεις, φησί, πόσοι μετενόησαν και ἐσώθησαν; Βλεπω, φημί, κύριε. Ἵνα ἴδῃς, φησί, τὴν πολυευσπλαγχνίαν τοῦ κυρίου, ὅτι μεγάλη καὶ ἔνδοξός ἐστι, καὶ ἔδωκε πνεῦμα τοῖς ἀξίοις οὖσι μετανοίας. 2. Διατί οὖν, φημί, κύριε, πάντες οὐ μετενόησαν; Ὧν εἶδε, φησί, τὴν καρδίαν μέλλουσαν καθαρὰν γενέσθαι καὶ δουλεύειν αὐτῷ ἐξ ὅλης καρδίας, τούτοις ἔδωκε τὴν μετάνοιαν· ὧν δὲ εἶδε τὴν δολιότητα καὶ πονηρίαν, μελλόντων ἐν ὑποκρίσει μετανοεῖν, ἐκείνοις οὐκ ἔδωκε μετάνοιαν, μήποτε πάλιν βεβηλώσι τὸ ὄνομα αὐτου. 3. λέγω αὐτῷ· Κύριε, νῦν οὖν μοι δήλωσον τοὺς τὰς ῥάβδους ἐπιδεδωκότας, ποταπός τις αὐτῶν ἐστί, καὶ τὴν τούτων κατοικίαν, ἵνα ἀκούσαντες οἱ πιστεύσαντες καὶ εἰληφότες τὴν σφραγῖδα καὶ τεθλακότες καὶ εἰληφότες ὑγιῆ, ἐπιγνόντες τὰ ἑαυτῶν ἔργα μενανοήσωσι, λαβόντες ὑπὸ σοῦ σφραγῖδα, καὶ δοξάσωσι τὸν κύριον, ὅτι ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἀπέστειλέ σε τοῦ ἀνακαινίσαι τὰ πνεύματα αὐτῶν. 4. Ἄκουε, φησίν· ὧν αἱ ῥάβδοι ξηραὶ καὶ βεβρωμέναι ὑπὸ σητὸς εὑρέθησαν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀποστάται καὶ προδόται τῆς ἐκκλησίας καὶ βλασφημήσαντες ἐν ταῖς ἁμαρτίαις αὐτῶν τὸν κύριον, ἔτι δὲ καὶ ἐπαισχυνθεντες τὸ ὄνομα κυρίου τὸ ἐπικληθὲν ἐπ’ αὐτούς. οὗτοι οὖν εἰς τέλος ἀπώλοντο τῷ θεῷ. βλέπεις δέ, ὅτι οὐδὲ εἷς αὐτῶν μετενόησε, καίπερ ἀκούσαντες τὰ ῥήματα, ἃ ἐλάλησας αὐτοῖς, ἃ σοι ἐνετειλάμην· ἀπὸ τῶν τοιούτων ἡ ζωὴ ἀπέστη. 5. οἱ δὲ τὰς ξηρὰς καὶ ἀσήπτους ἐπιδεδωκότες, καὶ οὗτοι ἐγγὺς αὐτῶν· ἦσαν γὰρ ὑποκριταὶ καὶ διδαχὰς ξένας εἰσφέροντες καὶ ἐκστρέφοντες τοὺς δούλους τοῦ θεοῦ, μάλιστα δὲ τοὺς ἡμαρτηκότας, μὴ ἀφιέντες μετανοεῖν αὐτούς. οὗτοι οὖν ἔχουσιν ἐλπίδα τοῦ μετανοῆσαι. 6. βλέπεις δὲ πολλοὺς ἐξ αὐτῶν καὶ μετανενοηκότας, ἀφ’ ἧς ἐλάλησα αὐτοῖς τὰς ἐντολάς μου· καὶ ἔτι μετανοήσουσιν. ὅσοι δὲ οὐ μετανοήσουσιν, ἀπώλεσαν τὴν ζωὴν αὐτῶν. ὅσοι δὲ μετενόησαν ἐξ αὐτῶν, ἀγαθοὶ ἐγένοντο, καὶ ἐγένετο ἡ κατοικία αὐτῶν εἰς τὰ τείχη τὰ πρῶτα· τινὲς δὲ καὶ εἰς τὸν πύργον ἀνέβησαν. βλέπεις οὖν, φησίν, ὅτι ἡ μετάνοια τῶν ἁμαρτιῶν ζωὴν ἔχει, τὸ δὲ μὴ μετανοῆσαι θάνατον.
VII
1. Ὅσοι δὲ ἡμιξήρους ἐπέδωκαν καὶ ἐν αὐταῖς σχισμὰς εἶχον, ἄκουε καὶ περὶ αὐτῶν. ὅσων ἦσαν αἱ ῥάβδοι ἡμίξηροι, δίψυχοί εἰσιν· οὔτε γὰρ ζῶσιν οὔτε τεθνήκασιν. 2. οἱ δὲ ἡμιξήρους ἔχοντες καὶ ἐν αὐταῖς σχισμάς, οὗτοι καὶ δίψυχοι καὶ κατάλαλοί εἰσι καὶ μηδέποτε εἰρηνεύοντες εἰς ἑαυτούς, ἀλλὰ διχοστατοῦντες πάντοτε. ἀλλὰ καὶ τούτοις, φησίν, ἐπίκειται μετάνοια. βλέπεις, φησί, τινὰς ἐξ αὐτῶν μετανενοηκότες καὶ ἔτι, φησίν ἐξ αὐτῶν μετανενήκασι, τὴν κατοικίαν εἰς τὸν πύργον ἔξουσιν· ὅσοι δὲ ἐξ αὐτῶν βραδύτερον μετανενοήκασιν, ἀλλ’ ἐμμένουσι ταῖς πράξεσιν αὐτῶν, θανάτῳ ἀποθανοῦνται. 4. οἱ δὲ χλωρὰς ἐπιδεδωκότες τὰς ῥάβδους αὐτῶν καὶ σχισμὰς ἐχούσας, πάντοτε οὗτοι πιστοὶ καὶ ἀγαθοὶ ἐγένοντο, ἔχοντες δὲ ζῆλόν τινα ἐν ἀλλήλοις περὶ πρωτείων καὶ περὶ δόξης τινός· ἀλλὰ´πάντες οὗτοι μωροί εἰσιν, ἐν ἀλλήλοις ἔχοντες ζῆλον περὶ πρωτείων. 5. ἀλλὰ καὶ οὗτοι ἀδούσαντες τῶν ἐντολῶν μου, ἀγαθοὶ ὄντες, ἐκαθάρισαν ἑαυτοὺς καὶ μετενόησαν ταχύ. ἐγένετο οὖν ἡ κατοίκησις αὐτῶν εἰς τὸν πύργον· ἐὰν δέ τις πάλιν ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν διχοστασίαν, ἐκβληθήσεται ἀπό τοῦ πύργου καὶ ἀπολέσει τὴν ζωὴν αὐτοῦ. 6. ἡ ζωὴ πάντων ἐστὶ τῶν τὰς ἐντολὰς τοῦ κυρίου φυλασσόντων· ἐν ταῖς ἐντολαῖς δὲ περὶ πρωτείων ἢ περὶ ταπεινοφρονήσεως ἀνδρός. ἐν τοῖς τοιούτοις οὖν ἡ ζωὴ τοῦ κυρίου ἐν τοῖς διχοστάταις δὲ καὶ παρανόμοις θάνατος.
VIII
1. Οἱ δὲ ἐπιδεδωκότες τὰς ῥάβδους ἥμισυ μὲν χλωράς, ἥμισυ δὲ ξηράς, οὗτοί εἰσιν οἱ ἐν ταῖς πραγματείαις ἐμπεφυρμένοι καὶ μὴ κολλώμενοι τοῖς ἁγίοις· διὰ τοῦτο τὸ ἥμισυ αὐτῶν ζῇ, τὸ δὲ ἥμισυ νεκρόν ἐστι. 2. πολλοὶ οὖν ἀκούσαντές μου τῶν ἐντολῶν μετενόησαν. ὅσοι γοῦν μετενοησαν, ἡ κατοικία αὐτῶν εἰς τέλος ἀπέστησαν. οὗτοι οὖν μετάνοιαν οὐκ ἔχουσιν· διὰ γὰρ τὰς πραγματείας αὐτῶν ἐβλασφήμησαν τὸν κύριον καὶ ἀπηρνήσαντο. ἀπώλεσαν οὖν τὴν ζωὴν αὐτῶν διὰ τὴν πονηρίαν, ἣν ἔπραξαν. 3. πολλοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν ἐδιψύχησαν. οὗτοι ἔτι ἔχουσι μετάνοιαν, ἐὰν ταχὺ μετανοήσωσι, καὶ ἔσται αὐτῶν ἡ κατοικία εἰς τὸν πύγον· ἐὰν δὲ βραδύτερον μετανοήσωσι, κατοικήσουσιν εἰς τὰ τείχη· ἐὰν δὲ μὴ μετανοήσωσι, καὶ αὐτοὶ ἀπώλεσαν τὴν ζωὴν αὐτῶν. 4. οἱ δὲ τὰ δύο μέρη χλωρά, τὸ δὲ τρίτον ξηρὸν ἐπιδεδωκότες, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀρνησάμενοι ποικίλαις ἀρνήσεσι. 5. πολλοὶ οὖν πετενόησαν ἐξ αὐτῶν, καὶ ἀπῆλθον εἰς τέλος τοῦ θεοῦ· οὗτοι τὸ ζὴν εἰς τέλος ἀπώλεσαν. τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν ἐδιψύχησαν καὶ εδιχοστάτησαν. τούτοις οὖν ἐστὶ μετάνοια, ἐὰν ταχὺ μετανοήσωσι καὶ μὴ ἐπιμείνωσι ταῖς ἡδοναῖς αὐτῶν· ἐὰν δὲ ἐπιμείνωσι ταῖς πράξεσιν αὐτῶν, καὶ οὗτοι θάνατον ἑαυτοῖς κατεργάζονται.
IX
1. Οἱ δὲ ἐπιδεδωκότες τὰς ῥάβδους τὰ μὲν δύο μέρη ξηρά, τὸ δὲ τρίτον χλωρόν, οὗτοί εἰσι πιστοὶ μὲν γεγονότες, πλουτήσαντες δὲ καὶ γενόμενοι ἔνδοξοι παρὰ τοῖς ἔθνεσιν· ὑπερηφανίαν μεγάλην ἐνεδύσαντο καὶ ὑψηλόφρονες ἐγένοντο καὶ κατέλιπον τὴν ἀλήθειαν καὶ οὐκ ἐκολλήθησαν τοῖς δικαίοις, ἀλλὰ μετὰ τῶν ἐθνῶν συνέζησαν, καὶ αὕτη ἡ ὁδὸς ἡδυτέρα αὐτοῖς ἐγένετο· ἀπὸ δὲ τοῦ θεοῦ οὐκ ἀπέστησαν, ἀλλ’ ἐνέμειναν τῇ πίστει, μὴ ἐργαζόμενοι τὰ ἔργα τῆς πίστεως. 2. πολλοὶ οὖν ἐξ αὐτῶν μετενόησαν, καὶ ἐγένετο ἡ κατοίκησις αὐτῶν ἐν τῷ πύργῳ. 3. ἕτεροι δὲ εἰς τέλος μετὰ τῶν ἐθνῶν συζῶντες καὶ φθειρόμενοι ταῖς κενοδοξίαις τῶν ἐθνῶν ἐλογίσθησαν. 4. ἕτεροι δὲ ἐξ αὐτῶν ἐδιψύχησαν μὴ ἐλπίζοντες σωθῆναι διὰ τὰς πράξεις, ἃς ἔπραξαν· ἕτεροι δὲ ἐδιψύχησαν καὶ σχίσματα ἐν ἑαυτοῖς ἐποίησαν, τούτοις οὖν τοῖς διψυχήσασι διὰ τὰς πράξεις αὐτῶν μετάνοια ἔτι εἶναι, ἵνα ἡ κατοικία αὐτῶν γένηται εἰς τὸν πύργον τῶν δὲ μὴ μετανοούντων, ἀλλ’ ἐπιμενόντων ταῖς ἡδοναῖς, ὁ θάνατος ἐγγύς.
X
1. Οἱ δὲ τὰς ῥάβδους ἐπιδεδωκότες χλωράς, αὐτὰ δὲ τὰ ἄκρα ξηρὰ καὶ σχισμὰς ἔχοντα, οὗτοι πάντοτε ἀγαθοὶ καὶ πιστοὶ καὶ ἔνδοξοι παρὰ τῷ θεῷ ἐγένοντο, ἐλάχιστον δὲ ἐξήμαρτον διὰ μικρὰς ἐπιθυμίας καὶ μικρὰ κατ’ ἀλλήλων ἔχοντες· ἀλλ’ ἀκούσαντές μου τῶν ῥημάτων τὸ πλεῖστον μέρος ταχὺ μετενόησαν, καὶ ἐγένετο ἡ κατοικία αὐτῶν εἰς τὸν πύργον. 2. τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν ἐδιψύχησαν, τινὲς δὲ διψυχήσαντες διχοστασίαν μείζονα ἐποίησαν. ἐν τούτοῖς οὖν ἔνεστι μετανοίας ἐλπίς, ὅτι ἀγαθοὶ πάντοτε ἐγένοντο· δυσκόλως δέ τις αὐτῶν ἀποθανεῖται. 3. οἱ δὲ τὰς ῥάβδους αὐτῶν ξηρὰς ἐπιδεδωκότες, ἐλάχιστον δὲ χλωρὸν ἐχούσας, οὗτοί εἰσιν οἱ πιστεύσαντες μόνον, τὰ δὲ ἔργα τῆς ἀνομίας ἐργασάμενοι· οὐδέποτε δὲ ἀπὸ τοῦ θεοῦ ἀπέστησαν καὶ τὸ ὄνομα ἡδέως δ̓ἐβάτασαν καὶ εἰς τοὺς οἴκους αὐτῶν ἡδέως ὑπεδέξαντο τοὺς δούλους τοῦ θεοῦ. ἀκούσαντες οὖν ταύτην τὴν μετάνοιαν ἀδιστάκτως μετενόησαν, καὶ ἐργάζονται πᾶσαν ἀρετὴν καὶ δικαιοσύνην. 4. τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν καὶ φοβοῦνται, γινώσκοντες τὰς πράξεις αὐτῶν, ἃς ἔπραξαν. τούτων οὖν πάντων ἡ κατοικία εἰς τὸν πύργον ἔσται.
XI
1. Καὶ μετὰ τὸ συντελέσαι αὐτὸν τὰς ἐπιλύσεις πασῶν τῶν ῥάβδων λέγει μοι· Ὕπαγε καὶ πᾶσιν λέγε, ἵνα μετανοήσωσιν, καὶ ζήσωνται τῷ θεῷ· ὅτι ὁ κύριος ἔπεμψέ με σπλαγχνισθεὶς πᾶσι δοῦναι τὴν μετάνοιαν, καὶπερ τινῶν μὴ ὄντων ἀξίων διὰ τὰ ἔργα αὐτῶν· ἀλλὰ μακρόθυμος ὢν ὁ κύριος θέλει τὴν κλῆσιν τὴν γενομένην διὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ σώζεσθαι. 2. λέγω αὐτῷ· Κύριε, ἐλπίζω, ὅτι πάντες ἀκούσαντες αὐτὰ μετανοήσουσι· πείθομαι γάρ, ὅτι εἷς ἕκαστος τὰ ἴδια ἔργα ἐπιγνοὺςκαὶ φοβηθεὶς τὸν θεὸν μετανοήσει. 3. ἀποκριθείς μοι λέγει· Ὅσοι, φησίν, ἐξ ὅλης καρδίας αὐτῶν μετανοήσωσι καὶ καθαρίσωσιν ἑαυτοὺς ἀπὸ τῶν πονηριῶν αὐτῶν τῶν ἁμαρτίαις αὐτῶν, λήψονται ἴασιν παρὰ τοῦ κυρίου τῶν προτέρων ἁμαρτιῶν, ἐὰν μὴ διψυχήσωσιν ἐπὶ ταῖς ἐντολαῖς ταύταις, καὶ ζήσονται τῷ θεῷ. ὅσοι δέ, φησίν, προσθῶσι ταῖς ἁμαρτίαις αὐτῶν καὶ πορευθῶσιν ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τοῦ αἰῶνος τούτου, θανάτῳ ἑαυτοὺς κατακρινοῦσιν. 4. σὺ δὲ πορεύου ἐν ταῖς ἐντολαῖς μου, καὶ ζήσῃ τῷ θεῷ· καὶ ὅσοι ἂν πορευθῶσιν ἐν αὐταῖς καὶ ἐργάσωνται ὀρθῶς, ζήσονται τῷ θεῷ. 5. ταῦτά μοι διέξας καὶ λαλήσας πάντα λέγει μοι· Τὰ δὲ λοιπὰ ἐπιδείξω μετ’ ὀλίγας ἡμέρας.
Παραβολὴ θ’ (IX)
I
1. Μετὰ τὸ γράψαι με τὰς ἐντολὰς καὶ παραβολὰς τοῦ ποιμένος, τοῦ ἀγγέλου τῆς μετανοίας. ἦλθε πρός με καὶ λέγει μοι· Θέλω σοι δεῖξαι, ὅσα σοι ἔδειξε τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον τὸ λαλῆσαν μετὰ σοῦ ἐν μορφῇ τῆς Ἐκκλησίας· ἐκεῖνο γὰρ τὸ πνεῦμα ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ ἐστιν. 2. ἐπειδὴ γὰρ ἀσθενέστερος τͅτῇ σαρκὶ ἦς, οὐκ ἐδηλώθη σοι δι’ ἀγγέλου. ὅτε οὖν ἐνεδυναμώθης διὰ τοῦ πνεύματος καὶ ἴσχυσας τῇ ἰσχύϊ σου, ὥστε δύνασθαί σε καὶ ἄγγελον ἰδεῖν, τότε μὲν οὖν ἐφανερώθη σοι διὰ τῆς Ἐκκλησίας ἡ οἰκοδομὴ τοῦ πύργου· καλῶς καὶ σεμνῶς πάντα ὡς ὑπὸ παρθένου ἑώρακας. νῦν δὲ ὑπὸ ἀγγέλου βλέπεις διὰ τοῦ αὐτοῦ μὲν πνεύματος· 3. δεῖ δέ σε παρ’ ἐμοῦ ἀκριβέστερον πάντα μαθεῖν. εἰς τοῦτο γὰρ καὶ ἐδόθην ὑπὸ τοῦ ἐνδόξου ἀγγέλου εἰς τὸν οἶκόν σου κατοικῆσαι, ἵνα δυνατῶς πάντα ἴδῃς, μηδὲν δειλαινόμενος καὶ ὡς τὸ πρότερον. 4. καὶ ἀπήγαγέ με εἰς τὴν Ἀρκαδίαν, εἰς ὄρος τι μαστῶδες καὶ ἐκάθισέ με ἐπὶ το ἄκρον τοῦ ὄρους καὶ ἔδειξέ μοι πεδίον μέγα. κύκλῳ δὲ τοῦ πεδίου ὄρη δώδεκα, ἄλλην καὶ ἄλλην ἰδέαν ἔχοντα τὰ ὄρη δώδεκα, ἄλλην καὶ ἄλλην ἰδέαν ἔχοντα τὰ ὄρη. 5. τὸ πρῶτον ἦν μέλαν ὡς ἀσβόλη· τὸ δὲ δεύτερον ψιλόν, βοτάνας μὴ ἔχον· τὸ δὲ τρίτον ἀκανθῶν καὶ τριβόλων πλῆρες· 6. τὸ δὲ τέταρτον βοτάνας ἔχον ἡμιξήρους, τὰ μὲν ἐπάνω τῶν βοτανῶν χλωρά, τὰ δὲ πρὸς ταῖς ῥίζαις ξηρά· τινὲς δὲ βοτάναι, ὅταν ὁ ἥλιος ἐπικεκαύκει, ξηραὶ ἐγίνοντο· 7. τὸ δὲ πέμπτον ὅρος ἔχον βοτάνας χλωρὰς καὶ τραχὺ ὄν. τὸ δὲ ἕκτον ὄρος σχισμῶν ὅλως ἔγεμεν, ὧν μὲν μικρῶν, ὧν δὲ μεγάλων· εἶχον δὲ βοτάνας αἱ σχισμαί, οὐ λίαν δὲ ἦσαν εὐθαλεῖς αἱ βοτάναι, μᾶλλον δὲ ὡς μεμαραμμέναι ἦσαν. 8. τὸ δὲ ἕβδομον ὄρος εἶχε βοτάνας ἱλαράς, καὶ ὅλον τὸ ὄρος εὐθηνοῦν ἦν, καὶ πᾶν γένος κτηνῶν καὶ ὀρνέων ἐνέμοντο εἰς τὸ ὄρος ἐκεῖνο· καὶ ὅσον ἐβόσκοντο τὰ κτήνη καὶ τὰ πετεινά, μᾶλλον καὶ μᾶλλον αἱ βοτάναι τοῦ ὄρους ἐκείνου ἔθαλλον. τὸ δὲ ὄγδοον ὄρος πηγῶν πλῆρες ἦν, καὶ πᾶν γένος τῆςκτίσεως τοῦ κυρίου ἐποτίζοντο ἐκ τῶν πηγῶν τοῦ ὄρους ἐκείνου. 9. τὸ ἐρημῶδες ἦν. εἶχε δὲ ἔννατον ὀρος ὅλως ὕδωρ οὐκ εἶχεν καὶ ὅλον ἐρημῶδες ἦν. εἶχε δὲ ἐν αὐτῷ θηρία καὶ ἑρπετὰ θανάσιμα διαφθείροντα ἀνθρώπους. τὸ δὲ δέκατον ὄρος εἶχε δένδρα μέγιστα καὶ ὅλον κατάσκιον ἦν, καὶ ὑπὸ τὴν σκέπην τῶν δένδρων πρόβατα κατέκειντο ἀναπαυόμενα καὶ μαρυκώμενα. 1̓10. τὸ δὲ ἑνδέκατον ὄρος λίαν σύνδενδρον ἦν, καὶ τὰ δένδρα ἐκεῖνα κατάκαρπα ἦν, ἄλλοις καὶ ἄλλοις καρποῖς κεκοσμημένα, ἵνα ἰδών τις αὐτὰ ἐπιθυμήσῃ φαγεῖν ἐκ τῶν καρπῶν αὐτῶν. τὸ δὲ δωδέκατον ὄρος ὅλον ἦν λευκόν, καὶ ἡ πρόσοψις αὐτοῦ ἱλαρὰ ἦν· καὶ εὐπρεπέστατον ἦν ἐν αὑτῷ τὸ ὄρος.
II
1. Εἰς μέσον δὲ τοῦ πεδίου ἔδειξέ μοι πέτραν μεγάλην λευκὴν ἐκ τοῦ πεδίου ἀναβεβηκυῖαν. ἡ δὲ πέτρα ὑψυλοτέρα ἦν τῶν ὀρέων, τετράγωνος, ὥστε δύνασθαι ὅλον τὸν κόμον χωρῆσαι. 2. παλαιὰ δὲ ἦν ἡ πέτρα ἐκείνη, π́πύλην ἐκκεκομμένην ἔχουσα· ὡς πρόσφατος δὲ ἐδόκει μοι εἶναι ἡ ἐκκόλαψις τῆς πύλης. ἡ δὲ πύλην οὗτως ἔστιλβεν ὑπὲρ τὸν ἥλιον, ὥστε με θαυμάζειν ἐπὶ τῇ λαμπηδόνι τῆς πύλης. 3. κύκλῳ δὲ τῆς πύλης εἱστήκεισαν παρθένοι δώκεκα. αἱ οὖν τέσσαρες αἱ εἰς τὰς γωνίας ἑστηκυῖαι ἐνδοξότεραί μοι ἐδόκουν εἶναι· καὶ αἱ ἀλλαι δὲ ἔδοξοι ἦσαν. εἱστήκεισαν δὲ εἰς τὰ τέσσαρα μέρη τῆς πύλης, ἀνὰ μέσον αὐτῶν ἀνὰ δύο παρθένοι. 4. ἐνδεδυμέναι δὲ ἦσαν λινοῦς χιτῶνας καὶ περιεζωσμέναι ἦσαν εὐπρεπῶς, ἔξω τοὺς ὤμους ἔχουσαι τοὺς δεξιοὺς ὡς μέλλουσαι φορτίον τι βαστάζειν. οὕτως ἕτοιμοι ἦσαν· λίαν γὰρ ἱλαραὶ ἦσαν καὶ πρόθυμοι. 5. μετὰ τὸ ἰδεῖν με ταῦτα ἐθαύμαζον ἐν ἐμαυτῷ, ὅτι μεγάλα καὶ ἔνδοξα πράγματα βλέπω. καὶ πάλιν διηπόρουν ἐπὶ ταῖς παρθένοις, ὅτι τρυφεραὶ οὕτως οὖσαι ἀνδρείως εἱστήκεισαν ὡς μέλλουσαι ὅλον τὸν οὐρανὸν βαστάζειν. 6. καὶ λέγει μοι ὁ ποιμήν· Τί ἐν σεαυτῷ διαλογίζῃ καὶ διαπορῇ καὶ σεαυτῷ λύπην ἐπισπάσαι; ὅσα γὰρ οὐ δύνασαι νοῆσαι, μὴ ἐπιχείρει, συνετὸς ὤν, ἀλλ’ ἐρώτα τὸν κύριον, ἵνα λαβὼν σύνεσιν νοῇς αὐτά. 7. τὰ ὀπίσω σου ἰδεῖν οὐ δύνασαι, ἔασον, καὶ μὴ στρέβλου σεαυτόν· ἃ δὲ βλέπεις, ἐκείνων κατακυρίευε καὶ περὶ τῶν λοιπῶν μὴ περιεργάζου· πάντα δέ σοι ἐγὼ δηλώσω, ὅσα ἄν σοι δείξω. ἔμβλεπε οὖν τοῖς λοιποῖς.
III
1. Εἶδον ἐξ ἄνδρας ἐληλυθότας ὑψηλοὺς καὶ εὐδόξους καὶ ὁμοίους τῇ ἰδέᾳ· καὶ ἐκαλεσαν πλῆθός τι ἀνδρῶν. κἀκεῖνοι δὲ οἱ ἐληλυθότες ὑψηλοὶ ἦσαν ἄνδρες καὶ καλοὶ καὶ δυνατοί· καὶ ἐκέλευσαν αὐτοὺς οἱ ἐξ ἄνδρες οἰκοκομεῖν ἐπάνω τῆς πέτρας πύργον τινά. ἦν δὲ θόρυβος τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων μέγας τῶν ἐληλυθότων οἰκοδομεῖν τὸν πύργον ὧδε κἀκεῖσε περιτρεχόντων κύκλῳ τῆς πύλης. 2. αἱ δὲ παρθένοι ἑστηκυῖαι κύκλῳ τῆς πύλης ἔλεγον τοῖς ἀνδράσι σπεύδειν τὸ πύργον οἰκοδομεῖσθαι· ἐκπεπετάκεισαν δὲ τὰς χεῖρας αἱ παρθένοι ὡς μέλλουσαί τι λαμβάνειν παρὰ τῶν ἀνδρῶν. 3. οἱ δὲ ἐξ ἄνδρες ἐκέλευον ἐκ βυθοῦ τινος λίθους ἀναβαίνειν καὶ ὑπάγειν εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου. ἀνέβησαν δὲ λίθοι δέκα τετράγωνοι λαμπροί, μὴ λελατομημένοι. 4. οἱ δὲ ἓξ ἄνδρες ἐκάλουν τὰς παρθένους καὶ ἐκέλευσαν αὐτὰς τοὺς λίθους πάντας τοὺς μέλλοντας εἰς τὴν οἰκοδομὴν ὑπάγειν τοῦ πύλης καὶ ἐπιδιδόναι τοῖς ἀνδράσι τοῖς μέλλουσιν οἰκοδομεῖν τὸν πύργον. 5. αἱ δὲ παρθένοι τοὺς δέκα λίθους τοὺς πρώτους τοὺς ἐκ τοῦ βυθοῦ ἀναβάντας ἐπετίθουν ἀλλήλαις καὶ κατὰ ἕνα λίθον ἐβάσταζον ὁμοῦ.
IV
1. Καθὼς δὲ ἐστάθησαν ὁμοῦ κυκλῳ τῆς πύλης, οὕτως ἐβάσταζον αἱ δοκοῦσαι δυναταὶ εἶναι καὶ ὑπὸ τὰς γωνίας τοῦ λίθου ὑποδεδυκυῖαι ἦσαν. αἱ δὲ ἄλλαι ἐκ τῶν πλευρῶν τοῦ λίθου ὑποδεδύκεισαν καὶ οὕτως ἐβάσταζον πάντας τοὺς λίθους· διὰ δὲ τῆς πύλης διέφερον αὐτούς, καθὼς ἐκελεύσθησαν, καὶ ἐπεδίδουν τοῖς ἀνδράσιν εἰς τὸν πύργον· ἐκεῖνοι δὲ ἔχοντες τοὺς λίθους ᾠκοδόμουν. 2. ἡ οἰκοδομὴ δὲ τοῦ πύργου ἐπὶ τὴν πέτραν τὴν μεγάλην καὶ ἐπάνω τῆς πύλης. ἡρμόσθησαν οὖν οἱ δέκα λίθοι ἐκεῖνοι καὶ ἐπέπλησαν ὅλην τὴν πετραν· καὶ ἐγένοντο ἐκεῖνοι θεμέλιος τῆς οἰκοδομῆς τοῦ πύγου· ἡ δὲ πέτρα καὶ ἡ πύλη ἦν βαστάζουσα ὅλον τὸν τὸν πύγον· 3. μετὰ δὲ τοὺς δέκα λίθους ἄλλοι ἀνέβησαν ἐκ τοῦ βυθοῦ εἴκοσι λίθοι· καὶ οὗτοι ἡρμόσθησαν εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου, βασταζόμενοι ὑπὸ τῶν παρθένων καθὼς καὶ οἱ πρότεροι. μετὰ δὲ τούτους ἀνέβησαν λε’, καὶ οὗτοι πάντες ἐβλήθησαν εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου· ἐγένοντο οὖν στοῖχοι τέσσαρες ἐν τοῖς θεμελίοις τοῦ πύργου. 4. καὶ ἐπαύσαντο δὲ καὶ οἱ οἰκοδομοῦντες μικρόν. καὶ πάλιν ἐπέταξαν οἱ ἓξ ἄνδρες τῷ πλήθει τοῦ ὄχλου ἐκ τῶν ὀρέων παραφέρειν λίθους εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου. 5. παρεφέροντο οὖν ἐκ πάντων τῶν ἀνδρῶν καὶ ἐπεδίδοντο ταῖς παρθένοις· αἱ δὲ παρθένοι διέφερον αὐτοὺς διὰ τῆς πύλης καὶ ἐπεδίδουν εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου. καὶ ὅταν εἰς τὴν οἰκοδομὴν ἐτέθησαν οἱ λίθοι οἱ ποικίλοι, ὅμοιοι ἐγένοντο λευκοὶ καὶ τὰς χρόας τὰς ποικίλας ἤλλασσον. 6. τινὲς δὲ λίθοι ἐπεδίδοντο ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν εἰς τὴν οἰκοδομὴν καὶ οὐκ ἐγίνοντο λαμπροί, ἀλλ’ οἷοι ἐτέθησαν, τοιοῦτοι καὶ εὑρέθησαν· οὐ γὰρ ἦσαν ὑπὸ τῶν παρθένων ἐπιδεδομένοι οὐδὲ διὰ τῆς πύλης παρενηνεγμένοι. οὗτοι οὖν οἱ λίθοι ἀπρεπεῖς ἦσαν ἐν τῇ οἶκοδομνῇ τοῦ πύργου. 7. ἰδόντες δὲ οἱ ἓξ ἄδρες τοὺς λίθους τοὺς ἀπρεπεῖς ἐν τῇ οἰκοδομῇ ἐκέλευσαν αὐτοὺς ἀρθῆναι καὶ ἀπαχθυῆναι κάτω εἰς τὸν ἴδιον τόπον, ὅθεν ἠνέχθησαν. 8. καὶ λέγουσι τοῖς ἀνδράσι τοῖς παρεμφέρουσι τοὺς λίθους· Ὅλως ὑμεῖς μὴ ἐπιδίδοτε εἰς τὴν οἰκοδομὴν λίθους· τίθετε δὲ αὐτοὺς παρὰ τὸν πύργον, ἵνα αἱ παρθένοι διὰ τῆς πύλης παρενέγκωσιν αὐτοὺς καὶ ἐπιδιδῶσιν εἰς τὴν οἰκοδομήν. ἐὰν γάρ, φασί, διὰ τῶν χειρῶν τῶν παρθένων τούτων μὴ παρενεχθῶσι διὰ τῆς πύλης, τὰς χρόας αὐτῶν ἀλλάξαι οὐ δύνανται· μὴ κοπιᾶτε οὖν, φασίν, εἰς μάτην.
V
1. Καὶ ἐτελέσθη τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἡ οἰκοδομή, οὐκ ἀπετελέσθη δὲ ὁ πύργος· ἔμελλε γὰρ πάλιν ἐποικοδομεῖσθαι· καὶ ἐγένετο ἀνοχὴ τῆς οἰκοδομῆς. ἐκελευσαν δὲ οἱ ἓξ ἄδρες τοὺς οἰκοδομοῦντας ἀναχωρῆσαι μικρὸν´πάντας καὶ ἀναπαυθῆναι· ταῖς δὲ παρθένοις ἐπέταξαν ἀπὸ τοῦ πύργου μὴ ἀναχωρῆσαι. ἐδόκει δέ μοι τὰς παρθένους καταλελεῖφθαι τοῦ φυλάσσειν τὸν πύργον. 2. μετὰ δὲ τὸ ἀναχωρῆσαι πάντας καὶ ἀναπαυθῆναι λέγω τῷ ποιμένι· Τί ὅτι, φημί, κύριε, οὐ συνετελέσθη ἡ οἰκοδομὴ τοῦ πύργου; Οὔπω, φησί, δύναται ἀποτελεσθῆναι ὁ πύργος, ἐὰν μὴ ἔλθῃ ὁ κύριος αὐτοῦ καὶ δοκιμάσῃ τὴν οἰκοδομὴν ταύτην, ἵνα, ἐάν τινες λίθοι σαπροὶ εὑρεθῶσιν, ἀλλάξῃ αὐτούς· πρὸς γὰρ τὸ ἐκείνου θέλημα οἰκοδομεῖται ὁ πύργος. 3. Ἤθελον, φημί, κύριε, τούτου τοῦ γνῶναι τί ἐστιν ἡ οἰκοδομὴ αὕτη, καὶ περὶ τῆς πέτρας καὶ πύλης καὶ τῶν ὀρέων καὶ τῶν παρθένων καὶ τῶν λίθων τῶν ἐκ τοῦ βυθοῦ ἀναβεβηκότων καὶ μὴ λελατομημένων, ἀλλ’ οὕτως ἀπελθόντων εἰς τὴν οἰκοδομήν. 4. καὶ διατί πρῶτον εἰς τὰ θεμέλια ι’ λίθοι ἐτέθησαν, εἶτα κ’, εἶτα λε’ εἶτα μ’ θεμέλια ι’ λίθοι ἐτέθησαν, εἶτα κ’, εἶτα λε’ εἶτα μ’, καὶ περὶ τῶν λίθων τῶν ἀπεληλυθότων εἰς τὴν οἰκοδομὴν καὶ πάλιν ἠρμένων καὶ εἰς τόπον ἴδιον ἀποτεθειμένων· περὶ πάντων τούτων ἀνάπαυσον τὴν ψυχήν μου, κύριε, καὶ γνώρισόν μοι αὐτά. 5. Ἐάν, φησί, κενόσπουδος μὴ εὑρεθῇς, πάντα γνώσῃ· μετ’ ὀλίγας γὰρ ἡμέρας ἐλευσόμεθα ἐνθάδε, καὶ τὰ λοιπὰ ὄψει τὰ ἐπερχόμεθα τῷ πύργῳ τούτῳ καὶ πάσας τὰς παραβολὰς ἀκριβῶς γνώσῃ. 6. καὶ μετ’ ὀλίγας ἡμέρας ἤλθομεν εἰς τὸν τόπον, οὗ κεκαθίκαμεν, καὶ λέγει μοι· Ἄγωμεν πρὸς τὸν πύργον· ὁ γὰρ αὐθέντης τοῦ πύργου ἔρχεται κατανοῆσαι αὐτόν. καὶ λέγει μοι· Ἄγωμεν πρὸς τὸν πύργον· ὁ γὰρ αὐθέντης τοῦ πύργου ἔρχεται κατανοῆσαι αὐτόν. καὶ ἤλθομεν πρὸς τὸν πύργον· καὶ ὅλως οὐδεὶς ἧν πρὸς αὐτὸν εἰ μὴ αἱ παρθένοι μόναι. 7. καὶ ἐπερωτᾷ ὁ ποιμὴν τὰς παρθένους, εἰ ἄρα παρεγεγόνει ὁ δεσπότης τοῦ πύργου. αἱ δὲ ἔφησαν μέλλειν αὐτὸν ἔρχεσθαι κατανοῆσαι τὴν οἰκοδομήν.
VI
1. Καὶ ἰδοὺ μετὰ μικρὸν βλέπω παράταξιν πολλῶν ἀνδρῶν ἐρχομένων· καὶ εἰς τὸ μέσον ἀνήρ τις ὑψηλὸς τῷ μεγέθει, ὥστε τὸν πύργον ὑπερέχειν. 2. καὶ οἱ ἓξ ἄνδρες οἱ εἰς τὴν οἰκοδομὴν ἐφεστῶτες ἐκ δεξιῶν τε καὶ ἀριστερῶν περιεπάτησαν μετ’ αὐτοῦ, καὶ πάντες οἱ εἰς τὴν οἰκοδομὴν ἐργασάμενοι μετ’ αὐτοῦ ἦσαν καὶ ἕτεροι πολλοὶ κύκλῳ αὐτοῦ ἔνδοξοι. αἱ δὲ παρθένοι αἱ τηροῦσαι τὸν πύργον προσδραμοῦσαι κατεφίλησαν αὐτὸν καὶ ἤρξαντο ἐγγὺς αὐτοῦ περιπατεῖν κύκλῳ τοῦ πύργου. 3. κατενόει δὲ ὁ ἀνὴρ ἐκεῖνος τὴν οἰκοδομὴν ἀκριβῶς, ὥστε αὐτὸν καθ’ ἕνα λίθον ψηλαφᾶν. κρατῶν δέ τινα ῥάβδον τῇ χειρὶ κατὰ ἕνα λίθον τῶν ᾠκοδομημένων ἔτυπτε. 4. καὶ ὅταν ἐπάτασσεν, ἐγένοντο αὐτῶν τινὲς μέλανες ὡσεὶ ἀσβόλη, τινὲς δὲ κολοβοί, τινὲς δὲ οὔτε λευκοὶ οὔτε μέλανες, τινὲς δὲ τραχεῖς καὶ μὴ συμφωνοῦντες τοῖς ἑτέροις λίθοις, τινὲς δὲ σπίλους πολλοὺς ἔχοντες· αὗται ἦσαν αἱ ποικιλίαι τῶν λίθων τῶν σαπρῶν εὑρεθέντων εἰς τὴν οἰκοδομήν. 5. ἐκέλευσεν οὖν πάντας τούτους ἐκ τοῦ πύργου μετενεχθῆναι καὶ τεθῆναι λίθους καὶ ἐμβληθῆναι εἰς τὸν τόπον αὐτῶν. 6. καὶ ἐπηρώτησαν αὐτὸν οἱ οἰκοδομοῦντες, ἐκ τίνος ὄρους θέλῃ ἐνεχθῆναι λίθους καὶ ἐμβληθῆναι εἰς τὸν τόπον αὐτῶν. καὶ ἐκ μὲν τῶν ὀρέων οὐκ ἐκέλευσεν ἐνεχθῆναι. 7. καὶ ὠρύγη τὸ πεδίον, καὶ εὑρέθησαν λίτοι λαμπροὶ τετράγωνοι, τινὲς δὲ καὶ στρογγνυλοι. ὅσοι δέ ποτε ἦσαν λίθοι ἐν τῷ πεδίῳ ἐκείνῳ, πάντες ἠνέχθησαν καὶ διὰ τῆς πύλης ἐβαστάζοντο ὑπὸ τῶν παρθένων. 8. καὶ ἐλτομήθησαν οἱ τετράγωνοι λίθοι καὶ ἐτέθησαν εἰς τὸν τόπον τῶν ἠρμένων· οἱ δὲ στρογγύλοι οὐκ ἐτέθησαν εἰς τὴν οἰκοδομήν, ὅτι σκληροὶ ἦσαν εἰς τὸ λατομηθῆναι αὐτοὺς καὶ βραδέως ἐγένοντο. ἐτέθησαν δὲ παρὰ τὸν πύργον, ὡς μελλόντων αὐτῶν λατομεῖσθαι καὶ τίθεσθαι εἰς τὴν οἰκοδομήν· λίαν γὰρ λαμπροὶ ἦσαν.
VII
1. Ταῦτα οὖν συντελέσας ὁ ἀνὴρ ὁ ἔνδοξος καὶ κύριος ὅλον τοῦ πύργου προσεκαλέσατο τὸν ποιμένα καὶ παρέδωκεν αὐτῷ τοὺς λίθους πάντας τοὺς παρὰ τὸν πύργον κειμένους, τοὺς ἀποβεβλημένους ἐκ τῆς πύργον κειμένους, τοὺς ἀποβεβλημένους ἐκ τὸν οἰκοδομῆς, καὶ λέγει αὐτῳ· 2. Ἐπιμελῶς καθάρισον τοὺς λίθους τούτους καὶ θὲς αὐτοὺς εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου, τοὺς δυναμένους ἁρμόσαι τοῖς λοιποῖς· τοὺς δὲ μὴ ἁρμόζοντας ῥῖψον μακρὰν ἀπὸ τοῦ πύργου. 3. ταῦτα κελεύσας τῷ ποιμένι ἀπῄθει· αἱ δὲ παρθένοι κύκλῳ τοῦ πύργου εἱστήκεισαν τηροῦσαι αὐτόν. 4. λέγω τῷ ποιμένι· Πῶς οὗτοι οἱ λίθοι δύνανται εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου ἀπελθεῖν ἀποδεδοκιμασμένοι; ἀποκριθείς μοι λέγει· Βλέπεις, φησί, τοὺς λίθους τούτους; Βλέπω, φημί, κύριε. Ἐγώ, φησί, τὸ πλεῖστον μέρος τῶν λίθων τούτων λατομήσω καὶ βαλῶ εἰς τὴν οἰκοδομήν, καὶ ἁρμόσουσι μετὰ τῶν λοιπῶν λίθων. 5. Πῶς, φημί, κύριε, δύνανται περικοπέντες τὸν αὐτὸν τόπον πληρῶσαι; ἀποκριθεὶς λέγει μοι· Ὅσοι μικροὶ εὑρεθήσονται, εἰς μέσην τὴν οἰκοδομὴν βληθὴσονται, ὅσοι δὲ μείζονες, ἐξώτεροι τεθήσονται καὶ συγκρατήσουσιν αὐτούς. 6. ταῦτά μοι λαλήσας λέγει μοι· Ἄγωμεν καὶ μετὰ ἡμέρας δύο ἔλθωμεν καὶ καθαρίσωμεν τοὺς λίθους τούτους καὶ βάλωμεν αὐτοὺς εἰς τὴν οἰκοδομήν· τὰ γὰρ κύκλῳ τοῦ πύγου πάντα καθαρισθῆναι δεῖ, μήποτε ὁ δεσπότης ἐξάπινα ἔλθῃ καὶ τὰ περὶ τὸν πύργον ῥυπαρὰ εὕρῃ καὶ προσοχθίσῃ, καὶ οὗτοι οἱ λίθοι οὐκ ἀπελεύσονται εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου, κἀγὼ ἀμελὴς δόξω εἶναι παρὰ τῷ δεσπότῃ. 7. καὶ μετὰ ἡμέρας δύο ἤλθομεν πρὸς τὸν πύργον καὶ λέγει μοι· Κατανοήσωμεν τοὺς λίθους πάντας καὶ ἴδωμεν τοὺς δυναμένους εἰς τὴν οἰκοδομὴν ἀπελθεῖν. λέγω αὐτῷ· Κύριε, κατανοήσωμεν.
VIII
1. Καὶ ἀρξάμενοι πρῶτον τοὺς μέλανας κατενοοῦμεν λίθους. καὶ οἷοι ἐκ τῆς οἰκοδομῆς ἐτέθησαν. τοιοῦτοι καὶ εὑρέθησαν. καὶ ἐκέλευσεν αὐτοὺς ὁ ποιμὴν ἐκ τοῦ πύργου μετενεχθῆναι καὶ χωρισθῆναι. 2. εἶτα κατενόησε τοὺς ἐψωριακότας, καὶ λαβὼν ἐλατόμησε πολλοὺς ἐξ αὐτῶν καὶ ἐκέλευσε τὰς παρθένους ἆραι αὐτοὺς καὶ βαλεῖν εἰς τὴν οἰκοδομήν. καὶ ἦραν αὐτοὺς αἱ παρθενοι καὶ ἔθηκαν εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου μέσου. τοὺς δὲ λοιποὺς ἐκέλευσε μετὰ τῶν μελάνων τεθῆναι· καὶ γὰρ καὶ οὗτοι μέλανες εὑρέθησαν. 3. εἶτα κατενόει τοὺς τὰς σχισμὰς ἔχοντας· καὶ ἐκ τούτων πολλοὺς ἐλατόμησε καὶ ἐκέλευσε διὰ τῶν παρθένων εἰς τὴν οἰκοδομὴν ἀπενεχθῆναι· ἐξώτεροι δὲ ἐτέθησαν, ὅτι ὑγιέστεροι εὑρέθησαν. οἱ δὲ λοιποὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν σχισμάτων οὐκ ἠδυνήθησαν λατομηθῆναι· διὰ ταύτην οὖν τὴν αἰτίαν ἀπεβλήθησαν ἀπὸ τῆς οἰκοδομῆς τοῦ πύργου. 4. εἶτα κατενόει τοὺς κολοβούς, καὶ εὑρέθησαν πολλοὶ ἐν αὐτοῖς μέλανες, τινὲς δὲ σχισμὰς μεγάλας πεποιητῶν ἀποβεβλημένων. τοὺς δὲ περισσεύοντας αὐτῶν καθαρίσας καὶ λατομήσας ἐκέλευσεν εἰς τὴν οἰκοδομὴν τεθῆναι. αἱ δὲ παρθένοι αὐτοὺς ἄρασαι εἰς μέσην τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου ἥρμοσαν· ἀσθενέστεροι γὰρ ἦσαν. 5. εἶτα κατενόει τοὺς ἡμίσεις λευκούς, ἡμίσεις δὲ μέλανας· καὶ πολλοὶ ἐξ αὐτῶν εὑρέθησαν μέλανες· ἐκέλευσε δὲ καὶ τούτους ἀρθῆναι μετὰ τῶν ἀποβεβλημένων. οἱ δὲ λοιποὶ πάντες ἤρθησαν ὑπὸ του τῶν παρθένων· λευκοὶ γὰρ ὄντες ἡρμόσθησαν ὑπ’ αὐτῶν τῶν παρθένων εἰς τὴν οἰκοδομήν· ἐξώτεροι δὲ ἐτέθησαν, ὅτι ὑγεῖς εὑρέθησαν, ὥστε δύνασθαι αὐτοὺς κρατεῖν τοὺς εἰς το μέσον τεθέντας· ὅλως γὰρ ἐξ αὐτῶν οὐδὲν ἐκολοβώθη. 6. εἶτα ὀλίγοι ἐξ αὐτῶν ἀπεβλήθησαν διὰ τὸ μὴ δύνασθαι λατομηθῆναι· σκληροὶ γὰρ λίαν εὑρέθησαν. οἱ δὲ λοιποὶ αὐτῶν ἐλατομήθησαν καὶ ἤρθησαν ὑπὸ τῶν παρθένων καὶ εἰς μέσην τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου ἡρμόσθησαν. ἀσθενέστεροι γὰρ ἦσαν. 7. εἶτα κατενόει τοὺς ἔχοντας τοὺς σπίλους, καὶ ἐκ τούτων ἐλάχιστοι ἐμελάνησαν καὶ ἀπεβλήθησαν πρὸς τοὺς λοιπούς. οἱ δὲ περισσεύοντες λαμπροὶ καὶ ὑγεῖς εὑρέθησαν· καὶ οὗτοι ἡρμόσθησαν ὑπὸ τῶν παρθένων εἰς τὴν οἰκοδομήν, ἐξώτεροι δὲ ἐτέθησαν διὰ τὴν ἰσχυρότητα αὐτῶν.
IX
1. Εἶτα ἦλθε κατανοῆσαι τοὺς λευκοὺς καὶ στρογγύλους λίθους καὶ λέγει μοι· Τί ποιοῦμεν περὶ τούτων τῶν λίθων; Τί, φημί, ἐγὼ γινώσκω, κύριε; Οὐδὲν οὖν ἐπινοεῖς περὶ αὐτῶν; 2. Ἐγώ, φημί, κύριε, ταύτην τὴν τέχνην οὐκ ἔχω, οὐδὲ λατόμος εἰμὶ οὐδὲ δύναμαι νοῆσαι. Οὐ βλέπεις αὐτοὺς, φησί, λίαν στρογγύλους ὄντας; καὶ ἐὰν αὐτοὺς θελήσω τετραγώνους ποιῆσαι, πολὺ δεῖ ἀπ’ αὐτῶν ἀποκοπῆναι· δεῖ δὲ ἐξ αὐτῶν ἐξ ἀνάγκης τινὰς εἰς τὴν οἰκοδομὴν τεθῆναι. 3. Εἰ οὖν, φημί, κύριε, ἀνάγκη ἐστί, τί σεαυτὸν βασανίζεις καὶ οὐκ ἐκλέγεις εἰς τὴν οἰκοδομὴν οὓς θέλεις καὶ ἁρμόζεις εἰς αὐτήν; ἐξελέξατο ἐξ αὐτῶν τοὺς μείζονας καὶ λαμπροὺς καὶ ἐλατόμησεν αὐτούς· αἱ δὲ παρθένοι ἄρασαι ἥρμοσαν εἰς τὰ ἐξώτερα μέρη τῆς οἰκοδομῆς. 4. οἱ δὲ λοιποὶ οἱ περισσεύσαντες ἤρθησαν καὶ ἀπετέθησαν εἰς το πεδίον, ὅθεν ἠνέχθησαν· οὐκ ἀπεβλήθησαν δέ, Ὅτι, φησί, λείπει τῷ πύργῳ ἔτι μικρὸν οἰκοδομηθῆναι. πάντας δὲ θέλει ὁ δεσπότης τοῦ πύργου τούτους ἁρμοσθῆναι τοὺς λίθους εἰς τὴν οἰκοδομήν, ὅτι λαμπροί εἰσι λίαν. 5. ἐκλήθησαν δὲ γυναῖκες δώδεκα, εὐειδέσταται τῷ χαρακτῆρι, μέλανα ἐνδεδυμέναι, περιεζωσμέναι καὶ ἔξω τοὺς ὤμους ἔχουσαι καὶ τὰς τρίχας λελυμέναι· ἐδοκοῦσαν δέμοι αἱ γυναῖκες αὗτα ἄγριαι εἶναι. ἐκέλευσε δὲ αὐτὰς ὁ ποιμὴν ἆραι τοὺς λίθους τοὺς ἀποβεβλημένους ἐκ τῆς οἰκοδομῆς καὶ ἀπενεγκεῖν αὐτοὺς εἰς τὰ ὄρη, ὅθεν καὶ ἠνέχθησαν. 6. αἱ δὲ ἱλαραὶ ἦραν καὶ ἀπήνεγκαν πάντας τοὺς λίθους καὶ ἔθηκαν, ὅθεν ἐλήφθησαν. καὶ μετὰ τὸ ἀρθῆναι πάντας τοὺς λίθους καὶ μηκέτι κεῖσθαι λίθον κύκλῳ τοῦ πύργου, λέγει μοι ὁ ποιμήν· Κυκλώσωμεν τὸν πύργον καὶ ἴδωμεν, μή τι ἐλάττωμά ἐστιν ἐν αὐτῷ. καὶ ἐκύκλευον ἐγὼ μετ’ αὐτοῦ. 7. ἰδὼν δὲ ὁ ποιμὴν τὸν πύργον εὐπρεπῆ ὄντα τῇ οἰκοδομῇ λίαν ἱλαρὸς ἦν· ὁ γὰρ πύργος οὕτως ἦν ᾠκοδομημένος, ὥστε με ἰδόντα ἐπιθυμεῖν τὴν οἰκοδομὴν αὐτοῦ· οὕτω γὰρ ἧν ᾠκοδομημένος, ὡσὰν ἐξ ἑνὸς λίθου μὴ ἔχων μίαν ἁρμογὴν ἐν ἑαυτῷ. ἐφαίνετο δὲ ὁ λίθος ὡς ἐκ τῆς πέτρας ἐκκεκολαμμένος· μονόλιθος γάρ μοι ἐδόκει εἶναι.
X
1. Κἀγὼ περιπατῶν μετ’ αὐτοῦ ἱλαρὸς ἤμην τοιαῦτα ἀγαθὰ βλέπων. λέγει δέ μοι ὁ ποιμήν· Ὕπαγε καὶ φέρε ἄσβεστον καὶ ὄστρακον λεπτόν, ἵνα τοὺς τύπους τῶν λίθων τῶν ἠρμένων καὶ εἰς τὴν οἰκοδομὴν βεβλημένων ἀναπληρώσω· δεῖ γὰρ τοῦ πύργου τὰ κύκλῳ πάντα ὁμαλὰ γενέσθαι. αὐτόν. Ὑπηρέτει μοι, φησί, καὶ ἐγγὺς τὸ ἔργον τελεσθήσεται. ἐπλήρωσεν οὖν τοὺς τύπους τῶν λίθων τῶν εἰς τὴν οἰκοδομὴν ἀπεληλυθότων καὶ ἐκέλευσε σαρωθῆναι τὰ κύκλῳ τοῦ πύργου καὶ καθαρὰ γενέσθαι· 3. αἱ δὲ παρθένοι λαβοῦσαι σάρους ἐσάρωσαν ὕδωρ, καὶ ἐγένετο ὁ τόπος ἱλαρὸς καὶ εὐπρεπέστατος τοῦ πύργου. 4. λέγει μοι ὁ ποιμήν· Πάντα, φησί, κεκαθάρται· ἐὰν ἔλθη ὁ κύριος ἐπεισκέψασθαι τὸν πύργον, οὐκ ἔχει ἡμῖν οὐδὲν μέμψασθαι τὸν πύργον, οὐκ ἔχει ἡμῖν οὐδὲν μέμψασθαι. ταῦτα εἰπὼν ἤθελεν ὑπάγειν. 5. ἐγὼ δὲ ἐπελαβόμην αὐτοῦ τῆς πήρας καὶ ἠρξάμην αὐτὸν ὁρκίζειν κατὰ τοῦ κυρίου, ἵνα μοι ἐπιλύσῃ, ἃ ἔδειξέ μοι. λέγει μοι. Μικρὸν ἔχω ἀκαιρεθῆναι καὶ πάντα σοι ἐπιλύσω· Κύριε, μόνος ὢν ὧδε ἐγὼ τί ποιήσω; Οὐκ εἶ, φησί, μόνος· αἱ οὖν, φημί, αὐταῖς με. προσκαλεῖται αὐτὰς ὁ ποιμὴν καὶ λέγει αὐταῖς· Παρατίθεμανι ὑμῖν τοῦτον ἕως ἔρχομαι· καὶ ἀπῆλθεν. 7. ἐγὼ δὲ ἤμην μόνος μετὰ τῶν παρθένων· ἦσαν δὲ ἱλαρώτεραι πρὸ ἐμὲ εὖ εἶχον· μάλιστα δὲ αἱ τέσσαρες αἱ ἐνδοξότεραι αὐτῶν.
XI
1. Λέγουσι μοι αἱ παρθένοι· Σήμερον ὁ ποιμὴν ὧδε οὐκ ἔρχεται. Τί οὖν, φημί, ποιήσω ἐγώ; Μέχρις ὀψέ, φασίν, περίμεινον αὐτόν· καὶ ἐὰν μεθ’ ἡμῶν ὧδε ἕως ἔρχεται. 2. λέγω αὐταῖς· Ἐκδέξομαι αὐτὸν ἕως ὀψέ· ἐὰν δὲ μὴ ἔλθῃ, ἀπελεύσομαι εἰς τὸν οἶκον καὶ πρωῒ ἐπανήξω. αἱ δὲ ἀκοκριθεῖσαι λέγουσί μοι· Ἡμῖν παρεδόθης· οὐ δύνασαι ἀφ’ ἡμῶν ἀναχωρῆσαι. 3. Ποῦ οὖν, φημί, μενῶ; Μεθ’ ἡμῶν, φασί, κοιμηθήσῃ ὡς ἀδελφός, καὶ οὐχ ὡς ἀνήρ· ἡμέτερος γὰρ ἀδελφὸς εἶ, καὶ τοῦ λοιποῦ μέλλομεν μετὰ σοῦ κατοικεῖν λίαν γὰρ σε ἀγαπῶμεν. ἐγὼ δὲ ᾐσχυνόμην μετ’ αὐτῶν μένειν. 4. καὶ ἡ δοκοῦσα πρώτη αὐτῶν εἶναι ἤρξατό με καταφιλεῖν καὶ περιάγειν κύκλῳ τοῦ πύργου καὶ παιζειν μετ’ ἐμοῦ. 5. κἀγὼ ὡσεὶ νεώτερος ἐγεγόνειν καὶ ἠρξάμην καὶ αὐτὸς παίζειν μετ’ αὐτῶν· αἱ μὲν γὰρ ἐχόρευον, αἱ δὲ ὠρχοῦντο, αἱ δὲ ᾖδον· ἐγὼ δὲ γενομένης ἤθελον εἰς τὸν οἶκον ὑπάγειν· αἱ δὲ οὐκ ἀφῆκαν, ἀλλὰ κατέσχον με. καὶ ἔμεινα μετ’ αὐτῶν τὴν νύκτα καὶ ἐκοιμήθην παρὰ τὸν πύργον. 7. ἔστρωσαν γὰρ αἱ παρθένοι τοὺς λινοῦς χιτῶνας ἑαυτῶν χαμαὶ καὶ ἐμὲζ̓ἀνέκλιναν εἰς τὸ μέσον αὐτῶν, καὶ οὐδὲν ὅλως ἐποίουν εἰ μὴ προσηύχοντο· κἀγὼ μετ’ αὐτῶν ἀδιαλείπτως προσηυχόμην καὶ οὐκ ἔλασσον ἐκείνων. καὶ ἔχαιρον αἱ παρθένοι οὕτω μου προσευχομένου. καὶ ἔμεινα ἐκεῖ μέχρι τῆς αὔριον ἕως ὥρας δευτέρας μετὰ τῶν παρθένον. 8. εἶτα παρῆν ὁ ποιμήν, καὶ λέγει ταῖς παρθένοις· Μή τινα αὐτῷ ὕβριν πεποιήκατε; Ἐρώτα, φασίν, αὐτόν. λέω αὐτῷ· Κύριε, εὐφράνθην μετ’ αὐτῶν μείνας. Τί, φησίν, κύριε, ῥήματα κυρίου ὅλην τὴν νύκτα. Καλῶς, φησίν, ἔλαβόν σε; Ναί, φημί, κύριε. 9. Νῦν, φησί, κύριε, τί θελεῖς πρῶτον ακοῦσαι; Καθώς, φημί, κύριε, ἀπ’ ἀρχῆς ἔδειξας· ἐρωτῶ σε, κύριε, ἵνα, καθὼς ἄν σε ἐπερωτήσω, οὕτω μοι καὶ δηλώσῃς. Καθὼς βούλει, φησίν, οὕτω σοι καὶ ἐπερωτήσω, οὕτω μοι καὶ δηλώσῃς. Καθὼς βούλει, φησίν, οὕτω σοι καὶ ἐπιλύσω, καὶ οὐδὲν ἄλως ἀποκρύψω ἀπὸ σοῦ.
XII
1. Πρῶτον, φημί, πάντων, κύριε, τοῦτό μοι δήλωσον· ἡ πέτρα καὶ ἡ πύλη τίς ἐστιν; Ἡ πέτρα, φησίν, αὕτη καὶ ἡ πύλη ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ ἐστί. Πῶς, φημί, κύριε, ἡ πέτρα παλαιά ἐστιν, ἡ δὲ πύλη καινή; Ἄκουε, φησὶ, καὶ σύνιε, ἀσύνετε, 2. ὁ μὲν υἱὸς τοῦ θεοῦ πάσης τῆς κτίσεως αὐτοῦ προγενέστερός ἐστιν, ὥστε σύμβουλον αὐτὸν γενέσθαι τῷ πατρὶ τῆς κτίσεως αὐτοῦ· διὰ τοῦτο καὶ παλαιὰ ἡ πέτρα. Ἡ δὲ πύλη διατί καινή, φημί, κύριε; 3. Ὅτι, φησίν, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τῆς συντελείας φανερὸς ἐγένετο, διὰ τοῦτο καινὴ ἐγένετο ἡ πύλη, ἵνα οἱ μέλλοντες σώζεσθαι δι’ αὐτῆς εἰς τὴν βασιλείαν εἰσέλθωσι τοῦ θεοῦ. 4. εἶδες, φησίν, τοὺς λίθους τοὺς διὰ τῆς πύλης εἰσεληλυθότας εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου βεβλημένους, τοὺς δὲ μὴ εἰσεληλυθότας πάλιν ἀποβεβλημένους εἰς τὸν ἴδιον τόπον; Εἶδον, φημί, κύριε. Οὕτω, φησίν, εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ οὐδεὶς εἰσελεύσεται, εἰ μὴ λάβοι τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ. 5. ἐὰν γὰρ εἰς πόλιν θελήσῃς εἰσελθεῖν τινα κἀκείνη ἡ πόλις περιτετειχισμένη κύκλῳ καὶ μίαν ἔχει πύλην, μήτι δύνὴ εἰς ἐκείνην τὴν πόλιν εἰσελθεῖν, εἰ μὴ διὰ τῆς πύλης ἧς ἔχει; Πῶς γάρ, φημί, κύριε, δύναται γενέσθαι ἄλλως; Εἰ οὖν εἰς τὴν πόλιν οὐ δύνῃ εἰσελθεῖν εἰ μὴ διὰ τῆς πύλης ἧς ἔχει τῆν βασιλείαν τοῦ θεοῦ ἄλλως εἰσελθεῖν οὐ δύναται ἄνθρωπος εἰ μὴ διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ τοῦ ἠγαπημένου ὑπ’ αὐτοῦ. 6. Εἶδες, φησί, τὸν ὄχλον τὸν οἰκοδομοῦντα τὸν πύργον; Εἰδον, φημί, κύριε. Ἐκεῖνοι, φησί, πάντες ἄγγελοι ἔνδοξοί εἰσι· τούτοις οὖν περιτετείχισται ὁ κύριος. ἡ δὲ πύλη ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ ἐστιν· αὕτη μία εἴσοδός ἐστι πρὸς τὸν κύριον. ἄλλως οὖν οὐδεὶς εἰσελεύσεται πρὸς αὐτὸν εἰ μὴ διὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. 7. Εἶδες, φησί, τοὺς ἓξ ἄδρας καὶ τὸν μέσον αὐτῶν ἐνδοξον καὶ μέγαν ἄνδρα τὸν περιπατοῦντα περὶ τὸν πύργον καὶ τοὺς λίθους ἀποδοκιμάσαντα ἐκ τῆς οἰκοδομῆς; Εἶδον, φημί κύριε. 8. Ὁ ἔνδοξος, φησίν, ἀνὴρ ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ ἐστι, κἀκεινοι οἱ ἓξ οἱ ἔνδοξοι ἄγγελοί εἰσι δεξιὰ καὶ εὐώνυμα συγκρατοῦντες αὐτόν. τοῦτων, φησί, τῶν ἀγγέλων τῶν ἐνδόξων οὐδεὶς εἰσελεύσεται πρὸς τὸν θεὸν ἄτερ αὐτοῦ· ὃς ἂν τὸ ὄνομα αὐτοῦ μὴ λάβῃ, οὐκ εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ.
XIII
1. Ὁ δὲ πύργος, φημί, τίς ἐστιν; Ὁ πύργος, φησίν, οὗτος ἡ ἐκκλησία ἐστίν. 2. Αἱ δὲ παρθένοι αὗται τίνες εἰσίν; Αὗται, φησίν, ἅγια πνεύματά εἰσι· καὶ ἄλλως ἄνθρωπος οὐ δύναται εὑρεθῆναι εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ, ἐὰν μὴ αὗται αὐτὸν ἐνδύσωσι τὸ ἔνδυμα αὐτῶν· ἐὰν γὰρ τὸ ὄνομα μόνον λάβῃς, οὐδὲν ὠφελήσῃ· αὗται γὰρ αἱ παρθένοι δυνάμεις εἰσὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ. ἐὰν τὸ ὄνομα δυνάμεις εἰσὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ. ἐὰν τὸ ὄνομα φορῇς, τὴν δὲ δύναμιν μὴ φορῇς αὐτοῦ, εἰς μάτην ἔσῃ τὸ ὄνομα αὐτοῦ φορῶν. 3. τοὺς δὲ λίθους, φησίν, οὓς εἶδες ἀπόβεβλημένους, οὗτοι τὸ μὲν ὄνομα ἐφόρεσαν, τὸν δὲ ἱματισμὸν τῶν παρθένων οὐκ ἐνεδύσαντο. Ποῖος, φημί, ἱματισμὸς αὐτῶν ἐστί, κύριέ; Αὐτὰ τὰ ὀνόματα, φησίν, ἱματισμός ἐστιν αὐτῶν. ὃς ἂν τὸ ὄνοματα φορεῖν· καὶ γὰρ αὐτὸς ὁ υἱὸς τὰ ὀνόματα τῶν παρθένων τούτων φορεῖ. 4. ὅσους, φησί, λίθους εἶδες εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου εἰσεληλυθότας, ἐπιδεκομένους διὰ τῶν χειρῶν αὐτῶν καὶ μείναντας εἰς τὴν οἰκοδομήν, τούτων τῶν παρθένων τὴν δύναμιν ἐνδεδυμένοι εἰσί. 5. διὰ τοῦτο βλέπεις τὸν πύργον μονόλιθον γεγονότα μετὰ τῆς πέτρας· οὕτω καὶ οἱ πιστεύσαντες τῷ κυρίῳ διὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καὶ ἐνδιδυσκόμενοι τὰ πνεύματα ταῦτα ἔσονται εἰς ἓν πνεῦμα, ἓν σῶμα, καὶ μία χρόα τῶν ἱματίων αὐτων αὐτῶν. τῶν τοιούτων δὲ τῶν φορούντων τὰ ὀνόματα τῶν παρθένων ἐστὶν ἡ κατοικία εἰς τὸν πύργον. 6. Οἱ οὖν, φημί, κύριε, ἀποβεβλημένοι λίθοι διατί ἀπεβλήθησαν; διῆλθον γὰρ διὰ τῆς πύλης, καὶ διὰ τῶν χειρῶν τῶν παρθένων ἐτέθησαν εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου. Ἐπειδὴ πάντα σοι, φησί, μέλει, καὶ ἀκριβῶς ἐξετάζεις, ἄκουε περὶ τῶν ἀποβεβλημένων λίθων. 7. οὗτοι, φησί, πάντες τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ ἔλαβον, ἔλαβον δὲ καὶ τὴν δύναμιν τῶν παρθένων τούτων. λαβόντες οὖν τὰ πνεύματα ταῦτα ἐνεδυναμώθησαν καὶ ἦσαν μετὰ τῶν δούλων τοῦ θεοῦ, καὶ ἦν αὐτῶν ἓν πνεῦμα καὶ ἓν σῶμα καὶ ἓν ἔνδυμα· τὰ γὰρ αὐτὰ ἐφρόνουν καὶ δικαιοσύνην εἰργάζοντο. 8. μετὰ οὖν χρόνον τινὰ ἀνεπείσθησαν ὑπὸ τῶν γυναικῶν ὧν εἶδες μέλανα ἱμάτια ἐνδυμένςν, τοὺς ὤμους ἔξω ἐχουσῶν καὶ τὰς τρίχας λελυμένας καί εὐμόφων· ταύτας ἰδόντες ἐπεθύμησαν αὐτῶν καὶ ἐνεδύσαντο τὴν δύναμιν αὐτῶν, τῶν δὲ παρθένων ἀπεδύσαντο τὴν δύναμιν αὐτῶν, τῶν δὲ παρθένων ἀπεδύσαντο τὸ ἔνδυμα καὶ τὴν δύναμιν. 9. οὗτοι οὖν ἀπεβλήθησαν ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ θεοῦ καὶ κάλλει τῶν γυναικῶν τούτων ἔμειναν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ θεοῦ. ἔχεις, φησί, τὴν ἐπίλυσιν τῶν ἀποβεβλημένων.
XIV
1. Τί οὖν, φημί, κύριε, ἐὰν οὗτοι οἱ ἄνθρωποι, τοιοῦτοι ὄντες, μετανοήσωσι καὶ ἀποβάλωσι τὰς ἐπιθυμίας τῶν γυναικῶν τούτων, καὶ ἐπανακάμψωσιν ἐπὶ τὰς παρθένους καὶ ἐν τῇ δυνάμει αὐτῶν καὶ ἐν τοῖς ἔργοις αὐτῶν πορευθῶσιν, οὐκ εἰσελεύσονται εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ; 2. Εἰσελεύσονται, φησίν, ἐὰν τούτων τῶν γυναικῶν ἀπολάβωσι τὴν δύναμιν καὶ ἐν τοῖς ἔργοις αὐτῶν πορευθῶσι· διὰ τοῦτο γὰρ καὶ τῆς οἰκοδομῆς ἀνοχὴ ἐγένετο, ἵνα, ἐὰν μετανοήσωσιν οὗτοι, ἀπέλθωσιν εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου. ἐὰν δὲ μὴ μετανοήσωσι, τότε ἄλλοι εἰσελεύσονται, καὶ οὗτοι εἰς τέλος ἐκβληθήσονται. 3. ἐπὶ τούτοις πᾶσιν ηὐχαρίστησα τῷ κυρίῳ, ὅτι ἐσπλαγχνίσθη ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις τῷ ὀνόματι αὐτοῦ καὶ ἐξαπέστειλε τὸν ἄγγελον τῆς μετανοίας εἰς ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτήσαντας εἰς αὐτὸν καὶ ἀνεκαίνισεν ἡμῶν τὸ πνεῦμα καὶ ἤδη κατεφθαρμένων ἡμῶν καὶ μὴ ἐχόντων ἐλπίδα τοῦ ζῆν ἀνενέωσε τὴν ζωὴν ἡμῶν. 4. Νῦν, φημί, κύριε, δήλωσόν μοι, διατί ὁ πύργος χαμαὶ οὐκ ᾠκοδόμηται, ἀλλ’ ἐπὶ τὴν πέτραν καὶ ἐπὶ τὴν πύλην. Ἔτι, φησίν, ἄφρων εἶ καὶ ἀσύνετος; Ἀνάγκην ἔχω, φημί, κύριε, πάντα ἐπερωτᾶν σε, ὅτι οὐδ’ ὅλως ἔνδοξά ἐστι καὶ δυσνόητα τοῖς ἀνθρώποις. 5. Ἄκουε, φησί· τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ μέγα ἐστὶ καὶ ἀχώρητον καὶ τὸν κόσμον ὅλον βαστάζει. εἰ οὖν πᾶσα ἡ κτίσις διὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ βαστάζεται, τί δοκεῖς τοὺς κεκλμένους ὑπ’ αὐτοῦ καὶ τὸ ὄνομα φοροῦντας τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ καὶ πορευμένους ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ; 6. βλέπεις οὖν, ποίους βαστάζει; τοὺς ἐξ ὅλης καρδίας φοροῦτας τὸ ὄνομα αὐτοῦ. αὐτὸς οὖν θεμέλιος αὐτοῖς ἐγένετο καὶ ἡδέως αὐτοὺς βαστάζει, ὅτι οὐκ ἐπαισχύνονται αὐτοῦ φορεῖν.
XV
1. Δήλωσόν μοι, φημί, κύριε, τῶν παρθένων τὰ ὀνόματα καὶ τῶν γυναικῶν τῶν τὰ μέλανα ἱμάτια ἐνδεδυμένων. Ἄκουε, φησίν, τῶν παρθένων τὰ ὀνόματα τῶν ἰσχυροτέρων, τῶν εἰς τὰς γωνίας σταθεισῶν. 2. ἡ μὲν πρώτη Πίστις, ἡ δὲ δευτέρα Ἐγκράτεια, ἡ δὲ τρίτη Δύναμις, ἡ δὲ τετάρτη Μακροθυμία· αἱ δὲ ἕτεραι ἀνὰ μέσον τούτων σταθεῖσαι ταῦτα ἔχουσι τὰ ὀνόματα· Ἁπλότης, Ἀκακία, Ἁγνεία, Ἱλαρότης, Ἀλήθεια, Σύνεσις, Ὁμόνοια, Ἀγάπη. ταῦτα τὰ ὀνόματα ὁ φορῶν καὶ τὸ ὄνοματα τῶν γυναικῶν τῶν τὰ ἱμάτια μέλανα ἐχουσῶν. καὶ ἐκ τούτων τέσσαρές εἰσι δυνατώτεραι· ἡ πρώτη Ἀπιστία, ἡ δευτέρα Ἀκρασία, ἡ δὲ τρίτη Ἀπείθεια, ἡ δὲ τετάρτη Ἀπάτη. Ἀσέλγεια, Ὀξυχολία, Ψεῦδος, Ἀφροσύνη, Καταλαλιά, Μῖσος. ταῦτα τὰ ὀνόματα ὁ φορῶν τοῦ θεοῦ δοῦλος τὴν βασιλείαν μὲν ὄψεται τοῦ θεοῦ, εἰς αὐτὴν δὲ οὐκ εἰσελεύσεται. 4. Οἱ λίθοι δέ, φημί, κύριε, οἱ ἐκ τοῦ βυθοῦ ἡρμοσμένοι εἰς τὴν οἰκοδομὴν τίνες εἰσίν; Οἱ μὲν πφῶτοι, φησίν, οἱ ι’ οἱ εἰς τὰ θεμέλια τεθειμένοι, πρώτη γενεά· οἱ δὲ κε’ δευτέρα γενεὰ ἀνδρῶν δικαίων· οἱ δὲ μ’ ἀπόστολοι καὶ διδάσκαλοι τοῦ κηρύγματος τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ. 5. Διατί οὖν, φημί, κύριε, αἱ παρθένοι καί τούτους τοὺς λίθους ἐπέδωκαν εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου, διενέγκασαι διὰ τῆς πύλη; 6. Οὗτοι γάρ, φησί, πρῶτοι ταῦτα τὰ πνεύματα ἐφόρεσαν καὶ ὅλως ἀπ’ ἀλλήλων οὐκ ἀπέστησαν, οὔτε τὰ πνεύματα ἀπὸ τῶν ἀνθρωποι ἀπὸ τῶν πνεύματων, ἀλλὰ παρέμειναν τὰ πνεύματα αὐτοῖς μέχρι τῆς κοιμήσεως αὐτῶν. καὶ εἰ μὴ ταῦτα τὰ´πνεύματα μετ’ αὐτῶν ἐσχήκεισαν, οὐκ ἂν εὔχρηστοι γεγόνεισαν τῇ οἰκοδομῇ τοῦ πύργου τούτου.
XVI
1. Ἔτι μοι, φημί, κύριε, δήλωσον. Τί, φησίν, ἐπιζητεῖς; Διατί, φημί, κύριε, οἱ λίθοι ἐκ τοῦ πύργου ἐτέθησαν, πεφορηκότες τὰ πνεύματα ταῦτα; 2. Ἀνάγκην, φησίν, εἶχον δι’ ὕδατος ἀναβῆναι, ἵνα ζωοποιηθῶσιν· οὐκ ἠδύνατο γὰρ ἄλλως εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ, εἰ μὴ τὴν νέκρωσιν ἀπέθεντο τῆς ζωῆς αὐτῶν τῆς προτέρας. 3. ἔλαβον οὖν καὶ οὗτοι οἱ κεκοιμημένοι τὴν σφραγῖδα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ· πρὶν γάρ, φησί, φορέσαι τὸν ἄνθρωπον τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ, νεκρός ἐστιν· ὅταν δὲ λάβῃ τὴν σφραγῖδα, ἀποτίθεται τὴν νέκρωσιν καὶ ἀναλαμβάνει τὴν ζωήν. 4. ἡ σφραγὶς οὖν τὸ ὕδωρ ἐστίν· εἰς τὸ ὕδωρ οὖν καταβαινουσι νεκροὶ καὶ ἀναβαίνουσι ζῶντες. κἀκείνοις οὖν ἐκηρύχθη ἡ σφραγὶς αὕτη καὶ ἐχρήσαντο αὐτῇ, ἵνα εἰσέλθωσιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ. 5. Διατί, φημί, κύριε, καὶ οἱ μ’ λίθοι μετ’ αὐτῶν ἀνέβησαν ἐκ τοῦ βυθοῦ, ἤδη ἐσχηκότες τὴν σφραγῖδα; Ὅτι, φησίν, οὗτοι οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ διδάσκαλοι οἱ κηρύξαντες τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ, κοιμηθέντες ἐν δύναμει καὶ πίστει τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ ἐκήρυξαν καὶ τοῖς πορκεκοιμημένοις καὶ αὐτοὶ ἔδωκαν αὐτοῖς τὴ σφραγῖδα τοῦ κηρύγματος. 6. κατέβησαν καὶ ζῶντες κατέβησαν καὶ ζῶντες ἀνέβησαν· ἐκεῖνοι δὲ οἱ προκεκοιμημένοι νεκροὶ κατέβησαν, ζῶντες δὲ ἀνέβησαν. 7. διὰ τούτων οὖν ἐζωοποιήθησαν καὶ ἐπέγνωσαν τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ· διὰ τοῦτο καὶ συνανέβησαν μετ’ αὐτῶν, καὶ συνηρμόσθησαν εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου, καὶ ἀλατόμητοι συνῳκοδομήθησαν· ἐν δικαιοσύνῃ γὰρ ἐκοιμήθησαν καὶ ἐν μεγάλῃ ἁγνείᾳ· μόνον δὲ τὴν σφραγῖδα ταύτην οὐκ εἶχον. ἔχεις οὖν καὶ τὴν τούτων ἐπίλυσιν. Ἔχω, φημί, κύριε.
XVII
1. Νῦν οὖν κύριε, περὶ τῶν ὀρέων μοι δήλωσον· διατί ἄλλαι καὶ ἄλλαι εἰσὶν αἱ ἰδέαι και ποικίλαι; Ἄκουε, φησί· τὰ ὄρη ταῦτα τὰ δώδεκα φυλαί εἰσιν αἱ κατοικοῦσαι ὅλον τὸν κόσμον. ἐκηρύχθη οὖν εἰς ταύτας ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ διὰ τῶν ἀποστόλων. 2. Διατί δὲ ποικίλα καὶ ἄλλη καὶ ἄλλη ἰδέα ἐστὶ τὰ ὄρη, δήλωσόν μοι, κύριε. Ἄκουε, φησίν· αἱ δώδεκα φυλαὶ αὗται αἱ κατοικοῦσαι ὅλον τὸν κόσμον δώδεκα ἔθνη εἰσί· ποικίλα δέ εἰσι τῇ φρονήσει καὶ τῷ νοΐ· οἷα οὖν εἶδες τὰ ὄρη ποικίλα, τοιαῦταί εἰσι καὶ τούτων αἱ ποικιλίαι τοῦ νοὸς τῶν ἐθνῶν καὶ ἡ φρόνησις. δηλώσω δέ σοι καὶ ἑνὸς ἑκάστο τὴν πρᾶξιν. 3. Πρῶτον, φημί, κύριε, τοῦτο δήλωσον, διατί οὕτω ποικίλα ὄντα τὰ ὄρη, εἰς τὴν οἰκοδομὴν ὅταν ἐτέθησαν οἱ λίθοι αὐτῶν, μιᾷ χρόᾳ ἐγένοντο λαμπροί, ὡς καὶ οἱ ἐκ τοῦ βυθοῦ ἀναβεβηκότες λίθοι; 4. Ὅτι, φησί, πάντα τὰ ἔθνη τὰ ὑπὸ τὸν οὐρανὸν κατοικούντα, ἀκούσαντα καὶ πιστευσαντα ἐπὶ τῷ ὀνόματι ἐκλήθησαν τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ. λαβόντες οὐν τὴν σφραγῖδα μίαν φρον́νησιν ἔσχον καὶ ἕνα νοῦν, καὶ μία πίστις αὐτῶν ἐγένετο καὶ μία ἀγάπη, καὶ τὰ πνεύματα τῶν παρθένων μετὰ τοῦ ὀνόματος ἐφόρεσαν· διὰ τοῦτο ἡ οἰκοδομὴ τοῦ πύργου μιᾷ χροᾳ ἐγένετο λαμπρὰ ὡς ὁ ἥλιος. 5. μετὰ δὲ τὸ εἰσελθεῖν αὐτοὺς ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ γενέσθαι ἓν σῶμα τινὲς ἐξ αὐτῶν ἐμίαναν ἑαυτοὺς καὶ ἐξεβλήθησαν ἐκ τοῦ γένους τῶν δικαίων καὶ πάλιν ἐγένοντο, οἷοι πρότερον ἦσαν, μᾶλλον δὲ καὶ χείρονες.
XVIII
1. Πῶς φηί, κύριε, ἐγένοντο χείρονες, θεὸν ἐπεγνωκότες; Ὁ μὴ γινώσκων, φησί, θεὸν καὶ πονηρευόμενος ἔχει κολασίν τινα τῆς πονηρίας αὐτοῦ, ὁ δὲ θεὸν ἐπιγνοὺς οὐκέτι ὀφείλει πονηρεύεσθαι, ἀλλ’ ἀγαθοποιεῖν. 2. ἐὰν οὖν ὁ ὀφείλων ἀγαθοποιεῖν πονηρεύηται, οὐ δοκεῖ πλείονα πονηρίαν ποιεῖν παρὰ τὸν μὴ γινώσκοντα τὸν θεόν; διὰ τοῦτο οἱ μὴ ἐγνωκότες θεὸν καὶ πονηρευόμενοι κεκριμένοι εἰσὶν εἰς θάνατον, οἱ δὲ τὸν θεὸν ἐγνωκότες καὶ τὰ μεγαλεῖα αὐτοῦ ἑωρακότες καὶ πονηρευόμενοι δισσῶς κολασθήσονται καὶ ἀποθανοῦνται εἰς τὸν αἰῶνα. οὕτως οὖν καθαρισθήσεται ἡ ἐκκλησία τοῦ θεοῦ. 3. ὡς δὲ εἶδες ἐκ τοῦ πύργου τοὺς λίθους ἠρμένους καὶ παραδεδομένους τοῖς πνεύμασι τοῖς πονηροῖς καὶ ἐκεῖθεν ἐκβληθέντας· (καὶ ἔσται ἓν σῶμα τῶν κεκαθαρμένων, ὥσπερ καὶ ὁ πύργος ἐγένετο ὡς ἐξ ἑνὸς λίθου γεγονὼς μετὰ τὸ καθαρισθῆναι αὐτόν·) οὕτως ἔσται καὶ ἡ ἐκκλησία τοῦ θεοῦ μετὰ τὸ καθαρισθῆναι καὶ ἀποβληθῆναι τοὺς πονηροὺς καὶ ὑποκριτὰς καὶ βλασφήμους καὶ διψύχους καὶ πονηρευομένους ποικίλαις πονηρίαις. 4. μετὰ τὸ τούτους ἀποβληθῆναι ἔσται ἡ ἐκκλησία τοῦ θεοῦ ἓν σῶμα, μία φρόνησις, εἷς νοῦς, μία πίςτις, μία ἀγάπη· καὶ τότε ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ ἀγαλλιάσετα καὶ εὐφρανθήσεται ἐν αὐτοῖς ἀπειληφὼς τὸν λαὸν αὐτοῦ καθαρόν. Μεγάλως, φημί, κύριε, τῶν ὀρέων ἑνὸς ἑκάστου δήλωσόν μοι τὴν δύναμιν καὶ τὰς πράξεις, ἵνα πᾶσα ψυχὴ πεποιθυῖα ἐπὶ τὸν κύριον ἀκούσασα δοξάσῃ τὸ μέγα καὶ θαυμαστὸν καὶ ἔνδοξον ὄνομα αὐτοῦ. Ἄκουε, φησί, τῶν ὀρέων τὴν ποικιλίαν καὶ τῶν δώδεκα ἐθνῶν.
XIX
1. Ἐκ τοῦ πρώτου ὄρους τοῦ μέλανος οἱ πιστεύσαντες τοιοῦτοί εἰσιν· ἀποστάται καὶ βλάσφημοι εἰς τὸν κύριον καὶ προδόται τῶν δούλων τοῦ θεοῦ. τούτοις δὲ μετάνοια οὐκ ἔστι, θάνατος ἔστι, καὶ διὰ τοῦτο καὶ μέλανές εἰσι· καὶ γὰρ τὸ γένος αὐτῶν ἄνομόν ἐστιν. 2. ἐκ δὲ τοῦ δευτέρου ὄρους τοῦ ψιλοῦ οἱ πιστευσαντες τοιοῦτοί εἰσιν· ὑποκριταὶ καὶ διδάσκαλοι πονηρίας. καὶ οὗτοι οὖν τοῖς προτέροις ὅμοιοί εἰσι, μὴ ἔχοντες καρπὸν δικαιοσύνης· ὡς γὰρ τὸ ὄρος αὐτῶν ἄκαρπον, οὕτω καὶ οἱ ἄνθρωποι οἱ τοιοῦτοι ὄνομα μὲν ἔχουσιν, ἀπὸ δὲ τῆς πίστεως κενοί εἰσι καὶ οὐδεὶς ἐν αὐτοῖς, καρπὸς ἀληθείας. τούτοις οὖν μετάνοια κεῖται, ἐὰν ταχὺ μετανοήσωσιν· ἐὰν δὲ βραδύνωσι, μετὰ τῶν προτέρων ἔσται ὁ θάνατος αὐτῶν. 3. Διατί, φημί, κύριε, τούτοις μετάνοιά ἐστι, τοῖς δὲ πρώτοις οὐκ ἔστι; παρὰ τι γὰρ αἱ πράξεις αὐτῶν εἰσί. Διὰ τοῦτο, φησί, τούτοις μετάνοια κεῖται, ὅτι οὐκ ἐβλασφήμησαν τὸν κύριον αὐτῶν οὐδὲ ἐγένοντο προδόται τῶν δούλων τοῦ θεοῦ· διὰ δὲ τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ λήμματος ὑεκρίθησαν καὶ ἐδίδαξεν ἕκαστος κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῶν ἀνθρώπων τῶν ἁμαρτανόντων. ἀλλὰ τίσουσι δίκην τινά· κεῖται δὲ αὐτοῖς μετάνοια διὰ τὸ μὴ γενέσθαι αὐτοὺς βλασφήμους μηδὲ προδότας.
XX
1. Ἐκ δὲ τοῦ ὄρους τοῦ τρίτου τοῦ ἔχοντος ἀκάνθας καὶ τριβόλους οἱ μὲν πλούσιοι, οἱ δὲ πραγματείαις πολλαῖς ἐμπεφυρμένοι. οἱ μὲν τριβολοί εἰσιν οἱ πλούσιοι, αἱ δὲ ἄκανθαι οἱ ἐν ταῖς πραγματείαις ταῖς ποικίλαις καὶ ποικίλαις πραγματείαις ἐμπεφυρμένοι, οὐ κολλῶνται τοῖς δούλοις τοῦ θεοῦ, ἀλλ’ ἀποπλανῶνται πνιγόμενοι ὑπὸ τῶν πράξεων αὐτῶν· οἱ δὲ πλούσιοι δυσκόλως κολλῶνται τοῖς δούλοις τοῦ θεοῦ, φοβούμενοι, μή τι αἰτισθῶσιν ὑπ’ αὐτῶν· οἱ τοιοῦτοι οὖν δυσκόλως εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ. 3. ὥσπερ γὰρ ἐν τριβόλοις γυμνοῖς ποσὶ περιπατεῖν δύσκολόν ἐστιν, οὕτω καὶ τοῖς τοιούτοις δύσκολόν ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ εἰσελθεῖν. 4. ἀλλὰ τούτοις πᾶσι μετάνοιά ἐστι, ταχινὴ δέ, ἵν’ ὃ τοῖς προτέροις χρόνοις οὐκ εἰργάσαντο νῦν ἀναδράμωσιν ταῖς ἡμέραις καὶ ἀγαθόν τι ποιήσωσιν. ἐὰν οὖν μετανοήσωσι καὶ ἀγαθόν τι ποιήσωσι, ζήσονται τῷ θεῷ· ἐὰν δὲ ἐπιμείνωσι ταῖς πράξεσιν αὐτῶν, παραδοθήσονται ταῖς γυναιξὶν ἐκείναις, αἵτινες αὐτοὺς θανατώσουσιν.

XXI
1. Ἐκ δὲ τοῦ τετάρτου ὄρους τοῦ ἔχοντος βοτάνας πολλάς, τὰ μὲν ἐπάνω τῶν βοτανῶν χλωρά, τὰ δὲ πρὸς ταῖς ῥίζαις ξηρά, τινὲς δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ἡλίου ξηραινόμεναι, οἱ πιεστεύσαντες τοιοῦτοί εἰσιν· οἱ μὲν δίψυχοι, οἱ δὲ τὸν κύριον ἔχοντες. 2. διὰ τοῦτο τὰ θεμέλια αὐτῶν ξηρά ἐστι καὶ δύναμιν μὴ ἔχοντα, καὶ τὰ ῥήματα αὐτῶν μόνα ζῶσι, τὰ δὲ ἔργα αὐτῶν νεκρά ἐστιν. οἱ τοιοῦτοι οὔτε ζῶσιν οὔτε τεθνήκασιν. ὅμοιοι οὖν εἰσὶ τοῖς διψύχοις· καὶ γὰρ οἱ δίψυχοι οὔτε χλωροί εἰσιν οὔτε ξηροί· οὔτε γὰρ ζῶσιν οὔτε τεθνήκασιν. 3. ὥσπερ γὰρ αὗται αἱ βοτάναι ἥλιον ἰδοῦσαι ἐξηράνθησαν, οὕτω καὶ οἱ δίψυχοι, ὅταν θλῖψιν ἀκούσωσι, διὰ τὴν δειλίαν αὐτῶν εἰδωλολοατροῦσι καὶ τὸ ὄνομα ἐπαισχύνονται τοῦ κυρίου αὐτῶν. 4. οἱ τοιοῦτοι οὖν οὔτε ζῶσιν οὔτε τεθνήκασιν. ἀλλὰ καὶ οὗτοι ἐὰν ταχὺ μετανοήσωσιν, δυνήσονται ζῆσαι· ἐὰν δὲ μὴ μετανοήσωσιν, ἤδη παραδεδομένοι εἰσὶ ταῖς γυναιξὶ ταῖς ἀποφερομέναις τὴν ζωὴν αὐτῶν.
XXII
1. Ἐκ δὲ τοῦ ὄρους τοῦ πέμπτου τοῦ ἔχοντος βοτάνας χλωρὰς καὶ τρασχέος ὄντος οἱ πιστεύσαντες τοιοῦτοί εἰσι· πιστοὶ μέν, δυσμαθεῖς δὲ καὶ αὐθάδεις καὶ ἑαυτοῖς ἀρέσκοντες, θέλοντες πάντα γινώσκειν, καὶ οὐδὲν ὅλως γινώσκουσι, 2. διὰ τὴν αὐθάδειαν αὐτῶν ταύτην ἀπέστη ἀπ’ αὐτῶν ἡ σύνεσις, καὶ εἰσῆλθεν εἰς αὐτοὺς ἀφροσύνη μωρά. ἐπαινοῦσι δὲ ἑαυτοὺς ὡςσύνεσιν ἔχοντας καὶ θέλουσιν ἐθελοδιδάσκαλοι εἶναι, ἄφρονες ὄντες. 3. διὰ ταύτην οὖν τὴν ὑψηλοφροσύνην πολλοὶ ἐκενώθησαν ὑψοῦντες ἑαυτούς· μέγα γὰρ δαιμόνιόν ἐστιν ἡ αὐθάδεια καὶ ἡ κενὴ πεποίθησις· ἐκ τούτων οὖν πολλοὶ ἀπεβλήθησαν, τινὲς δὲ μετενόησαν καὶ ἐπίστευσαν καὶ ὑπέταξαν ἑαυτοὺς τοῖς ἔχουσι σύνεσιν, γνόντες τὴν ἑαυτῶν ἀφροσύνην. 4. καὶ τοῖς λοιποῖς δὲ τοῖς τοιούτοις κεῖται μετάνοια· οὐκ ἐγένοντο γὰρ πονηροί, μᾶλλον δὲ μωροὶ καὶ ἀσύνετοι. οὗτοι οὖν ἐὰν μετανοήσωσι, ζήσονται τῷ θεῷ· ἐὰν δὲ μὴ μετανοήσωσι, καοικήσουσι μετὰ τῶν γυναικῶν τῶν πονηρευομένων εἰς αὐτούς.
XXIII
1. Οἱ δὲ ἐκ τοῦ ἕκτου τοῦ ἔχοντος σχισμὰς μεγάλας καὶ μικρὰς καὶ ἐν ταῖς σχισμαῖς βοτάνας μεμαραμμένας πειστεύσαντες τοιοῦτοί εἰσιν. 2. οἱ μὲν τὰς σχισμὰς τὰς μικρὰς ἔχοντες, οὗτοί εἰσιν οἱ κατ’ ἀλλήλων ἔχοντες, καὶ ἀπὸ τῶν καταλαλιῶν ἑαυτῶν μεμαραμμένοι εἰσὶν ἐν τῇ πίστει· ἀλλὰ μετενόησαν ἐκ τούτων πολλοί. καὶ οἱ λοιποὶ δὲ μετανοήσουσιν, ὅταν ἀκούσωσί μου τὰς ἐντοάς· μικραὶ γὰρ αὐτῶν εἰσιν αἱ καταλαλιαί, καὶ ταχὺ μετανοήσουσιν. 3. οἱ δὲ μεγάλας ἔχοντες σχισμάς, οὗτοι παράμονοί εἰσι ταῖς καταλαλιαῖς αὐτῶν καὶ μνησίκακοι γίνονται μηνιῶντες ἀλλήλοις· οὗτοι οὖν ἀπὸ τοῦ πύργου ἀπερρίφησαν καὶ ἀπεδοκιμάσθησαν τῆς οἰκοδομῆς αὐτοῦ. οἱ τοιοῦτοι οὖν δυσκόλως ζήσονται. 4. εἰ ὁ θεὸς καὶ ὁ κύριος ἡμῶν ὁ πάντων κυριεύων καὶ ἔχων πάσης τῆς κτίσεως αὐτοῦ τὴν ἐξουσίαν οὐ μνησικακεῖ τοῖς ἐξομολογουμένοις τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, ἀλλ’ ἵλεως γίνεται, ἄνθρωπος φθαρτὸς ὢν καὶ πλήρης ἁμαρτιῶν ἀνθρώπῳ μνησικακεῖ ὡς δυνάμενος ἀπολέσαι ἢ σῶσαι αὐτόν; 5. λέγω δὲ ὑμῖν, ὁ ἄγγελος τῆς μετανοίας· ὅσοι ταύτην ἔχετε τὴν αἵρεσιν ἀπόθεσθε αὐτὴν καὶ μετανήσατε, καὶ ὁ κύριος ἰάσεται ὑμῶν τὰ πρότερα ἁμαρτήματα, ἐὰν καθαρίσητε ἑαυτοὺς ἀπὸ τούτου τοῦ δαιμονίου· εἰ δὲ μή, παραδοθήσεσθε αὐτῷ εἰς θάνατον.
XXIV
1. Ἐκ δὲ τοῦ ἑβδόμου ὄρους, ἐν ᾧ βοτάναι χλωραὶ καὶ ἱλαραί, καὶ ὅλον τὸ ὄρος εὐθηνοῦν καὶ πᾶν γένος κτηνῶν καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ ἐνέμοντο τὰς βοτάνας ἐκ τούτῳ τῳ ὄρει, καὶ αἱ βοτάναι, ἃς ἐνέμοντο, μᾶλλον εὐθαλεῖς ἐγίνοντο, οἱ πιστεύσαντες τοιοῦτοί εἰσι. 2. πάντοτε ἁπλοῖ καὶ ἄκακοι καὶ μακάριοι ἐγίνοντο, μηδὲν κατ’ ἀλλήλων ἔχοντες, ἀλλὰ πάντοτε ἀγαλλιώμενοι ἐπὶ τοῖς δούλοις τοῦ θεοῦ καὶ ἐνδεδυμένοι τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον τούτων τῶν παρθένων καὶ πάντοτε σπλάγχνον ἔχοντες ἐπὶ πάντα ἄνθρωπον, καὶ ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν παντὶ ἀνθρώπῳ ἐχορήγησαν ἀνονειδίστως καὶ ἀδιστάκτως. 3. ὁ οὖν κύριος ἰδὼν τὴν ἁπλότητα αὐτῶν καὶ πᾶσαν νηπιότητα ἐπλήθυνεν αὐτοὺς ἐν τοῖς κόποις τῶν χειρῶν αὐτῶν καὶ ἐχαρίτωσεν αὐτοὺς ἐν πάσῃ πράξει αὐτῶν. 4. λέγω δὲ ὑμῖν τοῖς τοιούτοις οὖσιν ἐγὼ ὁ ἄγγελος τῆς μετανοίας· διαμείνατε τοιοῦτοι, καὶ οὐκ ἐξαλειφθήσεται τὸ σπέρμα ὑμῶν ἕως αἰῶνος· ἐδοκίμασε γὰρ ὑμᾶς ὁ κύριος καὶ ἐνέγραψεν ὑμᾶς εἰς τὸν ἀριθμὸν τὸν ἡμέτερον, καὶ ὅλον τὸ σπέρμα ὑμῶν κατοικήσει μετὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ· ἐκ γὰρ τοῦ πνεύματος αὐτοῦ ἐλάβετε.
XXV
1. Ἐκ δὲ τοῦ ὄρους τοῦ ὀγδόου, οὗ ἦσαν αἱ πολλαὶ πηγαὶ καὶ πᾶσα ἡ κτίσις τοῦ κυρίου ἐποτίζετο ἐκ τῶν πηγῶν, οἱ πιστεύσαντες τοιοῦτοί εἰσιν· 2. ἀπόστολοι καὶ διδάσκαλοι οἱ κηρυξαντες εἰς ὅλον τὸν κόσμον καὶ οἱ διδάξαντες σεμνῶς καὶ ἁγνῶς τὸν λόγον τοῦ κυρίου καὶ μηδὲν ὅλως νοσφισάμενοι εἰς ἐπιθυμίαν πονηράν, ἀλλὰ πάντοτε ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ἀληθείᾳ πορευθέντες, καθὼς καὶ παρέλαβον τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον. τῶν τοιούτων οὖν ἡ πάροδος μετὰ τῶν ἀγγέλων ἐστίν.
XXVI
1. Ἐκ δὲ τοῦ ὄρους του ἐνάτου τοῦ ἐρημώδους, τοῦ τὰ ἑρπετὰ καὶ θηρία ἐν αὐτῷ ἔχοντος τὰ διαφθείροντα τοὺς ἀνθρώπους, οἱ πιστεύσαντες τοιοῦτοί εἰσιν· 2. οἱ μὲν τοὺς σπίλους ἔχοντες διάκονοί εἰσι κακῶς διακονήσαντες καὶ διαρπάσαντες χηρῶν καὶ ὀρφανῶν τὴν ζωὴν καὶ ἑαυτοῖς περιποιησάμενοι ἐκ τῆς διακονίας ἧς ἔλαβον διακονῆσαι· ἐὰν οὖν ἐπιμείνωσι τῇ αὐτῇ ἐπιθυμίᾳ, ἀπέθανον καὶ οὐδεμία αὐτοῖς ἐλπὶς ζωῆς· ἐὰν δὲ ἐπιστρέψωσι καὶ ἁγνῶς τελειώσωσι τὴν διακονίαν αὐτῶν, δυνήσονται ζῆσαι. 3. οἱ δὲ ἐψωριακότες ἐπὶ τὸν κύριον ἑαυτῶν, ἀλλὰ χερσωθέντες καὶ γενόμενοι ἐρημώδεις· μὴ κολλώμενοι τοῖς δούλοις τοῦ θεοῦ, ἀλλὰ μονάζοντες ἀπολλύουσι τὰς ἑαυτῶν ψυχὰς. 4. ὡς γὰρ ἄμπελος ἐν φραγμῷ τινι καταλειφθεῖσα ἀμελείας τυγχάνουσα καταφθείρεται καὶ ὑπὸ τῶν βοτανῶν ἐρημοῦται καὶ τῷ χρόνῳ ἀγρία γίνεται, καὶ οὐκέτι εὔχρηστός ἐστι τῷ δεσπότῃ ἑαυτῆς, οὕτω καὶ οἱ τοιοῦτοι ἄνθρωποι ἑαυτοὺς ἀπεγνώκασι καὶ γίνονται ἄχρηστοι τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν ἀγριωθέντες. 5. τούτοις οὖν μετάνοια γίνεται, ἐὰν δὲ ἐκ καρδίας εὑρεθῇ ἠρνημένος τις, οὐκ οἶδα, εἰ δύναται ζῆσαι. 6. καὶ τοῦτο οὐκ εἰς ταύτας τὰς ἡμέρας λέγω, ἵνα τις ἀρνησάμενος μετάνοιαν λάβῃ· ἀδύνατον γάρ ἐστι σωθῆναι τὸν μέλλοντα νῦν ἀρνεῖσθαι τὸν κύριον ἑαυτοῦ· ἀλλ’ ἐκείνοις τοῖς πάλαι ἠρνημένοις δοκεῖ κεῖσθαι μετάνοια. εἴ τις οὖν μέλλει μετανοεῖν, ταχινὸς γενέσθω πρὶν τὸν πύργον ἀποτελεσθῆναι· εἰ δὲ μή, ὑπὸ τῶν γυναικῶν κααφθαρήσεται εἰς θάνατον. 7. καὶ οἱ κολοβοί, οὗτοι δόλιοί εἰσι καὶ κατάλαλοι· καὶ τὰ θηρία, ἃ εἶδες εἰς τὸ ὄρος, οὗτοί εἰσιν. ὥσπερ γὰρ τὰ θηρία διαφθείρει τῷ ἑαυτῶν ἰῷ τὸν ἄνθρώπων τὰ ῥήματα διαφθείρει τόν καὶ ἀπολλύει. 8. οὗτοι οὖν κολοβοί εἰσιν ἀπὸ τῆς πίστεως αὐτῶν διὰ τὴν πρᾶξιν, ἣν ἔχουσιν ἐν ἑαυτοῖς· τινὲς δὲ μετενόησαν καὶ ἐσώθησαν. καὶ οἱ λοιποὶ οἱ τοιοῦτοι ὄντες δύνανται σωθῆναι, ἐὰν μετανοήσωσιν· ἐὰν δὲ μὴ μετανοήσωσιν, ἀπὸ τῶν γυναικῶν ἐκείνων, ὧν τὴν δύναμιν ἔχουσιν, ἀποθανοῦνται.
XXVII
1. Ἐκ δὲ τοῦ ὄρους τοῦ δεκάτου οὗ ἦσαν δένδρα σκεπάζοντα πρόβατά τινα, οἱ πιστεύσαντες τοιοῦτοί εἰσιν· 2. ἐπίσκοποι καὶ φιλόξενοι, οἵτινες ἡδέως εἰς τοὺς οἴκους ἑαυτῶν πάντοτε ὑπεδέξαντο τοὺς δούλους τοῦ θεοῦ ἄτερ ὑποκρίσεως· οἱ δὲ ἐπίσκοποιπ́πάντοτε τοὺς ὑστερημένους καὶ τὰς χήρας τῇ διακονίᾳ ἑαυτῶν ἀδιαλείπτως ἐσκέπασαν καὶ ἁγνῶς ἀνεστράφησαν πάντοτε. 3. οὗτοι οὖν πάντες σκεπασθήσονται ὑπὸ τοῦ κυρίου διαπαντός. οἱ οὖν ταῦτα ἐργασάμενοι ἔνδοξοί εἰσι παρὰ τῷ θεῷ καὶ ἤδη ὁ τόπος αὐτῶν μετὰ τῶν ἀγγέλων ἐστίν, ἐὰν ἐπιμείνωσιν ἕως τέλους λειτοργοῦντες τῷ κυρίῳ.
XXVIII
1. Ἐκ δὲ τοῦ ὄρους τοῦ ἑνδεκάτου, οὗ ἦσαν δένδρα καρπῶν πλήρη, ἄλλοις καὶ ἄλλοις καρποῖς κεκοσμημένα, οἱ πιεστεύσαντες τοιοῦτοί εἰσιν. 2. οἱ παθόντες ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ, οἳ καὶ προθύμως ἔπαθον ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καὶ παρέδωκαν τὰς ψυχὰς αὐτῶν. 3. Διατί οὖν, φημί, κύριε, πάντα μὲν τὰ δένδρα καροὺς ἔχει, τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν καρποὶ εὐειδέστεροί εἰσιν; Ἄκουε, φησίν· ὅσοι ποτὲ ἔπαθον διὰ τὸ ὄνομα, ἐνδοξοί εἰσι παρὰ τῷ θεῷ, καὶ πάντων αἱ ἁμαρτίαι ἀφῃρέθησαν, ὅτι ἔπαθον διὰ τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ. διατί δὲ οἱ καρποὶ αὐτῶν ποικίλοι εἰσίν, τινὲς δὲ ὑπερέχοντες, ἄκουε. 4. ὅσοι, φησίν, ἐπ’ ἐξωουσίαν ἀχθέντες ἐξητάσθησαν καὶ οὐκ ἠρήσαντο, ἀλλ’ ἔπαθον προθύμως, οὗτοι μᾶλλον ἐνδοξότεροί εἰσι παρὰ τῷ κυρίῳ· τούτων ὁ καρπός ἐστιν ὁ ὑπερέχων· ὅσοι δὲ δεῖοὶ καὶ ἐν δισταγμῷ ἐγένοντο καὶ ἐλογίσαντω ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν, πότερον ἀρνήσονται ἢ ὁμολογήσουσι, καὶ ἔπαθον, τούτων οἱ καρποὶ ἐλάττους εἰσίν, ὅτι ἀνέβη ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτῶν ἡ βουλὴ αὕτη· πονηρὰ γὰρ ἡ βουλὴ αὕτη, ἵνα δοῦλος κύριον ἴδιον ἀρνήσηται. 5. βλέπετε οὖν ὑμεῖς οἱ ταῦτα βουλευόμενοι, μήποτε ἡ βουλὴ αὕτη διαμείνῃ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν καὶ ἀποθάνητε τῷ θεῷ. ὑμεῖς δὲ οἱ πάσχοντες ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος δοξάζειν ὀφείλετε τὸν θεόν, ὅτι ἀξιους ὑμᾶς ἡγήσατο ὁ θεός, ἵνα τοῦτο τὸ ὄνομα βαστάζητε καὶ πᾶσαι ὑμῶν αἱ ἁμαρτίαι ἰαθῶσιν. 6. οὐκοῦν μακαρίζετε ἑαυτούς· ἀλλὰ δοκεῖτε ἔργον μέγα πεποιηκέναι, ἐάν τις ὑμῶν διὰ τὸν θεὸν πάθῃ. ζωὴν ὑμῖν ὁ κύριος χαρίζεται, καὶ οὐ νοεῖτε· αἱ γὰρ ἁμαρτίαι ὑμῶν κατεβάρησαν, καὶ εἰ μὴ πεπόνθατε ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος κυρίου, διὰ τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν τεθνήκειτε ἂν τῷ θεῷ. 7. ταῦτα ὑμῖν λέγω τοῖς διστάζουσι περὶ ἀρνήσεως ἢ ὁμολογήσεως· ὁμολογεῖτε, ὅτι κύριον ἔχετε, μήποτε ἀρνούμενοι παραδοθήσησθε εἰς δεσμωτήριον. 8. εἰ τὰ ἔθνη τοὺς δούλους αὐτῶν κολάζουσιν, ἐὰν τις ἀρνήσηται τὸν κύριον ἑαυτοῦ, τί δοκεῖτε ποιήσει ὁ κύριος ὑμῖν, ὃς ἔχει πάντων τὴν ἐξουσίαν; ἄρατε τὰς βουλὰς ταύτας ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν, ἵνα διαπαντὸς ζήσητε τῷ θεῷ.
XXIX
1. Ἐκ δὲ τοῦ ὄρους τοῦ δωδεκάτου τοῦ λευκοῦ οἱ πιστεύσαντεσ τοιοῦτοί εἰσιν· ὡς νήπια βρέφη εἰσίν, οἷς οὐδεμία κακια ἀναβαίνει ἐπὶ τὴν καρδίαν οὐδὲ ἔγνωσαν, τί ἐστι πονηρία, ἀλλὰ πάντοτε ἐν νηπιότητι διέμειναν. 2. οἱ τοιοῦτοι οὖν ἀδιστάκτως κατοικήσουσιν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ θεοῦ, ὅτι ἐν οὐδενὶ πράγματι ἐμίαναν τὰς ἐντολὰς τοῦ θεοῦ, ἀλλὰ μετὰ νηπιότητος διέμειναν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτῶν ἐν τῇ αὑτῇ φρονήσει. 3. ὅοι οὖν διαμενεῖτε, φησί, καὶ ἔσεσθε ὡς τὰ βρέφη, κακίαν μὴ ἔχοντες, πάντων τῶν προειρημένων ἐνδοξότεροι ἔσεσθε·´πάντα γὰρ τὰ βρέφη αὐτῷ. μακάριοι οὖν ὑμεῖς, ὅσοι ἂν ἄρνητε ἀφ’ ἑαυτῶν τὴν πονηρίαν, ἐνδύσησθε δὲ τὴν ἀκακίαν· πρῶτοι πάντων ζήσεσθε τῷ θεῷ. 4. μετὰ τὰ συντελέσαι αὐτὸν τὰς παραβολὰς τῶν ὀρέων λέγω αὐτῷ· Κύριε, νῦν μοι δηλωσον περὶ τῶν λίθων τῶν ἠρμένων ἐκ τοῦ πεδίου καὶ εἰς τὴν οἰκοδομὴν τεθειμένων ἀντὶ τῶν στρογγύλων τῶν τεθέντων εἰς τὴν οἰκοδομήν, καὶ τῶν ἔτι στρογγύλων ὄντων.
XXX
1. Ἄκουε, φησί, καὶ περὶ τούτων πάντων. οἱ λίθοι οἱ τοῦ πεδίου ἠρμένοι καὶ τεθειμένοι εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου ἀντὶ τῶν ἀποβεβλημένων, αἱ ῥίζαι εἰσὶ τοῦ ὄρους τοῦ λευκοῦ. 2. ἐπεὶ οὖν οἱ πιστεύσαντες, ἐκ τοῦ ὄρους τοῦ λευκοῦ πάντες ἄκακοι εὑρέθησαν, ἐκέλευσεν ὁ κύριος τοῦ πύργου τούτους ἐκ τῶν ῥιζῶν τοῦ ὄρους τούτο βληθῆναι εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου· ἔγνω γάρ, ὅτι, ἐὰν ἀπελθωσιν εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ πύργου οἱ λίθοι οὗτοι, διαμενοῦσι λαμπροὶ καὶ οὐδεὶς αὐτῶν μελανήσει. 3. Quodsi de ceteris montibus adiecisset, necesse habuisset rurus visitare eam turrem atque purgare. Hi autem omnew candidi inventi sunt, πιστεύσαντες καὶ οἱ μέλλοντες πιστεύειν· ἐκ τοῦ αὐτου γὰρ γένους εἰσίν. μακάριον τὸ γένος τοῦτο, ὅτι ἄκακόν ἐστιν. 4. ἄκουε νῦν καὶ περὶ τῶν λίθων τῶν στρογύλων καὶ λαμπρῶν. καὶ αὐτοὶ πάντες ἐκ τοῦ ὄρους τοῦ λευκοῦ εἰσίν. Audi autem, quare rotundi sunt reperti. Divitiae suae eos pusillum obscuraverunt a veritate atque obfuscaverunt, a deo vero nunquam recesserunt, nec ullum verbum malum processit de ore eorum, sed omnis aequitas et virtus veritatis. 5. Horum ergo mentem cum vidisset dominus posse eos veritati favere, bonos quoque permanere, iussit opes eorum circumcidi, non enim in totum eorum tolli, ut possint aliquid boni facere de eo, quod eis relictum est, et vivent deo, quoniam ex bono genere sunt. Ideo ergo pusillum circumcisi sunt et positi sunt in structuram turris huius.
XXXI
1. Ceteri vero, qui adhuc rotundi remanserunt neque aptati sunt in eam structuram, quia nondum acceperunt sigillum, repositi sunt suo loco; valde cumcidi hoc saeculum ab illis et vanitates opum suarum, et tunc convenient in dei regnum. Necesse est enim eos intrare in dei regnum; hoc enim genus innocuum benedixit dominus. Ex hoc ergo genere non intercidet quisquam. Etenim licet quis eorum temtatus a nequissimo diabolo aliquid deliquerit, cito recurret ad dominum suum. 3. Felices vos iudico omnes, ego nuntius paenitentiae, quicumque bona est et honorata apud deum. 4. Dico autem omnibus, vobis, quicumque sigillum hoc accepistis, simplicitatem habere neque offensarum memores esse neque in malitia vestra permanere aut in memoria offensarum amaritudinis, in unum quemque spiritum fieri et has malas scissuras permediare ac tollere a vobis, ut dominus pecorum gaudeat de his. 5. χαρησεται δέ, ἐὰν πάντα ὑγιῆ εὑρεθῇ, καὶ μὴ διαπεπτωκότα, οὐαὶ τοῖς ποιμέσιν ἔσται. 6. ἐὰν δὲ καὶ αὐτοὶ οἱ ποιμένες εὑρεθῶσι διαπεπτωκότες, τί ἐροῦσι τῷ δεσπότῃ τοῦ ποιμνίου; ὅτι ἀπὸ τῶν προβάτων διέπεσαν; οὐ πιστευθήσονται· ἄπιστον γὰρ πρᾶγμά ἐστι ποιμένα ὑπὸ προβάτων παθεῖν τι· μᾶλλον δὲ κολασθήσονται διὰ τὸ ψεῦδος αὐτῶν. Et ego sum pastor, et validissime oportet me de vobis reddere rationem.

XXXII
1. Remediate ergo vos, dum adhuc turris aedificatur. 2. Dominus habitat in viris amantibus pacem; ei enimvero pax cara est; a litigiosis vero et perditis malitiae longe abest. Reddite igitur ei spiritum integrum, sicut accepistis. 3. Si enim dederis fulloni versimentum novum integrum idque integrum iterum vis recipere, fullo autem scissum tibi illud reddet, recipies illud? Nonne statim scandesces et eum convicio persequeris, dicens: Vestimentum integrum tibi dedi; quare scidisti illud et inutile redegisti? Et propter scissuram, quam in eo fecisti, in usu esse non potest. Nonne haec omnia verba dices fulloni ergo et de scissura, quam in vestimento tuo fecerit? 4. Si sic igitur tu doles de vestimento tuo et quereris, quod non illud integrum recipias, quid putas dominum tibi facturum, qui spiritum integrum tibi dedit, et tu eum totum inutilem redegisti, ita ut in nullo usu esse possit domino suo? Inutilis enim esse coepit usus eius, eum sit corruptus a te. Nonne ititur dominus spiritus eius propter hoc factum tuum morte te adficiet? 5. Plane, inquam, omnes eos, quoscumque invenerit in memoria offensarum permanere, adficiet. Clementiam, inquit, eius calcare nolite, sed potius honorificate eum, quod tam patiens est ad delicta vestra et non est sicut vos. Agite enim paenitentiam utilem vobis.

XXXIII
1. Haec omnia, quae supra scripta sunt, ego pastor nuntius paenitentiae ostendi et locutus sum dei servis. Si credideritis ergo et audieritis verba mea et ambulaveritis in his et correxeritis itenera vestra, vivere potnritis. Sin autem permanseritis in malitia et memoria offensarum, nullus ex huiusmodi vivet deo. Haec omnia a me dicenda dicta sunt vobis. 2. Ait mihi ipse pastor: Omnia a me interrogasti? Et dixi: Ita, domine. Quare ergo non interrogasti me de forma lapidum in structura repositorum, uod expelvimus formas? Et dixi: Oblitus sum, domine. 3. Audi nunc, inquit, de illis. Hi sunt qui nunc mandata mea audierun et ex totis praecordiis bonam atque puram esse paenitentiam eorum et posse eos in ea permanere, iussit priora peccata eorum deleri. Hae enim formae peccata erant eorum, et exaequata sunt, ne apparerent.
Similitudo X
I
1. Postquam perscripseram librum hunc, venit nuntius ille, qui me tradiderat huic pastori, in domum, in qua eram, et sonsedit supra lectum, et adstitit ad dexteram hic pasotr. Deinde vocavit me et hae mihi dixit; 2. Tradidi te, inquit, et domum tuam huic pastori, ut ab eo protegi, inquit, ab omni vexatione et ab omni saevitia, successum autem habere in omni opere bono atque verbo et omnem virtutem aequitatis, in mandatis huius ingredere, quae dedi tibi, et poteris dominari omni nequitiae. 3. Custodienti enim tibi mandata huius subiecta erit omniw cupiditas et dulcedo saeculi huius, successus vero in omni bono te sequitur. Maturitatem huius et modestiam suscipe in to et dic omnibus, in magno honore esse eum et dignitate apud dominum et magnae potestatis eum praesidem esse et potentem in officio suo. Huic soli per totam orbem paenitentiae potestas tributa est. Potensne tibi videtur esse? Sed vos maturitatem huius et verecundiam, quam in vos habet, despicitis.
II
1. Dico ei: Interroga ipsum, domine, ex quo in domo mea est, an aliquid extra ordinem fecerim, ex quo eum offenderim. 2. Et ego, inquit, scio nihil extra ordinem fecisse te neque esse facturum. Et ideo haec loquor tecum, ut perseveres. Bene enim de te hic apud me existimavit. Tu autem ceteris haec verba dices, ut et illi, qui egerunt aut acturi sunt paenitentiam, eadem quae tu sentiant et hic apud me de his bene interpretetur et ego apud dominum. 3. Et ego, inquam, domine, omni homini indico magnalia domini; spero autem, quia omnes, qui antea peccaverunt, si haec audiant, libenter acturi sunt paenitentiam vitam recuperantes. 4. Permane ergo, inquit, in hoc ministerio et consumma illud. Quicumque autem mandata huius efficiunt, habebun vitam, et hic apud dominum magnum honorem. quicumque vero huius mandata non servant, fugiunt a sua vita et illum adversus; nec mandata eius sequuntur, sed morti se tradunt et unusquisque eorum reus fit sanguinis sui. Tibi autem dico, ut servias mandatis his, et remedium peccatorum habebis.
III
1. Misi autem has virgines, ut habitent tecum; vidi enim eas affabiles tibi esse. Habes ergo eas adiutrices, quo magis possis huius mandata servare; non potest enim fieri, ut sine his virginibus haec mandata serventur. Video autem eas libenter esse tecum; sed ego praecipiam eis, omnino a domo tua non discedent. 2. Tu tantum communda domum tuam; in munda enim sunt atque castae et industriae et omnes habentes gratiam apud dominum. Igitur si habuerint domum tuam puram, tecum permanebunt. Sin autem pusillum aliquid inquinationis acciderit, protinus a domo tua recedent; hae enim virgenes nullum omnino diligunt inquinationem. 3. Dico ei: Spero me, domine, placiturum eis, ita ut in domo mea libenter habitent semper. καὶ ὥσπερ οὗτος, ᾧ παρέδωκάς με, οὐ μέμφεταί με, οὐδὲ αὗται μέμψονταί με. 4. λέγει τῷ ποιμένι· Οἶδα, ὅτι ὁ δοῦλος τοῦ θεοῦ θέλει ζῆν καὶ τηρήσει τὰς ἐντολὰς ταύτας καὶ τὰς παρθένους ἐν καθαρότητι καταστήσει. 5. ταῦτα εἰπὼν τῷ ποιμένι πάλιν παρέδωκέν με καὶ τὰς παρθένους καλέσας . . . . λέγει αὐταῖς· Quoniam video vos libenter in domo huius habitare, commendo eum vobis et domum eius, ut a domo eius non recedatis omnino. Illae vero haec verba libenter audierunt.
IV
1. Ait deinde mihi: Viriliter in ministerio hoc conversare, omni homini indica magnalia domini, et habebis gratiam in hoc ministerio. Quicumque ergo in his mandatis ambulaverit, vivet et felix erit in vita sua; quicumque vero neglexerit, non vivet et erit infelix in vita sua. 2. Dic omnibus, ut non cessent, quicumque recte facere possunt; bona opera exercere utile est illis. Dico autem, omnen hominem de incommodis eripi oportere. Et is enim, qui eget et in cotidiana vita patitur incommoda, in magno tormento est ac necessitate. 3. Qui igitur huismodi animam eripit de necessitate, magnum gaudium sibi adquirit. Is enim, qui huiusmodi vexatur incommodo, pari tormento curciatur atque torquet se qui in vincula est. Multi enim propter huiusmodi calamites, cum eas sufferre non possunt, mortem sibi adducunt. Qui novit igitur calamitatem huiusmodi hominiw et non eripit eum, magnum peccatum admittit et reus fit sanguinis eius. 4. Facite igitur opera bona, quicumque accepistis a domino, ne, dum tardatis facere, consummetur structura turris. Propter vos enim intermissum est opus aedificationis eius. Nisi festinetis igitur facere recte, consummabitur turris, et excludemini. 5. Postquam vero locutus est mecum, surrexit de lecto et apprehenso pastore et virginibus abiit, dicens autem mihi, remissurum se pastorem illum et virgines in domum meam.

Πέμπτη 22 Απριλίου 2010

ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ - Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΝΟΣ ΦΑΣΟΛΙΟΥ (ΒΕΑN + BEING)

Δημοσιεύω εδώ ένα κείμενο για την φιλοσοφία του Γκαμπριέλ Μαρσέλ, το οποίο όταν το διάβασα πρώτη φορά είχα μια μεταφυσική εμπειρία. Σημειώστε την φράση "note down the hall" που στα ιταλικά γίνεται "Il fiore delle mille e una notte", δηλ. ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΩΝ 1000 και ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΩΝ ή, ειδάλλως, ΤΟ ΦΙΟΡΟ ΤΟΥ ΛΕΒΑΝΤΕ ή, στην αγγλική γλώσσα, "THE MILLION POUND NOTE".

"We live in a “broken world.” A world in which “ontological exigence”—if it is acknowledged at all—is silenced by an unconscious relativism or by a monism that discounts the personal, “ignores the tragic and denies the transcendent”. The characterization of the world as broken does not necessarily imply that there was a time when the world was intact. It would be more correct to emphasize that the world we live in is essentially broken, broken in essence, in addition to having been further fractured by events in history. The observation is intended to point out that we find ourselves hic et nunc in a world that is broken. This situation is characterized by a refusal (or inability) to reflect, a refusal to imagine and a denial of the transcendent. Although many things contribute to the “brokenness” of the world, the hallmark of its modern manifestation is “the misplacement of the idea of function”.

“I should like to start,” Marcel says, “with a sort of global and intuitive characterization of the man in whom the sense of the ontological—the sense of being, is lacking, or, to speak more correctly, the man who has lost awareness of this sense”. This person, the one who has lost awareness of the sense of the ontological, the one who's capacity to wonder has atrophied to the extent of becoming a vestigial trait, is an example of the influence of the misapplication of the idea of function. Marcel uses the example of a subway token distributor.

This person has a job that is mindless, repetitive, and monotonous. The same function can be, and often is, completed by automated machines. All day this person takes bills from commuters and returns a token and some change, repeating the same process with the same denominations of currency, over and over. The other people with whom she interacts engage her in only the most superficial and distant manner. In most cases, they do not speak to her and they do not make eye contact. In fact, the only distinction the commuters make between such a person and the automatic, mechanical token dispenser down the hall is to note which “machine” has the shorter line.

The way in which these commuters interact with this subway employee is clearly superficial and less than desirable. However, Marcel's point is more subtle.

What can the inner reality of such a person be like? What began as tedious work slowly becomes infuriating in its monotony, but eventually passes into a necessity that is accepted with indifference, until even the sense of dissatisfaction with the pure functionalism of the task is lost. The unfortunate truth is that such a person may come to see herself, at first unconsciously, as merely an amalgamation of the functions she performs. There is the function of dispensing tokens at work, the function of spouse and parent at home, the function of voting as a citizen of a given country, etc. Her life operates on a series of “time-tables” that indicate when certain functions—such as the yearly maintenance trip to the doctor, or the yearly vacation to rest and recuperate—are to be exercised. In this person the sense of wonder and the exigence for the transcendent may slowly begin to wither and die. In the most extreme cases, a person who has come to identify herself with her functions ceases to even have any intuition that the world is broken.

A corollary of the functionalism of the modern broken world is its highly technical nature. Marcel characterizes a world such as ours—in which everything and everyone becomes viewed in terms of function, and in which all questions are approached with technique—as one that is dominated by its “technics.” This is evident in the dependence on technology, the immediate deferral to the technological as the answer to any problem, and the tendency to think of technical reasoning as the only mode of access to the truth. However, it is clear that there are some “problems” that cannot be addressed with technique, and this is disquieting for persons who have come to rely on technics. While technology undoubtedly has its proper place and use, the deification of technology leads to despair when we realize the ultimate inefficacy of technics regarding important existential questions. It is precisely this misapplication of the idea of function and the dependence on technics that leads to the despair that is so prevalent in the broken world.

Πέμπτη 15 Απριλίου 2010

Ο ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - "ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΑ III, 13 ΜΑΪΟΥ 1955

"Ελλάδα...μακριά πηγή φωτός που μπορώ να κρατήσω στο διάβα της ζωής μου. Η Ελλάδα είναι για μένα μια μεγάλη απαστράπτουσα μέρα, που απλώνεται κατά μήκος των θαλασσών και συνάμα ένα τεράστιο νησί καλυμμένο με κόκκινα λουλούδια και ακρωτηριασμένους θεούς που φτάνουν ακούραστα σε μια θάλασσα φωτός κάτω από ένα διάφανο ουρανό», «Να κρατήσω αυτό το φως, να ξαναρθώ, να μην παρασυρθώ πια στο σκοτάδι των ημερών...»

TA KΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ SHIRLEY BASSEY

SHIRLEY BASSEY GET THE PARTY STARTED http://www.youtube.com/watch?v=vqNcyFNMfLM STRANGERS IN THE NIGHT 1967 http://www.youtube.com/watch?v=fMHJYRyyKHc GOLDFINGER 1967 http://www.youtube.com/watch?v=ImM_ZrRBRWo WHAT NOW MY LOVE 1967 http://www.youtube.com/watch?v=rnmMeAajGhI WITH THESE HANDS 1965 http://www.youtube.com/watch?v=5WUyQaO7Dv8 A LOT OF LIVING TO DO 1965 http://www.youtube.com/watch?v=cZxwclSh4ds LA BAMBA 1966 http://www.youtube.com/watch?v=BnwizNjpte0 I GET A KICK OUT OF YOU 1966 http://www.youtube.com/watch?v=hjJzhggJ-Ak ON A CLEAR DAY YOU CAN SEE FOREVER 1967 http://www.youtube.com/watch?v=oZP66focZTc THE LIQUIDATOR 1967 http://www.youtube.com/watch?v=4zbZilRkuZ8 CONCERTO D'AUTUNNO 1968 http://www.youtube.com/watch?v=eZH-aDIPKGk BENE COME NOI 1968 http://www.youtube.com/watch?v=LgQkKgu1NHs DOMANI DOMANI 1968 http://www.youtube.com/watch?v=ayO50-8rdSQ TO GIVE (Io Per Lei) 1968 http://www.youtube.com/watch?v=1ez9LScfe9g LOVE STORY (Where Do I Begin) 1971 http://www.youtube.com/watch?v=S200yY07M3Q I CAPRICORN 1972 http://www.youtube.com/watch?v=jctw9oVuyfw DIAMONDS ARE FOREVER 1973 http://www.youtube.com/watch?v=UfYwIFIbCN0 WITHOUT YOU 1973 http://www.youtube.com/watch?v=l0QUOycDLC8 YESTERDAY WHEN I WAS YOUNG 1971 http://www.youtube.com/watch?v=zY-c9z5wkmg YESTERDAY WHEN I WAS YOUNG 1973 http://www.youtube.com/watch?v=8WYBholnNPU I'VE NEVER BEEN A WOMAN BEFORE 1973 http://www.youtube.com/watch?v=uHJSO0oVWcA THE GREATEST PERFORMANCE OF MY LIFE 1975 http://www.youtube.com/watch?v=XxDbNMX8Lz0 IF YOU GO AWAY 1976 http://www.youtube.com/watch?v=VP-y7Ye9VkU FEELINGS 1976 http://www.youtube.com/watch?v=KMUdB0ZCWmE SPINNING WHEEL 1976 http://www.youtube.com/watch?v=F2-lyMjS7Hc DIAMONDS ARE A GIRLS BEST FRIEND 1976 http://www.youtube.com/watch?v=7DlA3esFqUQ JESSE 1976 http://www.youtube.com/watch?v=qS5JkZr0tB8 SOMEHOW 1973 http://www.youtube.com/watch?v=_oe7mKKvpqo WHEN YOU WISH UPON A STAR http://www.youtube.com/watch?v=EkkzydIwdjU NEVER NEVER NEVER 1979 http://www.youtube.com/watch?v=gyY8QkKMEig I WHO HAVE NOTHING 1979 http://www.youtube.com/watch?v=wDUhkf3qYww THIS IS MY LIFE - ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ http://www.youtube.com/watch?v=HqxMXlqCFZw THIS IS MY LIFE 1973 http://www.youtube.com/watch?v=PcdsbMfqXEU IT'S IMPOSSIBLE 1973 http://www.youtube.com/watch?v=JrzFHSJFrfo SUMMER WIND 1973 http://www.youtube.com/watch?v=-zLo-WnMsyQ YOU ARE THE SUNSHINE OF MY LIFE 1974 http://www.youtube.com/watch?v=V5f2vlCKm0M BYE BYE BLACKBIRD 1975 http://www.youtube.com/watch?v=AgMp8JZYEjg I'LL BE YOUR AUDIENCE 1975 http://www.youtube.com/watch?v=0mF7pbXQWB8 OVER THE RAINBOW 1978 http://www.youtube.com/watch?v=guquf8k690w SOMETHING 1979 http://www.youtube.com/watch?v=TD-aGKg670s THIS IS MY LIFE – DISCO - 1979 http://www.youtube.com/watch?v=NY2kO5DNozA CAN'T TAKE MY EYES OFF OF YOU 1976 http://www.youtube.com/watch?v=ZYH2VggdB7o HOW INSENSITIVE 1979 http://www.youtube.com/watch?v=rjH-OcFzGBo JEZAHEL 1976 http://www.youtube.com/watch?v=DxwiJei067c EVERYTHING IS COMING UP ROSES 1976 http://www.youtube.com/watch?v=XFZbxLY2A5I ALL IN LOVE IS FAIR 1976 http://www.youtube.com/watch?v=_zvkLeb_K9s GOOD, BAD, BUT BEAUTIFUL 1976 http://www.youtube.com/watch?v=LrEcoHfo6ec MAKE THE WORLD A LITTLE YOUNGER 1976 http://www.youtube.com/watch?v=JmG9UabnD9I ALL THAT JAZZ 1976 http://www.youtube.com/watch?v=ODuM21gHI6A YOU TAKE MY HEART AWAY 1978 http://www.youtube.com/watch?v=mQTw5Gp76xk THE WAY A WOMAN LOVES 1979 http://www.youtube.com/watch?v=smZHV77JSnc I'VE NEVER BEEN A WOMAN BEFORE 1979 http://www.youtube.com/watch?v=8zi96Yb844Y SOMETHING'S COMING 1979 http://www.youtube.com/watch?v=QozNJ6bEI7c COME IN FROM THE RAIN 1979 http://www.youtube.com/watch?v=Dtp321vU9fA YOU, YOU ROMEO 1979 http://www.youtube.com/watch?v=GUPTu_Wj7LQ STARGAZER 1979 http://www.youtube.com/watch?v=ttwjPQEXOHM LOVE IS IN THE AIR and COPACABANA 1979 http://www.youtube.com/watch?v=A8UmArMG6fc THE MAGIC IS YOU 1979 http://www.youtube.com/watch?v=TSwBAfovHjE PEOPLE 1979 http://www.youtube.com/watch?v=dSV1PdxjgUk THE BALLAD OF THE SAD YOUNG MEN 1979 http://www.youtube.com/watch?v=PAoF372YgVE LA PASION QUE NOS DEVORA 1979 http://www.youtube.com/watch?v=JRo13rp_CxE IF I NEVER SING ANOTHER SONG 1979 http://www.youtube.com/watch?v=jDWkd9N-tMs NOBODY DOES IT LIKE ME 1979 http://www.youtube.com/watch?v=SG3XBzUdKX8 WHAT ARE YOU DOING THE REST OF YOUR LIFE 1979 http://www.youtube.com/watch?v=cmBCYQa-FGw AVE MARIA 1979 http://www.youtube.com/watch?v=f5jXLtQbgog AMOUR 1979 http://www.youtube.com/watch?v=umnaRwl_IVc YELLOWBIRD 1979 http://www.youtube.com/watch?v=rtElabuiXHY IN THE STILL OF THE NIGHT 1980 http://www.youtube.com/watch?v=jVOLiAS5R8I MASQUERADE 1980 http://www.youtube.com/watch?v=3Ma4pfVZesg NEW YORK MEDLEY 1980 http://www.youtube.com/watch?v=Qmm9iyfR1ME BREAKFAST IN BED 1983 http://www.youtube.com/watch?v=73V8--6ipZc SOMETIMES 1984 http://www.youtube.com/watch?v=8gTnOpKlZ_Q HEY JUDE 1984 http://www.youtube.com/watch?v=FKWtpax-2CI THOUGHT I'D RING YOU + ALAIN DELON 1985 http://www.youtube.com/watch?v=0WDVUmE2Mds THAT'S RIGHT, (Love Is No Game) 1985 http://www.youtube.com/watch?v=4VuHEMq8k7g WE DON'T CRY OUT LOUD 1985 http://www.youtube.com/watch?v=PMxSXrX_wNU IF YOU DON'T UNDERSTAND 1987 http://www.youtube.com/watch?v=hcX7NeXrd-c THIS IS MY LIFE 1987 http://www.youtube.com/watch?v=TL8hLpMDdZ8 I AM WHAT I AM 1987 http://www.youtube.com/watch?v=CYxjAEIHzQQ YOU AIN'T HEARD NOTHING YET 1987 http://www.youtube.com/watch?v=rnk0xDTNW8U MY WAY 1987 http://www.youtube.com/watch?v=3ytC3yYf8Es RHYTHM DIVINE 1987 http://www.youtube.com/watch?v=4BIRkou1LK0 ARTHUR'S THEME (BEST THAT YOU CAN DO) 1987 http://www.youtube.com/watch?v=Sh7mJ4ZGX5c ALMOST LIKE BEING IN LOVE 1987 http://www.youtube.com/watch?v=F47GJnA50Dw AND I LOVE YOU SO / WHEN YOU SMILE 1990 http://www.youtube.com/watch?v=CrlXcYZ18MY FOR ONCE IN MY LIFE 1990 http://www.youtube.com/watch?v=I-oIWS6JrA8 THERE'S NO BUSINESS LIKE SHOW BUSINESS 1990 http://www.youtube.com/watch?v=1Hp5yggNYyA DIO COME TI AMO 1991 http://www.youtube.com/watch?v=Kb9JvygTPSU HOW DO YOU KEEP THE MUSIC PLAYING 1991 http://www.youtube.com/watch?v=He29TelYiyU WHEN I FALL IN LOVE 1994 http://www.youtube.com/watch?v=JnfX0qHw9JU AS IF WE NEVER SAID GOODBYE 1994 http://www.youtube.com/watch?v=37a3rOxoU0c STILL 1994 http://www.youtube.com/watch?v=5LdqyyjymoA ELEANOR RIGBY 1995 http://www.youtube.com/watch?v=hyv1XQImsNI LA PASSIONE 1996 http://www.youtube.com/watch?v=U3q_EqowJMQ I WANNA KNOW WHAT LOVE IS 1996 http://www.youtube.com/watch?v=72RYqrzaE4M SLAVE TO THE RHYTHM 1996 http://www.youtube.com/watch?v=ReSy5WZsNxY HE KILLS EVERYTHING YOU LOVE 1996 http://www.youtube.com/watch?v=pK98r2LzQbo BIG SPENDER 1997 http://www.youtube.com/watch?v=VQ7fQD3FiTk CRAZY 1997 http://www.youtube.com/watch?v=u_HAf6mkMeY GOLDFINGER 1998 http://www.youtube.com/watch?v=crn5ephc4UM HISTORY REPEATING 1998 http://www.youtube.com/watch?v=Mo-EecKDTFY THANK YOU FOR THE YEARS 2003 http://www.youtube.com/watch?v=mSyeHc7K1pQ THE LADY IS A TRAMP 2007 http://www.youtube.com/watch?v=alKhQnp07rY LADY IS A TRAMP - WHO WANTS TO LIVE FOREVER http://www.youtube.com/watch?v=Spyh72Q5llQ LIGHT MY FIRE http://www.youtube.com/watch?v=glVI3emRov8 I AM WHAT I AM / A VIEW TO A KILL http://www.youtube.com/watch?v=xtpuck7H_JU WIND BENEATH MY WINGS / KEEP MUSIC PLAYING http://www.youtube.com/watch?v=ggrRsWNlQJE FOUR APPEARANCES 1) Breakfast In Bed -1971, 2) Something (1971), 3) What I Did For Love (1976) 4)Hey Good Lookin (1987) http://www.youtube.com/watch?v=BS4dAHjq9bg WHO WANTS TO LIVE FOREVER http://www.youtube.com/watch?v=gL00qZuRHR8 BORN TO SING FOREVER http://www.youtube.com/watch?v=9RCMi3rwPK0 MUPPET SHOW http://www.youtube.com/watch?v=p7OPuc4KZZY

"Η ΕΞΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ"

Η ΕΞΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ (ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 30/8/1948)

Η τραγικότητα του μεσογειακού ήλιου έχει κάτι διαφορετικό απ' την τραγικότητα της ομίχλης. Ερχονται στιγμές που πάνω στη θάλασσα και στους πρόποδες των βουνών η νύχτα πέφτει μέσα στην τέλεια καμπύλη ενός μικρού κόλπου. Υψώνεται τότε πάνω απ' τα σιωπηλά νερά μια πλησμονή γεμάτη αγωνία. Σ' αυτά τα μέρη μπορείς να καταλάβεις πως αν οι Ελληνες άγγιξαν την απελπισία, το 'καναν πάντα με τη συνδρομή της ομορφιάς, κι η ομορφιά αποκτούσε τότε μια δύναμη καταπιεστική. Μέσα σ' αυτή τη χρυσωμένη δυστυχία, η τραγωδία θριαμβεύει. Αντίθετα, η εποχή μας εξέθρεψε την απόγνωσή της μες στην ασχήμια και την αναστάτωση. Αν ποτέ μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον πόνο ευτελή, τότε και η Ευρώπη θα άξιζε τον ίδιο χαρακτηρισμό...

Εχουμε εξορίσει την ομορφιά, οι Ελληνες για χάρη της πήραν τ' άρματα. Διαφορά πρώτη, που 'ρχεται όμως από μακριά. Η ελληνική σκέψη χαράχτηκε πάντα πάνω στην ιδέα του περιορισμένου. Τίποτε δεν εξώθησε ως τα άκρα, ούτε τα ιερά, ούτε η λογική, γιατί τίποτε δεν αρνήθηκε, ούτε τα ιερά, ούτε η λογική. Απεκάλυψε τα πάντα, εξισορροπώντας τη σκιά με το φως. Αντίθετα, η Ευρώπη μας, εγκαταλειμμένη στην κατάκτηση της συνολικότητας, είναι γνήσια κόρη της αμετροέπειας. Αρνιέται κάθε δικό της που δεν εξυψώνει. Αν και διαφορετικά, μονάχα ένα πράγμα εξυψώνει: κείνο που αποτελεί τη μελλοντική αυτοκρατορία της λογικής. Μέσα στην τρέλα της, μεταθέτει προς τα πίσω τα αιώνια όριά της, κι αμέσως σκοτεινές Ερινύες τηνε χτυπούν και την ξεσκίζουν...

Εμείς εξορίσαμε την ομορφιά, οι Έλληνες πολέμησαν γι' αυτήν. Πρώτη, αλλά θεμελιώδης διαφορά. Η ελληνική σκέψη κατέφευγε πάντα στην ιδέα του μέτρου. Δεν εξώθησε τίποτε ώς την υπερβολή, ούτε το θείο ούτε το λόγο, επειδή δεν αρνήθηκε τίποτε, ούτε το θείο ούτε το λόγο. Αγκάλιασε τα πάντα, εξισορροπώντας τη σκιά με το φως. Αντίθετα η Ευρώπη μας, ριγμένη στην κατάκτηση των πάντων, είναι κόρη της Ύβρεως. Αρνιέται την ομορφιά, όπως αρνιέται ό,τι δεν εξυμνεί. Και, με διαφορετικούς έστω τρόπους, ένα μόνο εξυμνεί: τη μέλλουσα κυριαρχία της λογικής. Στην τρέλα της μεταθέτει τα ακατάλυτα όρια, και αμέσως οι σκοτεινές ερινύες ορμούν και την ξεσκίζουν. Η Νέμεσις, θεά του μέτρου, όχι της εκδίκησης, αγρυπνεί. Τιμωρεί χωρίς οίκτο όσους ξεπερνούν τα όρια...

Ιδού γιατί είναι απρέπεια να διακηρύσσουμε σήμερα ότι είμαστε απόγονοι της αρχαίας Ελλάδας. Ή, τότε, είμαστε απόγονοι εξωμότες. Τοποθετήσαμε την ιστορία στο θρόνο του Θεού και βαδίζουμε προς τη θεοκρατία, όπως εκείνοι που οι Έλληνες τους αποκαλούσαν βαρβάρους και τους πολέμησαν μέχρι θανάτου στα νερά της Σαλαμίνας...

Το ν' αρνούμαστε το φανατισμό, να παραδεχόμαστε την άγνοια, τα όρια του κόσμου και του ανθρώπου, το αγαπημένο πρόσωπο, την ομορφιά τέλος, να λοιπόν το πεδίο όπου θα συναντηθούμε με τους Έλληνες. Κατά κάποιον τρόπο, το νόημα της μελλοντικής ιστορίας δεν είναι αυτό που πιστεύουμε. Βρίσκεται στην πάλη της δημιουργίας ενάντια στην αυθαιρεσία. Παρά το τίμημα που θα πληρώσουν οι καλλιτέχνες για τ' άδεια χέρια τους, μπορούμε να ελπίζουμε στη νίκη τους. Για μια ακόμα φορά η φιλοσοφία του σκοταδισμού θα διαλυθεί πάνω από την αστραφτερή θάλασσα. Ω, σκέψη του μεσημεριού, η τύχη του Τρωικού Πολέμου παίζεται πέρα απ' τα πεδία της μάχης! Κι αυτή τη φορά πάλι τα τρομερά τείχη της μοντέρνας πολιτείας θα πέσουν για να παραδώσουν, "ψυχή γαλήνια σαν τη νηνεμία της θάλασσας", την ομορφιά της Ελένης.

Η ΕΞΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ (ΑΓΓΛΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ)
The Mediterranean has a solar tragedy that has nothing to do with mists. There are evenings, at the foot of mountains by the sea, when night falls on the perfect curve of a little bay and an anguished fullness rises from the silent waters. Such moments make one realize that if the Greeks knew despair, they experienced it always through beauty and its oppressive quality. In this golden sadness, tragedy reaches its highest point. But the despair of our world— quite the opposite— has fed on ugliness and upheavals. That is why Europe would be ignoble if suffering ever could be.

We have exiled beauty; the Greeks took arms for it. A basic difference— but one that goes far back. Greek thought was based always on the idea of limits. Nothing was carried to extremes, neither religion nor reason, because Greek thought denied nothing, neither reason nor religion. It gave everything its share, balancing light with shade. But the Europe we know, eager for the conquest of totality, is the daughter of excess. We deny beauty, as we deny everything that we do not extol. And, even though we do it in diverse ways, we extol one thing and one thing alone: a future world in which reason will reign supreme. In our madness, we push back the eternal limits, and at once dark Furies swoop down upon us to destroy. Nemesis, goddess of moderation, not of vengeance, is watching. She chastises, ruthlessly, all those who go beyond the limit.

The Greeks, who spent centuries asking themselves what was just, would understand nothing of our idea of justice. Equity, for them, supposed a limit, while our whole continent is convulsed by the quest for a justice we see as absolute...

It was Christianity that began to replace the contemplation of the world with the tragedy of the soul. But Christianity at least referred to a spiritual nature, and therefore maintained a certain fixity. Now that God is dead, all that remains are history and power. For a long time now, the whole effort of our philosophers has been solely to replace the idea of human nature with the idea of situation, and ancient harmony with the disorderly outbursts of chance or the pitiless movements of reason. While the Greeks used reason to restrain the will, we have ended by placing the impulse of the will at the heart of reason, and reason has therefore become murderous.

Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΡΩΣΣΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΖΑΜΥΑΤΙΝ

"WE"
http://www.scribd.com/doc/21957587/Yevgeny-Zamyatin-We

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΕΝΤΡΟΠΙΑ
http://www.pwf.cz/en/cafe-central/prose/2830.html

ΔΟΚΙΜΙΑ
http://artsci.wustl.edu/~krmuth/Zamyatin_OnLiterature.pdf

ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ
http://www.sovlit.com/rasskazy/lion.html

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΖΑΚ ΜΑΡΙΤΑΙΝ

CREATIVE INTUITION IN ART AND POETRY
http://www.catholicculture.org/culture/library/view.cfm?recnum=9131

ART AND SCHOLASTICISM
http://www2.nd.edu/Departments/Maritain/etext/art.htm

THE RESPONSIBILITY OF THE ARTIST
http://www2.nd.edu/Departments/Maritain/etext/resart.htm

THE CHURCH OF CHRIST
http://www2.nd.edu/Departments/Maritain/etext/otcoc.htm

APPROACHES TO GOD, FIRST VOLUME
http://www.archive.org/stream/approachestogodw012060mbp/approachestogodw012060mbp_djvu.txt

THE RANGE OF REASON
http://www2.nd.edu/Departments/Maritain/etext/range.htm

ON THE PHILOSOPHY OF HISTORY
http://www2.nd.edu/Departments/Maritain/etext/philhist.htm

MORAL PHILOSOPHY
http://www2.nd.edu/Departments/Maritain/etext/jmoral.htm

ON THE USE OF PHILOSOPHY
http://www.archive.org/stream/ontheuseofphilos010500mbp/ontheuseofphilos010500mbp_djvu.txt

ST. THOMAS AQUINAS, THE ANGELIC DOCTOR
http://www2.nd.edu/Departments/Maritain/etext/thomas.htm

NOTEBOOKS
http://www2.nd.edu/Departments/Maritain/etext/nb.htm

THE TWILIGHT OF CIVILIZATION
http://www.archive.org/stream/twilightofcivili007991mbp/twilightofcivili007991mbp_djvu.txt

LUTHER-DESCARTES-ROUSSEAU
http://www.archive.org/stream/threereformerslu001518mbp/threereformerslu001518mbp_djvu.txt

REFLECTION ON AMERICA
http://www2.nd.edu/Departments/Maritain/etext/reflect0.html

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ GABRIEL MARCEL

Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ
''HOMO VIATOR - INTRODUCTION T A METAPHYSICS OF HOPE''

TO EINAI KAI TO EXEIN - ''BEING AND HAVING''
http://www.archive.org/stream/beingandhaving032354mbp/beingandhaving032354mbp_djvu.txt

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΕΪΑ/ΑΘΗΝΑ ΣΗΜΕΡΑ

SOME REMARKS ON THE
IRRELIGION OF TODAY 1

I shall do my best today to define the attitude of mind which
regards the religious question simply as obsolete. This attitude
demands a careful definition.
It is not necessarily the same thing to say that the religious question
is obsolete and to deny that a religious datum persists, provided that
the datum belongs to the realm of feeling. By definition, this datum
could not be obsolete; but a custom or idea can be obsolete, and so
can a belief in so far as it can be treated as an idea. There would also
be no point in denying that religion needs explanation when
regarded as a fact, i.e. as a body of institutions, rites, etc.; it would
indeed be absurd to try. (It is even worth noticing that with a
certain type of mind, the greater its separation from any kind of
religious life, the greater also is its curiosity about the origin of so
strange and diverse a set of phenomena, and about the reason for its
obviously important place in human history.) When people say
'The religious question is obsolete', they mean 'there is no longer
any point in asking whether the assertions of religion correspond
with anything in reality. There is no point in asking whether a
Being exists having the attributes traditionally connected with the
word God; nor whether salvation, as believers call it, is anything
but a certain form of subjective experience which they clumsily
interpret in terms of myth. Everybody/ they add, 'will realise why/
I shall here quote a passage from Bertrand Russell, as it seems to me
1 Lecture delivered on December 4th, 1930, to the Ffdfrathn des
Associations d'tudiants cbrttiens.
most significant. 'That Man is the product of causes which had no
prevision of the end they were achieving; that his origin, his
growth, his hopes and fears, his loves and his beliefs, are but the
outcome of accidental collocations of atoms; that no fire, no hero-
ism, no intensity of thought and feeling can preserve an individual
life beyond the grave; that all the labours of the ages, all the devo-
tion, all the inspiration, all the noonday brightness of human
genius, are destined to extinction in the vast death of the solar
system, and that the whole temple of Man's achievement must in-
evitably be buried beneath the debris of a universe in ruins all
these things, if not quite beyond dispute, are yet so nearly certain,
that no philosophy which rejects them can hope to stand/ 1
Russell's private religious beliefs do not, of course, concern us
here. The interest of the passage lies rather in its being a typical
statement of the negative creed implied in the attitude we set out to
examine. There are undeniably some people who claim that you
can found a religion even upon this cosmic despair. I must say that
I cannot see how this can be maintained without a shocking mis-
use of terms, and one day I will explain why.
Perhaps it will throw a little light on the tortuous path down
which I am going to take you, if I mention at once that I propose
to work from three consecutive points of view three distinct posi-
tions, or three steps in a scale. They are: (i) the point of view of
pure rationalism, or the philosophy of Enlightenment; (2) applied
science, or rather, the philosophy of applied science; (3) the philo-
sophy founded on the supremacy of Life, or the Vital Principle.
First, let us look at the peculiar idea of modernity involved in the
sort of rationalism we are trying to describe. 'Today,* they say, 'it is
no longer possible to believe in miracles or the Incarnation.' 'A
man of 1930 cannot possibly accept the doctrine of the resurrection
of the body/ These arc examples taken at random. The interesting
1 Philosophical Essays, p. 60.
thing about them, to me, is their emphasis on the date, which is
treated as a point of view, one might almost say a specially favour-
able position for seeing things call it, if you like, an observatory.
They seem to be representing Time or History as a space containing
fields of unequal quality; and accordingly they use epithets like
'advanced' and * retrograde* to imply approval and disapproval; such
epithets are a striking feature of the political psychology of our own
country. They will be quite ready to admit the fact that the latest
phase in time may show a falling-back by comparison with the
previous stage. This is to be expected, because enlightened minds
may find themselves mixed up with reactionary ones at some partic-
ular point in time. A power-problem may arise, and the reaction-
aries may get the upper hand for the moment, so that there is an
apparent setback. But they assure us that it will not kst; sooner or
later the human mind will set out again on its victorious march
towards the light. 'The light/ A word (or conception in the vaguest
sense of the term) whose importance cannot be over-estimated. I
believe that if we really thought about it, we should find it to be the
expression secularised and stripped to the last ounce of meaning
of an idea worked out by the Greeks and still more by the Fathers
of the Church. We will not press the point at present. Their
manner of presenting this idea of progressive enlightenment is two-
fold: sometimes it is ethical-political (the word obscurantism being
very significant here) and sometimes technical-scientific. The two
aspects are closely bound up with each other.
The first point to notice is this. A philosophy of enlightenment is
almost bound to make capital of the popular trick of comparing
humanity, considered throughout the whole of its history, with a
single person passing from childhood to adolescence, from adol-
escence to manhood, and so on. The enlightened mind regards itself
as an adult, who can no longer allow himself the pleasure of repeat-
ing the nursery stories that so delighted his childish age. But this is
an oversimplified picture, and open to the gravest objections. We
might well ask whether childhood has not its own peculiar values
a happy trustfulness, a peculiar candour which the grown man
should preserve at all costs, unless he is to land up at a dogmatism
dictated by experience and unable to bear him any fruit but jejune
cynicism. Many great truths come into play in this connection, and
have been admirably expounded by such writers as Peguy.
And there is a second point, sail more important. Most people
would agree without question that the progress of enlightenment
cannot take place without a progressive elimination of the anthropo-
centric element. They enlist on their side the wonders of modern
astronomy, thus: 'Before Copernicus and Galileo', they say, 'it was
perfectly natural to think that the Earth was the centre of the Uni-
verse, and that man occupied a special position in what they still
called Creation. But astronomy has put the Earth and Man in their
proper perspective. Now we can see that the place they occupy is
almost infinitesimal compared with the immense size of the visible
universe/ All this seems aimed at taking down the simple-minded
and ridiculous pride of mankind, which thought itself the supreme
expression and perhaps ultimate purpose of the cosmos.
But please notice at once that this philosophy only seems to be
satirising human pride, in spite of its foundation of positive cos-
mology. It is in fact exalting it. There is a shift of position, and what
an extraordinary one it is! It is true that Man regarded as an object
of science is thrust back into the ranks, a mere object among an
infinite crowd of other objects. But Man still possesses one thing
that claims to transcend the material world to which he is reduced
Science. We will not call it Human Science, for these philo-
sophers are doing their best to dehumanise and deracinate Science,
and consider it by itself in its intrinsic movement. So they will talk
to us of Mind and Thought (in capitals). It would be a mistake
not to take the capitals seriously, because they exactly express the
attempt to depersonalise Mind and Thought. They are no longer
somebody's mind, or somebody's thought; they are no longer
presences. They are a sort of ideal system, with a free range and
flexibility of their own, as the philosophers will be at pains to point
out. A writer like M. Brunschwicg who has done more than any-
one now alive to build up this rationalism (this spirituality, as he,
in my opinion, quite wrongly, calls it) such a man, I say, as M.
Brunschwicg, is very far from believing that this development of
Mind or Science is the unfolding in Time of an absolute Principle,
existing for itself through all Eternity, like Aristotle's Nous or
Hegel's Absolute Mind. To him, Nous and Absolute Mind are just
metaphysical fictions. The Mind of his own panegyrics is still called
God, but it is devoid of all attributes which can give the word any
meaning. 'No doubt', he concedes at the end of his book on The
Progress of Consciousness, 'No doubt a God who has no point of
contact with any uniquely important event in space or time, a God
who has taken no initiative and assumed no responsibility for the
physical aspect of the Universe; who has willed neither the ice of
the poles nor the heat of the tropics; who cares neither for the
hugeness of the elephant nor the minuteness of the ant; neither for
the destructive action of the microbe nor the constructive reaction
of the globule; a God who never dreams of punishing the sins of
ourselves or our ancestors; who knows no more of perjured men
than of rebellious angels; who grants success neither to the predic-
tion of the prophet nor to the miracle of the magician; a God who
has no dwelling-place either in Earth or Heaven, who can be
perceived at no special point in history, who speaks no language
and can be translated into none: this God, to the primitive mentality
or the coarse supernaturalism so clearly professed by William
James, is what he would call an abstract ideal. But for a thought
which has travelled further away from its own beginnings, a
thought which has become subtler and more highly trained, this
God is one who abstracts himself from nothing and for whom
nothing is abstract, since concrete reality is only what it is through
its intrinsic truth-value/ An important passage, worthy of serious
consideration. We are aware throughout of the far more terrible
pride of the man who thanks God that he is free from the primitive
mentality, and rejoices in his adult status without misgiving.
Remember the phrases I have quoted to you already, 'In our time
it is no longer permissible . . ."; 'A man of 1930 could not allow . . /
and so on.
But take care. If, in the eyes of a Christian philosopher like Saint
Bonaventure, Man appeared to be the centre of the Universe, he
was so only as being an image of God. 'Essc imapnem Dei, 9 he
writes, 'non est bomini accident, sedpotius substantiate, sicut esse vestigium
nulli accidit creaturae* (To be an image of God is not accidental to
man but of his essence, just as it cannot be an accident to a foot-
print to have been imprinted.) Plainly, the 'ridiculous anthropo-
centric attitude* is really just applied theocentrism. To Saint Augus-
tine, Saint Thomas and Saint Bonaventure, God is the centre, and
God alone. But today it is the human mind, dehumanised, stripped
of all power, all presence, and all existence, and then put in God's
place to act as His substitute.
It is plainly very difficult to think one's way into such a philo-
sophy. Its initiates are few. I am sure that most people who think
the religious question obsolete would not subscribe to it, but would
prefer to adopt an agnosticism modelled on Spencer or a materi-
alism such as Le Dantec's. This is, of course, worse from a specula-
tive point of view, but it finds more numerous and firmer footholds
in our minds. What are the footholds of a doctrine like M.
Brunschwicg's? Pride, first of all, and I am not afraid to say so. I
shall be contradicted; they will say that it is not personal pride, for
the Mind they are telling us about is not the Mind of an individual.
My first answer is, that it is, or tries to be, the Mind of everybody.
And we know very well, from Plato onwards, what a deal of
flattery democracy will allow itselfand this idealism, after ail, is
simply transposed democracy. And that is not all. The idealist is
bound in the end to substitute himself for the Mind and then we
have an individual to deal with. Let us confront him with the (as
he thinks) shocking spectacle of a Christian astronomer. How can
an astronomer believe in the Incarnation or go to Mass? The
idealist's only hope is to put up a distinction. As an astronomer,
this monster (or rather this amphibian) is a man of the twentieth
century and the idealist can greet him as a contemporary. As a man
who believes in the Incarnation, however, and goes to Mass, he is
behaving like a mediaeval or a child; and this is a pity. When
we ask the philosopher to justify his extraordinary dichotomy, he
may call upon Reason and Mind till he is black in the face, but he
will not convince us; especially when we see that he does not
scruple to use psychological and even sociological arguments to
account for these survivals in the astronomer, while he absolutely
forbids us turn such arguments or analyses upon himself. He is a
man of 1930 from top to toe. And yet he is still invoking an
Eternal Mind, but a Mind which has none the less been born;
who Its next incarnation will be, Heaven only knows. Frankly, I
find all this extremely incoherent. If a Marxist, for example, were
to tackle the idealist and tell him plainly that his Mind was a
purely bourgeois product begotten of economic leisure, the idealist
would have to take refuge in the realm of completely bloodless
abstractions. I think myself that idealism of this kind cannot help
being cornered, with concrete religious philosophy hemming it in
on one side, and historical materialism on the other. For it is in fact
impotent when confronted with history any real history, even if it
is just the history of a single life. It has no feeling for tragedy, and
(what is worse) no feeling for flesh and blood either. Personally, I
think that people who substitute the Cartesian concept of matter
for the richly confused idea ofthefesh which is embedded in all
Christian philosophy are doing anything but progressing in their
metaphysics. There is an almost untouched task here, and pure
metaphysicians would do well to focus all their attention upon it,
or so I think: the task of describing the evolution and progressive
confusion of the notions of flesh and fleshly existence in the history
of philosophical thought.
At bottom, this idealism is a purely professorial doctrine, and
falls directly under Schopenhauer's partially unjust criticism of the
academic philosophers of his day. (It was partially unjust, because
there is a real feeling for concreteness and human drama in such
writers as Schelling and Hegel.)
In point of faq, philosophical idealism would very likely have
had no appreciable effect upon the development of human thought,
had it not found a redoubtable ally in all forms of applied science.
I believe that the spirit of applied science is really in itself the most
serious obstacle, for many perfectly candid minds, to the acceptance
of the notion of religious life, or rather religious truth.
Some rather complicated considerations arise here, and you must
forgive me if my analysis seems somewhat over-subtle. I think we
have reached the crux of the whole problem.
By 'applied science* I mean, in a general way, any branch of
learning which tends to guarantee to man the mastery of a definite
object. And so any applied science can obviously be regarded as
manipulation, as a way of handling or moulding a given matter.
(The matter itself may belong to the mind, as in the science of
history or psychology.)

Several points here arc worth considering, (i) A science can be
defined by the various handles which its object offers it. But con-
versely, an object itself is only an object in virtue of the handles it
offers us, and this is true upon the most elementary level, of simple
external perception. For this reason there is a parallel between
advance in science ana advance in objectivity. j\n ooject is more
of an object, more exposed if I may put it like that, when the sciences
under which it falls are more numerous or more developed.
2) An applied science is in its very nature perfectible. It can
always be brought to a higher and higher point of accuracy and
adjustment. I would myself add that the inverse is also true, and
that nowhere else but in the realm of applied science can we speak
of perfectibility and progress in an absolutely strict sense. In this
realm alone can perfection be measured, since it is equivalent to
output.
(3) This last point is perhaps most important of all. We are
becoming more and more aware that all power, in the human sense
of the word, implies the use of applied science. The simple-minded
optimism of the masses today is founded on this fact. No one could
deny that the existence of aeroplanes and wireless sets seems to the
vast majority of our contemporaries to be the proof or palpable
gauge of progress.
But we should notice the reverse side too the price paid for such
victories. From the scientific point of view, the world in which we
live is apt to look at one moment like a mere field for development,
and at the next like a subjugated slave. Any newspaper article
about a disaster is full of the implicit suggestion that the monster
we thought we had tamed is breaking out and taking its revenge.
This is the point where applied science links up with idealism. Man
is treated now not as Mind but as technical power, and appears as
the sole citadel of orderly arrangement in a world which is un-
worthy of him; a world which has not deserved him, and has to all
appearance produced him quite haphazard or rather, he has
wrenched himself out of it by a violent act of emancipation. That is
the full meaning of the Prometheus myth. I dare say a great many
technicians would shrug their shoulders to hear so strange a myth-
ology kid at their door. But if they are simply technicians and
nothing more, what can they do about it? Nothing. They can only
immure themselves in the fortress of their own specialised know-
ledge, and refuse, in fact if not in words, to tackle the problem of
unifying the world or reality. Some attempts at synthesis will, of
course, be made, because the desire to unify is in fact irresistibly
strong, indeed it may be the very foundation of intellectual life. But
if you compare these syntheses with the sciences themselves, they will
always look relatively adventitious. 'They seem to be rather in the
air/ we should say; an everyday phrase which wonderfully ex-
presses the lack of footholds offered by pure synthesis compared with
specialised science. From now onwards a shadow seems to spread
over reality and make it more and more obscure. We can now only
make out that there are different regions; they are sail in the light,
but the way from one to another is obscured. And that is not the
worst. We cannot be fooled by words. The scientific power must
belong to somebody, surely? since somebody must exercise it. But
who is this 'subject'? We come back again to our former conclu-
sions. The subject will himself be seen as the object of possible
sciences. The sciences are distinct and multiple, joined by hardly
definable connections. It naturally follows and experience fully
proves that the sciences themselves are less effective as sciences in
proportion as they come to bear on realms where these water-tight
compartments can no longer hold. That is why the sciences of
psychology and psychiatry at present show such disappointing
results.
But now we are faced with an appalling and quite unavoidable
problem. The subject who lies in his turn at the mercy (if I may so
phrase it) of applied science cannot be a source of clarity or a centre
of radiation; on the contrary, he can only enjoy a reflected light, a
light borrowed from objects, since the sciences to be applied to him
will inevitably be constructed on the model of the sciences directed
upon the external world. They will therefore be the same in charac-
tcr, although transposed and inverted. To the admirable criticism
of Bergson, the most lasting part of his work, I need only allude; I
am sure there is no need for me to go into details. But it might be
worth making just one further observation. Where the sciences thus
extend their sway in all directions, there is one part of the subject
and therefore of concrete reality which cannot be overrun,
namely, the immediate feelings of pleasure and pain. And hand-
in-hand with the amazing development of science, there goes, as we
should expect, an intensification of the most immediate and also
most elementary part of our affective life: call it the desire for a
'gogd time* if you will. I do not mean that this connection is an
absolute rule or that it can be made good in every case. But in
practice we do find that the two things go together, and a little
general observation and thought will convince us that this is so. We
do find in fact that unusually high development of the applied
sciences goes with great impoverishment of our inner lives. The
lack of proportion between the apparatus at the disposal of huma-
nity and the ends it is called upon to realise seems more and more
outrageous. I am sure to be told that the individual in the scientific
state tends to be subordinated to social ends which go far beyond
him; but is this really so? We have often heard the sociological
sophistry that the whole contains more than the sum of its parts.
But the truth is that although it undoubtedly contains something
other than they do, all the evidence seems to show that the difference
falls on the debit side and is expressible by a minus sign. There is
no reason why a society of dunces, whose individual ideal is the
spasmodic jigging of the dance-hall or the thrill of the sentimental
and sensational film, should be anything more than a dunce so-
ciety. It is obviously the inferior or rudimentary qualities in these
individuals which draw them together. There is the difference, by
the way, between a society like this and a community like the
Church; for there the individuals do not swarm together mechani-
cally, but do form a whole which transcends them. Such a commu-
nity, however, is only possible because its members have each ol
them managed to keep inviolate that inner citadel called the soul, to
which all sciences as such are opposed. To my mind, the most
serious objection that can be raised to such a doctrine as Marxism
is this: that it can maintain itself only in the struggle for its own
supremacy; as soon as it is supreme, it destroys itself and makes way
for nothing better than coarse hedonism. That is why many of the
young people whom you see among you today, professing to be
Communists, would, I am sure, go over to the Opposition at once
if Communism were to win the day.
These criticisms bring us indirectly to the definition of an order
which stands in sharp and complete contrast to the world of applied
sciences. Pure religion, religion as distinct from magic and opposed
to it, is the exact contrary of an applied science; for it constitutes a
realm where the subject is confronted with something over which
he can obtain no hold at all. If the word transcendence describes
anything whatever, it must be this the absolute, impassable gulf
which opens between the soul and Being whenever Being refuses
us a hold. No gesture is more significant than the joined hands of
the believer, mutely witnessing that nothing can be done and no-
thing changed, and that he comes simply to give himself up.
Whether the gesture is one of dedication or of worship, we can still
say that the feeling behind it is the realisation of the Holy, and that
awe, love and fear all enter into it simultaneously. Notice that there
is no question here of a passive state; to assert that would be to
imply that the activity of the technician, as he takes, modifies or
elaborates, is the only activity worthy of the name.
We must, of course, recognise that we are in a state of utter
confusion today about this point and many others. It is almost im-
possible for us to avoid a picture of activity which would be in
some sense physical. We can hardly help seeing it as the starting-up
of a machine, a machine of which our bodies are the spring and
perhaps also the model. We have completely lost sight of the classi-
cal idea, taken up and enriched by the Fathers of the Church, that
contemplation is the highest form of activity: and it might be worth
while to ask ourselves why. The moralistic point of view in all its
forms, with its belief in the almost exclusive value of works, seems
to be very largely responsible for discrediting the contemplative
virtues. Kantianism still more, by bringing in constructive activity
as the formal principle of knowledge, has had the same disastrous
tendency; it refuses all positive reality to the contemplative virtues,
were it only by the fatal separation which it made for the first time
between theoretical and practical reason. I admit, of course, that no
true contemplation can be practised except from within a realist
metaphysical system and will not here go into the nature of the
realism in question, which is not, of course, necessarily the same as
St. Thomas's.
There is no reason, then, to deny that worship can be an act: but
this act is not simple apprehension. It is in fact extremely difficult
to define, particularly the aspect which is not mere apprehension.
We might say that it was the act of simultaneously throwing one's-
self open and offering one's-self up. They would grant us that as a
psychological description: but opening to what? offering to what?
Modern subjectivism is at once up in arms, and we are back at the
first formulation. But I think it is beyond dispute that if pure
subjectivism ought really to be considered as a standpoint attained
once for all by the modern mind, then the religious question would
indeed have to be regarded as obsolete. One contemporary example
is of particular use here. It is quite obvious that religion is impossible
in such a universe as Proust's; and if, here and there, we come across
something which belongs to the religious category, this just means
that cracks have appeared in the structure of Proust's universe.
But I think that this subjectivism cannot be for one moment
regarded as an established position. I have only time to indicate the
general directions of my reasons for thinking this, and will not go
into details today. My own position on this point agrees almost
completely with that of M. Jacques Maritain, and has common
ground also with the German theories of intentionality held by
contemporary phenomenologists. I believe that Descartes and his
disciples only opposed realism because they had a partly materialist
nodon of it. 'Despite their claim to treat of sense and intelligence/
says Maritain, 'Descartes and Kant never came beyond the thres-
hold, because they spoke of them in the same way as they did of
other things, and had no knowledge of the realm of mind.' I should
like to add a parallel observation: they made illegitimate borrow-
ings from optics in their epistomology, with effects that can hardly
be exaggerated. Here is another example of science made the start-
ing-point for the effacement of spiritual reality.
I think, then, that it is only by leaning on unfounded postulates
of this sort that one is led to treat worship, for example, as a mere
attitude having no link with any reality whatever. But if we go
behind them, if that is, we climb resolutely up the hill down which
modern philosophy has been slipping for more than two centuries,
then I believe it is possible for us to recover the basic idea of sacred
knowledge: and this alone can restore its reality to contemplation.
I am a little ashamed to offer you superficial and hasty outlines of
such very complicated and important ideas. But I cannot hope to
do more than reconnoitre such an enormous territory. As Peter
Wust, the German metaphysician, writes: 'If we consider the
evolution of the theory of knowledge from Pkto and St. Augus-
tine, through the Middle Ages, and up to the present time, we feel
that we are witnessing a more and more successful process of
secularisation being applied to that holy part of the human mind
which can only be called the intimum mentis. 9 He goes on to say that
we moderns have to proceed by way of a metaphysic of knowledge
to the slow and painful recovery of something which was given in
the Middle Ages through a mysticism veiled in mystery and awe.
I think we could put this more simply by saying that we may have
lost touch with the fundamental truth that knowledge implies
previous askesis purification, in fact and that when all is said
and done, knowledge in its fulness is not vouchsafed except where
it has first been deserved. And here once more I think that the
progress of applied science, and the habit of considering knowledge
itself as a technical operation which leaves the knower wholly un-
affected, has powerfully militated against a clear view of these
matters. The askesis or purification must chiefly lie, it is clear, in
progressively detaching ourselves from speculative thought in so far
as it is purely critical and simply the faculty of making objections.
'Truth is perhaps wretched/ said Renan, and Claudel was angry
with the phrase because it sums up with terse cynicism what I
should like to call the Philosophy of the But. When Barres in his
Notebooks speaks of 'the mournful melancholy of Truth', he is
speaking from the heart of this philosophy. It is the root of every
kind of pessimism; and sacred knowledge (as I called it) is its flat
negation. A negation which is not always a starting-point, but
perhaps more often, and certainly in Claudel's own case, the fruit
of a heroic struggle.
Here again, I think, we touch on one of the most sensitive points
of our subject call it a nerve-centre, if you will. For most people,
to say that the religious question is obsolete is the same as to say that
the incurable imperfection of the world is now an established truth.
And here we cannot overestimate the practical importance of the
kind of negative apologetics which atheists habitually use: they
seize every chance to show that the universe falls below our
demands and can never satisfy them, and that the metaphysical
expectation which we feel within us, whether it be inheritance or
survival, can never be fulfilled by things as they are.
N 193 M.B.H.
But and this is surprising their insistence on the imperfection
of the world goes hand in hand with a complete inability to think
of evil as evil, or sin as sin. Here again we see the technical approach
at work. The world is treated as a machine whose functioning
leaves much to be desired. Man is luckily at hand to correct some of
the faults; but for the moment, unfortunately, the whole is not in his
control. It should be added that these faults or defects of working
are nobody's fault: for there is nobody there to blame. Only man is
somebody: otherwise there is simply an impersonal mechanism. And
even Man is quite prepared to treat himself like the rest, by the
process of inversion or internalisation of which I spoke above; to
sink himself into this depersonalised cosmos. He is quite prepared
to see in himself certain defects of working, which must be curable
by taking various measures, and applying various kinds of indivi-
dual or social therapeutic action.
This presents us with a most illuminating connection: the relation
between worship on the one hand and consciousness of sin on the
other; for sin cannot be dealt with by any form of science, but only
by the supernatural action of grace. May I draw your attention to
the fact that the relation implied in science is here reversed? For not
only does the reality involved in worship elude all possible control
by the human subject, but also the subject seems, inversely, to pass
under the control of an incomprehensible choice emanating from
the mysterious depths of Being.
This body of facts can alone give meaning to the notion of salva-
tion. Salvation is quite meaningless in an intellectual climate
dominated by the belief in a natural order which it is the business of
science to restore, wherever it is found to have been accidentally
upset.
The idea of an order or natural course of life, to be re-established
if necessary by suitable means, brings us to the third and perhaps
the most central battlefield of the debate. Here the basic idea is
neither the progress of enlightenment nor the advancement of tech-
nical science, but the march of Life itself, taken, not as a value, but
as a source of values or a basis for evaluation.
A little while ago I heard of a characteristic remark made by one
of the people most at the centre of international social work. 'I
don't object to mysteries on principle/ he said, 'in fact there may be
mysteries for all I know. But I can't feel any personal interest in, for
instance, the doctrine of the Trinity. I don't see what it has to do
with me or what use it can be to me.' Now this seems to me a most
significant attitude. The worthy man could have become passion-
ately interested in a discussion of fiscal justice, or the principles of
social security, for he would have recognised its 'vital* character:
but he thinks the Trinity is merely a subject for idle speculation.
The word Vital', taken in its literal sense, is what should occupy us
here. Notice that there is a very obvious connection between the idea
of life (or the primacy of the Vital) and my earlier remarks about
the spirit of applied science. For the mastery of objects is still, after
all, relative to life considered as something of intrinsic value, some-
thing which is its own justification. I will not harp on the origin of
this idea, and will merely remind you that Nietzsche gave the
completest expression to it. In Nietzsche the idea of life slides into
the will to power, an idea which at first glance may appear more
precise. But in other writers the idea retains its rich vagueness (and
therefore, it must be added, its basic ambiguity). The single point
I want to stress is this. To many minds it is life which is the unique
criterion or beacon of all values (and some of these who so believe
think themselves Christians; here indeed is food for thought!). For
instance, take the elementary distinction between right and wrong.
In their eyes, an action will be right if it tells in favour of life,
wrong if it tells against it.
Notice at once that from this point of view life is something on
which we neither need nor can pass judgment. Questions about the
value of life are no longer in order, for life is itself the principle of all
value. But here an ambiguity at once arises before us, presenting us
with inextricable difficulties. What life are we talking about?
Mine? Yours? Or life in general?
First of all, it is clear that this doctrine, which seems to have no
rational basis, can only be justified by being immediately self-
evident. But to what is the self-evidence attached if not to my own
feelings about my own life, and the special sort of warmth I feel
radiating from it? Is it not linked up with the irreducible datum of
my own self-love?
Unfortunately it is also perfectly clear that the people who claim
to use Life as their criterion of values, especially where conflicts
arise, are by no means referring to my life qua mine, but to life in
general. For instance, a Swiss schoolmaster friend of mine who
believes in the primacy of Life (though he would not interpret it in
the least like Nietzsche) will be at pains to point out to his pupils
that the practice of chastity, or, in a very different sphere, the
practice of co-operation, is bound up with Life itself, and that if
we flout these great duties we are flouting Life, etc. Two points are
immediately apparent here. First, my friend has begun by defining
Life in a tendentious way so that it is coloured by certain spiritual
needs in himself, though he has no direct awareness of them.
Secondly, if we take life generally, yet vaguely in the mass, we
cannot draw from it the same doctrine as we can from the immedi-
ate though restricted intuition felt exclusively about my life in direct
experience.
A philosophy of Life is therefore destined by its own nature to be
ambiguous. It either simply claims to translate certain biological
truths into general terms; in which case, the field of such truths
being enormous, it might be used to justify contradictory theories.
(I need not remind you, perhaps, of the extraordinary actions which
one of our most notorious contemporary writers claims to justify by
parallels in the animal kingdom.) Or else it will make a bold but
unjustifiable projection, and, ceasing to consider life as a pheno-
menon or group of phenomena which are biologically observable,
will see instead a kind of spiritual force or current; in which case it
will at once lose its experimental status. I think, for my own part
that there is something unprincipled in this attempt to eat one's cake
and have it too; here is a doctrine which presents as the expression
of empirical data what is really only a free choice of the mind.
The more concrete our examples, the more hopeless the confusion
we find.
If any axiom is implied in the scattered and unformulated philo-
sophy which colours or underlies present-day literature, it seems to
be this: 'I am the same as my life. I am my life. To say that my life
will one day be spent means that on that day I myself shall be
entirely spent/ The writers suppose that only a body of fictions,
which should be regarded as pure survivals, stand between me and
this fundamental identity. Do not let us ask how this error or mis-
take is metaphysically possible, for that enquiry would take us too
far out of our way. The claim they are making is that life somehow
secretes spiritual poisons which may block its stream at any moment,
and that it is the task of consciousness to dissolve these poisons and
flow, as far as it can, with the stream it has thus cleared.
Now these are certainly metaphors, and I am sure they originate
in the philosophy of applied science of which I spoke just now.
That is not important here. The important thing to see here is
where we shall be led by so understanding the relation between
ourselves and our lives or (to put it more accurately) by holding this
view of intellectual honesty. I think that we here touch upon the
most serious problem raised by the literature of the last few years,
and especially by M. Gide. I can only approach it from one
direction.
It should be noted that this concern for perfect sincerity corre-
spends incontestably and explicitly with the desire for freedom. I
refer you to such books as Les Nourrituw Ternstres an extra-
ordinarily significant piece of evidence. But what is the price of
freedom? Nothing less than a complete renunciation of all claims
to master my life. For mastering my life is in effect subordinating it
to some principle. Even supposing that this principle is not a pas-
sively acquired heritage, it will still represent a phase of my past in
fossilised form. This phase of my past has no right to govern my
present. But if I am to shake off the yoke of the past, there is only
one way of doing it by giving myself over to the moment and
forbidding myself any form of commitment, any kind of vow.
Surely you will agree with me that this liberty, in the cause of
which I am putting constant constraint on myself, has nothing in
it, no content; in fact it is the refusal of all content whatsoever. I am
well aware that M. Gide not the Gide of today, the rationalist
who is perhaps rather like Voltaire, but the Gide of Ley Nourritum
Temstres will praise the fulness of the unclouded instant, savoured
in all its novelty. But it is all too clear that dialectic has the last word
here: it teaches us that novelty cannot be savoured except by the un-
conscious reference to a past with which it is contrasted; and that,
strangely enough, there is a satiety of novelty; one can be weary of
the succession of one new thing after another for the very reason that
they are all new.
And this brings us within sight of another fact, too important to
pass over, though it is difficult to speak of it without smacking of
the stale old sermons you have so often heard before. But our
recent experiences have brought the old truths into terrible relief-
would it were not so! the truth that nothing comes nearer to
despair, the rejection of being and suicide, than a certain way of
extolling Life as the pure present moment. There is obviously no
need for us to declare, like that young and impetuous Catholic
apologist, M. Jean Maxence, that 'Kant calls to Gide, and Gide to
Andre Breton, and Breton leads Jacques Vache to suicide.' 1 That
really is rather too sweeping a way of describing the genealogies of
thought: indeed, in passing from Kant to Gide, M. Maxence is
making out a case which cannot be upheld. I do not think that
despair is the necessary outcome of Gide's doctrine of the moment;
but only because the soul does not lack resources and sometimes has
defences of which it is itself unaware. The story of M. Gide and his
works proves this well enough. In my opinion, this doctrine of the
Instant is not only a limiting position, but also a literary position
carrying with it literary advantages; and on the whole it is recog-
nised as such, at least implicitly. A man who really lived by it
would be destined, is destined, and will bfc destined to the worst of
spiritual catastrophes.
I will draw a single conclusion from these observations. We can
find no salvation for mind or soul unless we see the difference
between ovij^r^^nd o^it life. The distinction may be in some
ways a mysterious one, but the mystery itself is a source of light. To
say 'my being is not identical with my life* is to say two different
things. First, that since I am not my life, my life must have been
given to me; in a sense unfathomable to man, I am previous to it;
I am comes before I live. Second, my being is something which is in
jeopardy from the moment my life begins, and must be saved; my
being is a stake, and therein perhaps lies the whole meaning of life.
And from this second point of view, I am not before but beyond my
life. This is the only possible way to explain the ordeal of human
life (and if it is not an ordeal, I do not see what else it can be). And
here again, I hope very much that these words will not stir up in
our minds memories of stereotyped phrases drowsily heard in the
torpor too often induced by a Sunday sermon. When Keats
certainly not a Christian in the strict meaning of the word spoke
of the world as a Vale of soul-making*, and declared in the same
1 Positions, p. 218. letter of April 28th, 1819 (p. 256 Colvin's edition) that 'as various
as the Lives of Men are so various become their souls, and thus
does God make individual beings, Souls, Identical Souls, of the
sparks of his own essence', he had the same idea as mine, though
in his inimitable style it takes on far greater splendour and freshness.
This brings me to my last point.
I realise perfectly that the words 'grace* and 'salvation* give some
of you a heartbreaking feeling of staleness. There is nothing new in
them for voice or vision. The air around them has been breathed so
long that it has become stifling. Now this is at the bottom of all
the surrealist experiments of the day this need to escape to some-
thing completely unknown. They contain nothing, I believe, that is
not partially justifiable, so long as we turn away our eyes from the
self-hatred and devilish perversion so often cloaked by the desire for
novelty.
But two observations are necessary here. Grace and salvation are
no doubt commonplaces, like their peers, birth, love and death.
They can none of them be tricked out anew, for they are all unique.
The first time a man falls in love, or knows that he is to be a father
or to die, he cannot feel he is hearing stale news. He would more
likely feel that it was the first time anyone had ever loved or had a
child or prepared for death. It is the same with genuine religious
life. Sin, grace and salvation, as words, may be old stuff; as facts
they are not, since they lie at the very heart of our destiny.
But that is not my only answer. There is another yet. I believe
most deeply that in the sphere of religion, too, the need for renewal
is legitimate up to a point; that is, as far as it concerns forms of
expression. And on this note I would end my lecture. I am sure
that the reputation enjoyed by some modern schools of thought,
and the human reverence commanded by or corresponding to this
reputation, has been shown to have a destructive effect on spiritual
development. But I believe that there is also a danger in thinking
that philosophico-theological ideas such as we find in St. Thomas
Aquinas, for instance (not doctrine, for that is another story), are
suitable for everybody in our day, just as they stand. I am inclined
to say that they are suited to some minds but not to all; and that the
profoundly true intuitions expressed in the Thomist formulae
would gain greatly in force and intelligibility if they could be pre-
sented in fresh terms; in words that were newer, simpler, more
moving, and more closely in tune with our own experience and (if
you will forgive the word) our own ordeal. But this presupposes a
refashioning which would only be possible after an immense
preliminary work of criticism and reconstruction. Toc^y we are
nearly buried under the rubble. Till the rubble has been cleared
away it is hopeless to think of building. It is a thankless task, appal-
lingly thankless, yet I think that it must be done; only thus can
religious life recover its soaring power. It is needed by the already
convinced Christians, who would otherwise sink into the lethargy
of devitalised doctrine. It is needed still more by those who are as
yet unbelievers; who are feeling their way and surely longing to
believe, and end their agonising struggle, if they would only admit
it; who fear that they may be yielding to temptation if they surrender
to the mounting faith and hope they feel in their hearts. It is sheer
madness to call this speculative labour a mere luxury. It is, I repeat,
a necessity, demanded not only by reason but also by charity. I
think that those who say (in perfect good faith) that Christianity is
first and above all a social matter, a doctrine of mutual help, a sort
of sublimated philanthropy, are making a grievous and dangerous
mistake. Their use of the word 'Life* is (as we have seen before)
charged with ambiguity. I think that the man who says 'It doesn't
matter what you think so long as you lead a Christian life* is com-
mitting the worst of offences against Him who said 'I am the Way,
the Truth, and the Life*. The Truth. It is on the ground of Truth
that we should fight our first battle for religion; on this field only
can it be won or lost. In the issue of that fight, man will show
whether he has indeed betrayed his mission and his destiny; we
shall see, then, whether or no loyalty must remain the standard of a
little chosen band of saints, advancing to their certain martyrdom,
and indefatigably praying as they go for those who have chosen the
shadows.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ - ''THE MYSTERY OF BEING'' 3 KEIMENA

Α' ΜΕΡΟΣ http://www.giffordlectures.org/Browse.asp?PubID=TPMYSB&Volume=0&Issue=0&TOC=TRUE
Β' ΜΕΡΟΣ http://www.giffordlectures.org/Browse.asp?PubID=TPMYSR&Volume=0&Issue=0&TOC=TRUE

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Research has always seemed to me the word which most adequately
designates the manner in which philosophic thought moves essentially
towards its goal ; I shall not therefore expound my system, but rather
retrace the movement of my thought from its outset, but in renewed
light, and, so to speak, map out its itinerary.

But how do we set about retracing a road where heretofore there
have been nothing but broken trails? Is it not by setting out for a
precisely situated goal, with the intention of reaching it? Does not
this presuppose a result?

We must distinguish here between:

1 i ) Research of the type where result can be severed from the means
by which it is obtained, e.g., a product discovered by a scientist can be
purchased at the chemist s by anyone.

This type of research involves furthermore a notion or a pre-notion
bearing on a certain working and the certainty that the operations
(mental or material) entailed are within the capabilities of anyone.

(2) Research wherein the link with the result cannot be broken
without loss of all reality to the result ; the seeker who engages in such
in investigation, starts, as it were, at random.

This leads to the question of:

How research without pre-notion is possible.

In reality, to exclude the pre-notion implied in techniques is not to
exclude the origin of philosophic research; this origin is a certain
disquiet a certain exigence (a term which will be defined in Chapter
III). The research is then the successive moves which enable me to
pass from a situation lived as fundamentally discordant to a situation
in which a certain expectation is fulfilled.

The ego of the seeker, as well as the ego of those he ad
dresses, is here neither the individual at the mercy of his states (of
being) nor thought in general.

In philosophical research a literal and simplistic conception of
universality cannot be accepted, and a certain order of enquiry-
becomes established: there are, as well as questions which can be an
swered by yes or no , other questions which the philosopher
cannot elude, and which cannot be answered thus.

[vii]

His research philosophical research will appear therefore as an
effort to put true questions (cf. Chapter IV, on Truth), which implies
that he is endowed with the courage of thought inseparable from

liberty.

II. A BROKEN WORLD page iS

Enquiry into one of the conclusions of the foregoing chapter,
which dissociates truth and universal validity.

Is not this dissociation dangerous?

If not, how, and from what point does it appear so?

Note that the objection implies a pre-notion or anticipated schema
tizing of the relation between the subject and the truth which he will
have to recognize.

Truth is indeed conceived as something to be extracted ; this extrac
tion is referable on principle to a universal technique, with the result
that truth should be transmissible to anyone.

But we are prone to forget that the more intelligence transcends
technical activity, the less the reference to anyone as inderterminate
is called upon to intervene.

This objection is on the other hand a product, as it were, of a world
that ignores exigencies of reflection.

This world of ours is a broken world, which means that in striving
after a certain type of unity, it has lost its real unity. (These types
of unity in the broken world are :

(i) Increased socialization of life: we are one and all treated as agents,
registered, enrolled, and we end by merging into our own identity
cards. (2) Extension of the powers of the State, which is like a searching
eye on all of us. (3) This world has lost its true unity probably
because privacy, brotherhood, creativeness, reflection and imagina
tion, are all increasingly discredited in it.

Therefore it is of the very utmost urgency that we reflect, and
reflect upon reflection, in order to bring to light that exigence which
animates reflection (cf. Chapter III), and in order to show that this
exigence when at work transcends any sort of process whatever, and
sweeps beyond the opposition of the empiric ego and the universal
ego.

III. THE NEED FOR TRANSCENDENCE page 39

What is the nature of this exigence, lying at the origin of philosophic
research (cf. Chapter I), and in danger of being smothered by the
broken world of techniques and socialization?

It is essentially an exigence of transcendence, this term being taken
in its traditional meaning, as opposed to immanence; its implication

[viii]

is that to transcend is not merely to go beyond, spatio-temporally (in
space or in time).

This exigence is existentially experienced as a non-satisfaction, but
all non-satisfaction does not entail an aspiring towards transcendence,
for there are non-satisfactions which crave the possession of a given
power, and which disappear, once this power is attained.

Another non-satisfaction occurs, or can occur, within possession;
another call comes from my innermost being, a call directed not out
wards but inwards. (This may be a call to create, and to create means
to create something higher than one s self.)

Transcendence is thus evoked as referring to man; but is not this
negating it, absorbing it into experience?

This objection takes for granted the figuration of experience as
being a sort of given element, more or less, without form; and it
ignores the impossibility of a representation of experience.

With the result that: not only can transcendent not mean trans
cendent of experience , but, if we are still to talk sense, we have to
admit that there must be an experience of the transcendent ; to experi
ence ... is not indeed to enfold into one s self, but to stretch out to
wards . . ., consciousness being always consciousness of someone else
than one s self.
So that the exigence of transcendence is not the exigence to go

o o o

beyond all experience whatsoever, but to substitute one mode of
experience for another, or, more accurately still, to strive towards
an increasingly pure mode of experience.

IV. TRUTH AS A VALUE :

THE INTELLIGIBLE BACKGROUND page 57

What do we mean when we state that we are guided by a love of
truth, or that someone has sacrificed himself to the truth ? These
assertions are void of meaning if truth be defined as veritas est adequatio
rei et intellectus ; they make sense only if truth is value, for only in this
aspect can truth become a stake to be striven for.

Truth and Judgment. Are we to exclude from the problem sensation
and feeling, which seem indeed to be what they are on the hither side
of all judgment?

Yet a sensation (a taste, for example) is immediately recognizable,
which would seem to attest that it has a certain kernel of identity
which makes possible a consonance between me and someone else; so the
connoisseur does exist, in every domain, and the non-connoisseur, if
he recognizes himself as such, is in the truth , because he does not
shut himself to a certain light. What is this light? Whence does it
come?

[ix]

Truth and Fact. There is no meaning in imagining that this light
emanates from facts taken in a grossly realistic sense, and that it
comes to us from outside.

There is not, indeed, exteriority of the fact as regards the subject;
the structure of the latter is an open structure, and the fact is, so to
speak, an integral part of it ; this is why the fact can become illumin-
ant, on condition that the subject so place himself in relation to the
fact that he receive the light radiated by it. So it is all between me
and me, the me of desire and the me spirit of truth (although
there are not two me s) and it is only as referred to this source, to this
living centre, that facts can be called illuminant.

It is therefore in the light of truth that we succeed in mastering
within us the permanent temptation to conceive or represent reality
as we would like it to be. Stimulating and purifying power of truth
which enables the subject to recognize reality; active recognition,
far distant, both from constraint and from pure spontaneity.

Truth cannot therefore be considered as a thing, or an object. A
conversation may be taken as an example, in which truth is at one and
the same time that towards which the speakers are conscious of
moving, and that which spurs them towards this goal.

Idea of a sort of intercourse which takes place in an intelligible
medium, to which man perhaps belongs in one of his aspects (the
Platonic reminiscence). An idea which demonstrates that it is inad
missible to isolate a judgment and then look for the truth in connec
tion with this judgment.

V. PRIMARY & SECONDARY REFLECTION:
THE EXISTENTIAL FULCRUM .. page 77

Once we have the definition of the intelligible medium in which
philosophic thought evolves (unfolds itself), the question of the
relation between reflection and life inevitably comes up. It must be
said that, contrary to a thesis common amongst the romantic philoso
phers, this relation is not an opposition. Reflection occurs when, life
coming up against a certain obstacle, or again, being checked by a
certain break in the continuity of experience, it becomes necessary
to pass from one level to another, and to recover on this higher plane
the unity which had been lost on the lower one. Reflection appears in
this case as a promoter of life, it is ascendant and recuperatory, in that
it is secondary reflection as opposed to a primary reflection which is
still only decomposing or analytic.

It is on the question what am I? that philosophic reflection is
called upon to centre. None of the answers that fit under headings
(son of ... born at . . .) can be satisfactory here. Reflection discovers
that I am not, strictly speaking, someone in particular, but neither am

I purely and simply the negation of someone in particular. We must
find out how I can be both at once.

I am led to recognize that the me (ego) which I am, and which is
not someone, cannot be set down as either existent or imaginary.

Passage from this ambiguous and undecided situation to the fathom
ing of existence considered in its aspect of immediacy, not as the
predicate of /, but as an undecomposable totality. The fact of bein^
linked to my body is constitutive of my own existential quality.

Reflection is thus led to concentrate on my body as mine. Whereas
primary reflection, being purely analytical, treated this body as pure
object, linked with or parallel to another thing, another reality which
would be called the soul, secondary reflection recognizes in my body
a fundamental act of feeling which cannot amount to mere objective
possession nor to an instrumental relation, nor to something which
could be treated purely and simply as identity of the subject with the
object.

VI. FEELING AS A MODE OF

PARTICIPATION page 103

To recognize my body is to be led to question myself upon the act of
feeling; the act of feeling is linked with the fact that this body is mine.
What is the meaning of to feel ? How is it possible to feel ? To feel cannot
be reduced to an instrumental function, to a function made possible
by a given apparatus.

Sensation cannot be interpreted as a message emitted from X,
picked up and translated by Y. To feel is not a means by which two
stations can communicate with each other.

In fact: Any instrument presupposes my body. Any message pre
supposes a basis of sensation ; it cannot therefore give an account of it.
A non-mediatizable immediate must be brought in, an immediate
that I am.

It is this idea of participation that enables us to explain the act of
feeling and it is the act of feeling that is at the basis of the will to partici
pate.

Participation: at one extreme we are in the objective (to take my
share of a cake, for instance), at the other extreme all trace of
objectivity is gone (participation by prayer, sacrifice).

But on the other hand, the will to participate can only act on the
basis of a certain consensus, which is of the order of feeling.

Participation-feeling is beyond the traditional opposition of activity
and passivity; to feel is not to endure, but to receive (in the sense of
receiving into one s self to receive willingly, to welcome, to
embrace), and to receive is an act.

There is, then, a difference between feeling and non-feeling, but

[xi]

this difference is probably beyond the grasp of the technician, who is
inclined to conceive the passing from the inert to the alive according
to the processes of fabrication.

The artist alone, the artist with eyes in his head, really participates
in the reality of life. Contemplation thus appears as a mode of partici
pation, the highest of all. The act oj feeling is then a mode of participa
tion, but participation exceeds the limits of feeling.

VII. BEING IN A SITUATION page 125

Contemplation is a mode of participation in which the oppositions
before (in front of) me and within me, outside and inside, are trans
cended. This being so, recollection is implicit in participation.
Recollection (which is not a mode of abstracting one s self) is an act
by means of which I over- pass (go beyond) these oppositions, and in
which the " turning inward to myself " and " the stretching outward
from myself" meet.

But recollection is not abstraction of one s self (from one s spatio-
temporal situation) ; the conditions of recollection are the very
conditions of the existence of the being whose circumstantial data
cannot appear as contingent.

My situation, my life, are not indeed an ensemble of things existing
in themselves, to which I am foreign or exterior, though neither can
I merge into them and consider them as a fatality or a destiny. In this
order the opposition of contingence and necessity must be over-passed
(gone beyond), as is shown in the examples of encounter (which is not
the objective intercrossing of casual series and which supposes
inferiority ) and vocation (which is not a constraint but a call) ; the
circumstantial data therefore only intervenes in connection with free
activity called upon to recognize (know) itself in this free activity, that
is to say, open, permeable (without being strictly speaking influenci-
ble), and for which the non-contingence of the empirical given
is a call to creative development.

VIII. MY LIFE .. page 148

The question: who am I? remains.

Since it is not possible to count on a friend, a party, or a collectivity
to decide it for me, the question becomes an appeal (call), who am I?
Shall I not find the answer by enquiring into my own life?

My life can be considered from two standpoints, that of: i . The past.
2. That of the present, the fact that I am still living it.

i. In the past. My life appears to me as something that can, by
reason of its very essence, be narrated.

But to narrate is to unfold.

It is also to summarize, i.e., to totalize schematically.

[xii]

My life cannot then be reproduced by a narrative ; in as much as it
has been actually lived, it lies without the scope of my present con
crete thought and can only be recaptured as particles irradiated by
flashes of memory.

Nor is my life in the notes jotted down day by day and making up my
diary; when I re-read them they have for the most part lost their
meaning, and I do not recognize myself in them.

Nor is my work to be identified with my life; what judge could sift
from my work that which truly expresses me?

Finally my acts, in as much as they are recorded in objective reality,
do not tell of that within me which lies beyond them.

My life, in so far as already lived, is not then an inalterable deposit
or a finished whole.

2. In so far as I am still living it, my life appears to me as something
I can consecrate or sacrifice, and the more I feel that I am striving towards
an end, or serving a cause, the more alive (living) I feel. It is therefore
essential to life that it be articulated on a reality which gives it a
meaning and a trend, and, as it were, justifies it; this does not signify
that life is an available asset.

To give one s life is neither to part with one s self nor to do away
with one s self, it is to respond to a certain call. Death can then be
life, in the supreme sense.

My life is infinitely beyond the consciousness I have of it at any given
moment ; it is essentially unequal in itself, and transcendent of the
account that I am led to keep of its elements. Secondary reflection
alone can recuperate that which inhabits my life and which my life
does not express.

IX. TOGETHERNESS: IDENTITY AND

DEPTH page 1 7 1

My life eludes itself; this being so, should we not say that man is con
demned to act a part in a play he has not read, or to improvise without
an outline of the plot? Should we not deny that life has a meaning or
a trend?

Life is not something found in our path (such as a purse, for
example) and of which we decide or not to avail ourselves.

Awareness of one s self as living is indeed to be aware of a former
existence, and the role of reflection is here to recognize the prior
participation with a reality which consciousness cannot encompass.

This going beyond the consciousness of self is met with particularly
in two directions: in relation to others, in relation to one s self.

i . Relation to others. Consciousness of self occurs only in the
following behaviours: pretentiousness, aggressiveness, humility, i.e.,
when the living link connecting me and another is broken by over
passing the / and him opposition.

[xiii]

The ego is the more itself the more it is with the other and not
- directed at itself.

2. Relation to one s self. The consciousness of self appears as the
breaking of the inner city the ego forms with itself, with its past.

Here again it is intersubjectivity that is first.

My life is then on the far side of the oppositions : I and someone
else, unity and plurality.

Abstract identity and historic becoming. It can only be thought from
an angle of depth, where the now and the then, the near and the far, meet.

X. PRESENCE AS A MYSTERY

pag

The link of my life with t\\2 depths of time is an introduction to the
mystery of family.

Taken from the angle of depth, my life no longer appears as the
terminus of various biological series, but as an endowment; the
kinship between father and son therefore implies a mutual recognition,
and the impossibility of dissociating the vital from the spiritual, for the
spiritual is only such on condition that it be bodied forth.

The articulation of the vital and the spiritual, the common thesis
of the lectures of the first series, itself brings in the knowledge of
mystery.

This knowledge supposes :

i . The distinction between object and presence.
2. The criticism of the notion of problem.

1. With the object, material communications are maintained
without intercommunication : the object is entirely before (in front
of) the subject, which thus becomes another object.

The being who is present can on the contrary be neither invoked
nor evoked ; it reveals the other to himself at the same time as it
reveals itself to him.

2. The object can then supply information, bring solutions to
problems put regarding it.

The being who is present transcends all possible enquiry, and in
this sense is mysterious.

Philosophical research is articulated on mystery.

We must therefore conclude on the link between reflection, and
presence, and mystery in the trans-historic depth of life.

Mystery coincides with this region of depth which, perhaps, opens
out on to eternity.

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΡΩΣΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΛΕΒ ΣΕΣΤΩΦ

http://www.angelfire.com/nb/shestov/library.html

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ

Ο δημοσιογράφος Χρήστος Παπαχριστόπουλος είναι ιδρυτής του Συμβουλίου Αντίστασης του Ο.Η.Ε. (U.N. Resistance Council), επικεφαλής του Πανεπιστημίου Λεχαίου που ανακάλυψε την Μη-Πυρηνική αλλά, αντιθέτως, Ειρηνική ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΤΟΜΙΚΗ ΒΟΜΒΑ διάσωσης των ανθρώπων και της Ε.E. καθώς και δημιουργός του πρώτου Ελληνικού Οργανισμού-Σταθμού παραγωγής Ατομικής Ενέργειας με βάση την συνθήκη ΕΥΡΑΤΟΜ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ο δημιουργός του INNERNET, δικτύου πληροφοριών το οποίο αποσκοπεί στην πληρωμή της εργασίας των ανθρώπων κατ' οίκον με ταυτόχρονη παροχή δωρεάν ρεύματος στα σπίτια για όλες τις υπηρεσίες κατ' οίκον, συμφώνως προς το μοντέλο της Ελεύθερης Οικονομίας (Free Market) . Συμμετέχει στην προβολή των έργων του κινήματος με τίτλο REVOLUTIONARY UNION MOVEMENT (που αποτελεί αυτόνομη Société Internet με κοινό νόμισμα και δομικό ιστό, όργανο με 2 σκέλη, στηριγμένο στα βιβλία L'Homme révolté και L'Etat de Siege) ενώ εκ παραλλήλου δημιούργησε το πρώτο στην Ευρώπη δίκτυο με σκοπό την επίλυση προβλημάτων επικοινωνίας των ανθρώπων διαφορετικών κρατών και χωρών ή διαφορετικών εθνικών και υπερεθνικών οργανισμών που παρουσιάζουν έλλειψη κατανόησης λόγω της γλώσσας: πρόκειται για το δίκτυο EUROPEAN COMMUNICATION NETWORK. Είναι ιδιοκτήτης της κινηματογραφικής εταιρείας CINECRIS. Κατέχει πτυχίο Επικοινωνίας και Μ.Μ.Ε., είναι Master Ευρωπαϊκής Οργάνωσης και Διπλωματίας με εξειδίκευση στην αρχαία ελληνική Τέχνη και στην Τέχνη της Αναγεννήσεως με πεδίο τον κινηματογράφο και την ζωγραφική. Παραγωγός-producer δημοσιογραφικών εκπομπών, συγγραφέας και μεταφραστής με τεκμηριωμένη αρθρογραφία, εκπαιδευτικό έργο, παράδοση διαλέξεων, ερευνών και μελέτες πανεπιστημιακού επιπέδου για την Τέχνη, την πολιτική, τις εξωτερικές υποθέσεις, την οικονομία, την θρησκεία (ενώ με εργασία το 2013 για την καταδίκη της αίρεσης του Αρείου Πάγου από τον Γαλιλαίο ανακάλυψε και απέδειξε την ύπαρξη του δορυφόρου του πλανήτη Αφροδίτη για πρώτη φορά στα πλαίσια της εξειδικεύσεώς του στην παραγωγή σύνθετων, ανθρωπόμορφων χαρτών για ευαίσθητες περιοχές του κόσμου). Τα 100 άρθρα του με την απαίτηση για κάθαρση στην Σοφοκλέους από τα σκάνδαλα του Ελληνικού δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στις 30/6/2002 οδήγησαν στην σύλληψη της 17Ν ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝ.Ε. σε συνδυασμό με την αναβάθμιση του Χρηματιστηρίου Αθηνών από την Wall Street που είχε καλύψει το 2000. Τα ιστολόγια του οργανισμού του -με την διάχυση της πληροφορήσεως προς κάθε Έλληνα- πρέπει να χρησιμοποιούνται ως πρότυπο για την ανάπτυξη ευφυΐας και νοημοσύνης και ως έργο παιδείας και απελευθερώσεως. Είναι ο μοναδικός που μεταφράζει απευθείας τα αρχαία ελληνικά σε ξένες γλώσσες -και σε χρήμα, με βάση τις αναλογίες που έχουν τα νομίσματα κάθε χώρας σε σχέση με την γλώσσα και με βάση την ορθή σύνταξη από το αυθεντικό, πρωτότυπο κείμενο ενώ τα ειδικά εγχειρίδια τα οποία παράγει με τον τρόπο αυτό θεραπεύουν κάθε ανθρώπινη ασθένεια (πλην της επίκτητης νοητικής τυφλώσεως).

THE TEMPLE OF THE UNKNOWN GOD AND THE MARBLE EMPEROR OF GREECE WITH THE CROSS OF CHRIST

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ - ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ME TON ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (Αυθεντική Εικόνα, κατ' αποκλειστικότητα/δικαιώματα copyright αποκάλυψης του κατόχου της, Χρήστου Π. Παπαχριστόπουλου, 2013): Ο Ναός του Αγνώστου Θεού όπου διακρίνεται ο φύλακας-Άγγελος της κουστωδίας ο οποίος φυλάσσει το σώμα του, σύμφωνα με τον θρύλο, ενώ από την αντίθετη όψη του κατόπτρου φαίνεται ευκρινώς το σώμα του Χριστού πάνω στον Σταυρό. Στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν παραπομπές στον ναό αυτό με τα ρητά "κατείδωλον οὖσαν τὴν πόλιν" και "ἀναθεωρῶν τὰ σεβάσματα ὑμῶν εὗρον καὶ βωμὸν ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο, ἀγνώστῳ θεῷ'' και είναι ο ναός στον οποίο αναφέρεται και ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδος, δηλαδή ο πραγματικός ναός του Αγνώστου Στρατιώτη (φυσικά, οι Γραφές δεν αναφέρονται και, άρα, δεν δίνουν νομιμοποίηση σε κανέναν Άρειο Πάγο!): το εικονιζόμενο μνημείο, επιπλέον, είναι το Μνήμα του Χριστού και περιέχει τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά-Αυτοκράτορα της Ελλάδος. Απόδειξη αποτελεί η κομμένη μύτη του ξίφους, όπως ακριβώς αναφέρεται στους στίχους: «Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψη τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή, σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψη ποῦ μὲ βία μετράει τὴ γῆ. Ἀπ' τὰ κόκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά, καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη, χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριὰ!». Εξ αριστερών του αγγέλου του θανάτου, παρουσιάζεται ολόκληρη η όψη του προσώπου του με κλειστά μάτια και με κινηματογραφικό τρόπο με μορφή φλας τα πλέον σημαντικά σημεία της ζωής του ενώ, από την αντίθετη όψη της εικόνας διακρίνεται ο Εσταυρωμένος : πρόκειται για το πραγματικό, ορθό είδωλο του Σταυρού και όχι για το φανταστικό είδωλο διότι το συγκεκριμένο κάτοπτρο λειτουργεί για να παρουσιάσει τον Χριστό ως το ορθό και όχι ως το ανεστραμμένο είδωλο του Σταυρού (ο Σταυρός διακρίνεται στην αντίστροφη όψη και μάλιστα, ως απόδειξη για το ότι το έργο αυτό έχει ολοκληρωθεί με τέχνη, σημειώνεται ότι ο Σταυρός του Χριστού διακρίνεται ακριβώς πάνω στο σώμα του πολεμιστή Αγγέλου με το ξίφος, στο σημείο της φαρέτρας και της κόμης): πρόκειται για τον λίθο του μνήματος του Χριστού, λίθο ο οποίος αναφέρεται και στις περιπτώσεις των ηρώων Θησέως (δηλ. Οδυσσέως) και Περσέως. Πρωτίστως, αξίζει να σημειωθεί ότι στο σώμα με την πανοπλία το οποίο φυλάσσει ο Άγγελος φαίνεται ότι λείπει η αιχμή από το ξίφος, ακριβώς πάνω στο σώμα το οποίο φέρει θωράκιση ως οπτική εξάρτυση. Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, άλλωστε, "ὁ ἄναξ, οὗ τὸ μαντεῖόν ἐστι τὸ ἐν Δελφοῖς, οὔτε λέγει οὔτε κρύπτει ἀλλὰ σημαίνει". Εικονίζεται εδώ το αρχαίο "σήμα" (η λέξη σημαίνει "τάφος", "τύμβος", έμβλημα ή σύμβολο σκάφους, παράσταση ανθρώπινης κεφαλής ή ζωϊκής μορφής) ενώ στο εικονιζόμενο φυσικό πεδίο (site) ενέργειας απεικονίζεται το λεγόμενο «φάσμα» (SPECTRUM, ''ορατό φάσμα'' εξ ου και η λεγόμενη «απελευθέρωση του φάσματος» στο ραδιοτηλεοπτικό πεδίο, δεδομένου ότι το «φάσμα» παρατηρείται με πρίσμα). Σημειώνεται ότι στα αρχαία κείμενα υπάρχει η αναφορά «δορυφόρος του σώματος πλούτος: η πραγματική έννοια της λέξεως είναι «κόρη-φόρος»: τώρα, «δορυ-φόρος» (satellite, moon, σατελλίτης, satelles και custos, εξ ου και «κουστωδία») καλείται ο άγρυπνος φρουρός των άκρων του αυτοκράτορος ή βασιλέως ενώ -πέραν της κυριολεκτικής σημασίας της δορυφορο"ποίησης"- ως τεχνική έννοια ο δορυφόρος είναι η πηγή πληροφόρησης των καναλιών και η χρήση των στοιχείων και δεδομένων από δορυφόρο χρησιμεύει στον εντοπισμό των "σημάτων" μέσω της αντανάκλασης των "σημείων" στην ασπίδα (θάλασσας-βράχου-νήσου-χώρας) και δημιουργίας χάρτη της ευαίσθητης περιοχής. Στην εξειδικευμένη φιλολογία, ο άγγελος με γυμνό σπαθί αναφέρεται ως «άγγελος δεσπότου» και ως φύλακας του Παραδείσου ενώ γνωστή είναι η ιστορία για την πραγματική έννοια της τελευταίας λειτουργίας της Αγια-Σοφιάς στην Κωνσταντινούπολη και την Αγία της Τράπεζα καθώς και για την διαδοχή του θρόνου της πόλεως των Αθηνών με τον μύθο περί του βράχου που φέρει κρυμμένα τα όπλα, το ξίφος και τα σανδάλια του Αιγέως προς τον Θησέα (ενώ η εικόνα ανταποκρίνεται και στην ιστορία περί του θανάτου του Πάρη αλλά και στην Αχίλλειο πτέρνα. Είναι το κορυφαίο έργο τέχνης του κόσμου και θεωρείται πιο σπουδαίο ακόμα και σε σύγκριση με τον ναό του Παρθενώνος στην Ακρόπολη της Ελλάδος -όπου επίσης για να στηθεί ο ναός χρησιμοποιήθηκε το κάτοπτρο ("άπεργον")- διότι για πρώτη φορά στον κόσμο δεν εικονίζονται ερείπια ή κτίρια αρχαίου ναού αλλά απευθείας η ίδια η ζωντανή εικόνα του Θεού). Η εικόνα έχει μορφή ασπίδας/αιγίδος/δίσκου, δηλ. δορυφορικού πιάτου ή δορυφορικής πλατφόρμας και στηρίζεται ακριβώς σε «βάση»: τα κοιτάσματα της εικόνας αυτής για την κατόπτευση εδάφους στην οπτή γη πρέπει να γίνονται με πρίσμα (το τριγωνικό πρίσμα λέγεται στο θέατρο «περίακτος») και συνθέτουν χρυσό τρίποδα όπως ο χρυσός τρίποδας του θησαυρού των Αθηναίων ο οποίος συνδέει τριγωνικά Δελφούς-Δερβένι (Στενοπορία)-Δερβενάκια(Κοντοπορία) και Σικυώνα(αρχαία Saccania, πρωτεύουσα του κράτους –CAPITALE DEL REGNO DELLA MOREA– της ROMANIA MINORE εντός του Βασιλείου του Μορέως στην περιοχή Κορίνθου, Νεμέας, Άργους και Ναυπλίου το οποίο καλείται NAPOLI DI ROMAGNA). Είναι βασιλική πυραμίς η οποία σχηματίζεται στον οφθαλμό του θεατή-κατόπτη ενώ στην αρχαιότητα συνοδευόταν από κείμενα και ονομαζόταν «κάτοπτρον ηγεμόνος» ή «κάτοπτρον ομιλίας». Σήμερα συνοδεύεται από το εγχειρίδιο χρήσης της («εγχειρίδιο»/ξίφος/épée ή αρχ. «μύκης») με προσωπίδα και είναι ατομικό όπλο από μέταλλο το οποίο χρησιμεύει για εξοπλισμό κρατών και στολισμό θυρεών ή ενδείξεις σήματος αλλά και ως τεχνητός δορυφόρος στην τέχνη (άλλωστε, ο στρατιωτικός τηλεπικοινωνιακός δορυφόρος είναι αυτός που πραγματοποιεί σύνδεση με τα όπλα του στρατιώτη στο πεδίο της μάχης). Το εγχειρίδιο λέγεται Prospectus, στην Ισπανική γλώσσα αποτελεί «oráculo manual» (εγχειρίδιο χρησμών) και είναι το σχέδιο, το σκιαγράφημα και το πρόγραμμα μιας συμφωνίας (λόγου χάρη, με βάση τις πηγές, συμφωνίας μετάδοσης στιγμιοτύπων μαχών ή αγώνων, συμφωνίας εκμετάλλευσης με ό,τι περικλείει η έννοια της κατάκτησης μεταλλίων ή μεταλλείων, συμφωνίας αποκλειστικότητας τηλεοπτικών δικαιωμάτων σε όλο το φάσμα ή συμφωνία περί εδαφικής αποκλειστικότητας) με σκοπό την χρήση και την λειτουργία του δορυφορικού συστήματος. Το δόρυ/υσσός αποτελεί το σύμβολο των Θεών (πιο γνωστό είναι το δόρυ Πηλέως-Αχιλλέως ενώ είναι χαρακτηριστικό για την υψηλή τέχνη της αρχαιότητας ότι στην όσμωση των δύο σωμάτων του πολεμιστή αγγέλου και του νεκρού με την πανοπλία παρατηρείται ότι ενώ δεν είναι ορατοί οι κοθόρνοι του ορθίου αγγέλου ωστόσο είναι ορατή η «αχίλλειος πτέρνα» του πάνοπλου πολεμιστή η οποία αντιστοιχεί ακριβεστάτως αφενός στην κόψη του σπαθιού και αφετέρου στα κλειστά μάτια του προσώπου του πολεμιστή με την προσωπίδα η οποία εικονίζεται αριστερά του αγγέλου, στα πόδια του νεκρού ο οποίος κείτεται ξαπλωμένος, δηλαδή όπως ακριβώς στον τάφο του Αχιλλέως του οποίου τα όπλα διεκδίκησαν Αίας και Οδυσσεύς). Στην Ιαπωνία, το ξίφος και το κάτοπτρο αποτελούν 2 από τα 3 αυτοκρατορικά εμβλήματα (INSIGNIA DIGNITATIS) της θρησκείας του Σιντοϊσμού: το ξίφος της δύναμης, το κάτοπτρο της σοφίας και το κόσμημα της ευγενείας. Το ξίφος συνδέεται με την ανεστραμμένη όψη του καθρέφτη για να σχηματίσουν οι 2 όψεις «διπλούν πέλεκυν» ή, σύμφωνα με την παράδοση, την Ιερή Καρδιά –SACRE COEUR– του Ιησού Χριστού ενώ στην τέχνη του πολέμου η κομμένη κεφαλή τίθεται ως σύμβολο πάνω στην ξιφολόγχη. Το δόρυ με αιχμή καλείται «lancea» και από το λεγόμενο σπάσιμο της αιχμής του δόρατος έχει προκύψει η έννοια της αιχμαλωσίας και της «κατόπτευσης» (spying, δηλ. σπάσιμο κώδικα ώστε να βλέπει κανείς τα προγράμματα, αποκωδικοποιημένα ή ιδίως κωδικοποιημένα) αλλά -επειδή στην δορυφορική τεχνολογία αιχμής (cutting edge technology) το πιο σημαντικό είναι αυτά που δεν φαίνονται και πρέπει να διαθέτει κανείς χρυσή προσωπίδα ως εξοπλισμό για να δει την εικόνα και να τα κρατήσει στα μάτια του- λειτουργεί με κινητή λήψη σε συνδυασμό κατόπτρου ANTENA PARABOLICA και δορυφόρου ANTENA SATELITARNA ως μηχανισμός δορυφορικού κατόπτρου (satellite receiver): το κάτοπτρο είναι διαφανές μέσον/medium ενημέρωσης και δημιουργεί εξαρτημένο αν(ταν)ακλαστικό, προκύπτει από το ρήμα «καθορώ» και παράγει το ρήμα «κατοπτεύω» (εξ ου η έννοια της κατασκοπείας) και χρησιμοποιείται στην κατοπτροποιΐα με επίπεδο, κοίλο ή σφαιρικό κάτοπτρο -όπως στην Μήδεια και στο ελληνικό θέατρο- για λήψη εικόνων της γης καθώς και για την μετάδοση ζωντανών, έμψυχων ή άψυχων εικόνων -imago- εξ αποστάσεως (σαν όπλο, δηλ. έργο τέχνης, τεχνούργημα εκ μετάλλου με είδος νομίσματος, εξ ου και η λεγόμενη «πληρωμή σε είδος») και με μπουκέτο/ανθοδέσμη, όπως τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης της Ε.Κ. και οι προσφορές υπηρεσιών κατόπτρων/κινητών δορυφόρων. Στην εικόνα αυτή, εφαρμόζεται η τεχνολογία αιχμής με την αιχμή του ξίφους να εμφανίζεται σπασμένη με θεραπευτική, ιατρική και οπτική στόχευση ως προς την λειτουργία των ανοιχτών οφθαλμών. Το προσωπείο ή προσωπίδα χρησιμεύει για λειτουργίες ιερέων και έχει χρήση αμυντική για προστασία των οφθαλμών –respiration spéciale και botte secrète- ή αναθηματική ή πολεμική και ατομική. Η έννοια της λέξης «κοίλον» σημαίνει «φύση/τέχνη εσκαμμένη προς τα έσω» και αποτελεί πεδίο περιβαλλόμενο σε 3 σημεία εξ ορέων. Ειδικώς στην Αναγέννηση, η «προσωπίδα» είναι θεατρικό έργο με χορούς και φαντασμαγορία, δηλαδή μια μυθική και φανταστική τέχνη που άνοιξε την οδό για το μελόδραμα αλλά γενικότερα σημαίνει «αμάλγαμα» φαντασμαγορίας, στίχων και σκηνικών παραστάσεων, ποίησης, μουσικής, αλληγορίας, κωμωδίας και χορού, δηλαδή αποτελεί μια συνολική σύνθεση θεατρικών συγγραφέων και καλλιτεχνών η οποία παρουσιάζεται με ειδικό μηχανισμό –και οι λέξεις «άμμα» και «άγαλμα» το υποδεικνύουν αυτό- σε αυλές ηγεμόνων, πύργους πλουσίων ή και σε κοίλα θεάτρων. Το κάτοπτρο (ή «καλλωπιστήριο») κοσμείται με σκαλισμένες σκηνές στρατιωτικού βίου και με αναπαραστάσεις μύθων όπως π.χ. της θεάς Αφροδίτης σε αρχαίους πίνακες, και χρησιμεύει για την λήψη εκμαγείων με αντιγραφή των στρατηγικών σημείων που αντιπροσωπεύουν χάρτες οι οποίοι φέρουν χαραγμένα σχέδια χώρας που απεικονίζουν –ως «μαγική εικόνα»– την κεφαλή του κυριάρχου αυτοκράτορος, βασιλέως ή ηγεμόνος. Στα κάτοπτρα σχηματίζεται η εικόνα, το είδωλο (το λεγόμενο «είδωλο της φύσεως»), το ομοίωμα «Simulacra» ή ένας αστέρας ως άϋλος μορφή της θεότητος ως φανταστική ή πραγματική εικονική παράσταση. Υπάρχει, εξάλλου, το μυθικό «μαγικό κάτοπτρο» ως κατοπτρική επιφάνεια με δίσκο που τίθεται επί τράπεζας για να εμφανίσει τα οικονομικά αποτελέσματα χρήσης ή επί ασημένιας, εγχάρακτης πλάκας, θώρακα ή πάνελ (plate, εξ ου και ο Πλάτων) και χρησιμοποιείται για εντοπισμό μεταλλευμάτων και κοιτασμάτων καθώς και κατοπτρικό τηλεσκόπιο, εικονόμετρο (μηχανισμός φωτογραφικής μηχανής που λειτουργεί με κάτοπτρο) αλλά και το λεγόμενο «εικονοσκόπιο», ηλεκτρονική συσκευή λήψεως εικόνων τηλεοράσεως μέσω τρίποδης Camera Lucida η οποία λαμβάνει την φωτεινή εικόνα, το «είδωλον» ενώ, ακόμα, εντοπίζει την εστία φωτός και την λήψη σήματος από πηγή φωτός. Στην αρχαιότητα, η μετάδοση σημάτων/ειδήσεων με την ταχύτητα του φωτός μέσω χρήσης συμβολικού κώδικα γινόταν με πυρσό/«φρυκτό» -όπως εκαλείτο- από την εστία όπως η αφή της φλόγας των ναών και τα "φρικτά μυστήρια" του Χριστού και αποτελούσε την «πυρσεία» (είναι η μετάδοση μηνυμάτων, εφεύρεση του Κλεοξένους) ή «φρυκτωρία» (δηλ. πρωτόγονο και πρωτογενή οπτικό τηλέγραφο με φωτεινά σήματα τηλεγραφίας από πύργους και φάρους για επικοινωνία εξ αποστάσεως και με την βοήθεια του αντικατοπτρισμού μεταλλικών αντικειμένων στην επιφάνεια ασπίδων). Ο αντικατοπτρισμός με την επιφάνεια της ασπίδας αποτελεί «σήμα» για την άλωση μιας πόλης. Πρόκειται για εφαρμογή του χρυσού κανόνα της μηχανικής: του νόμου της ανακλάσεως και της ανακλαστικής ιδιότητας της παραβολής (όλες οι ακτίνες φωτός που προέρχονται από μιαν πηγή συγκεντρώνονται στην κυρία εστία του κατόπτρου από μιαν επιφάνεια στραμμένη προς την πηγή) και μάλιστα, στην περίπτωση αυτή, μπορεί να συνδυαστεί με προβολέα και γωνιομετρικό δίσκο. «Παραβολή» -εκτός από «εν-όρμησις πλοίου»- είναι κυρίως μια έννοια που συνδέεται με την αλληγορία και εισάγει άψυχο ή ζωντανό ομιλούν. Από γεωμετρικής απόψεως, εδώ «παραβολή» –και μάλιστα, με «τόξο»- είναι ο γεωμετρικός τόπος των σημείων που απέχουν εξίσου από την εστία και από μιαν δεδομένη ευθεία. Από εδώ προκύπτει και η εξίσωση της παραβολής και η γραφική παράσταση της παραβολής η οποία συνδέεται με την κορυφή του κώνου ως κρατήρος, κορυφή ορθογωνίου τριγώνου το οποίο στηρίζεται στην εστία (Conopeum). «Εστία» είναι ο Οίκος αλλά κυρίως ο βωμός της καθάρσεως του σώματος. Σε ένα πεδίο όρασης που η περιφέρειά του σχηματίζει κύκλο, υπάρχει σύστημα επικοινωνίας στο οποίο η μαζική εστίαση ως προς την εστία ενώνει το κράτος γύρω από έναν σταθμό που αποτελεί κέντρο της εξουσίας και έχει την μορφή κρυστάλλινης σφαίρας επιρροής. O αρχαίος ελληνικός ναός είναι οίκος της ανθρωπομορφικής εικόνας του Θεού και συνδέεται με την επικοινωνία των πολιτών μιας πόλης ή χώρας μέσω κωδικοποιημένου συστήματος και ειδικά με την εκπομπή μέσω διαμέσου. Το εσωτερικό του κύκλου αυτού δημιουργεί μιαν πόλη με ορισμένο Σύνταγμα και, όταν φωτίζεται ή προβάλλεται, πραγματοποιεί με δορυφορική σύνδεση την αφή της φλόγας, μέσω συγκέντρωσης των ακτίνων του πρίσματος από τον πυρήνα των μελών της συγκεκριμένης οργάνωσης. Το πυρ εντοπίζεται στο κέντρο της εστίας ως σφαίρας του κόσμου, δεδομένου ότι εστία είναι ο οίκος κάθε ανθρώπου. Ωστόσο, αυτή η ορισμένη έκταση γης του ναού ανήκει στον Θεό: ΔΕΝ είναι ιδιοκτησία, ανήκει στο ιερό, δεν ανήκει σε κανέναν, δεν πρέπει να το καταπατήσει άνθρωπος και είναι κάτι ξεχωριστό από την υπόλοιπη γη. Στην αρχαία τέχνη, η ύπαρξη κοίλου κατόπτρου συνδέεται με την παρουσίαση του «από μηχανής Θεού» στο κοίλο των θεάτρων από το λεγόμενο «Δορυφόρημα» και με βάση ομιλίες και πίνακες στηριγμένων σε έργα ζωγραφικής σε συνδυασμό με τους «κύκλους» του εκκυκλήματος με ομοιώματα νεκρών. Το κοίλο λέγεται MEDIA CAVEA και συνδέεται με την κοιλότητα της ασπίδας στην οποία βυθίζεται το ξίφος και το δόρυ. Το δόρυ των Ελλήνων έχει 2 λόγχες: η μια εισέρχεται στον αιχμάλωτο (εξ ου και η έκφραση «βλητική αιχμή»), η άλλη στην Γη. Αξίζει να σημειωθεί, εξάλλου, ότι περίφημοι υπήρξαν οι «δορυφόροι» Κύρου και Κροίσου. Η δύναμη των αιχμών χρησιμοποιείται ως φύλαξ τάφων και εξηγείται με την έλξη του πυρός από τα σύννεφα ή νεφελώματα (διότι εκκενώνεται το φορτίο) και με το φαινόμενο της αστραπής και του κεραυνού (η πιο γνωστή περίπτωση είναι ο χάρτης του Βενιαμίν Φρανκλίνου της ιστορίας με τον ιπτάμενο χαρταετό που συνδέεται με την γη). Η παρουσίαση των αρχαίων έργων τέχνης γινόταν σε λίθινα θέατρα για χάρη των «θεωρών». Όμως, και η λέξη “Satira” προέρχεται από την ίριδα ως ακτίνα του δορυφόρου και γράφεται για να εκθέσει με σαρκασμό έργα τέχνης (λόγου χάρη, η αρχαία λέξη «τηλικούτον» σήμαινε «τηλεκουτί» και η έκφραση «ράδιόν εστι» συνδεόταν με λειτουργία ραδιοφώνου). Ο δορυφόρος εκπέμπει σε δέσμες/μπουκέτα ενώ λαμβάνεται με κάτοπτρο από πίνακες με στοιχεία, δεδομένα και γωνίες σκόπευσης και γωνίες κινητών κατόπτρων, συνδέεται με μετρητή πεδίου και τόξο κίνησης του κατόπτρου. Το κάτοπτρο (με ανακλαστήρες ή πτέρυγες) τροφοδοτείται από κεραία θωρακισμένη με ενσωματωμένη πλακέτα και σαρώνει ή καλύπτει το γεωστατικό τόξο ή γεωστατικό ορίζοντα της τάξης των Χ μοιρών, αναλόγως με το οπτικό πεδίο και τις μοίρες του ορίζοντα ως προς τον οποίο προσανατολίζεται και χαράσσεται η γραμμή των συνόρων της κάθε χώρας (οι μοίρες, όμως, είναι 3, όπως και οι συντεταγμένες που συνδέονται αναλόγως με το Σύνταγμα κάθε χώρας, εξ ου και η έννοια περί των κομμάτων τα οποία κινούνται εντός του λεγομένου «συνταγματικού τόξου»). Το κάτοπτρο βλέπει ολόκληρο το τόξο μιας περιοχής και κινείται πάνω σε βάση, αναλόγως, ώσπου να συντονιστεί με την κυβέρνηση κάθε χώρας (εξ ου και το «υπουργείο Συντονισμού» της Ε.Κ.) Σημειώνεται, εξάλλου, ότι από την έννοια της τεχνολογίας αιχμής και της αιχμής του δόρατος προκύπτουν οι έννοιες «δοράτιον», «δορατοφόρος», «δορικτησία», «δορύκρανος λόγχη», «δουρίκλυτος», «δώρον», «δωρεά», «δωρεοδόχος», «δωρικός», «δέρας» αλλά και «υποδόρειος» και «υποδόριο σήμα» (δηλ. αντιστρόφως «Δούρειος ίππος» ή, ως ορθότερον, «δουρατέος ίππος κόσμου»). «Μέγας δορυκτήτωρ» καλείται ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Αλέξανδρος Γ’ της Μακεδονίας. «Δωρίς» (η λατινική DORIS) είναι το εγχειρίδιο μαχαίρι θυσιών και ιεροτελεστιών. Εξάλλου, η συλλογή χρυσού στα μεταλλεία, στα κατορύγματα και στις πηγές γίνεται δια δορών/δοράτων, εξ ου και η κατάκτηση του γνωστού El Dorado. Dormire είναι το «καθεύδειν» -απόδειξη το ρητό «Οὐκ ἐᾷ με καθεύδειν τὸ τοῦ Μιλτιάδου τρόπαιον»- ενώ Dormitorium είναι ο τόπος ταφής. Η αιχμή στην κορυφή του ξίφους-εγχειριδίου λέγεται, επίσης, «επίλογχον βέλος» ή «τοξουλκός αιχμή». Πέραν του αιχμαλωτισμού αλλά και αντιστρόφως της αφαίρεσης βέλους ή της αιχμής του βέλους στην ιατρική, εχρησιμοποιείτο για την επικοινωνία και αποστολή μηνυμάτων τυλιγμένων σε σπείρα ή ελικοειδής σκυτάλη: η επικοινωνία επιτυγχάνετο μέσω της εκτόξευσης βελών προς έναν τηλεκατευθυνόμενο στόχο, συμφωνημένον εκ των προτέρων, ώστε να τα παραλάβει ο λήπτης. Σημειώνεται ότι η λεγόμενη «πετροφόρος/πτεροφόρος» κεφαλή του βέλους ή της σαΐτας συνδέεται με την παραγωγή χιτώνων και υφασμάτων στις «φανταστικές» τέχνες ή τεχνολογίες αιχμής αλλά και με την βαλλιστική τέχνη των κατόπτρων. «Εξαίρετον μεταίχμιον» ονομάζεται η αποκοπή και περικοπή γης της οποίας τα σύνορα φωτίζονται εντός ενός Οίκου και, ειδικότερα, το αυτόνομον έδαφος. «Μεταίχμιον» είναι όρος και σημαίνει το σκήπτρο το οποίο χαράσσει τα σύνορα χώρας ή γης ως κυκλική περιοχή η οποία περικλείει το βασιλικό παλάτι. Αναφέρεται, άλλωστε, η λεγόμενη «αφή λυχνίας φωτός» η οποία, για την ακρίβεια, χρησιμεύει στην αφή «πυρός τηλεπομπού» ενώ η πυρά λέγεται «λαύρα» (εξ ου και ο «Λαβύρινθος») και διατηρείται επί των Ιερών των Ελλήνων για να ανάψει από ιερέα πυρφόρο. Η λέξη «αύρα» σημαίνει «άλως», δηλαδή κύκλος ασπίδας, και «άρμα» που συνοδεύεται από αγγέλους, δορυφόρους, περιπολικά/πυρπολικά ή αστέρες (εξ ου και «αλλογενής») ενώ η λέξη aura σημαίνει «δόξα» και «φωτεινό σύννεφο εμφάνισης θεών» ενώ η λέξη aurum σημαίνει «χρυσός». Η ερμηνεία και εξήγηση των συμβόλων σήμανσης λέγεται «ιεροσκοπία δι’ εμπύρων» και «πυρομαντεία». Η ονομασία της μηχανής-εφεύρεσης του Ελληνικού «υγρού πυρός» είναι, ακριβώς, «εγχειρίδιον πυροβόλον». Επίσης, σημειώνεται η σημασία της διαδικασίας της λεγόμενης «εκμαγειώσεως» και η φράση «ως εκ δια μαγείας»: «εκμαγείο» καλείται το απολίθωμα, πέτρωμα ή πολύτιμος λίθος το οποίο έχει έμβλημα θυρεού και ταυτίζεται με το «καλούπι» και τον «καλλωπισμό» του προσώπου μέσω κατόπτρων (η τράπεζα με κάτοπτρο λέγεται «καλλωπιστήριον»). Στην αρχαιότητα, υπήρχαν τα ψηφομαντεία ή κατοπτρομαντεία που συνδέονται με την λεγόμενη τηλεκινησία και το εκτόπλασμα ή τηλεπλάσμα (η επικοινωνία αυτή ονομάζεται Mensa Divinatoria/Clairvoyance). Ο κάτοχος αυτών των ιδιοτήτων λέγεται «Inspiratus». Επίσης, «Stratum» είναι η στρατόσφαιρα, ο στρατός αλλά και το σχέδιο απόκρυψης με λίθους και βράχους σε ένα επίπεδο, η στρατιωτικοποίηση με την μορφή σχηματισμού συννέφων. Επίσης, η ασπίδα επί βυζαντινής εποχής καλείται «σκουτάρι» και η ασπίδα κάλυψης ορυχείου «scutum». «ARMARIUM» είναι η περιοχή όπου κρύπτονται στρατιωτικά όπλα, εξ ου και η τέχνη του μαρμαρώματος και του ζωντανέματος αγαλμάτων. Καταγράφεται, άλλωστε, ως ορατή στην Ακρόπολη του Περικλή η χρυσή αιχμή του δόρατος του αγάλματος της Αθηνάς ενώ στην ασπίδα της υπάρχει η κεφαλή της Μέδουσας, το γνωστό «Γοργόνειον» που της χάρισε ο Περσεύς όταν χρησιμοποίησε για την νίκη του κατά της Μέδουσας –για να μην απολιθωθεί- την ασπίδα ως καθρέφτη και το οποίο προστέθηκε επί του ιερού ξύλου (holy wood) της πλοίου της Αργούς. Στην ορολογία των ειδικών της τέχνης, αυτή η ασπίδα ονομάζεται «πυρφόρος αίγλη» η οποία, με την ακτινοβολία της, παρέχει σφαιρική εικόνα της γης και αντικατοπτρίζει –όπως ο δορυφόρος τηλεοράσεως με έλεγχον εξ αποστάσεως- την εικόνα του συνόλου της κοινωνίας. Στα μαντεία, για να λειτουργούν οι χρησμοί με την καύση της πυράς και τις ενθυμήσεις στην εστία, υπάρχει εντοιχισμένος καθρέφτης ο οποίος πρέπει να αγγίζει την επιφάνεια των υδάτων της πηγής ή εστίας ή κρατήρος για να επέρχεται ιατρική θεραπεία (ανάσταση). Γνωστές είναι οι εφευρέσεις των αυτομάτων καθρεφτών για θέατρα των Ήρωνος, Φίλωνος και Κτησιβίου. Αυτή, όμως, είναι η πρώτη ζωντανή εικόνα του Θεού στον κόσμο, εικόνα η οποία δεν αποδίδει τα ερείπια ενός ναού ή τα λείψανα ενός πολιτισμού αλλά απευθείας «ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» του Θεού: αποτελεί «τρόπαιον»: σύμβολο νίκης, αρχιτεκτονικό μνημείο με μορφή κυκλικού οικοδομήματος σε βάθρο επιφανείας και το οποίο έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα, μέσω της «φρυκτωρίας» και της παρουσίας του φάσματος. Εξειδικευμένο στο ανθρώπινο φάσμα είναι το Μαντείο των Δελφών άνωθεν του Κρισαίου πεδίου. Το «φάσμα», άλλωστε, παρουσιάζεται με την τεχνική της πολύπλευρης θέασης στα κοίλα και στα θεωρεία των αρχαίων θεάτρων ως ο από μηχανής θεός (DEUS EX MACHINA)–ειδικώς μέσω των έργων των νεκρών γλωσσών– ή στα σύγχρονα θέατρα (εξ ου και «το φάντασμα της όπερας») και συνδυάζεται με την λεγόμενη «αριστοκρατία του ξίφους» (noblesse d'épée). Υπάρχει, εξάλλου, ο λεγόμενος «φασματικός ανιχνευτής» ο οποίος βλέπει και διαβάζει την «φασματική υπογραφή» των στοιχείων της γήϊνης επιφάνειας. Στην σημερινή ορολογία αναφέρεται, μάλιστα, η έκφραση «ένδειξη φάσματος» -SPETTRO IN TEMPO REALE- που συνδέεται με τον «αναλυτή φάσματος» που κινεί (όπως ο Αρχιμήδης με το λεγόμενο «καυστικό κάτοπτρο» ή λιθοβόλο που είναι τηλεκινητικό φαινόμενο και συνδυάζεται με την εκτόξευση από τον καταπέλτη ή την βαλλίστρα του Ήρωνος εικόνων ώστε να ανίστανται τα είδωλα ή με την ανέγερση τροπαίων ) ή ρυθμίζει δορυφορικώς και επιγείως ή εγκαθιστά κάτοπτρο ή κεραία με γωνία στόχευσης πεδίου με μετρητή χειρός για την εύρεση σήματος, ως προς το γεωγραφικό μήκος και πλάτος (δηλ. οργάνου με μνήμη, πεδιόμετρου) και η έκφραση «δίκτυο τοπολογίας αστέρος με δενδροειδή τοπολογία», η οποία αντιστοιχεί επακριβώς στο περιβάλλον της εικόνας αυτής που συνδέεται με το ραδιοτηλεοπτικό πεδίο καθώς και με την λειτουργία ενεργού καναλιού επίγειας TV και επιτρέπει την λήψη επίγειου καναλιού («πόρου» ή και «οικονομικού» πόρου με θύρα Simulcrypt Interface και σύστημα απο-κρυπτογράφησης) χωρίς άνοιγμα του δέκτη, εφόσον η γραμμή επικοινωνίας του χρήστη τροφοδοτείται από τον συνδεδεδεμένον σε αυτήν δέκτη ή μέσω του δικτύου ρεύματος ή μέσω της επίγειας εισόδου με σκοπό την ενημέρωση, άντληση και συλλογή πληροφοριών. Το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα υπηρεσιών μεταδίδει το σήμα –στην περίπτωση αυτή, ραδιοτηλεοπτικό σήμα- και την τηλεοπτική εκπομπή από ανοιχτή πηγή προς το κοινό. Το κάτοπτρο του δέκτη, όμως, παρέχει σήμα με κλειστή TV. Το μοντέλο του SPECTRUM συχνοτήτων διαθέτει έγχρωμη και φωτεινή οθόνη αφής με ανάλυση, μνήμη αυτόματη και χειρός καθώς και με αποκλειστικό σύστημα. O κάτοχος κινητού κατόπτρου έχει και την πνευματική του ιδιοκτησία. To εικονιζόμενο δορυφορικό σύστημα αξίζει 10 δις δολλάρια (3,3 δις ευρώ με βάση την ισοτιμία του Φοίνικα, αν και σημειώνεται ότι ΔΕΝ είναι προς πώληση). Ως προς την λειτουργία του κατόπτρου, σημειώνεται το ρητό «τοῦτο γὰρ ᾿Αρχιμήδους μὲν εὕρημα μηχανικόν, ἐφ' ᾧ λέγεται εἰρηκέναι• δός μοί, φησί, ποῦ στῶ καὶ κινῶ τὴν γῆν», το έργο του Ήρωνος Αλεξανδρείας “PTOLEMAEUS DE SPECULIS” καθώς και τo βιβλίo του Athanasius Kircher ARS MAGNA LUCIS ET UMBRAE όπου αναφέρεται το ρητό του Διονυσίου Αρεοπαγίτη ότι «όλα τα δημιουργήματα είναι καθρέφτες που αντικατοπτρίζουν τις αχτίδες της σοφίας του Θεού». Η αντανάκλαση (έννοια που σχετίζεται με τον στοχασμό, την σκέψη, την ενατένιση) και το αντανακλαστικό ή ανακλαστικό φαινόμενο –«εξ αντανακλάσεως – συνδέονται με την κίνηση των μυών ανθρώπου ή αγάλματος ανεξαρτήτως των νεύρων ακόμη και όταν έχουν χωριστή του σώματος! Ας ληφθεί υπ’ όψιν το ρητό του Ludwig Feurbach ότι «η θρησκεία και ο Χριστιανισμός είναι το δημιούργημα και η αντανάκλαση του ανθρωπίνου πνεύματος, ο άνθρωπος δημιουργεί ένα όν φανταστικό» καθώς και τα όμοια ρητά του πρίγκηπα Πιοτρ Κροπότκιν ο οποίος, με βάση τον ανθρωπομορφισμό της θρησκείας, αναφέρεται γενικότερα σε είδωλο/φάντασμα/ιδέα του Θεού και ειδικότερα σε «θεϊκό φάσμα», «στοχασμό της φύσεως» και σε «πρίσμα της φαντασίας» και σε «θρησκευτική φαντασία» θεωρώντας ότι ο Θεός ή ό,τι είναι αυτό «που ονομάζουμε Θεό» είναι «αποκύημα της φαντασίας», «φαντασίωση του Θεού» και πως είναι «ο Θεός φάντασμα της θεολογίας» αλλά και γράφοντας, ανάλογα με την ορθή μετάφραση και σύνθεση των διαφόρων εκδοχών του κειμένου, Α) ότι «ο θρησκευτικός παράδεισος δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια οφθαλμαπάτη όπου ο άνθρωπος ανακαλύπτει το ειδωλό του μεγενθυμένο και αντεστραμμένο, δηλαδή θ ε ο π ο ι η μ έ ν ο» και Β) ότι «ο (θρησκευτικός) ουρανός [(που θεωρείται) η κατοικία των αθάνατων θεών] δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας καθρέφτης/ένα άπιστο κάτοπτρο (που αντανακλά πίσω στον άνθρωπο που πιστεύει/στον θρησκευόμενο άνθρωπο/όπου ο άνθρωπος, που έχει εξυψωθεί από την πίστη/εκστασιασμένος από την άγνοια και την πίστη, ανακαλύπτει/έχει βρει την εικόνα του/την ίδια του την εικόνα (,) (αλλά) μεγενθυμένη/διευρυμένη και αντεστραμμένη, δηλαδή θ ε ο π ο ι η μ έ ν η» καθώς και το αμφίσημο ρητό του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα σχετικά με τους αγγέλους του Παραδείσου με τα σπαθιά του Τολέδο: «Paradise is not rest. Paradise is opposed to rest. In Paradise no-one lies down: they stand, vertically, like the angels. We, then, who have set upon/borne on the road to Paradise the lives of the best among us, seek/want a Paradise difficult, arduous, erect, implacable; a Paradise that/where (one) never knows/one can never rest/repose and (which) has, standing at its gateway on either side/beside the threshold of the gates, angels with swords»). Γενικότερα, από τις πηγές προκύπτει ότι το κάτοπτρο σημαίνει «χρηστότητα» και κατέχει αξία μαγική και συμβολική, συνδεδεμένη με τον θεό Ήλιο και με το πρόσωπο του αυτοκράτορος αλλά και με το ελιξήριο της αθανασίας. Μαζί με το ιερό ξίφος (που σημαίνει «απόφαση» και είναι πολεμικό σύμβολο δυνάμεως και πίστεως ενώ GLADIUS DOMINI σημαίνει «η Σπάθη του Κυρίου» σύμφωνα με το Ευαγγέλιο της Ανάστασης του Λαζάρου) είναι τα 2 σύμβολα της αυτοκρατορικής εξουσίας και αποτελεί νόμισμα με 2 όψεις. Ιδιαίτερα στην πίσω πλευρά των κατόπτρων με μπρούντζο παρατηρείται χάραξη των περιγραμμάτων με εγχειρίδιο (δες την εικόνα του χρυσόμαλλου δέρατος με την κεφαλή του Αχιλλέως στο τέλος της σελίδας αυτής). Στην τεχνολογία, πέρα από τον θεατρικό μηχανισμό του «δορυφορήματος», υπάρχει και το μηχάνημα το οποίο καλείται «στερεοπτικόν» και χρησιμεύει για προβολή εικόνων με μαγικό φως ενώ συνδυάζεται με το «στερεότυπο» ώστε οι εικόνες να αναπαράγονται με την χρήση πλάκας, πιάτου, δίσκου ή κατόπτρου. Όσον αφορά τα κοιτάσματα, εκ του χρυσοφόρου πετρώματος ο χρυσός λαμβάνεται δια του σχηματισμού αμαλγάματος, διαλύεται σε «βασιλικόν ύδωρ» και χρησιμοποιείται για την κατασκευή νομίσματος: δια του φυσικού πολύτιμου λίθου, το φως του ηλίου διεισδύει στο πέτρωμα και παρουσιάζει την επιφάνειά του, δηλ. το φως προσπίπτει στην πλάκα και ανακλάται στην επιφάνειά της εκατέρωθεν των 2 όψεών της (στην ουσία, ο κάθε πολύτιμος λίθος ανακλά το φως των ακτίνων του ήλιου). Από την πλάκα ή ταινία όπου διακρίνονται τα «σημεία» του ειδώλου –όπως στον σχηματισμό της μαγικής εικόνας– λαμβάνεται η λανθάνουσα φωτογραφία, εμβαπτίζεται και εμφανίζεται από «εμφανιστές/revelateurs» βάσει της τεχνικής εξέτασης και ελέγχου των υφασμάτων των χριστιανικών σαρκοφάγων της Αιγύπτου ή αναθεώρησης σεβασμάτων της αρχαίας Ελλάδος και δίδει για αναπαραγωγή την αρνητική εικόνα του αντικειμένου στην αρνητική πλάκα η οποία χρησιμεύει ως εικόνα για την αποτύπωσή του. Η χρήση κατόπτρου στην διαδικασία αυτή καλείται «similis» ενώ με την επικάλυψη της πλάκας κατασκευάζεται το λεγόμενο «κάτοπτρο δι’ αμαλγάματος». Για την αυθεντικότητα των αληθών πολυτίμων λίθων χρησιμοποιείται η φασματοσκοπική ανάλυση (γενικότερα, η μέθοδος της ανακλάσεως χρησιμοποιείται για την ανεύρεση κοιτασμάτων και για την χαρτογράφηση/κατόπτευση μέσω απεικόνισης του αναγλύφου. Σημειώνεται ότι η ανακάλυψη αυτή γίνεται για πρώτη φορά παγκοσμίως και συνδέεται εκ παραλλήλου με το φαινόμενο αντικατοπτρισμού Mirage που σημαίνει «όραμα οπτικής αιώρησης αντικειμένου και ιδίως σκάφους το οποίο πλέει δια μέσω του ουρανού»: είναι το φαινόμενο της FATA MORGANA το οποίο παρατηρείται, εξάλλου, από τον 19ο αιώνα στην ελληνική περιοχή της Ιταλίας, Καλαβρία, δηλαδή Πόρος (υπάρχουν σήμερα στην δορυφορική τεχνολογία τα λεγόμενα «συστήματα παρατήρησης επίγειου πόρου» και η τεχνολογία του “cloud” η οποία στην επιστήμη συνολικά πρέπει να καλείται «νεφέλωμα» αλλά, σε σχέση με την εικόνα αυτή ειδικά σημειώνεται , ότι με την φασματοσκόπηση παρατηρούνται οι φασματικοί τύποι των αστέρων και ότι οι δορυφόροι πλανητών αστέρων είναι ετερόφωτοι και δεν έχουν δικό τους φως όπως οι αυτόφωτοι και απλανείς αστέρες αλλά ανακλούν –μέσω του συγκεκριμένου κατόπτρου, π.χ.– το φως του ηλίου ώστε να γίνονται ορατοί από τους ανθρώπους ενώ το νεφέλωμα μελετάται με φασματική εξέταση και είτε μπορεί να είναι φωτεινό είτε μπορεί να είναι αναπτυγμένο ως πέπλο είτε μπορεί να έχει ακανόνιστο σχήμα, πάντως οπωσδήποτε το νεφέλωμα ανακλάσεως αν(ταν)κλά το φως των αστέρων προς όλες τις κατευθύνσεις και αυτών ακριβώς των αστέρων εκπέμπει το φάσμα). Δες ιδίως τις εικόνες χαρτογράφησης και τοπογραφίας που ακολουθούν για τον τρόπο λειτουργίας του αντικατοπτρισμού του ανεστραμμένου ειδώλου ενός χάρτη ή μιας νήσου στα σύννεφα ως «μιράζ» ειδική περίπτωση της ιταλικής Καλαβρίας και της ελληνικής Καλαύρειας, δηλ. ακριβώς της νήσου του Πόρου). ΒΛΕΠΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΩΘΕΝ ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Για την χρήση των κατόπτρων, βλ. κατωτέρω Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΥ, Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ, ΟΙ 3 ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΕΣ ΛΙΜΝΕΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ και ΤΟ ΚΑΤΟΠΤΡΟ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ.

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣMOY ΠΟΛΥΤΙΜΗΣ ΛΙΘΟΥ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ/ΠΡΟΒΟΛΗ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΤΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ

Μια από τις εκπληκτικότερες φωτογραφίες η οποία αποδεικνύει την λειτουργία του αντικατοπτρισμού για τον εντοπισμό και την χαρτογράφηση μιας άγνωστης και αχαρτογράφητης περιοχής μέσω της προβολής του ανεστραμμένου ειδώλου της στα σύννεφα. Η εικόνα προέρχεται από την ταινία THE ADVENTURERS /FORTUNE IN DIAMONDS (ΟΙ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΕΣ/Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΜΑΝΤΙΩΝ) του 1951 και απεικονίζει την αχαρτογράφητη περιοχή των ορέων Drakensberg(e) της Νοτίου Αφρικής, δηλαδή ΤΑ ΟΡΗ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ προβάλλοντας ανεστραμμένο στον ουρανό το περίγραμμα των ορέων BANDIAGARA από το Μάλι της Αφρικής. Είναι, στην ουσία, ο πρώτος στον κόσμο χάρτης θησαυρού που αποδίδει στον ιδιοκτήτη περιουσιακά δικαιώματα για την εκμετάλλευση των αδαμάντων της Νοτίου Αφρικής για την περιοχή που εκτείνεται μεταξύ των ποταμών Οράγγη και Βάαλ (όπου, συγκεκριμένα, βρίσκονται τα 2 ελληνικά κράτη της Αφρικής: η Ανατολική και η Δυτική Γρικουλάνδη, πρωτεύουσες Κοkstad και Griqua Town αντιστοίχως στην χώρα Griqualand, πλησίον της χώρας Λεσότο) και ως την περιοχή του αρχαίου Τομπουκτού. Το ανεστραμμένο είδωλο –όπως ακριβώς φαίνεται στην εικόνα από την κινηματογραφική ταινία –παρουσιάζει την εικόνα ενός καρχαρία και στην πραγματικότητα δείχνει ευθέως την νήσο του Καρχαρία (Shark’s Island), με την έννοια ότι αφενός δείχνει την εικόνα των ορέων του Δράκου και των ορέων Μαντιγκάρα όπως αυτά φαίνονται από ψηλά –άνωθεν– την στιγμή που αυτή είναι μια αχαρτογράφητη στην διεθνή τοπογραφία περιοχή διαμαντιών και κανείς δεν έχει αυτήν την ακριβή εικόνα ενώ αφετέρου υποδηλώνει την μορφή που έχει η νήσος στα μάτια του θεατή (Eye-Land, Island). Από εδώ προκύπτει και η έννοια των χρυσοφόρων κοιτασμάτων των αδαμαντωρυχείων της Μαύρης Ηπείρου. Ιδιαίτερη αξία έχει η παρατήρηση του περιγράμματος της περιοχής μέσω του αντικατοπτρισμού του χάρτη και της αντεστραμμένης εικόνας μέσα στην καρδιά της ερήμου. Τέλος, για την αξία χρήσης αυτού του χάρτη με το περίγραμμα που δίνεται για την Νήσο του Καρχαρία (Shark' s Island) σημειώνεται ότι στην σύγχρονη επιστήμη η μελέτη του καρχαρία θεραπεύει την τύφλωση και τον καρκίνο (δες την περιγραφή άνωθεν με τίτλο Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΟΥ ΓΑΛΑΤΑ με θέμα τα Ιπτάμενα Φρούρια και τις συνοδευτικές εικόνες καθώς και το περίγραμμα σε σχέση με την εικόνα του κάστρου της Αφρικής και των ορέων West Mitten Butte και Camel Butte της Αμερικής: αμέσως κάτωθεν).

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ: FALAISE/MONTAGNE DE BANDIAGARA

Πανοραματική εικόνα των ορέων Bandiagara από την περιοχή Μάλι της Αφρικής: το όρος αποτελεί εμφανώς κάστρο του οποίου έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η πλήρης και συνολική χαρτογράφηση του περιγράμματος. Ειδικότερα: Το όρος Μπαντιαγκάρ/Μαντιγκάρ ή, στο θηλυκό, Μπαντιαγκάρα/Μαντιγκάρα έχει κορυφή με σχήμα αλλιγάτορος η οποία αποτελεί το τοτέμ του Θεού. Βρίσκεται άνωθεν της κοιλάδας και πεδιάδας Γκόντο αλλά διαφέρει από την οροσειρά Μαντίγκ(ο). Έχει μήκος 200-300 χλμ. και ύψος 785 μ. ενώ οι πλησιέστεροι βράχοι της Γκαντάμια έχουν ύψος 1150 μ. Η περιοχή των ορέων Bandiagara λέγεται συγκεκριμένα περιοχή Μαντέ, δηλ. των Μεγάλων Μάγων (grands magiciens ) της φυλής Τελέμ, η οποία ήταν η πρόγονος της "Mαγικής Χώρας" των Ντογκόν (Ντογκόν = πνευματικοί αρχηγοί, διαμεσολαβητές υλικού-πνευματικού κόσμου). Ο πολιτισμός τους βασιζόταν στην ανατολικού τύπου αχρήματη και Ομηρική οικονομία, δηλ. την ανταλλακτική οικονομία. Κοινό σημείο των πολιτισμών Τελέμ-Ντογκόν είναι η γλυπτική σε ξύλο με ανθρωπόμορφα σχήματα, μάσκες και αγάλματα. Η κοιλάδα του Γκόντο αρχικά ήταν κοιλάδα των Τελέμ και παρήγαγε κεχρί το οποίο είναι η τροφή των ανθρώπων της επικράτειας. Η περιοχή αυτή της Βανδιγάρα στα σύνορα Μαρόκου/Μαυριτανίας-Μάλι-Μπουρκίνα Φάσο/Άνω Βόλτας έχει 3 μεγάλες λίμνες, όπως η Ντέμπο –σε σύνολο 19– με προεξάρχουσες τις 3 πόλεις Βανδιγάρα, Μασίνου, Μόπτι/Μόρτη και τα 3 χωριά Μπάμπα, Μπανάνι, Αμάνι που συνολικά δίδουν το τρίγωνο σχήμα της πόλεως Τομπουκτού (της πόλης των βιβλίων, λέγεται και Τιμπουκτού ή Τεμπουχτού) η οποία θεωρείται η Αθήνα και η Βασίλισσα της Αφρικής, η Μέκκα της Ερήμου, η θρυλική πολιτεία των μύθων που κατέχει τα απόρρητα της μυστηριώδους ηπείρου. Το Τομπουκτού -δηλ. το άκρο του Νότου πλησίον της πολης Ουαλάτα, δηλ. του άκρου της αιωνιότητος- λέγεται Πολιτεία των 333 Αγίων και θεωρείται ο τόπος συνάντησης της Αραβίας και της Αφρικής. Ήταν το πολιτιστικό κέντρο του αφρικανικού ισλαμισμού (στην Ισλαμική ή Ισμαϊλική Δημοκρατία της Μαυριτανίας). Το επίνειο-λιμάνι της πόλεως λέγεται Κάμπρα και Καμπάρα. Η πόλη Τομπουκτού είχε από τον 11ο αι. μ.Χ. Πανεπιστήμιο με 700 καθηγητές ενώ τον 16ο αι. οι φοιτητές εκεί ανέρχονται σε 2.500-25.000 ! Εκεί διδάσκονταν αρχαία Ελληνικά, σύμφωνα με τον Λέοντα τον Αφρικανό. Η διάρκεια των σπουδών ήταν 18-20 ετών. Το αντικείμενο του Πανεπιστημίου του Τομπουκτού ήταν το Δίκαιο και η Θεολογία. Ήταν η έδρα του αρχικού μαθητή και μετέπειτα ιστορικού, καθηγητή, Αχμέντ Μπαμπά. Το θέμα της ονομασίας της πόλεως συνδέεται 1) με την πόλη TOLBU(Κ)CHIN στα σύνορα Βουλγαρίας-Ρουμανίας-Ανατολικής Ρωμυλίας διότι η πόλη Tolbukhin, στην Δοβρουτσά, είναι η παλιά πόλη Bobrich και η ελληνική, βυζαντινή ΜΑΡΚΙΑΝΟ(Υ)ΠΟΛΙΣ) και συνδέεται 2) με την πόλη Τομπρούκ (η οποία αποτελεί το νευραλγικό κέντρο της Αφρικής, προπύργιο Νείλου-Αιγύπτου-Αλεξάνδρειας-Δέλτα, με ιδιαίτερη σημασία για το Σώμα της Αφρικής/Africa Corps) και, γενικότερα, συνδέεται με την «Ελληνο-Αγγλική Αίγυπτο» (η ορθή ονομασία είναι σύνθετη, ελληνο-αγγλική: ΤΟ-ΜΠΟΥΚ-ΤΟΝ). Το αρχαίο όνομα της πόλης του Τομπουκτού ήταν «Αμάντα».

TO ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ ΘΕΩΝ ΤΗΣ ΝΟΥΒΙΑΣ

To όρος Gebel Barkal στην Νουβία, στα σύνορα Αιγύπτου-Σουδάν: μια ακόμα χαρακτηριστική μορφή των ορέων της Αφρικής. Είναι το ιερό όρος γέννησης όλων των θεών της Αιγύπτου, με πυραμίδες και ναούς, που συνδέονται με τα χριστιανικά και ελληνικά βασίλεια Κους, Μερόης, Ναπάτων και Νουβίας καθώς και με τα βασίλεια Αξούμ και Άδουλης στην Αιθιοπία. Το όρος θεωρείται Ο ΟΙΚΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ επί του ποταμού Νείλου (η λέξη ΝΕΙΛΟΣ είναι ελληνική, το άθροισμα των αριθμών που αντιστοιχούν στα γράμματά της δίδει τον αριθμό 365)!

Η ΜΥΤΗ ΤΗΣ ΑΓΡΙΑΣ ΔΥΣΕΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΜΗΛΑ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

Εντυπωσιακή εικόνα των ορέων West Mitten Butte και Camel Butte που ενώνουν τα 2 ημισφαίρια του κόσμου και την Αμερική με την Αφρική ως ηπείρους. Πρόκειται για το πασίγνωστο από τις ταινίες του Hollywood όρος της Monument Valley στα σύνορα των 4 πολιτειών Αριζόνα-Γιούτα-Κολοράδο-Νιού Μέξικο που ανήκει στην Πολιτεία του Τέξας και έχει έκταση 1.000 τετραγωνικών μιλίων. Διαρρέεται από τους ποταμούς San Juan-Colorado και έγινε το σκηνικό για την δράση των Doc Holliday-Fats Holliday (άλλωστε, στην Κοιλάδα των Μνημείων βρίσκεται και η Hollywood Boulevard). Αποτελεί το κέντρο της περιοχής των ινδιάνων Ναβάχο και συνορεύει με τα ισπανικά pueblos της Αμερικής: όπως προκύπτει, η διάλεκτος των Ναβάχο συγγενεύει με την αρχαία ελληνική γλώσσα καθώς από την ελληνική λέξη "ἡ ναῦς/τῆς νεώς" που σημαίνει "πλοίο/σκάφος/καράβι" προήλθε η λατινική λέξη "navis" που επεκτάθηκε σε όλες τις γλώσσες του κόσμου με μιαν σύνθετη διαδικασία που βασίζεται στην σύνθεση ελληνικών και λατινικών λέξεων όπως εδώ με το NAVA/πλοίο + έχω = Ναβάχο και Ναβάζο: εξ ου, ακόμα και στην εβραϊκή θεολογία, προέκυψε ο Ιησούς του Ναυή και σήμερα στις ΗΠΑ το ναυτικό αναφέρεται ως ''naval''. Δες και τις άνωθεν εικόνες των ορέων του Δράκου και των ορέων Μπαντιαγκάρα της Αφρικής: ως τόποι, συνδέονται με την Αμερική μέσω της Serra da Mantiqueira η οποία βρίσκεται στην Βραζιλία.

Ο ΒΡΑΧΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΤΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

Μια φανταστική εικόνα από την πολιτεία των Μετεώρων: επιλέγεται η απεικόνιση η οποία δείχνει την καταπληκτική ομοιότητα του βράχου των Μετεώρων -όπου βρίσκεται, πλησίον της Σαρακίνας, η Θεόπετρα- με τους βράχους του Χόλυγουντ στην Monument Valley και του Μάλι στην Μπαντιαγκάρα.

POROS:THE SACRED ALTAR OF GALATAS IN CONSTANTINOPLE (copyright by Christos Papachristopoulos, 2013)

H ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΟΥ ΓΑΛΑΤΑ, εικόνα του χάρτη με την διπλή μορφή του σκάφους "ΕΛΛΑΣ" και MHS WARSPY της Ελληνικής Επαναστάσεως, όπως φαίνεται από την περιοχή Πέτρα του Πόρου (εικόνα δηλαδή του Βοσπόρου στην πραγματικότητα) και μάλιστα με όψη υποβρυχίου, δηλ. νήσου υποβρυχίου γεωγραφικού χάρτη (εξ ου και η λέξη ΚΥΒΕΡ-ΝΗΣΙ) κατά το πρότυπο του αεροπλοίου HINDENBURG. Πρόκειται για την χάραξη σε πέτρινο περίγραμμα-σκιαγράφημα ναού του ΙΕΡΟΥ ΒΡΑΧΟΥ (Λατινικός navis, Δωρικός "ναός"=η ναύς/της νεώς-της νηός στην Ιωνική, εξ ου η λέξη "νηοψία") και διαφαίνεται καθαρά η ανθρωπόμορφη, αγαλμάτινη και οπλισμένη μορφή της Ελλάδος με δόρυ-τηλεσκόπιο στο δεξί χέρι και υψωμένο σε εφόρμηση το αριστερό χέρι. Αποτελεί την βάση της σύγχρονης τεχνολογίας κοινής και κοινοτικής χρήσης διαγραμμάτων, στρατιωτική τεχνολογία συγκέντρωσης και αξιοποίησης πληροφοριών με σκοπό την επικοινωνία που αποκαλείται γενικώς με την ονομασία "The Cloud" και, στην ουσία, αποτελεί πολιτική πλατφόρμα και δεξαμενή σκέψεως (think tank) η οποία χρησιμεύει ως μέσο επικοινωνίας και ως τράπεζα δεδομένων γύρω από την οποία συνεστιάζουν οι ενδιαφερόμενοι και επικοινωνούν απευθείας και μοιράζονται κοινές εμπειρίες, ανταλλάσσουν δεδομένα αλλά και συναλλάσσονται με κοινό νόμισμα. Συνδέεται με το Νεώριο Πόρου –τον Ρωσσικό ναύσταθμο- και τα ναυπηγεία του Ιωάννη Καποδίστρια: είναι χάρτης για τα σύνορα του πραγματικού Ελληνικού Κράτους, σε αντίθεση με την ειρωνικώς λεγόμενη -από τους επαναστάτες του 1821- "Ψωροκώσταινα" του επίσημου Νεοελληνικού Κράτους (ο χάρτης αναφέρεται ουσιαστικά στα αποτελέσματα του Πρωτοκόλλου του Πόρου το 1828 για τον καθορισμό των ελληνικών συνόρων, θέμα που για πρώτη φορά επιλύεται με τον χάρτη αυτό ο οποίος εμφανίζει τον σχηματισμό της μορφής του Ελληνικού όπλου και, παρεμπιπτόντως, είναι ακριβώς ίδιoς α) με τον χάρτη που διαμορφώνει από την νήσο Ισπανιόλα των 2 κρατών της Αϊτής και της Αγ. Δομηνικανής Δημοκρατίας, νήσου που ανακαλύφθηκε το 1492 στον Νέο Κόσμο της Καραϊβικής Θαλάσσης από τον Χριστόφορο Κολόμβο και β) με τον αντεστραμμένο χάρτη της Ουκρανίας συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών πόλεων του κράτους του Κιμμερίου Βοσπόρου με επικεφαλής την Οδησσό και συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας -αρχαίας ελληνικής Κιμμερίας- με την Ουκρανία να εμφανίζεται ενωμένη με την πρωτεύουσα Κισνόβιο/Κίσινεφ/Chisinau/Kyshyniv της Μολδοβλαχίας και της Βεσσαραβίας όπου κηρύχθηκε η Ελληνική Επανάσταση). Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος της Ουκρανίας ονομάζεται Πιότρ Ποροσένκο καθώς και ότι στην περιοχή της Κασπίας Θαλάσσης κυρίως έχει καταγραφεί το φαινόμενο της τεχνητής νήσου η οποία αναδύεται στην επιφάνεια καθώς ο χάρτης της προβάλλεται στην λεγόμενη "σφαίρα της δημοσιότητος". Το περίγραμμα της εικόνας αποτελεί, ιδίως, περίγραμμα εισόδου σπηλαίου (αρχ. "σπέος", εξ ου και η λέξη space) το οποίο ταυτόχρονα αποτελεί και μεταλλείο το οποίο φωτίζεται με εσωτερικό φως από κάτω (όπως, άλλωστε, όλοι οι νέοι ήπειροι, των οποίων αρχικά χαρτογραφήθηκε το περίγραμμα και κατόπιν εξερευνήθηκε η ενδοχώρα και ιδρύθηκαν πόλεις ενώ η εθνική συνείδηση δημιουργήθηκε με βάση συλλογικούς μύθους, ιστορίες, παραστάσεις και εικόνες, πράγμα το οποίο στην ξένη φιλολογία και χαρτογράφηση αναφέρεται με τον τίτλο ISLAND IN THE SKY και στην μουσική με τον τίτλο ISLAND IN THE SUN επειδή στηρίζεται στο φαινόμενο ότι το σχήμα της νήσου-χώρας προβάλλεται τρισδιάστατα πάνω στην υδρόγειο σφαίρα και εντοπίζεται από 3 συντεταγμένες που θεωρούνται πρίσμα). Εξάλλου, «πέτρα» στην ελληνική γλώσσα σημαίνει «κατάδυση χωρίς σκάφανδρον, με χρήση λίθου»! Η νήσος Πόρος είναι η αρχαία Σφαιρία με ναό του Ποσειδώνος στην θέση Παλάτια ή Καστέλλι. Έναντι του Πόρου βρίσκεται ο Γαλατάς αλλά το φρούριο του Πόρου βρίσκεται στην νήσο του Αγίου Κωνσταντίνου (μεταξύ Πόρου και Πελοποννήσου)! Από τον Πόρο προέρχεται η έννοια του «πορίσματος» που προκύπτει ύστερα από κάθε έρευνα και συλλογή πληροφοριών αλλά και οι λέξεις «ποροσκοπία» και «πορεία» (δηλ. τροχιά) και «ποριά» (δηλ. το πέρασμα). Από τον Σεπτέμβριο του 1828 το ζήτημα του Πόρου είναι άμεσα συνδεδεμένο με την λύση του Ανατολικού & Ελληνικού ζητήματος με ανεξαρτησία της Ελλάδος, με το οικονομικό και εκπαιδευτικό πρόγραμμα του πατρός, Α.Μ. Καποδίστρια, και των 4 τέκνων του (Ιωάννη, Αυγουστίνου, Βιάρου και Τζορτζέτου), με το θέμα του Έλληνα βασιλέως με έδρα την Κέρκυρα και με τον σχηματισμό των συνόρων και της πολεμικής μορφής του νέου κράτους. Από τις αρχές Ιουλίου ως τα μέσα Αυγούστου του 1831 στον Μοριά ξέσπασε το συνταγματικό και επαναστατικό/αντάρτικο/πειρατικό κίνημα του Πόρου με εμπλοκή του αντάρτικου ελληνικού στόλου και ιδίως –εκτός από τα εθνικά και βασιλικά πολεμικά– των πλοίων Ελλάδος και Ρωσσίας με τους τίτλους ΟΔΥΣΣΕΥΣ-ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ-ΑΧΙΛΛΕΥΣ-ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ- ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣ-ΣΩΤΗΡ-ΕΛΛΑΣ (το οποίο είναι η ναυαρχίδα του Ελληνικού ναυτικού-στόλου) αλλά και ΥΔΡΑ-ΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΣΠΕΤΣΩΝ-ΑΣΤΙΓΞ-ΚΑΛΑΒΡΙΑ με στόχο την κατάκτηση και κυριαρχία επί όλου του Ελληνικού στόλου (επίσης, η εικονιζόμενη μορφή κρυμμένου υποβρυχίου έχει ανθρώπινο σχήμα και είναι το λεγόμενο «ΔΪΪΠΕΤΕΣ», "ουρανόπεμπτο άγαλμα της θεάς", ξόανο εξοπλισμένο το οποίο συνήθως στην αρχαία Ελλάδα ανταποκρινόταν σε πλοία -ναῦς- και ναούς). Σημειώνεται ότι ο χάρτης με το πλοίο-σκάφος της εικόνας θεωρείται η έδρα της Ελληνικής Κυβέρνησης που προέκυψε από την Επανάσταση του 1821 και έχει αποκρυβεί ως τώρα εντέχνως από όλες τις παραλλαγμένες λιθογραφίες-χαλκογραφίες-γκραβούρες-πίνακες του Otto Magnus von Stackelberg και δημοσιεύεται για πρώτη φορά παγκοσμίως από τον κάτοχό της, Χρήστο Παπαχριστόπουλο: το πλοίο αυτό είναι το οποίο περίμενε στην Ιταλία και στην Γαλλία (Μασσαλία, Βενετία, Αγκόνα και Μάλτα) ο κόμης Capo d’ Istria για να αναλάβει Κυβερνήτης της Ελλάδος καθώς ήταν κατώτερος του κόμη Gustav Stackelberg, πρεσβευτή της Ρωσσίας σε Νεάπολη και Βιέννη. Η αναμονή του Ι. Καποδίστρια στον κόλπο της ιταλικής πόλης συνδέεται με την ύπαρξη (υπό τον Ι. Καποδίστρια) της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ-ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓ(Κ)ΩΝΑ/La Confrérie Grecque d’ Ancône, με το Σχολείο του Αγ(κ)ώνος και με την Ορθόδοξη Εκκλησία/L’ ancienne église Grecque d’Ancône. Σημειώνεται ότι αυτή η ναυαρχίδα του ελληνικού κράτους ΔΕΝ είναι το ίδιο πολεμικό πλοίο της κυβέρνησης με την τουρκική ναυαρχίδα του Καρα-Αλή η οποία ανατινάχτηκε από τον Κωνσταντίνο Κανάρη –τον μετέπειτα πρωθυπουργό– και ανακαλύφθηκε από τον συνεργάτη του Ζακ-Ύβ Κουστώ στο βαθυσκάφος της «Καλυψούς», Πέτρο Νικολαΐδη, το 1988 στην Χίο: η υπόθεση συνδέεται με την αντιμετώπιση του βρεττανικού πολεμικού σκάφους WARSPITE καθώς και με τον απόγονο του Κων. Κανάρη, επικεφαλής της γερμανικής κατασκοπείας του Χίτλερ -επί Κατοχής- ναύαρχο φον Κανάρη (Wilhelm Franz Canaris, 1887-1945, γνωστός ως «Κίτρινο Πουλί» ή «Καναρίνι») ο οποίος ήταν ο αρχηγός της γερμανικής υπηρεσίας στρατιωτικών πληροφοριών αλλά και της μυστικής υπηρεσίας αντικατασκοπείας ενώ ταυτόχρονα υπήρξε ο ιθύνων νους των συνωμοσιών κατά του Χίτλερ, συνελήφθη το 1944 και στραγγαλίστηκε από την Γκεστάπο. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με σκοπό την παραπλάνηση και την κάλυψη πλοίων ή πόλεων σε πραγματικά ή τεχνητά σύννεφα με το λεγόμενο «προπέτασμα καλύψεως/καπνού», χρησιμοποιήθηκε το FLYING FORTRESS = ΙΠΤΑΜΕΝO ΦΡΟΥΡΙO, βομβαρδιστικό το οποίο διαθέτει όργανο το οποίο προβάλλει το περίγραμμα σχεδίων και περιοχών του εδάφους της γης σε «οθόνη μυστικότητας» (τo σύννεφo κάλυψης και απόκρυψης ορέων λέγεται "STUFFED CLOUD"). Είναι, όμως, αυτό το πλοίο-σκάφος το οποίο προστάτευε τον Φεβρουάριο του 1833 τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ο οποίος επέβαινε σε αυτό. Εξ αυτής της ναυαρχίδας προέρχεται και η ονομασία του Γέρου του Μοριά, Θ. Κολοκοτρώνη, δεδομένου ότι η οδός Κολοκοτρώνη βρίσκεται στο Λέχαιο -πρώην "Κολομπότσι"- Κορινθίας καθώς το αρχικό όνομα του οίκου Κολοκοτρώνη ήταν «Μπότσικας»). Παρουσίαση κατ' αποκλειστικότητα, δικαιώματα copyright Χρήστος Π. Παπαχριστόπουλος, 2013). Βλ. και όλες τις κάτωθεν εικόνες.

ΤΟ ΒΡΕΤΤΑΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ WARSPITE

Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ (Copyright © 2014 by Christos P. Papachristopoulos)

Χάρτης στον οποίο -όπως αποκαλύπτεται για πρώτη φορά- είναι ζωγραφισμένη η κεφαλή και τα μάτια του αρχιστράτηγου Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (οι οφθαλμοί εντοπίζονται στην περιοχή Λεχαίου-Κορίνθου-Αγίων Θεοδώρων ενώ ο Θ. Κολοκοτρώνης υπήρξε γιος του αρχηγού των αρματολών της Κορίνθου). Το αρχικό όνομα του καπετάν Θεοδωράκη Κολοκοτρώνη ήταν "Μπότσικας" -από το χωριό Κολομπότσι, νυν Λέχαιο Κορινθίας- εξ ου και τοι χωριό Μπότσικας στην περιοχή της αρχαίας Τιτάνης πλησίον της Σικυώνος. Σημειώνεται ειδικώς ως προς τον συμβολισμό της σε σχέση με τους άνωθεν και κάτωθεν χάρτες η περιοχή του Πόρου όπου υπήρχε επί Καποδίστρια η Βουλή του Πόρου, ο πολεμικός ναύσταθμος του Πόρου και το Φρούριο του Πόρου και, σχετικά με την κεφαλή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, το Κρανίδι και η φυλακή στο Μπούρτζι βάσει του ψαλμού «Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου» και του ρητού του Θ. Κολοκοτρώνη «ὅποιο χωριό δὲν ἤθελε νὰ ἀκολουθήση τήν φωνήν τῆς πατρίδος, τσεκοῦρι καὶ φωτιά» που αναφέρεται στην εξαφάνιση των ραγιάδων. H πραγματική ονομασία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη είναι "Γέροντας Μωρέα".

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ & ΜΩΡΑΙΩΝ

Η εικόνα παρουσιάζει το δαχτυλίδι των ματιών του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη μέσω της χρήσης του σφραγιδόλιθου –δηλαδή, δεμένου πολύτιμου λίθου- του βασιλέα Ματία Κορβίνου των Μαγυάρων και η έρευνα οδηγεί –μέσω του αυτοκράτορος Ροδόλφου της Αυστρίας– στον Ματθία της Αυστρίας. Ακολουθώντας την λογική ερμηνεία του συγκεκριμένου έργου τέχνης, ο μίτος του μύθου οδηγεί στο έμβλημα των Κολοκοτρώνη-Υψηλάντη για την Ελληνική Επανάσταση κατά των Τούρκων στην Ευρώπη με αρχή την Κόρινθο στην Πελοπόννήσο και τέλος την Κωνσταντινούπολη, λόγος για τον οποίο καταδικάστηκε από τους Βαυαρούς ο «Γέρος του Μωριά» σε φυλάκιση στο Μπούρτζι του Ναυπλίου οπότε και παρέδωσε το δαχτυλίδι του (δες και την ανάλυση που αναφέρεται στην νήσο Πόρο). Η Ουγγαρία –στην πραγματικότητα, η χώρα του Ουγκώ- (βρίσκεται στην περιοχή της αρχαίας Παννονίας, Ραιτίας και Νωρικού) ονομάζεται Ungheria και συμβολίζεται στην λογοτεχνία, στην φιλολογία και στην ποίηση με τους μύθους για την νύμφη Ηγερία αλλά η ακριβής σημασία του ονόματος «Magyarország» της χώρας είναι «Μαγυαρωσσία». Οι αρχαίοι Μαγυάροι –Magyaren”, των οποίων η ονομασία στην ελληνική γλώσσα σημαίνει «Υϊοί της Γης» αλλά συνενώνει τις λέξεις «Μαγεία» και «Άρρεν»– είχαν ως πρότυπο τον πολιτισμό των Ελλήνων. Η Ουγγαρία εθεωρείτο από τους Σταυροφόρους «Χώρα των Ρωμαίων», δηλ. των Ελλήνων και στα σύνορα της ετίθεντο οι Άγιοι Τόποι! Τον 9ο αιώνα ονομαζόταν «Μεγάλη Μοραβία». Οι σχέσεις της Ουγγαρίας με το Βυζάντιο ξεκίνησαν από τον 10ο αιώνα, όταν το 961 μ.Χ. το Βυζάντιο κατέκτησε την Ουγγαρία. Οι Μαγυάροι εξουσιάζονταν από ηγεμόνα «Οσποντάρ» ως το 1.000 μ.Χ. και μετά από αυτήν την χρονολογία εξουσιάζονταν υπό Βασιλέα διότι ο βασιλεύς Άγιος Στέφανος (ο Άγ. Στέφανος είναι κόλπος της Κωνσταντινούπολης) βαπτίστηκε Χριστιανός και εισήγαγε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του Κράτους το 1.001 μ.Χ. που επεκτάθηκε το 1.003 μ.Χ. και στην Τρανσυλβανία ενώ από το πρώτο ήμισυ του 12ου αιώνος είχαν ανακηρύξει ηγεμόνα άνθρωπο αφοσιωμένον στο Βυζάντιο και ειδικώς στην Κωνσταντινούπολη ενώ το 1.156 η χώρα εξουσιαζόταν από «Ρήγα»: το γεγονός αυτό συνδέεται με την Ελληνική Επαναστάση η οποία εκηρύχθη από τους οίκους Κολοκοτρώνη-Υψηλάντη στον ποτ. Προύθο στο Δέλτα του Δουνάβεως και έμελλε να ξεκινήσει από την Πελοπόννησο -τον λεγόμενο "Μωριά" ή "Βασίλειο Μωρέα"- και να φθάσει ως και την Κωνσταντινούπολη. Ακόμα και σήμερα, οι Έλληνες Ηγεμόνες της Τρανσυλβανίας, της Βεσσαραβίας και της Μολδοβλαχίας λέγονται «Οσποδάροι»! Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ονομάστηκε «μαγγιόρος», δηλαδή αρχικώς ταγματάρχης και κατόπιν συνταγματάρχης του αγγλικού στρατού. Με το «Βασίλειο των Μαγυάρων», όμως, συμβολίζεται όλο το επαναστατικό κίνημα από την Τεργέστη της Ιστρίας ως και την Ουκρανία στο Δέλτα του Δούναβη για την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης: Ο κώδικας για την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης με κέντρο την Αυστρο-Ουγγρική Αυτοκρατορία αποκρυπτογραφείται συμφώνως προς τα έργα του Ιουλίου Βερν «Ματίας Σαντόρφ», «Ο πιλότος του Δούναβη», «Το μυστικό του Βίλελμ Στόριτς» όπου βρίσκεται ο χάρτης με τα στρατηγικά σημεία της κεντρικής Ευρώπης, σημεία τα οποία τίθενται στα κενά σχεδίου σκακιέρας με αποκρυπτογραφική κλείδα που ανταποκρίνεται σε σχέδιο με περίγραμμα χάρτη νέας χώρας και συνδυάζεται με την σημαία των ηγεμόνων της Αυστρο-Ουγγαρίας Ροδόλφου και Ματία. Εξάλλου, στα Μάτια του Κολοκοτρώνη ανταποκρίνεται ειδικότερα το έμβλημα με τα αρχικά Κ και Μ (Ουνιάδη Ματία ή Κορβίνο Ματία, γιο του Ουνιάδη Γιάνος δηλαδή). Aναλυτικότερα: Ο Γιάνος Ουνιάδης, ρουμανικής καταγωγής εκ Τρανσυλβανίας και γιος του Αυτοκράτορος της Γερμανίας, έζησε στο διάστημα 1387-1456, εκαλείτο «Λευκός Ιππότης», «Στρατηλάτης των Ούγγρων» ή –καλύτερα– «Ο ΤΟΥΡΚΟΜΑΧΟΣ»: είναι γνωστός ως Ιωάννης-Κορβίνος Ουνιάδης ( πατέρας του Ματία Κορβίνου). Θεωρείται εθνικός ήρωας της Ουγγαρίας, ηγέτης της σταυροφορίας κατά των Τούρκων υπέρ πατρίδος και Χριστιανοσύνης, πατριώτης, ειδικός στα σχέδια πολεμικής στρατηγικής. Ήταν ευγενής βοεβόδας, δηλ. φεουδάρχης, της Τρανσυλβανίας (ή Ουνιάδος, εξ ου και το όνομά του). Διετέλεσε ηγέτης της Ένωσης των Χριστιανικών Λαών για σταυροφορία κατά των Τούρκων και αρχιστράτηγος των στρατευμάτων αντίστασης κατά των Οθωμανών Τούρκων στην Τρανσυλβανία και συγκρούστηκε με τον Μουράτ (νίκη το 1442 στην Σημανδρεία, νίκη το 1442 σε Σαρμιζεγέθουσα/Σαρμιτσεγέτουζα/Ulpia Traiana, ανακωχή το 1442 με την Συμφωνία του Σεγκόντ, νίκη το καλοκαίρι του 1443 στην Ναϊσσό την οποία ακολούθησε η κατάληψη της Σόφιας, νίκη το 1443-44 σε Κουνοβιγία/Κουνοβίτσα, νίκη στις αρχές του 1444 εκ νέου στην Ναϊσσό, ήττα μόνο το 1444 και το 1448 σε Βάρνα/Οδησσό και Κοσσυφοπέδιο, το φθινόπωρο του 1452 ανάγκασε με τον αγώνα του τον Μωάμεθ Β’ να υπογράψει συνθήκη μαζί του –προ της πτώσεως της Κωνσταντινουπόλεως/Τσάριγκραντ– και απελευθέρωσε το Βελιγράδι από τον Μωάμεθ και τους Τούρκους το 1454 μαζί με τον γιο του, Ματίας, και πέθανε το 1456) ενώ ανεδείχθη το 1446 Βασιλεύς της Ουγγαρίας, κατέστρεψε 3 στρατιές Τούρκων, αναχαίτισε την τουρκική διείσδυση, ώθησε το τουρκικό κράτος ως τον Αίμο και εγκαθίδρυσε στην ευαίσθητη αυτή περιοχή μιαν σειρά από ημιανεξάρτητες ηγεμονίες οι οποίες εξελίχθηκαν στις Ελληνικές Παραδουνάβιες Ηγεμονίες με κορυφή το Φανάρι της Κωνσταντινουπόλεως. Οι 2 πύργοι-φρούριά του, γνωστά ως «Καστέλλια», βρίσκονταν στην Βούδα και στην Τρανσυλβανία ενώ ο παλαιός πύργος βρίσκεται στην Temesvar/Timișoara/Temesvár/Temeschburg/Τιμισοάρα του Βανάτου και της Παννονίας της περιοχής των συνόρων Ουγγαρίας-Ρουμανίας και ο νέος πύργος ή Κάστρο του 1453 του Ουνυάδη και του Κορβίνου στην Τρανσυλβανία (Castelul Huniazilor/Corvinilor) που έχει Αίθουσα των Ιπποτών καθώς και την Στοά του Ματθία Κορβίνου βρίσκεται στην πόλη του Ουνυάδη που φέρει το όνομά του, δηλ. στην Hunedoara της Ρουμανίας. Ο τάφος με την σαρκοφάγο του Ουνυάδη βρίσκεται στον καθεδρικό ναό της βασιλικής πόλης ALBA JULIA (πρωτεύουσας της Ρουμανίας συν Μολδοβλαχίας και Τρανσυλβανίας το έτος 1600) που είναι παλαιοχριστιανική βασιλική και ιδρύθηκε από τον βασιλιά/ρήγα της Ουγγαρίας Στέφανο και εκεί το έτος 1440 υπήρχε το Χρυσό Δισκοπότηρο της Τρανσυλβανίας (του Benedec/Benedict S(o)uki, αρχιεπισκόπου της Alba Julia και της Esztergom). Σημειώνεται ότι το 1440 γεννήθηκε ο γιος του Ουνυάδη, Ματθίας Κορβίνος στην πόλη-κομητεία Cluj ή Napoca ή Κλού(γ)ι ή Klausenburg ή Kolozsvár ή Claudianopolis ή Castrum Clus στην καρδιά της Τρανσυλβανίας). Ως αμοιβή για την βοήθειά του κατά των Τούρκων, ο Γιάνος Ουνιάδης είχε λάβει από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο όλην την περιοχή της νήσου Nessebar (νησί μήκους 300 χλμ. και πλάτους 10 χλμ. με 40 αρχαίες εκκλησίες συν την Βυζαντινή Εκκλησία του Παντοκράτορος), δηλ. την ελληνική πόλη Μεσέβρια ή Μεσημβρία που είχε ιδρυθεί τον 6ο αι. π.Χ. από τους Δωριείς επί της Μαύρης Θαλάσσης και του Ευξείνου Πόντου και είχε 2 ακόμα νησάκια. Το όνομα του Ουνυάδη έχει πάρει και η πόλη Ion Corvin στην Κωνστάντζα ή Κωνσταντιανή στην Νότιο Δοβρουτσά της Ρουμανίας που είναι η πόλη του Ιωάννη Κορβίνου –Ion Corvinus– και βρίσκεται στην περιοχή αυτή της ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΡΩΜΥΛΙΑΣ (η περιοχή από την Ουγγαρία από τον Δούναβη ως τον Αίμο μαζί με την Ελλάδα καλείται, ειδικότερα, ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΡΩΜΥΛΙΑ και είναι ανεξάρτητη, παρίστρια ηγεμονία που θεωρείται, ως την κοιλάδα του Έβρου, «Χώρα των Ρουμ», δηλ. Χώρα των Ελλήνων, ΡΟΥΜΕΛΗ ενώ όλη η περιοχή από την Αυστρο-Ουγγαρία ως την Ελλάδα και την Αίγυπτο καλείται «ΑΝΑΤΟΛΗ»). Εκεί βρίσκεται και η πόλη της ΠΑΛΑΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ, λέγεται συγκεκριμένως Εσκί Σταμπούλ και είναι η μεσαιωνική πόλη Πρεσλάβα της Μοισίας στις πύλες της χερσονήσου του Αίμου, δηλ. η ελληνική πόλη ΙΩΑΝΝΟΥΠΟΛΙΣ ή ΜΑΡΚΙΑΝΟ(Υ)ΠΟΛΙΣ, σημερινή Δέβνο, η οποία –σε αντίθεση με την Μικρή Πρεσλάβα στα σύνορα Ρουμανίας, Μολδαβίας, Βεσσαραβίας – αναφέρεται ως (Μεγάλη) Πρεσλάβα/Πρεθσλάβα/Πραισθλάβα/Πραισθλαυΐα/Πραιθσλαυΐα: είναι στην μεσημβρινή ζώνη της Δοβρουτσάς/Dobrugea και εντοπίζεται 18 χλμ. ΝΔ της Σούμλας από την οποία αρχίζει ένα τετράπλευρο που περιέχει 5-6 φρούρια με βάση τετραγώνου στην Βάρνα/Οδησσό/Στάλιν/Οδυσσόπολιν/Ορδησσό/Istrianorum Postus, συνεχίζει με την Δοβρουτσά ή Ντόμπριτς, την νήσο Rusalka και το Τολμπούχιν ως την Σιλίστρια/Σινίστρα/Δορύστολον/Δρίστρα/Δουρόστολον/Durostor(um)/Ντράσταρ/Ντοροστρόμ , περιλαμβάνει το λιμάνι επί του Δούναβη Τουτρακάν/Τουρτουκάϊ(α) και τις 2 ελληνικές πόλεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ως το Ρουστσούκ –κάτω ακριβώς από την Ακρόπολη του Μπελογκράτσικ/Belogradchik– και συνεχίζει δεξιά από την Σαρδική/Σρέδτετς/Τριαδίτσα/σημερινή Σόφια και την Νικόπολιν προς Ίστρον στο Ratzgrad και καταλήγει εκ νέου ως κύκλος στην Σούμλα/Σουμέν/Semunσημερινή Kolarovgrad της περιοχής του Κασπιαχάν. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι ιδρυτής της δυναστείας των Αγγέλων –δεσποτών της Ηπείρου στα τέλη του 12ου αιώνος με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη– ήταν ο Βυζαντινός Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ισαάκιος /Ισαάκιος Άγγελος –γνωστός ως «Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων», ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΘΕΟΣ, Ο ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΡΑΝΟΚΤΟΝΟΣ που υπέγραψε την Ελληνο-Ουγγρική Συμμαχία για δημιουργία ΕΕΛΗΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ στην Ευρώπη αλλά καθαιρέθηκε με την ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ το 1204 επειδή θεωρήθηκε ότι πρόδωσε την Πόλη στους Σταυροφόρους, όχι όμως την Εκκλησία – και ο οποίος είχε νυμφευθεί την Μαρία Μαργαρίτα, κόρη του Βασιλέως της Ουγγαρίας Μπέλα Γ’ που ήταν ο νόμιμος διάδοχος του Βασιλείου των Μαγυάρων, διάδοχος και αδελφός των βασιλέων Ουγγαρίας Στεφάνου και Λαδισλάου, αλλά μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη και υπήρξε πρωτίστως σύζυγος της κόρης του Βασιλέως και Αυτοκράτορος του Βυζαντίου Μανουήλ Α’ Κομνηνού και διάδοχός του ως Δεσπότης με το όνομα Αλέξιος ως Βασιλεύς και των 2 κρατών Ουγγρικού και Βυζαντιακού, όπως λέγεται, δηλαδή εκ του Βυζαντίου καταγόμενου ή εις το Βυζάντιο ανήκον– με κέντρο τον Ίστρο. Εκπροσωπεί, άρα, την δυναστεία βασιλέων που συνδέεται με τον θρόνο του Βυζαντίου μέσω του βασιλέως της Ελλάδος και της Ουγγαρίας Λαδισλάου Κιτάϊ/László Κirály ο οποίος κατείχε το στέμμα της Ελλάδος και του Βυζαντίου (CORONA GRAECA, görög koronából ή görög koronának bizánci). Η κόρη του βασιλέως Λαδισλάου, πριγκήπισσα Πυρίσκα-Ειρήνη, στις αρχές του 12ου αιώνος ήταν σύζυγος του αυτοκράτορος του Βυζαντίου Ιωάννη Γ’ και γιος τους ήταν ο Μανουήλ Κομνηνός, αυτός ο οποίος κυρίευσε την πόλη Zemun/Ζεύγμινον/Ζέμον/Σεμλίνο της Συρμίας και την πόλη Σίρμιον, κατέστειλε την επανάσταση των Ούγγρων, κατέκτησε Ουγγαρία-Δαλματία-Κροατία-Βοημία-Σίρμιον και εδραίωσε την κυριαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην περιοχή ενώ, με την σύναψη ειρήνης του 1168 επέβαλε τον Μπέλα Γ’ ως νόμιμο διάδοχο του Ουγγρικού θρόνου. Η κόρη του Μανουήλ Κομνηνού ήταν σύζυγος του κληρονόμου του θρόνου της Ουγγαρίας –ΠΡΟ ΤΗΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ (σημειώνεται ότι από την δυναστεία των Κομνηνών-Αγγέλων ιδρύθηκε ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ το Δεσποτάτο της Ηπείρου): πληροφορίες για την ελληνικότητα του στέμματος της χώρας των Μαγυάρων στο έργο του Ιταλού ανθρωπιστή Antonio Bonfini «Rerum Hungaricum Decades», Βασιλεία, 1568 που μεταφράστηκε και αλοκληρώθηκε από τον Gáspár Heltai με τον τίτλο «Chronika az magyarok viselt dolgairól» το 1575 και εκδόθηκε στο Kolozsvár της Τρανσυλβανίας (σημερινή πόλη Cluj ή Napoca της Ρουμανίας, αρχαίο Klausenburg ή Κλαυδιόπολις που είναι κλειδί για την Ουγγαρία, την Αυστρία και την Ελλάδα). Δευτερότοκος γιος του Γιάνος Ουνιάδη, λοιπόν –ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΙΑΓΕΛΛΩΝ/ΓΙΑΓ(Κ)ΕΛΛΩΝ/JAGELLO στην χώρα των Μαγυάρων- ήταν ο Ματίας Ουνιάδης (Mátyás Hunyadi) ή Ματίας Κορβίνος (Mátyás Corvin ), γνωστός ως «ο Μέγας Κορβίνος» ή Κόρ(ν)ηβος ή Κορβίνους ή Κορβέν: γεννήθηκε το 1440 ή το 1443 (αυτή είναι η επίσημη χρονολογία) ή το 1458 στο Κολοσβάρ των συνόρων Τρανσυλβανίας-Ουγγαρίας-Ρουμανίας και έζησε ως το 1490. Ήταν αντιβασιλεύς το διάστημα 1445-1458, κόμης του Bistercze στην περιοχή Treutschin της Ουγγαρίας το 1453, έγινε ιππότης μετά την νίκη στο Βελιγράδι το 1454 και ανακηρύχθηκε Βασιλεύς Ουγγαρίας και Κροατίας το 1458 στην Πράγα, σε ηλικία 14-16 ετών. Εστέφθη το 1464, το 1467 ηττήθηκε στην Μπαΐα Μάρε από τον βοεβόδα της Μολδαβίας Στέφανο Γ’ τον επονομαζόμενο Μεγάλο (Ștefan cel Mare, ξάδελφος του κόμη ΔράκουλαVlad Ț(s)epeș), έγινε βασιλεύς της Βοημίας το 1469 και το 1472-3 ίδρυσε το πρώτο τυπογραφείο στην Βούδα. Από το 1476 ήταν σύζυγος της βασίλισσάς του, Βεατρίκης της Νεαπόλεως και της Αραγώνος, εγγονής του Αλφόνσου του Μεγαλόψυχου. Το 1478 κατέλαβε την Βιέννη της Αυστρίας και έγινε βασιλεύς Κάτω Αυστρίας (δηλ. της Στυρίας). Με την Ειρήνη του Όλμυτς το 1479 έλαβε την Σιλεσία, την Μοραβία και την Λουσατία/Lausitz. Εξαιρετικά σημαντική είναι η ιστορία της διεκδίκησης από τον Ματία Κορβίνο της λόγχης που διατρύπησε την πλευρά του Χριστού και των καρφιών με τα οποία σταυρώθηκε: η ιστορία αυτή βρίσκεται πίσω από τον θάνατο του Μωάμεθ και την σύγκρουση στην Ευρώπη μεταξύ των 2 υϊών του, Μπαγιαζήτ και Ντζεμ. Το 1485 ο Ματίας κατέκτησε την Βιέννη την οποία προσάρτησε μαζί με την Αυστρία, τις Άλπεις, την Καρνιόλα και την Καρινθία, οπότε το 1487 ονομάστηκε δούκας της Αυστρίας κι έτσι δημιούργησε την πρώτη Αυστρο-Ουγγρική Αυτοκρατορία ΠΡΟ ΤΩΝ ΑΨΒΟΥΡΓΩΝ. Με αυτόν, η χώρα των Μαγυάρων έφθασε στην κορυφή της δόξας, της ευημερίας, του πολιτισμού και της δύναμης. Η αυλή του συνέκειτο από τα 2 ανάκτορα σε Βούδα και Βίζεγκραντ και από ένα 3ο Βασιλικό Ανάκτορο στο Έστεργκομ, παλάτια που θεωρούνται πολιτιστικά κέντρα των γραμμάτων και τόπος συνάντησης Ιταλών και Ούγγρων ουμανιστών. Ήταν στρατηγός, νομοθέτης, θαυμαστής του Λαυρεντίου των Μεδίκων της Φλωρεντίας και έμεινε γνωστός ως «ο Δικαιοκρίτης». Αντιστάθηκε στις επιθέσεις Αυστριακών-Πολωνών-Βοημών, νίκησε τους Τούρκους, έσωσε την Χριστιανοσύνη από την βαρβαρότητα του Οθωμανικού ζυγού και σχεδίασε την συνένωση ολόκληρης της Κεντρικής Ευρώπης κατά των Τούρκων με κέντρο της Αυτοκρατορίας την Ουγγαρία. Πράγματι, οδήγησε τις Ηνωμένες Χριστιανικές Δυνάμεις υπερπέραν του Δουνάβεως και κυριάρχησε σε Βοσνία, Μολδαβία, Βλαχία ενώ, μαζί με τον Φερδινάνδο της Νεαπόλεως, εξεδίωξαν τους Τούρκους από το Οτράντο της Ιταλίας που είναι η αρχαία ελληνική πόλη Υδρούς. Ο στρατός του ονομάστηκε «Μαύρος Στρατός» αλλά ο γιος του, Ιωάννης Κορβίνος, ήταν νόθος και όχι ο πραγματικός. Ο Ματίας Κορβίνο(υ)ς θεωρείται ήρως, μαικήνας και ουμανιστής, προστάτης καλλιτεχνών και συγγραφέων: ίδρυσε το 1467 το Πανεπιστήμιο με τον τίτλο ΙΣΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ στην Μπρατισλάβα/Πρεσβούργο/Μπρες(τ)λαβ/Breclav/Braslav/ Poscho/Istropolis που μεταφράζεται (Ο)Ιστρόπολις ή Αστρόπολις και σημαίνει «Πόλη του Δούναβη» (η οποία είναι η πρωτεύουσα της Μεσογειακής Σλοβακίας και του Βασιλείου της Ουγγαρίας διότι βρίσκεται στο κέντρο Αυστρίας-Ρωσσίας-Ανατολ. Πρωσσίας και διαφέρει τόσο από την Ιστρία της Αδριατικής όσο και από τον Ίστρο της Μαύρης Θάλασσας) ενώ ίδρυσε το 1490 την Κορβινική Βιβλιοθήκη BIBLIOTHECA CORVINA/CORVINIANA στο Ανάκτορο της Βούδας στο Βίζεγκραντ με 10.000 τόμους βιβλίων και 1.000 χειρόγραφα ως Βιβλιοθήκη της Βούδας (βασίστηκε στους μικρογράφους της Φλωρεντίας Αταβάντε και Ντελ Κιέρικο, συνετέλεσε στην Αναγέννηση βάσει μικρογραφημένων κωδίκων, οδήγησε το 1497 στην δημιουργία στην Βούδα της αρχαίας φιλολογικής εταιρείας SODALITAS LITERARIA DANUBIA ως γαλαξία λογίων του κύκλου του Ματία Κορβίνου, κάηκε το 1526 από τους Τούρκους, οι οποίοι μετέφεραν τμήμα της στην Κωνσταντινούπολη αλλά το 1877 ο Σουλτάνος την δώρισε στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης ενώ στην Βουδαπέστη βρίσκεται και το Στέμμα του Κωνσταντίνου Θ’ του Μονομάχου). Εξάλλου, ίδρυσε και το Πανεπιστήμιο Πρεσβούργου/Μπρατισλάβας (ήταν η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας μετά την κατάληψη της Βούδας από τους Τούρκους ενώ σημειώνεται ότι η Βούδα καλείτο τότε και Έτζελνμπουργκ). Θιασώτης του υπήρξε ο Γιάνος Βίτέζ (1408-1472), αρχιεπίσκοπος της πόλης του Έστεργκομ/Γκραν/Strigonium αλλά την δράση του μαρτυρούν το άγαλμά του στο Γκρατζ, ο καθεδρικός ναός του Ματία και, υπεράνω όλων, τα μνημεία και η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου. Για την άσκηση επιρροής επί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας –όπως αυτή αντικατοπτρίζεται συμβολικά στην συνταγματική δυαρχία του πολιτεύματος Αυστρίας και Ουγγαρίας- είναι εξέχουσα η συνένωση της εξουσίας του Ματτία Κορ(β)ίνου με την εξουσία σε Πράγα και Βούδα του Ροδόλφου Β’ της Αυστρίας (είναι διαφορετικός από τον Ροδόλφο Α΄ των Αψβούργων, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και βασιλέα της Γερμανίας το 1273 ο οποίος κατέκτησε την Βοημία και την Σλοβενία ενώ επίσης κατείχε το δουκάτο της Αυστρίας και έγινε βασιλεύς της Αυστρίας το 1278). Ο πανεπιστήμων Ροδόλφος Ά και Β’ ο λεγόμενος “του Rodenburg”, συλλέκτης ο οποίος μιλούσε 6 γλώσσες, γεννήθηκε το 1552, το 1572 έγινε βασιλεύς Ουγγαρίας και Κροατίας ως Ροδόλφος Α’, το 1575 βασιλεύς Βοημίας, το 1576 Αρχιδούκας της Αυστρίας και στο διάστημα 1576-1612 Αυτοκράτωρ της Γερμανίας. Το 1583 μετέφερε την πρωτεύουσα των Αψβούργων από την Βιέννη στην Πράγα και το 1593 ξεκίνησε σταυροφορία για να ενώσει ολόκληρη την Χριστιανοσύνη κατά των Τούρκων, πόλεμος που διήρκεσε ως το 1606. To 1609 υπέγραψε το MAJESTÄTSBRIEF, Βασιλικό Χάρτη που εγγυάτο την ελευθερία της προτεσταντικής λατρείας στην Βοημία ενώ, επίσης, στην διάρκεια της ζωής του εξόρισε την UNITAS FRATRUM των Βοημών και Μοραβών Αδελφών –οπαδών του Τολστόϋ, πιστών στην Επί του Όρους Ομιλία του Χριστού– και τους Καλβινιστές αλλά δεν μπόρεσε να εκτελέσει τα διατάγματα. Πέθανε το 1612 ή το 1620. Ήταν αλχημιστής και αστρολόγος που βοήθησε τον Giordano Bruno, προστάτης των αστρονόμων Tycho Brahe-Johannes Kepler ο οποίος για χάρη του σχεδίασε τους Ροδόλφειους ή Ροδολφικούς Πίνακες των Αστέρων TABULAE RUDOLPHINAE τo 1627 με θέμα τις κινήσεις των πλανητών (οι συλλογές του βρίσκονται στην ALTER PINAKOTEK, Munich). Γιος του Μαξιμιλιανού και αδελφός του Ροδόλφου Α΄ και Β’ και διάδοχός του ήταν ο Ματθίας της Αυστρίας που έζησε από το 1557ως το 1619: ξεκίνησε ως Αρχιδούκας της Αυστρίας, το 1578 έγινε Κυβερνήτης των Κάτω Χωρών και το 1606 πέτυχε την Ειρήνη της Βιέννης που εγγυάτο θρησκευτική ελευθερία στην Ουγγαρία και πολιτικά δικαιώματα στην Τρανσυλβανία. Ο Ροδόλφος Α’ και Β΄το 1608 του έδωσε την Μοραβία, την Αυστρία και την Ουγγαρία και τον έκανε Κυβερνήτη και μετά -ως Ματθία Β’- Βασιλέα Ουγγαρίας και Κροατίας, δηλ. όλων αυτών των χωρών της ΑυστροΟυγγρικής Δυαρχίας συλλήβδην. Ακολούθως, το 1609 με βασιλικό διάταγμα που είδαμε προηγουμένως ο Ροδόλφος Α’ και Β’ έδωσε ελευθερία θρησκεύματος στην Βοημία ενώ το 1611 έδωσε στον Ματθία την Βοημία, την Σιλεσία (πρωτεύουσα Μπρεσλάου) και την Λουσατία (Lausitz, πρωτεύουσα Μπάουτσεν) καθώς και το στέμμα της Βοημίας και τον έκανε βασιλιά της Βοημίας (οι χώρες αυτές της Βοημίας με πρωτεύουσα την Πράγα έχουν κοινό νόμισμα του GULDEN και περιλαμβάνουν και την Μοραβία με πρωτεύουσα το Μπρυν/Μπρνο). Το αποτέλεσμα ήταν να κάνει ο Ματθίας Β’ πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας το 1611 την Βιέννη και να φυλακίσει τον Ροδόλφο Α’ και Β’ στο κάστρο της Πράγας (η σημασία αυτών των συγκρούσεων ερμηνεύεται, πάντως, ως συμβολική που φέρει ονομαστική αξία), να του αφαιρέσει τελικά ο Ματθίας τις εξουσίες και να γίνει ο ίδιος Αυτοκράτωρ της Γερμανίας στο χρονικό διάστημα 1612-1619: ωστόσο, ο Ματθίας παραβίασε τις θρησκευτικές ελευθερίες και επί των ημερών του εσημειώθη το 1618 η προτεσταντική εξέγερση και επανάσταση των Τσέχων της Βοημίας –γνωστή ως «εκπαραθύρωση της Πράγας», χαρακτηριστική για το θέμα είναι πάντως η εικόνα του Ανακτόρου Χραντσίν– με επίκεντρο την θρησκευτική ελευθερία της Πράγας, θέμα το οποίο φθάνει ως τις ρίζες της χριστιανικής πίστεως και θίγει από τον Petr Chelčický ως τον Lev Nikolayevich Tolstoy. Ξάδελφος του Ματθία και του Ροδόλφου ήταν ο Φερδινάνδος ο οποίος έγινε αυτοκράτωρ το 1619 ως το 1637 (ήταν αρχιδούκας της Σκωτίας και της Στυρίας και έγινε βασιλεύς της Βοημίας και βασιλεύς της Ουγγαρίας, Καθολικός Αντιμεταρρυθμιστής που εστράφη κατά των Προτεσταντών). Σημειώνεται, επιπλέον, για την συνολική εικόνα διερεύνησης του θέματος ότι στην χώρα των Μαγυάρων, η χρήση του δαχτυλιολίθου συνδέεται με την ικανότητα της αορασίας και την μαγεία. Ωστόσο, η «δακτυλιογλυφία» ή «δακτυλογλυπτική» είναι κατ’ εξοχήν η τέχνη των αρχαίων Ελλήνων η οποία πηγάζει από το έργο του Ηροδότου -ή Χειροδότου ή Χερ(ι)όδοτου- με πλέον γνωστούς τους μύθους των δαχτυλιδιών του βασιλέως της Τύρρας Γύγη και του βασιλέως της Σάμου Πολυκράτους, έργο σφραγιδόλιθου του Έλληνος καλλιτέχνη Θεοδώρου. Ιδιαίτερη έρευνα πρέπει να γίνει για την ερμηνεία των εννοιών «δακτύλιος», «δακτυλοσκοπία», «δακτυλογραφία» ενώ στην εραλδική επιστήμη, η έννοια του «δακτυλισμού» συνδέεται με την χρήση ως όπλου του ξίφους ή του εγχειριδίου. Τέλος, μια προσθετική παρατήρηση σε 2 σημεία είναι ότι η περιοχή της Καρινθίας στην Αυστρία αντιστοιχεί ως γεωμετρικός κοινός τόπος εφαπτομένων κύκλων στην Κορινθία της Ελλάδος καθώς και ότι ο συνδυασμός της Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου με την Αυτοκρατορία Ρωμαίων -μέσω και της Δυναστείας του Μωρέα στην Ινδία- καταλήγει στην Αυτοκρατορία Μωρέων της Πελοποννήσου.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821 ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η ολοκληρωτική διπλωματική απόδειξη για την ανεξαρτησία και αυτονομία του Ελληνικού Κράτους από την Τουρκία και την ένταξή του στην Ευρώπη ύστερα από την Επανάσταση του 1821 είναι αυτός ο χάρτης του Gaetano Palma και του Joseph Juliani στην Τεργέστη, έργο της περιόδου 1796-1811, χάρτης ο οποίος τελεί υπό την εποπτεία του Γάλλου διπλωμάτη François Charles Hugues Laurent Pouqueville και -σε συνάρτηση με τον άνωθεν πίνακα- απεικονίζει την Ελεύθερη Ελλάδα. Σημειώνεται ότι στον χάρτη αυτό ευκρινώς η Ιταλία ανήκει και γεωγραφικώς στην Ελλάδα η οποία περιλαμβάνεται στον σχέδιο προστασίας των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων ενώ η Τουρκία μένει εκτός Ευρώπης (o αναγνώστης και μελετητής πρέπει να δει και τους 2 συνοδευτικούς χάρτες που αποδεικνύουν την πνευματική κατοχή της Ιταλίας από την Ελλάδα). Ο συγκεκριμένος χάρτης φέρει εναλλακτικώς τον τίτλο "Carte de la (plus Grande Partie de la) Turquie d’ Europe". Βρίσκεται στην Bibliotecca Nazionale Centrale di Firenze. Ο Pouqueville -εκτός από το τεράστιο διπλωματικό του έργο- έγραψε επιπλέον και «Ιστορία της Αναγεννήσεως της Ελλάδος» (Histoire de la régénération de la Grèce) και «Ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη του Μοριά» (Voyage en Moree, a Constantinople).

ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΟΡΕΩΣ (Copyright © 2014 by Christos P. Papachristopoulos)

Στην εικόνα παρουσιάζεται για πρώτη φορά –σε παγκόσμια αποκλειστικότητα- ο Καταστατικός Χάρτης του Βασιλείου του Μορέως που ιδρύθηκε από την Γαληνοτάτη Δημοκρατία με την Συνθήκη του Κάρλοβιτς ή Κάρλοβατς στην χερσόνησο της Ιστρίας την 26/1/1699 και διαδέχθηκε το Βασίλειο της Κρήτης. Σημειώνεται η ένδειξη REGNO DI MOREA (BELVEDERE) που σημαίνει ότι πρόκειται για τον Καταστατικό Χάρτη της ελληνικής κοινότητας της Βιέννης -λατιν. VINDOBONA- για την διοίκηση των Ελλήνων που –σύμφωνα με ειδικά θρησκευτικά προνόμια συνδεόμενα με τον Χριστό ως Σωτήρα των Ελλήνων- περιέρχεται και ανήκει στην κυριότητα των Ελλήνων και της Ελλάδος. Στην περιοχή αυτή της Βιέννης όπου στο Φλάϊσμαρκτ υπάρχει η οδός των Ελλήνων έγκεινται πλησίον η Τεργέστη και, το πλέον σημαντικό, η ελληνική κοινότητα της Βενετίας η οποία καλείται, σύμφωνα με τις επακριβείς σημειώσεις του χάρτη, GRECIA VENEZIANE ενώ οι πληροφορίες αναφέρονται ταυτοχρόνως στον ποταμό RIO DE GRECI και στο Έθνος των Ελλήνων (NAZIONE GRECA). Σημειώνεται σχετικά ότι «Βενέτικο» καλείται η Ναυπακτία. Η Γαληνοτάτη Δημοκρατία των Βενετών ή Ενετών (και, τελικά, των Ελλήνων) αφορά ιδίως την επικράτεια της Ρωμανίας που συνδέει την Ρώμη και την Κωνσταντινούπολη –η οποία διακρίνεται στα ανατολικά σύνορα του χάρτη: ο χάρτης πρέπει να μελετάται συνθετικά με τον χάρτη της Ιταλίας και του κράτους της ανεξάρτητης Ελλάδας που συμπεριλαμβάνει την ελεύθερη Πελοπόννησο και παρατίθεται αμέσως παρακάτω.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΤΑΛΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ

Χάρτης της Ελληνικής Ιταλίας ο οποίος συμπεριλαμβάνει την ελεύθερη Πελοπόννησο, το πρώτο ανεξάρτητο κράτος της Ελλάδος σύμφωνα με τις διεθνείς συνθήκες που βασίζονται στο έργο του Ιωάννη Καποδίστρια: αποτελεί ενιαία σύνθεση με τον άνωθεν χάρτη της Πελοποννήσου ως του κατ’ εξοχήν Βασιλείου του Μορέως (REGNO DI MOREA). Στην σύνθεση αυτή, εικονίζεται εμφανώς η περιοχή της Πελοποννήσου ενωμένη με την Ιταλία στο σημείο της Καλλιπόλεως/Gallipoli στην θέση του δεξιού ποδιού της Κάτω Ιταλίας (δηλαδή της Grecìa Salentina) που αντιπροσωπεύει την Καλλίπολη των Στενών της Κωνσταντινουπόλεως στην Θάλασσα του Μαρμαρά. Εικονίζεται, επίσης, η Τεργέστη στην χερσόνησο της Ιστρίας (Ίστρος είναι ο ποταμός Δούναβης του οποίου το τριγωνικό Δέλτα εκβάλλει στα σύνορα Τρανσυλβανίας, Μολδαβίας και Βλαχίας όπου κηρύχθηκε η Ελληνική Επανάσταση). Στον χάρτη αυτό, το αριστερό πόδι της Κάτω Ιταλίας (η Grecia Calabra/Calabria Meridionale/Terra Grecanica/Paese Greco/Bosevia/Bovasia) έχει μεταφερθεί στην πραγματική της θέση –μαζί με το Βασίλειο των 2 Σικελιών- στον κόλπο της Νεαπόλεως όπου υπάρχει ο Torre de Greco (συμβολίζει την Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη). Τέλος, εικονίζεται και η Scala de Greco στο Cargèse της Κορσικής. COPYRIGHT © 2014 by Christos P. Papachristopoulos.

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

2 ΑΚΟΜΑ ΧΑΡΤΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: πρόκειται για χάρτες οι οποίοι αποτελούν απόδειξη για την ύπαρξη της Αυτοκρατορίας της Ελλάδος επί της Τουρκίας! Απευθύνονται προς τον "Ύψιστο Κύριο" των Τούρκων και αναφέρονται στα Κράτη της Αυτοκρατορίας του (Etats de L'Empire du Grand Seigneur des Turcs) στην Ευρώπη, στην Ασία και στην Αφρική. Πιο συγκεκριμένα, αμφότεροι οι εικονιζόμενοι χάρτες εμφανίζουν μιαν περιοχή η οποία καλείται ιστορικώς ως «Η ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓ. ΚΥΡΙΟΥ»/”Les États du Grand Seigneur” διότι ο δούκας της Αθήνας και της Θήβας ονομαζόταν ΜΕΓΑΣ ΚΥΡ(ΗΣ)/DOMINUS ATHENARUM/SIRE D’ ATHENES. Ο «Ύψιστος Κύριος» των 3 χαρτών που δημοσιεύονται εδώ είναι –σύμφωνα με «Το Χρονικό του Μορέως» – ο Μέγας Κύρης/Κύρης του Δουκάτου των Αθηνών που ιδρύθηκε μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης υπό την διοίκηση της Βουργουνδίας με βάση το φεουδαλικό σύστημα της Βουργουνδίας –ως Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης– και κατέχει τις Ακροπόλεις Αθηνών-Ναυπλίου-Άργους-Θηβών/ΚΑΔΜΕΙΑ-Ακροκορίνθου της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μαζί με τα κάστρα Μυστρά, Μάνης, Λεύκτρου, Γερακίου, Μονεμβασίας και εξελίχθηκε σε Ελληνικό Δεσποτάτο του Μυστρά ή της Πελοποννήσου ή του Μορέως ως ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ με πρωτεύουσα την Βυζαντινή Πολιτεία του Μυστρά στην Πελοπόννησο. Η έρευνα των πηγών αποκαλύπτει τα ποικίλα ονόματα με τα οποία χαρακτηρίζεται η εν λόγω περιοχή: Ευρωπαϊκή Τουρκία/Τουρκία της Ευρώπης/Οθωμανική Αυτοκρατορία της Ευρώπης, Θράκη/Δακία/Δραγομανία, (Νοτιο)Ανατολική Ευρώπη, Νοτιοανατολική Χερσόνησος, Νοτιοσλαβική Χεσόνησος, Χερσόνησος του Αίμου, Ελληνική Χερσόνησος, Γραικική Χερσόνησος, Ιλλυρική Χερσόνησος/Ιλλυρικό, Βυζαντινή Χερσόνησος, Ρωμαϊκή Χερσόνησος, Δουνάβια Ευρώπη, Μεσογειακή Ευρώπη, Ευρωπαϊκή Ανατολή/Levante, (Ανατολική) Ρωμυλία/Ρουμηλία/Ρού(σ)μέλη/Χώρα των Ρωμαίων και, εν τέλει, Rumelia, Ρωμανία/Romagna: στην πραγματικότητα, πρόκειται για το μεσαιωνικό Βυζαντινό ή Βυζαντιακό Κράτος. Ο Μυστράς ή Μυζηθράς με την ΑΚΡΟΠΟΛΗ, το Κάστρο και τα Παλάτια-Ανάκτορα στον ποταμό Ευρώτα είναι η πρωτεύουσα της Βυζαντινής, Ελεύθερης Πελοποννήσου και του Βασιλείου του Μορέως (Regno di Morea Belvedere) επί Βενετίας αλλά αρχικώς ονομαζόταν Πριγκηπάτο της Πελοποννήσου με πρωτεύουσα την Ανδραβίδα. Τα κάστρα του Δεσποτάτου του Μορέως είναι η Ακροκόρινθος, το Εξαμίλιον, το Καστρίτσι, το Λεοντάρι, το Γαρδίκι και το Σαλμένικο ενώ στην επικράτεια αυτή ανήκουν τα κάστρα της Πάτρας/PATRASSO, Άκοβας, Μεθώνης/SAPIENZA, Κορώνης, Ναυαρίνου/NAVARONE, Παλαιόκαστρου, Νιόκαστρου, Άργους/ΛΑΡΙΣΑ, Γλαρέντζας, Μονεμβασίας με πρωτεύουσα το Ναύπλιο/Ανάπλι/NAPOLI DI ROMAGNA όπου τα φρούρια Αρβανιτιά, Ακροναυπλία, Παλαμήδι και Μπούρτζι ενώ στην Μάνη βρίσκονται τα κάστρα Πασαβά-Ζαρνάτας-Πόρτο Κάγιο-Κελεφάς. Με το Δεσποτάτο του Μυστρά συνδέονται το Δεσποτάτο της Ηπείρου (Κέρκυρα-Άρτα-Καστοριά-Θεσ/νίκη), το Βασίλειο της Τραπεζούντος και η Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Ειδικότερα, το Δεσποτάτο της Πελοποννήσου και το Δεσποτάτο της Ηπείρου ΜΑΖΙ αποτελούν την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΔΕΑ του Γεωργίου Πλήθωνος-Γεμιστού για την νέα μορφή του Νέο-Ελληνικού Κράτους. Το μεσαιωνικό Βυζαντινό ή Βυζαντιακό Κράτος αρχίζει με τον ορισμό της επικράτειάς του από την Ανατολική Πελοπόννησο –συν το Βυζάντιο, η Βλαχία και η Σερβία–, εκτείνεται στην Ιταλία και ειδικά στις περιοχές Βολωνίας, Φερράρας, Φορλί, Ραβέννας αλλά περιέχει συνολικώς και τις κτήσεις Βενετίας, Γένουας, Ρόδου και Ραγούζα/Ραούσιον/Dubrovnik/Starigrad (που καλείται και «Αθήνα της Σλοβακίας» και είναι η πρωτεύουσα της Παραθαλάσσιας Δημοκρατίας της Μεσημβρινής Ευρώπης) καθώς και από την Γαλλία τις περιοχές της Ακουϊτανίας, της Αραγωνίας και της Βουργουνδίας (εξ ου και ο τίτλος του Δούκα της Βουργουνδίας)!

Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟΣ-ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΚΑΙ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

Μια έκτη απόδειξη για την πολιτική αυτονομία-απόσχιση της ελεύθερης Πελοποννήσου ως εκπροσώπου της υπόλοιπης Ελλάδας στην Ευρώπη προσφέρει ο πίνακας "La Tempête" του ζωγράφου Claude-Joseph Vernet (1714-1789) που βρίσκεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών και Αρχαιολογίας Musée Esprit Calvet της Avignon. Αποδίδει την Πελοπόννησο με 2 άκρα -όχι με 3- διότι ο σκοπός του πίνακα είναι να σχηματίσει το τρίτο άκρο στον οφθαλμό του θεατή: για τον λόγο ότι ο πίνακας προορίζεται για τον συνταγματικό Αυτοκράτορα και Βασιλέα της Ελλάδος στου οποίου την κεφαλή ενώνονται τα 2 στέμματα Ισπανίας-Γαλλίας (ο χάρτης της Πελοποννήσου –ιδωμένος αφ’ υψηλού γωνίας στην θαλασσογραφία αυτή- συνενώνει σχηματικώς την Ισπανία και την Γαλλία). Ο ζωγράφος Vernet έζησε στην Ιταλία και στην Ελλάδα συνολικά για μιαν περίοδο άνω των 20 ετών προ της Γαλλικής και, κατόπιν, της Ελληνικής Επαναστάσεως. Σημειώνεται ότι ο Αναξαγόρας θεωρεί ότι η Γη είναι το κέντρο του σύμπαντος, ότι ο κόσμος είναι μια πύρινη σφαίρα στο μέγεθος της Πελοποννήσου ή ο Ήλιος είναι μια πυρακτωμένη πέτρα (διάπυρος «λίθος» ή «μύδρος») με μεταλλική μάζα στο μέγεθος της Πελοποννήσου.

Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

Χάρτης με την μορφή κεφαλής Αμνού, του Αρνίου (AGNUS DEI) που συμβολίζεται με τον ποταμό Άρνο της Φλωρεντίας και του Λιβόρνο στην Τοσκάνη. Ο χάρτης περικλείεται με την μορφή πίνακα εντός του έργου τέχνης το οποίο βρέθηκε στην Σταβία (πλησίον της Πομπηΐας, στον κόλπο της Νεαπόλεως) και είναι γνωστό ως PRIMAVERA ("Άνοιξις"), FLORA ("Χλωρίς"), EUROPA ("Ευρώπη"), η Ελληνίς θεά των ανθέων. Τα σημεία του χάρτη αντιστοιχούν σε σημεία του ανθρωπίνου σώματος και εγκεφάλου (π.χ. η θέση του χεριού αντιστοιχεί στην ελληνική πόλη Νουχέρια, δηλ. την ιταλική πόλη Nocera) και χρησιμοποιείται για την χαρτογράφηση "κοινών τόπων", δηλαδή "Ουτοπίας" (χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα σύνορα των χωρών του Βασιλείου ή Αυτοκρατορίας της Αιθιοπίας (δηλ. Ουτοπίας) με την Αβησσυνία-Ερυθραία-Σομαλία σε σχέση με τον Χριστιανικό Ελληνισμό και την Ιταλία).

Ανθρωπόμορφες εικόνες κρατών ή χωρών του κόσμου

Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ: περιοχή Βυζαντίου (Ελλάς και Ρωσσία), συμβολίζει το ΕλληνοΡωσσικό ή ΡωσσοΓραικικό κράτος (με ηγεμόνα τον RUSSOGRAECORUM MONARCHA) του Ιωάννη Καποδίστρια ως Capo d' Istria μετά την Ελληνική Επανάσταση. Τελεί υπό την ηγεσία του Ρωσσικού Κόμματος της Ελλάδας με επικεφαλής τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη: εκτείνεται από την Τεργέστη της Ιταλίας ως τον Μέλανα Δρυμό συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας, της Ουγγαρίας, της Τρανσυλβανίας, της Βεσσαραβίας, της ελληνικής Μολδοβλαχίας, της Βουκοβίνας και του Βανάτου Ρουμανίας ως την Δοβρουτσά και την Κωνσταντινούπολη (με σύνορα από την Κρονστάνδη της Αγίας Πετρούπολης ως την Κρονστάνδη/Μπράσοφ στην Ρουμανία).

Η ΓΟΡΓΟΝΑ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ, Η ΝΗΣΟΣ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ Η ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΓΩΝΗ ΒΑΣΗ

Ανθρώπινο σχήμα γοργόνας συνδεδεμένης με δίκτυο δορυφορικής τηλεόρασης εμφανίζει το περίγραμμα της νήσου Κερκύρας/αρχ. Κορυφή/Κίρκηρα (από τον συνδυασμό Κίρκης και Ήρας)/Isola di Corfù/oμηρική Σχερία/Μακρίς/Δρέπανος/Γη των Φαιάκων/FAECIA/CORSULA/Κόρη Κυρίου/Κόρη-Φως αλλά και γνωστή στους αρχαίους χάρτες ως ORFU, δηλ. Ορθή ή Νήσος του Ορφέως: συνδέεται με τις 2 νήσους στην Ιθάκη και στην Κεφαλληνία με το Αργοστόλι και είναι γνωστή εξάλλου για τα πλοία Αχιλλέως και Οδυσσέως και για το ότι έχει σχήμα του Λέοντος που είναι το έμβλημα της Βενετίας (κάτι που την συνδέει άμεσα με την Κρήτη εφόσον, άλλωστε, τα κάστρα Κέρκυρας και Κρήτης είναι αμφότερα έργα του αρχιτέκτονος Michele Sammicheli) αλλά και για το γεγονός ότι συνδέεται στην Βυζαντινή εποχή ως μητρόπολη από την Κωνσταντινούπολη. Το κυρίαρχο σημείο, ωστόσο, είναι άλλωστε ότι η Κέρκυρα έχει από την εποχή της δημιουργίας της αποικίας της εκ του Χερσικράτους ως μητρόπολη την Κόρινθο/ιταλ. CORINZIO από την οποία είναι εξαρτημένη η Κέρκυρα ως χώρα-δορυφόρος, γεγονός που συνδέεται αφενός με τους 2 κόρφους των ορέων της νήσου, την βυζαντινή ακρόπολη Κορυφώ, την επικράτεια των λεγομένων «Κορφιωτών» -εξ ου η Κέρκυρα λέγεται και Κορ(υ)φή, Κορφοί ή ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΚΟΡ(Υ)ΦΩΝ- και αφετέρου με τα 4 αγάλματα του Αχιλλέως με ιταλικούς τίτλους που βρίσκονται στο Αχίλλειον (Achille morente, Il trionfo di Achille, Achille Βlessé και Gigante statua d’Achille in Βronzo) και θεωρούνται εμβλήματα της ελληνικής πόλης της Βενετίας (Venice) καθώς και σύμβολα του Φοίνικα (Fenice) και της Αφροδίτης (Venus) και με τους 6 πύργους-φρούρια της νήσου ως σταθμούς, με τους 3 αρχαίους ελληνικούς ναούς της Γοργόνας και με τις περιοχές Κανάλι-Καμάρα. Στην μπροστινή κορυφή της κεφαλής της νήσου, βρίσκεται το ακρωτήριο Ποσείδιον και ο διπλός κόλπος της Κασσιώπης και μετά η πόλη Κασσιώπη με το βυζαντινό φρούριο, τον αρχαίο ναό του Κασσίου/Κασσιοπείου Διος και την εκκλησία/ναό της Παναγίας Κασσωπίτρας/Κασσιοπ(ο)ί(ή)τριας καθώς και την Αγία Μαρία της Κασσιώπης (πλησίον του αρχαίου κάστρου του αρχαίου λιμένος Porto di Casopo ή λιμανιού των φιδιών και της κοιλάδος Vale di San Stefano). Βορείως της Κέρκυρας, άνωθεν της Κασσιώπης, όλη η θάλασσα φέρει τον τίτλο «MARE GRAECUM». Ανατολικά της Κασσιώπης βρίσκεται η νήσος Καπαρέλλι/αρχαία Πυθωνία. Λίγο πιο κάτω από την Κασσιώπη, το Βουνί –εν μέσω των 3 πόλεων της Παλαιάς, της Κάτω και της Νέας Περίθειας– και στην πισινή kορυφή της κεφαλής της νήσου, βρίσκονται οι 2 κορυφές των ορέων Παντοκράτωρ/Ιστώμη/Ιστώνη και Αρακλή καθώς και η πόλη Σαρακηνάτικα. Στην όψη της νήσου από το ύψος των οφθαλμών ως το στήθος εντοπίζεται η τοποθεσία που φέρει το όνομα «Πλάτων» που ορίζεται κυκλικά από τον κόλπο της Ιψού και την πόλη της Κρήνης και ειδικά από τις περιοχές Ξανθάτες-Νύμφες-Πεταλούδες-Αρκαδάδες-Βιστών-Βαλανείο-Άνω Καστελλάνοι-Ανάληψη-Ύψος ως την Αγία Ελένη περιέχει εντός της την Ιερά Μονή Παντοκράτορος, το Ασκηταρειό και όλο το τμήμα που αναφέρεται στους χάρτες ως Άγιος Αθανάσιος (εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι όλη αυτή η περιοχή, πλησίον στο Porto Sidari, αναφέρεται στους αρχαίους χάρτες ως ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ). Μπροστά στην νήσο Κέρκυρα, ωστόσο, στο ύψος του στήθους της βρίσκονται οι ΝΗΣΟΙ ΤΩΝ ΟΘΟΝΩΝ/ΟΘΡΩΝΩΝ/ΦΑΝΩΝ (είναι γνωστοί ως νήσος Φανός με την σπηλιά της Καλυψούς αλλά οι νήσοι αυτοί, στην ακροαριστερή γωνία της Κέρκυρας, είναι περίπου 9 και στους χάρτες αναφέρονται να βρίσκονται είτε βορείως είτε νοτίως εκατέρωθεν της Κέρκυρας αλλά ιστορικά τίθενται πλησίον της Σικελίας και συνδέονται με τις 4 ιταλικές νήσους Gozzo/Γαύλος/Γαύδος/Καύδος/Κλαύδη/Κότσο/Γκόντσωου, Κομίνο, Κομινόττο και Μάλτα (η τελευταία θεωρείται η νήσος της Κίρκης και της Καλυψούς μαζί) αλλά και με τα υπόλοιπα μικρά νησιά της Κέρκυρας όπως η Ερεικούσα (θεωρείται μόνη της η νήσος της Καλυψούς από την οποία αναχώρησε ο οδυσσεύς για να επιστρέψει στην Ιθάκη), το Μαντράκι, το Δίαπλο και η Πλατεία νήσος. Κάτω από τις ΝΗΣΟΥΣ ΤΩΝ ΟΘΟΝΩΝ, υπάρχει η ελληνική νήσος Γυναίκα (FAMI INSULA): αυτή ταυτίζεται με την νήσο Καράβι/Κραβιά/Κορακονήσι και θεωρείται ως το απολιθωμένο από τον Ποσειδώνα πλοίο του Οδυσσέως εναλλακτικώς μαζί με 3 άλλα νησιά όπως η έναντι του Ηραίου (δωρικού ναού της Ακραίας Ήρας με ιερό, βρίσκεται πλησίον του Μον Ρεπό) πεντάγωνη νήσος Βίδο/Πτυχία νήσος/νήσοι Ταρικίαι(ς)/νήσος του Αγ. Βίτο/Νήσος της Ειρήνης/Ile de la Paix/VIDEO νήσος η οποία συνοδεύεται από την στρογγυλή νήσο Λαζαρέττο ή Ναζαρέτ/Lazaretto/Ile du Lazaret/Ile du Nazaret και άλλα 2 νησάκια πίσω από τον λιμένα της περιφερείας της πόλης της Κέρκυρας. Κάτω από αυτές τις ΝΗΣΟΥΣ ΤΩΝ ΟΘΟΝΩΝ, σημειώνεται η πόλη της Αμφιόνας και η πόλη της Ρόδας με τον δωρικό ναό και από τις οποίες ξεκινούν μια σειρά τόπων όπως το βυζαντινό φρούριο Αγγελόκαστρο/San Angelo/Château Saint-Ange/Castel Sant'Angelo/Castrum Sancti Angeli με σπήλαια και η βυζαντινή Μονή Παλαιοκαστρίτσας και μετά η Μονή Πλατυτέρας καθώς και οι άμεσα συνδεδεμένες με αυτήν Μονές της Υπεραγίας Θεοτόκου Παλαιοκαστρίτσης και Παναγίας Παλαιοκαστρίτισσας: όλη αυτή η περιοχή ως την Σκριπερού περιέχει συμβολικά τους τάφους των Ιωάννη Καποδίστρια, Αυγουστίνου Καποδίστρια και Ανδρέα Μουστοξύδη και θεωρείται Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΛΚΙΝΟΟΥ ενώ στον κόλπο της Παλαιοκαστρίτσας βρίσκεται ο λεγόμενος «Κώνος του Αρακλή». Η σημασία της περιοχής αυτής της Παλαιοκαστρίτσας ή ΧΩΡΑΣ ΤΩΝ ΦΑΙΑΚΩΝ που είναι γνωστή επειδή εκεί ο Οδυσσεύς συνάντησε την Ναυσικά μεγαλώνει –ιδίως όταν τοποθετηθούν εκεί τα μάτια της ανθρωπόμορφης νήσου, σύμφωνα με τους αρχαίους χάρτες– εκτείνεται και φθάνει ως τον Ναό του Ευαγγελισμού των Εβρόπουλων και ως το Κανάλι Εβρόπουλων-Κέρκυρας: Αγγελόκαστρο, Παλαιοκαστρίτσα, Πεταλούδες και Εβρόπουλοι σχηματίζουν μιαν ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΜΕ ΤΡΙΓΩΝΗ ΒΑΣΗ και με χορδές τόξων που συνδέεται με την πόλη Ποταμός στον κόλπο Γοβίου. Ακριβώς εκεί, στο κέντρο του σώματος της νήσου, κάτω από την Αγία Ελένη (η οποία βρίσκεται πλησίον της Santa Barbara στον Κιραίο Κόλπο όπου επίσης υπάρχουν και 2 μεγάλα νησιά τα οποία βρίσκονται στο αριστερό άκρο της χερσονήσου του Αγ. Πνεύματος/Santo Spirito ενώ στο δεξιό άκρο της χερσονήσου αυτής προ της Παλαιοπόλεως εμφανίζεται η πόλη Crisida, δηλ. η Χρυσηΐδα του Αχιλλέως) βρίσκονται τα Βασιλικά και έναντι αυτών, στην μέση, οι Έρμονες/Ερμοναίς/Ερμονέες που συνδέονται με τον ποταμό Ερμόνη στην κοιλάδα Ρόπα και θεωρούνται Η ΟΜΗΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΚΙΝΟΟΥ (σημειώνεται ότι όλη η μέση της νήσου ονομάζεται MEZZARIA των Βενετών). Κάτωθεν αυτών, εντοπίζεται η Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Μυρτι(δι)ών καθώς και τα 3 θρησκευτικά τοπωνύμια Βάτος, Αγία Τριάς και Εσταυρωμένος. Στο άλλο πλευρό αυτών, ακριβώς κάτω από το σημείο της περιφέρειας της νήσου και ως την Ανάληψη και ειδικότερα σε σημείο που πιάνει ολόκληρο το τρίτο άκρο της χερσονήσου του Αγ. Πνεύματος/Santo Spirito -το San Spirito εντοπίζεται στην αρχή των 3 ποδιών της Κέρκυρας- και μάλιστα με κατεύθυνση προς Ανατολάς/Oriens, βρίσκεται ολόκληρη η πόλη της Κέρκυρας ή Κόρκυρας στην οποία άφησε την πνοή του ο Διονύσιος Σολωμός και όπου τοποθετείται η γέννηση του Ιωάννη Καποδίστρια (είναι τρομερής σημασίας η παρατήρηση ότι στους αρχαίους χάρτες όλη η πόλη της Κέρκυρας εμφανίζεται με μορφή κεφαλής βασιλέως ή βασίλισσας που λαμβάνει σχήμα κορώνας ενώ ακριβώς στο αντιδιαμετρικό σημείο της πόλης αυτής, από την Παλαιοκαστρίτσα ως την λίμνη των Κορισσίων, υπάρχουν 9 ολόκληρα μικρά νησιά τα οποία εμφανίζονται να αρχίζουν από τον κόλπο Μοθώνη και το Ακρωτήριο του Αγ. Αγγέλου ειδικώς με την νήσο Κολύβρι αλλά, οπωσδήποτε, δεν είναι οι Παξοί/Passo οι οποίοι βρίσκονται νοτίως όλης της νήσου αν και εμφανίζονται σε χάρτες στο σημείο αυτό). Η πόλη με την οικία και με τον ανδριάντα του Καποδίστρια αλλά και τον ανδριάντα του Francesco Morosini του Πελοποννησιακού βρίσκεται, όμως, στην διαφαινόμενη περιφέρεια της νήσου όπου το λιμάνι της Κέρκυρας (μεταξύ των λιμένων Αγ. Ιοβιανού και Αγ. Νικολάου) και ορίζεται κυκλικά από τον λόφο Αβράμη/Αβραμίου/ΑURAMIS, από το Μαντούκι και τα Μουράγια (με την περιοχή των σπηλαίων, του Γερμανικού Φρουρίου και του Ηραίου στην κορυφή του Υλαϊκού λιμένος και του ακρωτηρίου του Αγ. Νικολάου), από τα Ανάκτορα του ιπποτικού τάγματος των αγίων Γεωργίου-Μιχαήλ που είναι γνωστό ως PALAZZO REALE/PALAIS ROYAL/Königlichenschlosses, από την αρχαία ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΚΕΡΚΥΡΑΣ όπου ναός του θεού Αφρόδιτου για την λατρεία της Αφροδίτης (θεάται σε 3 σημεία που θεωρούνται ως Η ΠΟΛΙΣ ΤΟΥ ΑΛΚΙΝΟΟΥ είτε στην Ανάληψη του MONREPOS είτε στην χερσόνησο της Αναλήψεως είτε στην Παλαιοκαστρίτσα συμπεριλαμβάνοντας ως και την Αγία Ελένη), από το φρούριο της Βυζαντινής Πύλης που είναι γνωστό ως BORGO ή Προάστιο ή «ο έξω από το Κάστρο τόπος» ή Εξωπόλιον/La Forteresse Byzantine αλλά είναι καλύτερο να λέγεται με το όνομα της «Εξωπόλεως» για να σημαίνει την Κυρία Πόλη, κυρία όμως από την CITADELL η οποία έχει 2 κορυφές (βρίσκεται έναντι του Παλατιού των αγίων Γεωργίου-Μιχαήλ και του Οίκου του Προέδρου της Επτανησιακής Δημοκρατίας) και αποτελεί την Δικόρυφη Ακρόπολη της Κέρκυρας ή Κορυφώ ή ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΕΥΟΥΣΑΣ στην είσοδο της οποίας βρίσκεται το Κάστρο της Σιδηράς Πύλης/Castrum Porte Ferrio: η πρώτη κορυφή θέασης της θεάς είναι το Βυζαντικό Φρούριο των Βυζαντινών ή Νέο Φρούριο/CASTELL NOVO/CASTRUM NOVUM/Fortezza Nuova των Βενετών/Ενετών με τον ναό του Αγ. Γεωργίου ενώ η δεύτερη κορυφή θέασης της θεάς, η Ανατολική (διακρίνεται για το γεγονός ότι δίδονται σε αυτό το Ανατολικό Φρούριό της 6 ονόματα), είναι το παλαιό Φρούριο CASTELL VECHIO/CASTRUM VETUS/FORT VENITIEN/FORTEZZA VENETΑ/CASTELLO VENEZIANO/Fortezza Vecchia των Βενετών/Ενετών με την Βασιλική PORTA REALE, με τον Μητροπολιτικό Ναό των Ορθοδόξων που είναι αφιερωμένος στους Κορυφαίους Αποστόλους και με την Λατινική Μητροπολιτική Εκκλησία/Νέο Καθεδρικό Ναό των Λατίνων/Duomo καθώς και από την Στήλη του Αρνιάδα και από το Μνημείο του Μενεκράτους/Μενεκράτειον Σήμα (λίθινο τύμβο με καθήμενο Λέοντα που βρίσκεται στο Μουσείο Κέρκυρας). Η Κέρκυρα έχει, άλλωστε, ιερό του Διονύσου, ιερό των Διοσκούρων, τέμενος του Διός και του Αλκίνοου και ναό της Ήρας. Στην Κέρκυρα βρίσκεται και το Μουσείο με το αέτωμα της σειρήνας Γοργούς –μνημείο αρχαϊκής Κορινθιακής τέχνης– καθώς και το βυζαντινό μουσείο Αντιβουνιώτισσας αλλά και η περιοχή VISTA DEL LISTON καθώς και η Ροτόντα στην μεγαλύτερη Πλατεία της Ευρώπης (Piazza d’ Europa) και του Πλανήτη, η LA SPIANADA/L’ ESPLANADA. Επίσης, σε 4 σημεία της Κέρκυρας βρίσκονται οι μονές Αγ. Ιουστίνης, Αγ. Φραγκίσκου, Παναγίας της Τενέδου και η μονή/βιβλιοθήκη της Παναγίας Δημοσιάνας (Δημόσια Βιβλιοθήκη Κέρκυρας). Μετά από αυτό το συγκρότημα της αρχαίας και της νέας πόλης της Κέρκυρας βρίσκεται ο Λιμήν της Αγοράς και το Νεώριο Κέρκυρας και ακολούθως ο κόλπος της Γαρίτσας που ξεχωρίζει στην περιοχή των Γαστράδων και που θεωρείται Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥ ΑΛΚΙΝΟΟY (ενώ εκεί βρίσκονται ο ναός της Ήρας Ακραίας και η Βασιλική του Αγ. Ιοβιανού/San Jusinus), η Παλαιόπολις/Καρδάκι –νοτίως της Επαύλεως MONREPOS του Έλληνα Βασιλιά της Ελλάδος όπου και ο ναός του Ασκληπιού, η χριστιανική Βασιλική του Ιοβιανού/SAN JUSINUS για την λατρεία της Αγίας Κέρκυρας με βυζαντινά μωσαϊκά με βυζαντινά ανάγλυφα αλλά και το φρούριο CARDACHI– δηλαδή, η αρχαία πόλη και λιμήν (ANTICO PORTO) της Κόρκυρας κάτω από τον κόλπο της Γαρίτσας: διακρίνεται α) για την εκκλησία της Αναλήψεως και για την μεγάλη παλαιοχριστιανική Βασιλική (με το Χριστιανικό ανάγλυφο του Αμνού) που βρίσκεται στην είσοδο της Βασιλικής Επαύλεως και είναι αφιερωμένη στην Παρθένο και στην Αγία Κέρκυρα προς τιμήν του Αυτοκράτορος του Βυζαντίου, β) για τον δωρικό ναό με τις λεοντοκεφαλές και τα γοργονεία καθώς και για τον αρχαίοελληνικό, δωρικο-ιωνικό, ναό του Απόλλωνος και για το Βαλανείον, γ) για το φρούριο της Πολιτείας της Βενετίας (La Forteresse Vénitienne/Le Fort Vénitien): σημειώνεται, πάντως, ότι υπάρχουν διασταυρωμένες αναφορές που θέτουν αυτό το φρούριο της Πολιτείας της Βενετίας (La Forteresse Vénitienne/Le Fort Vénitien) όχι στην χερσόνησο της Παλαιόπολης αλλά εντός της ενδοχώρας και κάτω από τις 2 πόλεις της Κέρκυρας και της Εξωπόλεως, πλησίον του Αγ. Σωτήρος/SAN SALVATOR και του φρουρίου του Αγ. Σωτήρος/CASTELLO VENEZIANO και μάλιστα εκεί εντοπίζεται και το Όρος των Ελαιών! Στην Χερσόνησο της Παλαιόπολης, όντως, βρίσκεται η Χερσούπολη/αρχαία Κόρκυρα (αποικία της Κορίνθου, μεταξύ των λιμανιών Αλκινόου και Υλαϊκού, λίγο νοτίως της πόλης της Κέρκυρας στην χερσόνησο του Κανονιού). Η πόλη της Γαρίτσας, προάστιο των Γαστράδων, βρίσκεται πλησίον της αρχαίας πόλης με το όνομα Χρυσηΐς διότι εκεί υπάρχουν ο Ναός του Απόλλωνος, ο Ναός της Ήρας Ακραίας και στην μονή των αγίων Γεωργίου-Θεοδώρου/Θεοδώρων-Τήρωνος, στον Υλαϊκό λιμένα, ο αρχαίος δωρικός Ναός της Αρτέμιδος με 25 κίονες και με το αέτωμα της ανάγλυφης Μέδουσας Γοργόνας ή Κολοσσιαίας Γοργούς που συνοδεύεται στα γλυπτά της Κορινθιακής Σχολής από 2 όφεις στην ζώνη της και στα μαλλιά της, τους 2 γιους της (ίππους με τον τίτλο Χρυσάωρ και Πήγασος), 2 λεοπάνθηρες ενώ φέρει στα άκρα της τις παραστάσεις γιγαντομαχίας των θεών Διός με κεραυνό κατά του Τιτάνος ενώπιον του Απόλλωνος με δόρυ κατά γυνής καθήμενης με την μορφή της Μητέρας Γης καθώς και το λεγόμενο Μουσείο της Γοργόνας! Το αέτωμα αυτό συνδέεται άμεσα με το έτερο αέτωμα του Αρχαιολογικού Μουσείου Κέρκυρας που είναι το αέτωμα του συμποσίου του Διονύσου στο ιερό του θεού με στατήρες του θησαυρού εποχής του Ε’ π.Χ αιώνος όπου και ο ναός του Διονύσου στο Φιγαρέτο, περιοχή που συνδέεται με το παλάτι Αλκίνοου-Αρήτης πλησίον του Κανονιού. Στην ίδια ευρύτερη περιοχή της Χρυσηΐδος βρίσκονται η βυζαντινή εκκλησία και ναός Σωσιπάτρου-Ιάσωνος, ο ανατολικός Λιμήν του Αλκίνοου που συνδέεται μέσω του Ισθμού και του βυζαντινού ναΐσκου της Νεραντζίχας με τον Υλαϊκό Λιμένα στο ίδιο σημείο και, επιπλέον, το νησύδριον Ποντικονήσι που ονομάζεται ISOLA DEI TOPI ή ΝΗΣΟΣ ΜΥΣ (στην ιταλική γλώσσα, Μυς = Topo): το Ποντικονήσι ή Παιδικό Νησί ή ΝΗΣΟΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΩΣ θεωρείται ο Βράχος του Οδυσσέως ή το Πλοίο των Φαιάκων και φέρει την Βυζαντινή Εκκλησία του Παντοκράτορος. Κάτω από όλην αυτήν την περιοχή και ειδικώς από τις Κυνοπιάστες, τους Κάτω Καστελλάνους και από την Καμάρα, υπάρχει το μυθικόν ΑΧΙΛΛΕΙΟΝ με τα απόκρυφα έργα τέχνης της φύσεως: παλάτι Αναγεννησιακού στυλ Πομπηϊανού ρυθμού το οποίο φέρει εξωτερικώς αγάλματα 4 Μουσών, 2 Κενταύρων, 4 θεών και προχωρώντας στην σαρκοφάγο στην είσοδο του εσωτερικού προστίθενται τα αγάλματα Ερμή, Ορφέα και 2 Μουσών ενώ στον κήπο υπάρχουν κρυμμένα έργα τέχνης και πίνακες καθώς και Βυζαντινό Παρεκκλήσι αλλά σημειώνονται ιδίως τα 9 αγάλματα των Μουσών, τα αγάλματα του Απόλλωνος και του Άρη και 2 ακόμα Μουσών και οι 12 κίονες του οικοδομήματος ενώ η όλη περιοχή του παλατιού εκτείνεται ως το Γαστούρι και τις Μπενίτσες. Όλη αυτή η περιοχή, εξάλλου, από τις Έρμονες ως τους Αγίους Θεοδώρους και τον τόπο του Αγίου Γορδίου/Γορδίη (που αναφέρεται και ως Άγιος Ματθαίος) με τους Βουνιατάδες και την περιοχή των Αγίων Δέκα στο όρος Μελιτήϊον χαρακτηρίζεται ως Κοιλάδα του ποταμού Μεσογγή και φθάνει ως την πόλη Μεσογγή: έναντι αυτής, συγκεκριμένα στο ύψος του χωρίου Κεφάλι, υπάρχει η ελληνική νήσος Φορμικανή (FORMICHE ISOLA) η οποία στους αρχαίους χάρτες εμφανίζεται να έχει συνολικώς 6 νησιά! (σημειώνεται πως είναι διαφορετική από την ιταλική νήσο FORMICA η οποία βρίσκεται στην Σικελία). Από το σημείο αυτό, στην Μονή Παναγίας Μέσα Βρύσης, ξεκινά η Λίμνη Κορισσιά ή Λίμνη των Κορισσιών –όπου έναντι αυτής υπάρχει 1 ακόμα ολόκληρη αλλά μεγάλη νήσος, η LAGUDIA INSULA μαζί με 3 ακόμα νησάκια, πριν το Cavo Bianco– και από εκεί και κάτω το νότιο κομμάτι της νήσου ονομάζεται ΛΕΥΚΙΜΜΟ των Βενετών. Το ανθρωπόμορφο –και όχι δρεπανόμορφο– σχήμα της Κέρκυρας απολήγει στις περιοχές Λευκίμμη, Περιβόλι και Κρητικά, κατόπιν περνά στο άκρο του Αμφίπαγου/Αμφίπυργου/Ασπρόπαγου/Ασπρόκαβου/Cavobianco ή γνωστού ως ακρωτήριο Λευκόν και μετά υψώνεται με τις 2 περιοχές της Λευκίμμης, τους Αγίους Θεοδώρους και το ακρωτήριο Λεύκιμμον πλησίον του οποίου βρίσκεται ο κόλπος και η νήσος του Ευρίπου. Μετά από την Κέρκυρα και πριν το τρίδυμο Παξών-Αντίπαξων-Πρόπαξου βρίσκονται, όμως, ακόμα 6 νησιά: το Μογγονήσι, η νήσος της Παναγίας, η Δασκάλια και το σύμπλεγμα των νήσων του Μαύρου όρους και του Αγίου Νικολάου ή των 2 νήσων Σύβοτα (που σημαίνει δηλ. «τα φώτα της θάλασσας»). Γενικώς, για τον τόπο όπου έφθασε ο Οδυσσεύς (Ulysses) και συνάντησε την Ναυσικά αντιδικούν η Βάτος, το Γαστούρι και οι Ερμονές. Άρα, το συμπέρασμα είναι ότι υπάρχουν ορισμένες κρίσιμες τοποθεσίες για τον προσανατολισμό της πόλης της Κέρκυρας, δηλ. για την διεύθυνση και τον εντοπισμό των σημείων της νήσου προς Ανατολάς: οι κρίσιμες αυτές τοποθεσίες είναι ο Λιμήν του Αλκίνοου και ο Υλαϊκός Λιμήν σε σχέση με τα όρια ολόκληρης της χερσονήσου του Κανονιού και ειδικώς ως προς την Λιμνοθάλασσα Χαλικιόπουλου κάτω από την έξοδο της οποίας υπάρχει το Ποντικονήσι το οποίο, όμως, σε άλλους χάρτες εμφανίζεται να βρίσκεται πάνω από ολόκληρη την Παλαιόπολη, την Χερσούπολη, το Κανόνι, την Γαρίτσα, την Ακρόπολη και την Πόλη Κέρκυρας και τα 2 Ηραία της στον Υλαϊκό λιμένα και μάλιστα πλησίον της νήσου των Πτυχίων! Να γιατί είναι σημαντική η χάραξη των περιγραμμάτων και η εύρεση των ακριβών θέσεων στους χάρτες. Πάντως, στα σύνορα του νομού Κέρκυρας βρίσκονται και οι βραχονησίδες Διάκοπο, Εξωλίθαρο, Ερημίτης, Θολέτο, Κολυβίρι/Κολύβρι, Κραβιά/Καράβια, Λαγούδια, Ναυσικά, Ορθόλιθος-ον, Πεντανήσια, Πεντόβολα, Περιστερές, Πέτρες, Σκελούδι/Σκιαλούδα, Φούστα, Χαλκονήσια, Βίγλα, Μάρμαρι, Λιθάρια. Ο αναγνώστης πρέπει να δει, επίσης, και τους χάρτες με τα 2 νησιά της Κέρκυρας (Ιθάκη-Κεφαλλονιά) αλλά και το γεγονός ότι σε Κέρκυρα και Ιθάκη βρίσκεται Η ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΛΕΣΧΗ (Club Mediterannee): τα γεγονότα αυτά συνδέονται α) αφενός με το σύνολο των πολιτικών ονομάτων των θεσμών της νήσου Κέρκυρας σε όλες τις εποχές των οποίων τα αρχεία βρίσκονται στην πρωτεύουσα Κέρκυρα, την πόλη της Ελληνικής Ελευθερίας και αφορούν νομικά θέματα, δηλ. ζητήματα ονομασιών, όπως το γεγονός ότι στις αρχές του 13ου αιώνος εφαρμόστηκαν στην Κέρκυρα από την Βενετία οι θεσμοί του Βυζαντίου για τους Αυτοκράτορες των Ελλήνων ("GRECORUM IMPERATORUM" ενώ το Σύνταγμα της Κέρκυρας (Onoranda Deputazione della Città, borghi e ville di Corfù) του 1801 το οποίο λαμβάνει θέση έναντι του Βυζαντινού Συντάγματος (του Α.Μ. Καποδίστρια ΚΑΙ της Συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως, σύμβαση που αποτελεί την βάση του όλου Συντάγματος) που σχεδιάστηκε για τα Επτάνησα το 1800 και διαφέρει από το λεγόμενο «ΠΟΛΙΤΙΚΟ/ΒΑΣΙΛΙΚΟ/ΗΓΕΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ» του Ναυπλίου το 1832 δεδομένου ότι αφορά κυρίως την Αυτού Μεγαλειότητα των Ελλήνων –όχι μόνο τον Αντώνιο Μαρία Καποδίστρια– αλλά ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ ενώ στηρίζεται σε επίσημα ονόματα που αφορούν είτε τα Ιόνια Νησιά είτε την ένωση των ελληνικών νήσων του Ιωάννη (Καποδίστρια) όπως π.χ. ΕΠΤΑΝΗΣΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ/ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΩΝ ΕΠΤΑΝΗΣΩΝ ή Republique Des Sept-Isles/ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΩΝ 7 (ΕΝΩΜΕΝΩΝ) ΝΗΣΙΩΝ ή Repubblica delle Isole Ionie (Unite)/ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΕΠΑΡΧΙΕΣ ΤΩΝ ΙΩΝΙΚΩΝ ΝΗΣΩΝ ή Stati Uniti delle Isole Ionie/ΕΝΩΜΕΝΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΙΟΝΙΩΝ/ΗΝΩΜΕΝΑ ΚΡΑΤΗ ΤΩΝ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ/ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ/ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ (Repubblica Settinsulare επί Ρωσσωκρατίας), ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ ή Unione delle Isole Ionie/ΙΟΝΝΙΚΟΙ ΝΗΣΟΙ/ΙΩΝΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΕΣ ΝΗΣΟΙ/ΙΟΝΙΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ/ΙΟΝΙΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ/ΕΠΤΑΝΗΣΟΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑ/ΕΠΤΑ ΝΗΣΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ/ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ή Stato Eptaneso/ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΩΝ 7 ΝΗΣΩΝ/ ΙΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ /ΗΝΩΜΕΝΗ ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ/(Α)ΙΟΝΙΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ/(Α)ΙΟΝΙΕΣ ΝΗΣΟΙ ή Les îles Ioniennes/ ΙΟΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ/(Α)ΙΟΝΙΟ ΚΡΑΤΟΣ ή Stato Ionio ή ΑΙΩΝΙΟ ΚΡΑΤΟΣ, β) με το γεγονός ότι το 1803 ψηφίστηκε το Σύνταγμα της Επτανήσου Πολιτείας το οποίο ορίζει ότι "η Γραικική Ορθόδοξος Πίστις εστίν η κυριεύουσα θρησκεία της Επικρατείας" και γ) με την δημιουργία της Ρεπούμπλικας των Ηνωμένων Πολιτειών –δηλ. της Επτανήσου– θεσμού ο οποίος γενικώς έχει την ονομασία ISOLE DELL’ ETTANESO» και ερμηνεύεται και ως τα «Νησιά της Αθανασίας».

ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΩΣ ΤΗΣ ΙΘΑΚΗΣ

Το σχήμα του σώματος του Οδυσσέως εμφανίζει ο χάρτης-περίγραμμα της νήσου Ιθάκης η οποία είναι γνωστή με τα ονόματα Ηθρακή/Θιάκι/Θεάκι, καλείται διεθνώς ως ITACHA ή UTICA (λέξη η οποία φοινικιστί σημαίνει «αποικία» αλλά ερμηνεύεται και ως «Ιουδαϊκή» ενώ ιταλιστί ονομάζεται «Val di Compare») αλλά η ορθή και μοναδική σωστή ονομασία της νήσου είναι «η Θάκη»: σημειώνεται ότι α) το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΣΤΡΟ/ΑΚΡΟΠΟΛΗ της Ιθάκης βρίσκεται σε λόφο της νήσου προς την Στερεά Ελλάδα ενώ β) το ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΚΑΣΤΡΟ βρίσκεται στο λιμάνι του Αγ. Δονάτου, πλησίον στις Καντήλες στο βόρειο τμήμα της νήσου. Ειδικότερα τώρα, από ανθρωπομορφικής όψεως, στην κορυφή της κεφαλής -στο ύψος του μετώπου- βρίσκεται το οροπέδιο Μαραθιά όπου εντοπίζεται η Μαραθοσπηλιά/Σπήλαιο του Εύμαιου και η Πηγή της Αρετούσας καθώς και οι κορυφές των 6 ορέων αφενός Νερόβουλου και αφετέρου Νήϊου, Πεταλέϊκου/Παταλέϊκου, Καραβέϊκου και Μαραθιά. Ξεχωρίζουν, εξάλλου, στον ίδιο τόπο οι περιοχές Πίσω Αετός (στην πίσω πλευρά της κεφαλής) και Ελληνικό (στην θέση της φαλάκρας των μαλλιών, όπου Ο ΟΙΚΟΣ ΤΟΥ ΕΥΜΑΙΟΥ) με την Μαρμαροσπηλιά/Σπήλαιο των Νυμφών. Στην θέση των ματιών του Οδυσσέως και κάτω από τον Μαραθιά βρίσκεται η Μονή Ταξιαρχών και, έναντι των ματιών, διακρίνεται Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΗΣΟΣ. Στην θέση της μύτης, εντοπίζεται το Περαχώρι με την Πηγή της Αρέθουσας και τον όρμο του Αγ. Ανδρέα/Ανδρί όπου έφθασε ο Οδυσσεύς στην επιστροφή του στην Ιθάκη. Ακολουθεί, στην θέση του στόματος, ο κόλπος Σαρακίνικο(ς) όπου η Κρήνη της Αρεθούσης και με το λεγόμενο ΟΔΥΣΣΕΙΑΚΟ ΑΣΤΥ (κατά την πρώτη εκδοχή, εκεί –πάνω δεξιά από το Βαθύ της Ιθάκης– βρίσκονται οι αρχαίες Αλ(αλ)κομενές). Πίσω από την μύτη και το στόμα, κυριαρχεί το όρος Μεροβίγλι και οι τόποι Παλιόκαστρο και Πίσω Αετός. Στην περιοχή του λαιμού ή του λάρυγγα της ανθρωπόμορφης νήσου, βρίσκεται η πόλη Ιθάκη/Βαθύ (όπου και η γέννηση του Οδυσσέα Ανδρούτσου) και η Πηγή της Αρέθουσας. Το επίνειο και λιμάνι της Ιθάκης είναι ο κόλπος του Μώλου με την ορμολίμνη του Αετού ή Μώλο του Αετού. Εντός του λιμένος της, βρίσκεται Η ΝΗΣΟΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ με Ναό της Μεταμορφώσεως και με το ιερό σπήλαιο Μαρμαροσπηλιά/Άντρο των Νυμφών του Ομήρου. Στην ίδια αυτή θέση αλλά στον σβέρκο, υπάρχουν οι περιοχές Χάνι και Χωριδάκι και Αγρός ενώ η θέση μπροστά στο στήθος λέγεται «Αγρός του Λαέρτη». Ακολουθούν στον Ισθμό του Αετού ο εντοπισμός της τοποθεσίας Έξω Αϊτός, στο στήθος η Μονή της Παναγίας Καθαρών ή «Καθαρά Μονή» με το έργο ΙΗΣΟΥΣ ΕΛΚΟΜΕΝΟΣ ενώ παρατηρείται στο κυρίως σώμα –στην πλάτη– η περιοχή Λεύκη στην περιοχή του όρους Νήριτος, στο κέντρο το όρος Αγωγή/Νήριτον/Νηρίτιον/Νήρι με την τοποθεσία Ανωγή με το Μενίρ στον βράχο του Ηρακλή (πλησίον του όρους Ανωγή βρίσκεται το Στεφανοβούνι/Μεροβίγλι με τα 2 χωριά/άκρα του Περαχώρα και Μοναστήρι των Αρχαγγέλων) ενώ μπροστά στην κοιλιά ο Άγιος Ηλίας και το Ψεγάδι καθώς και η πολύ σημαντική πόλη αρχ. Κιόνιον/Κώνειον και, κατόπιν, η Ράχη, οι Φρίκες/Βρήκες και, ιδίως, το Λάχος (Κιόνιον/Κώνειον, Ράχη, Φρίκες και Λάχος, δημιουργούν μιαν τετράγωνη πυραμίδα με κορυφή στον Σταυρό, πίσω από το Κιόνιον/Κώνειον και άνωθεν του λόφου των Πηλικάτων). Στο αριστερό άκρο της ανθρωπόμορφης εικόνας, υπάρχουν οι πόλεις Μελάνυθρον πλησίον της θέσεως Κολλυρή (αλλά και –κατά μιαν δεύτερη εκδοχή– οι αρχαίες Αλ(αλ)κομενές στην θέση Αετός όπου ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ/ΚΑΣΤΡΟ ΟΔΥΣΣΕΩΣ, σημειωτέον ότι το ΟΔΥΣΣΕΙΑΚΟ ΑΣΤΥ έχει ως κέντρο τον Αετό, όρος στον Ισθμό του Αετού) καθώς και ο κόλπος Φρικών. Πριν φθάσουμε στο δεξί άκρο, πίσω από το σώμα αυτό της νήσου με την μορφή του Οδυσσέως, παρατηρείται η ελληνική νήσος Δασκαλ(ε)ιό η οποία ορίζεται ως Η ΝΗΣΟΣ ΑΣΤ(Ε)ΡΙΣ του Ομήρου! Στο δεξί άκρο, κάτω από τον λόφο των Πηλικάτων, εντοπίζεται μια θέση που συνδέεται με την Ανωγή και καλείται «Σταυρός» και όπου αμέσως μετά, στην περιφέρεια της ανθρωπόμορφης νήσου, βρίσκεται ο κόλπος της «Πόλεως» (ΠΟΛΙΣ ΤΩΝ ΙΘΑΚΩΝ, λιμάνι με την Ομηρική πρωτεύουσα της Ιθάκης και με σπήλαιο), το λεγόμενον ΑΣΤΥ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΩΣ ή ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΩΣ, και αμέσως μετά ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ και η Μονή Παναγίας και , επίσης, η περιοχή Πλατρειθιά/Πλατρειθριάς/Πλατηθριάς (που συνδέεται με το σπήλαιο του Πλάτωνος και με την αρχαία Τροία). Κατόπιν, η κορυφή της Παναγίας Ελεούσας και το όρος Ρουσάνο από το οποίο αρχίζει η περιοχή της Εξωγής και των Λιμνών καθώς και, ειδικότερα, στο ακραίο σημείο, η πόλη Εξωγή/Εξοχή όπου Η ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ, πλησίον στον κόλπο των Αφαλών: όλη αυτή η περιοχή ως την Εξωγή (αν και η πόλη βρίσκεται ειδικώς κάτω από τα Πηλικάτα, απέναντι στις Φρίκες και άνωθεν του Πλατρειθιά) χαρακτηρίζεται ως η θέση της αρχαίας Πόλης Ιερουσαλήμ!

Ο ΚΟΛΠΟΣ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΟΣ

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΦΟΙΝΙΚΗΣ

Ανθρωπόμορφος χάρτης ο οποίος εικονίζει την Ελληνίδα Βασίλισσα της Φοινίκης ως πόλη η οποία αφενός εντοπίζεται στην Μέση Ανατολή αλλά αφετέρου βρίσκεται κατ' ουσίαν βρίσκεται στο κέντρο της Μεσογείου και στο μέτωπο της Λευκής Αφρικής και καταφανώς στα σύνορα της χριστιανικής Ισπανίας και Μαυριτανίας-Νουμιδίας: η εικόνα αντικατοπτρίζει τον Φοινικικό κόσμο, υπό την έννοια ότι η Φοινίκη συμβολίζεται με τον μύθο της Σφιγγός και του Φοίνικος ιδίως στην Αίγυπτο.

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΜΑΓΙΑΣ

Το κράτος της αυτοκρατορίας Μάγιας με μορφή ανδροειδούς περιγράμματος: συμβολίζει την ακμή του πολιτισμού Μάγιας στην Κεντρική Αμερική -δηλ. Ομηρική- ήπειρο, αντιπροσωπεύει το σώμα της Σφίγγας της Αιγύπτου σε συνδυασμό με την Σφίγγα της Βραζιλίας (η Σφίγγα ταυτίζεται με τον Φοίνικα σε όλες τις γλώσσες του κόσμου) και το άγαλμα του Χριστού στο Ρίο ντε Ιανέϊρο. Ιδιαίτερη θρησκευτική σημασία έχει στην Βραζιλία η περιοχή του Μπέλο Οριζόντε, από την πόλη Ιανέϊρο ως την περιοχή των 7 Λιμνών, το Ματορύγχος, το Κογκουχάς, τον Άγ. Ιωάννη των Βασιλέων και την βραζιλιανική πόλη της Κορίνθου, Corinto, στο Minas Gerais πλησίον της περιφέρειας του Αγίου Πνεύματος. Σημειώνεται σχετικώς ότι τριπλή όψη εστεμμένης κεφαλής παρουσιάζει και η περιοχή της Ισπανίας (η οποία, άλλωστε, συνδέεται με την Ισπανική Αυτοκρατορία της Αμερικής). Η Αυτοκρατορία Μάγιας, ωστόσο, με κεφαλή στην χώρα της Μπιλίζ βρίσκεται άνωθεν της αυτοκρατορίας των Ίνκας και του Ελ Ντοράντο αλλά το σώμα της εντοπίζεται ακριβώς κάτω από το CORPUS CHRISTI των Η.Π.A.

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΙΝΚΑΣ

Ο χάρτης αποδίδει με ανθρώπινη μορφή την περιφέρεια της Αυτοκρατορίας των Ίνκας. Αποτελεί συμβολική φωτό η οποία χρησιμεύει για να δείξει τον κοινό τόπο που δημιουργείται -και, μάλιστα, με την θέση των οφθαλμών- στην πόλη Κίτο (στην ελληνική γλώσσα, η πόλη Κοιτώ βρίσκεται δίπλα στο Ελ Ντοράντο) από την συνένωση πάνω στο έδαφος της γης ανθρώπων διαφορετικών χωρών ώστε να αποτελούν ένα ενιαίο έθνος: σημειώνεται ότι αυτό το περίγραμμα το οποίο σχηματίζεται από την συνένωση πάνω στα σύνορα διαφορετικών κρατών ονομάζεται "Επικράτεια" όπου ασκεί κυριαρχία μία χώρα, δηλ. territory/territorio/território.Το Ελ Ντοράντο βρίσκεται στα νοτιοανατολικά σύνορα της Κολομβίας, στην ίδια ευθεία νοητικά με τις πόλεις Ναζαρέτ-Μαγαπά και την νήσο των Πανθήρων της Βραζιλίας, στην γραμμή του Ισημερινού.

H ΣΦΙΓΓΑ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ

H Σφίγγα της Βραζιλίας στην Mirante Dona Marta με το όρος Sugarloaf Mountain ή Montaña Pan de Αzúcar/Pão de Açúcar στην περιφέρεια Pain de Sucre του όρους Μontaña del Corcovado ακριβώς στα πόδια του αγάλματος του Χριστού Λυτρωτή (Cristo Redentor) πάνω από τον διπλό κόλπο Bahia de Botafogo-Baía de Guanabara στην πόλη του Ρίο (ντε) Ιανέϊρο, δηλ. του Ποταμού Εναέριου. Προέρχεται από την ελληνική πόλη Σούκρη, δηλ. την πρωτεύουσα της χώρας του Σιμόν Μπολιβάρ, την Βολιβία: η πόλη Σούκρη είναι γνωστή ως Sucre ή La Plata ή Ciudad de la Plata de la Nueva Toledo ή Charcas ή Chuquisaca και βρίσκεται στο παλαιό Περού (Bahio Peru) ή αρχαία Βολιβία (Άνω Περού, Αlto Peru) στην πολύ σημαντική περιοχή του ALTIPLANO στο κέντρο-κοινό τόπο της Νοτ.Αμερικής. Η πόλη σχηματίζει σταυρό με άκρα τις κορυφές τετράγωνης πυραμίδας και με κοινό κέντρο γύρω από τις πόλεις ΛαΠαζ, Ποτοσί, Cochabamba και Σάντα Κρουζ (πρωτεύουσα της Ανατολής/Oriente/Gran Chiquitania), διότι συνδέεται με τα 2 νησιά του Ηλίου και της Σελήνης στα σύνορα Περού και Άνω Περού/Αρχαίας Βολιβίας που έχουν την θέση των ματιών του Αγ. Ματίας στον χάρτη της Βολιβίας. Οι πόλεις των περιοχών αυτών (όπως και οι Άνδεις, η Μποκοτά, η Αγκοστούρα, το Αγιακούτσο, η Λίμα, το Κίτο, η Καρταγένη, η Αμαζονία και πολλές άλλες) ονομάζονται κι αυτές από την ελληνική γλώσσα, όπως Τοτόρα, Αντόρα, Πουνάτα, Ατέν, Κόροικο, Καλαβάγια, Τσαλαπάτα, Σαμαϊπάτα και Απολλομπάμπα (μόνο που οι γλωσσολόγοι της Νοτ.Αμερικής την ονομάζουν εκεί ως γλώσσα Quechua των Ίνκας, διότι αγνοούν την ελληνική γλώσσα που καλείται στην περιοχή αυτή Griego). Πλησίον αυτής, βρίσκεται η ιστορική και αχαρτογράφητη περιοχή του Gran Chaco που εξακτινώνεται σε 4 σημερινά κράτη και κυρίως έχει κέντρα την Villamontes, το όρος Μοντεχρήστου και την "Πόλη των Γλυπτών", την ηρωϊκή και αντιστασιακή Resistencia. Σημειώνεται, όμως, ότι η πολιτεία Σούκρη/Sucre βρίσκεται στην βορειοανατολική Βενεζουέλα με πρωτεύουσα την πόλη του Κων. Κούμα, την Κουμάνα/Cumaná/Nueva Toledo που αποτελεί το κράτος Estado Sucre.

ΤΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΒΟΛΙΒΙΑΣ

Η ΜΑΓΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΠΕΙΡΟΣ

Η Μαγελληνική Ήπειρος, Μαγελλανία: εμφανίζεται στον χάρτη αυτό η Ινδιάνικη μορφή της Νοτίου Αμερικής, σύμβολο μιας άγνωστης ηπείρου η οποία κατάγεται από Ινδιάνικες-Ελληνικές φυλές Μοϊκανών/Μαχικανών/Mohicans που ζουν από το Μίτσιγκαν/Michigan των Η.Π.Α. και το Μιτσοακάν/Michoacán του Μεξικού με κέντρο την Αυτοκρατορία Μάγιας στην Ονδούρα, την Μπελίζε και την Γουατεμάλα, εκτείνονται στην περιοχή των Ίνκας στο Περού, το Άνω Περού, την Βολιβία και το οροπέδιο του Γκραν Τσάκο και της Gran Chiquitania (ΟRIENTE, ΑΝΑΤΟΛΗ, ΚΟΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ 4 ΚΡΑΤΩΝ) και καταλήγουν στην Γη του Πυρός και το ακρωτήριο Χορν όπου βρίσκεται η Νήσος ή Γη ή Ήπειρος των Κρατών. Ονομάζεται Μαγελλανία, Γη Μαγελλάνου, η χώρα του Μαγελλάνου/Μαγγελάνου/Fernão de Magalhães ή Fernando de Magallanes –διαβάζεται Μαγαλιάϊνς ή «Μεγάλοι Αιώνες»– ο οποίος στην Αρωκεανική γλώσσα ονομάζεται Manelican ή Manecilan, ο «Κονκισταδώρ των Μνημείων», καταγόμενος από το Γαλμπούκο της Αρωκεανίας (πρόκειται για συνδυασμό της Ελληνικής και της Γαλλικής γλώσσας που δημιουργεί κοινό τόπο) που, σύμφωνα με τις πηγές, είναι η πόλη Σαμπρόζα ή Σαβορόσα της Πορτογαλίας ενώ ο ίδιος είχε το κέντρο της αγροικίας του στο βασιλικό Kράαλ/Graal της Κιτενίας, περιοχής με αγρόκτημα που εντοπίζεται στην estancia του Ι(ο)κ(ου)ΐτος του Ισημερινού και εκεί όπου ανοίγεται η περιφέρεια του Ισημερινού Αμαζονίου (η περιφέρεια αυτή λέγεται Orientale, φθάνει ως την Ανατολική Βολιβία, καλείται με το όνομα «Οραία», δηλ. λατινική «Μοντάνια» και σηματοδοτεί το Αμαζονικό ή Ανατολικό Περού) με επικράτεια που ορίζεται από τα 2 Δέλτα Αμαζονίου και Ορενόκου/Ορινόκου/Ορεινού Όγκου: ο Μαγελλάνος/Μαγγελάνος πέθανε τελικά στην Φιλιππόνησο, δηλ. στην νήσο Ματάν/Μαντάμ των νήσων Αγίου Λαζάρου των Φιλιππίνων. Η Μαγελλανία ήταν αδιαίρετη ως σύνολο ως το 1881 και ανήκε σε Χιλή-Αργεντινή με πρωτεύουσα το Belgrano οπότε έγινε εναλλαγή των πρωτευουσών Buenos Aires-La Plata, καθώς η διανομή της έγινε με άξονα το θέμα των συνόρων της Αυτοκρατορίας Ίνκας στο τρίγωνο Περού, Χιλή, Βολιβία. Όλες οι χώρες της Μαγελληνικής Ηπείρου αποτελούν ανακαλύψεις του Μαγελλάνου ή Μαγγελάνου ο οποίος ανακάλυψε και το Montevideo (όπου η Atlantis). Κανονικά, η Μαγελληνική περιοχή, δηλ. η Μαγελλανία, είναι ολόκληρη η Γη, η παλαιά Παγγαία, από το Περού ως την Αυστραλία και την Ωκεανία (αμφότερες, αποτελούν ενωμένες το Αυστραλιανό Περού ή την Περουβιανή Αυστραλία) συν η Κεντρική Αμερική με την Γουατεμάλα, την Αντίγκουα, το Μπελίζε, το Πετέν και το Γιουκατάν, μαζί με όλη την Αυτοκρατορία Μάγιας . Αναλυτικά, τώρα, η Γη Μagalhanes/Μαγαλιάνες είναι η Μεσημβρινή Νότιος Αμερική και έχει πρωτεύουσα την Πούντα Αρένας ή παλαιά γνωστή ως Μαγγαγιάνες ή Μαγκαλλιανές στην χερσόνησο Βρούνσβικ: περιλαμβάνει και το Αρχιπέλαγος των 100 νήσων Μαγελλάνου όπου ανατολικά βρίσκεται η νήσος Stasen/de los Estados, δηλ. η Γη ή Νήσος των Κρατών ή των Πολιτειών. Η Μαγελλανία είναι ο νοτιώτερος νομός της Χιλής και λέγεται «επαρχία Μαγκαλλιάνες ντε λα Αντάρτικα Χιλένα» αλλά και «Ατλαντική Ζώνη», «Ζώνη της Ατλαντίδας». Η ΜΑΓΕΛΛΑΝΙΑ/ΜΑΓΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΓΗ ΠΥΡΟΣ ΤΗΣ ΧΙΛΗΣ + Η ΔΥΤΙΚΗ ΠΑΤΑΓΩΝΙΑ και έχει έκταση 2 φορές την BENELUX. Η Γη του Πυρός λέγεται TIERRA DEL FUEGO και ορίζεται από την πόλη Rio Grande ενώ οι κάτοικοί της έχουν το όνομα των Φουέγιων/Φουεγίνων/Fueguines/Fueginos/Fuegians αλλά είναι, στην ουσία, Πολύνησος: Η ΓΗ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΝΗΣΟΣ ΓΗ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ (που είναι η λεγόμενη αποικία Χοππάρο της Ελπίδος) + ΟΙ 12 ΜΕΓΑΛΟΙ ΝΗΣΟΙ Desolation, Santa Ines/Αγ. Αγνή, Clarence, Gordon, Dawson, Χορν και οι 4 νήσοι OSTE και η νήσος Navarone/Ναυαρίνο/Ματαρίνο/Ναιαρίνο/Εναέριον/Ιανουαρίου/Ιαγουάρου καθώς και η Νήσος/Γη των Κρατών/Πολιτειών. Πρώτον, H ΓΗ ΠΥΡΟΣ ΤΗΣ ΧΙΛΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΤΙΚΗ ΠΑΤΑΓΩΝΙΑ Ή ΧΙΛΙΑΝΗ ΠΑΤΑΓΩΝΙΑ + Η ΓΗ ΜΑΓΕΛΛΑΝΟΥ και περιλαμβάνει την νήσο Chiloe, την περιοχή Άϊσεν/Ασέν/γαλλική Accent, το Κανάλι των Αγίων Πάντων και τους 2 πορθμούς Μαγελλάνου, δυτικά και ανατολικά, προς την Θάλασσα του Νότου, την Μεσημβρία. Αφενός μεν η Χιλή έχει την Δυτική Γη του Πυρός με την πόλη Porvenir στην Χιλιανή Ανταρ(κ)τική, δηλ. την Ανταρ(κ)τική ως ήπειρο ενωμένη –χωρίς πάγους– με την Νότ.Αμερική ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ (σημειώνεται ότι στην Ατακάμα των συνόρων Χιλής και Περού βρίσκεται η πόλη Μεχιλ(ι)όνες/Μεγελόνες ενώ στην Κάτω Χιλή, πλησίον της νήσου Αγ. Αγνής, η πόλη Μανανσιάλες). Αφετέρου, η Αργεντινή έχει την Ανατολική Παταγωνία, την Ανατολική Γη του Πυρός με την πρωτεύουσα (Ιη)Σουά(γ)ια/Ουζουάγια/Ushuaia, την νοτιώτερη και νεώτερη πόλη του κόσμου, αλλά και την Πόλη του Δαρβίνου Darwin συν το Αρχιπέλαγος της Γης του Πυρός καθώς και την Νήσο ή Γη των Κρατών/Πολιτειών αλλά και τις 3 νήσους Νavarone, Χορν, Πάσχα, τα Νησιά του Νοτίου Ατλαντικού, τις νήσους San Ambrosio & San Felix, την νήσο de los Desventurados και τις 3 νήσους Juan Fernandez Sala y Gomez με την νήσο του Ροβινσώνος Κρούσου και όλη την Αργεντική Ανταρ(κ)τική. Διευκρινίζεται ότι η Παταγωνία της Ανταρ(κ)τικής φθάνει ως τον ποταμό Rio Negro και έχει κατοίκους τους Παταγωνίους/Μεγάποδες/Tehuelches. H τρίτη χώρα της περιοχής, ειδικότερα, είναι η Araucan(i)a η οποία στα βιβλία γράφεται Αρωκανία, Αραυκανία, Αραγωνία ή Μαπούτσε και βγαίνει από το αρχαίο Έρρωσο και την Ρωξάννη του Μεγ.Αλεξάνδρου αλλά συνδέεται με την πόλη Ρώσον/Ράουσον/Ραβωόν στα ανατολικά της Αργεντινής: η Αρωκ(ε)ανία έχει πρωτεύουσες ιστορικά τις 2 πόλεις Arauco & Lebu, μεταξύ της Concepcion και της Valdivia στην Χιλή συμπεριλαμβανομένης παλαιόθεν και της νήσου Chiloe, ενώ οι κάτοικοί της λέγονται Aρωκ(ε)ανοί ή Voregas ή Μπορεάνοι αλλά το κράτος τους αποτελεί το Βασίλειο Yekmonsche. Στην εικόνα, παρουσιάζεται με εντυπωσιακό τρόπο το περίγραμμα της ένθρονης και εστεμμένης Ινδιάνικης μορφής που έχει σπονδυλική στήλη την Χιλή και το Περού. Στην κορυφή της κεφαλής της βρίσκεται η νήσος Γη του Πυρός, νήσος η οποία είναι διαιρεμένη μεταξύ Χιλής και Αργεντινής αλλά ενωμένη έχει την ανθρωπόμορφη εμφάνιση της Σφίγγας,λέγεται Μαγελλανία (εξ ου Μαγελληνική Ήπειρος) και αποτελεί την ένωση της Αυτοκρατορίας Ίνκας στο πρόσωπο της των 2 Αυτοκρατοριών, Ελληνικής και Μάγιας.

H ΝΗΣΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΑΣ

Εντυπωσιακός χάρτης της Ελληνικής Σικελίας με την μορφή της Σφίγγας της Αιγύπτου (σημειώνεται, εξάλλου, η αντιστοιχία των Θηβών της Ελλάδος και των Θηβών της Αιγύπτου). Το σχήμα της εικόνας αποκρυπτογραφεί πλήρως την σύνδεση της Σφιγγός ή του Φοίνικος της Αιγύπτου σε σχέση με την Σφίγγα και το άγαλμα του Χριστού στην Βραζιλία. H νήσος Σικελία ονομάζεται ΝΗΣΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ: Isola del Sole/L' île du soleil/Solatia.

Η ΝΗΣΟΣ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ ΣΦΙΓΓΑΣ

Εύγλωττη φωτό η οποία εμφανίζει την Κεφαλλονιά με την εντυπωσιακή μορφή της Βασίλισσας-Σφίγγας της Αιγύπτου (αν και σημειώνεται ότι ήδη η κανονική μορφή της νήσου έχει το σχήμα γυναίκας καθήμενης, απλώς με τον χάρτη αυτό δίδεται ο ορθός προσανατολισμός): δες, εξάλλου, και τις εικόνες των 2 νησιών στην Κέρκυρα και στην Ιθάκη). Η κεφαλή της Κεφαλληνίας -όπως εμφανίζεται στην εικόνα- αντιστοιχεί στην περιοχή της Παλικής (από την πόλη με το όνομα Πάλη) που αντιστοιχεί στην Παλική της Σικελίας (νησί που έχει το ίδιο σχήμα της Σφίγγας): η Παλική Σικελίας βρίσκεται κάτω από την Αίτνα/αρχ. Ίνησσα στο ελληνικό Μέναινον και στην ίδια ευθεία και απόσταση μεταξύ Λεοντίνων και Ακράγαντος.

ΤΟ ΑΝΔΡΟΓΥΝΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ CRES Ή CRIS

Ανθρωπόμορφη εικόνα της νήσου CRES ή CRIS στα σύνορα Ιστρίας-Ιταλίας-Δαλματίας-Σλοβενίας-Κροατίας στην χερσόνησο της Ιστρίας αλλά στην αντίθετη πλευρά του τριγώνου από τον κόλπο της Τεργέστης (Trieste) στον οποίο βρίσκεται, πλησίον των περιοχών Ankaran (Άγκυρα) και Polje (Πόλη), η Νήσος KOPER, ειδάλλως Nήσος CAPODISTRIA: πρόκειται για το ελληνικό νησί Χέρσος (στην Ιταλική γλώσσα Cherso, στην Λατινική Crepsa, στην Γερμανική Kersch).

OI 3 ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΕΣ ΛΙΜΝΕΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

Εικονίζονται οι 3 λίμνες της Ιταλίας που εμφανίζουν ανθρώπινο σχήμα και έχουν, μάλιστα, και 12 πανέμορφα νησιά: πρόκειται για τις λίμνες Α) Lugano, Β) Maggiore με την 1 νήσο Isolino Partegora, τα 2 νησιά Brissago (δηλ. τα νησιά San Pancrazio/Grande Isola και Isolino/Isola Piccola/Isola di Sant’Apollinare), τα 3 νησιά των Castelli di Cannero και τα 5 νησιά Borromeο, δηλ. τα νησιά Isola Bella, Isola Madre, Isola dei Pescatori/Isola Superiore, Isolino di San Giovanni και Scoglio della Malghera και Γ) η λίμνη Como με το νησί Isola Comacina.

ΤΟ ΚΑΤΟΠΤΡΟ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

Πίνακας του άγγλου ρομαντικού ζωγράφου, ρωσσικής καταγωγής John Robert Cozens (1752-1797) που απεικονίζει την ηφαιστειακή λίμνη Νέμι μεταξύ των 2 πόλεων Νέμη/Aricium και Ari(c)cia στο Λάτσιο της Καμπανίας στην Ιταλία, λίμνη η οποία είναι γνωστή ως «κάτοπτρο της Αρτέμιδος» (Speculum Dianae), πηγάζει από την πηγή της νύμφης Ηγερίας και αναφέρεται στην θεά των δασών Νταϊάνα («Diana Nemorensis ή Diana Nemoralis»): εκεί βρίσκεται η ιερή βελανιδιά, ο κήπος και το Νυμφαίο της Αρτέμιδος και το ιερό της που αναφέρεται από τον Βιτρούβιο, ο αρχαϊκός ναός της Αρτέμιδος, γύρω από τον οποίο διεξάγονταν επί ελληνιστικής Ρώμης οι τελετές Nemoralia και αναδεικνυόταν ο βασιλιάς-ιερεύς της περιοχής αυτής, Rex Nemorensis (από το ελληνικό «Ναι, μου αρέσεις» διότι, εξάλλου, το καλοκαίρι στην επιφάνεια της λίμνης αντικατοπτρίζεται η Σελήνη) και ο οποίος ναός ήταν αφιερωμένος στην Αρτέμιδα και στην ελληνο-αιγύπτια θεά Ίσιδα και στην Ρωμαία θεά –σύμβολο της Παναγίας– Mater Matuta. Τον μύθο ιδρύσεως της θρησκείας της Αρτέμιδος αναφέρουν οι ποιητές Σουητώνιος, Σέρβιος, Στάτιος και Βιργίλιος και τον ενισχύει ως θρύλο ο Σκώτος μυστικιστής συγγραφεύς και ανθρωπολόγος Τζαίημς Τζωρτζ Φραίηζερ (1854-1941) το 1890 στο έργο συγκριτικής μυθολογίας, θρησκείας και μαγείας (The Golden Bough) δηλ. Ο ΧΡΥΣΟΣ ΚΛΩΝΟΣ. Για περισσότερη επεξήγηση της χρήσης των καλλωπιστικών κατόπτρων στην αρχαία τεχνολογία, βλ. ανωτέρω O ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Η ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΗ ΙΝΔΙΑ

Παραστατική εικόνα της Ινδίας η οποία εμφανίζει ανθρώπινη μορφή, όπως άλλωστε -αν απομονωθεί- και ολόκληρος ο Ινδικός Ωκεανός ή Ωκεανός των Ινδιών (η λέξη "Ωκεανός" προέρχεται από την ελληνική σημασία "ικανός" ενώ η σημασία των Ινδιών στην φιλοσοφία, θεολογία και αστρονομία ταυτίζεται με την θεωρία των Ιδεών). Ιδιαίτερη σημασία πρέπει να δοθεί στο γεγονός ότι στην κορυφή της Ινδίας και στα 2 άκρα της -περιοχή της παλαιάς ελληνικής Πενταποταμίας και Επταποταμίας, από τον Ινδό ως τον Γάγγη και τον κόπλο της Βεγγάλης- υπήρχε η ελληνική Δυναστεία Μωρέων ενώ η όλη χώρα έχει την γεωμετρική εικόνα ρομβοειδούς τριγώνου ή τετραγώνου που συνδέεται με την αποκρυπτογράφηση των μυστικών απορρήτων των πυραμίδων: ιδίως η περιοχή της Νήσου των Ελεφάντων στην περιφέρεια Βομβάης-Τρομπάϋ και η ανθρωπόμορφος νήσος Κutch ή Κachchh του Gujarat όπου και η πόλη του Γκάντι (η λεγόμενη ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΟΣ που φθάνει ως την Αφρικανική ήπειρο) συνδέονται με την Ελεφαντίνη Νήσο της ελληνικής Αιγύπτου.

ΤΑ 3 ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΚΑΣΠΙΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Εντυπωσιακή φωτογραφία στην οποία διακρίνονται τα 3 ανθρώπινα πρόσωπα τα οποία παρουσιάζει η ανατολική ακτή της Κασπίας: εντοπίζονται αφενός α) στην περιοχή του κόλπου του Καραμπο(γ)κάς στο Τουρκμενιστάν/Τουρκεστάν/Τουρκμενίας των Τουρκομάνων και συγκεκριμένα στις πόλεις Turkmenbasy και Krasnovodsk με τα μάτια του προσώπου να βλέπουν στο Μπακού/Baku (το οποίο ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο), στην Αστάρα, στο Κουρδιστάν, στο Νταγκεστάν και στην Υπερκαυκασία ενώ αφετέρου στον Καύκασο και ειδικότερα β) στην περιοχή του Ακτάου/Aktau/Aqtau και του Φορτ Σεβτσένκο στο Καζακστάν με τα μάτια του προσώπου –και μάλιστα παρατηρείται ορισμένως με ανοιχτό το στόμα– να βλέπουν προς την Τυφλίδα/Tbilisi και το Νταγκεστάν καθώς και γ) στην περιοχή του Δέλτα του Ουράλη/Ουράλεως στα σύνορα Καζακστάν και Κιργιστάν των Καζάκων όπου, όμως, είναι η Χώρα των Κοζάκων (πάνω από το Ατυράου/Ατουράϊ/Atyrau, Balyqsh και Korsak με τα μάτια του προσώπου στις ιστορικές πόλεις Ορλώφ/Orlov και Ουράλσκ/Οράλ/Uralsk να βλέπουν προς τις πόλεις Αλεξαντρώφ, Μαρξ, Ένγκελς, Καμύσιν στο Δέλτα του Βόλγα καθώς και προς τις πόλεις Αστραχάν και Σταυρούπολη στην Καλ(ι)μουκία των Καλμούχων). Το σύνολο των 3 προσώπων παρατηρείται στην περιοχή της Κασπίας/Κασπιέως Θάλασσας (Λίμνης) ή Θάλασσας του Βάκχου: πρόκειται για την αρχαία ελληνική Χειρκανία/Υρκανία, ωκεανό τον οποίο οι Ρώσσοι αποκαλούν Θάλασσα Khvalyn/Khvalis. Ωστόσο, στην Μαύρη Θάλασσα παρατηρείται και 4ο πρόσωπο με τα μάτια του μεταξύ των αυτόνομων δημοκρατιών ANTIGEA- AJAR ενώ παρουσιάζεται ως μονόκερως με κράνος το οποίο φέρει στην κορυφή ξίφος που τίθεται εντός του Φαναριού που συμβολίζει η Κριμαία. Τα πρόσωπα της εικόνας παρουσιάζονται ιδίως σε πανοράματα με φωτογραφίες δορυφόρων και έχουν θεωρηθεί ως γεωγραφικές απεικονίσεις των Μεγ. Αλεξάνδρου, Λένιν, Στάλιν, Κύρου, Δαρείου, Ταμερλάνου και Τζένγκις Χαν.

Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΚΙΡΚΗ ΚΑΙ Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΜΙΔΑ

Η Κίρκη, θεά της μαγείας, παρουσιάζεται με την μορφή των νήσων των Φιλιππίνων. Στο αρχιπέλαγος υπάρχουν άνω των 7.100 νησιών: το τρίτο μεγαλύτερο είναι το Mindanao, το οποίο αντιστοιχεί στον ναό του Μίδα. Το μεγαλύτερο σε περιφέρεια είναι το νησί Palawan το οποίο αντιστοιχεί στο μαγικό ραβδί της Κίρκης.

ΟΙ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΩΝ Η.Π.Α. ΜΕ ΜΟΡΦΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ

Αξιοσημείωτη φωτογραφία-χάρτης των Η.Π.Α. όπου εμφανίζεται καθαρά η μορφή ανθρώπινης κεφαλής και μάλιστα με ορατή στα σύνορα του Φοίνιξ της Αριζόνα, του Ρόσγουελλ του Νέου Μεξικό και του SEMINOLE του Τέξας την θέση των ματιών! Επιπλέον, το SEMINOLE είναι η πιο ενδιαφέρουσα περιοχή σε όλην αυτήν την επικράτεια από την μεξικανική ως την ατλαντική ακτή, εντοπίζεται ακριβώς έναντι του Huston και συνδέεται άμεσα με την μορφή πυρηνικής κεφαλής που έχει και η περιοχή SEMINOLE –πλησίον της αμερικανικής πόλης της Αγίας Πετρούπολης/Saint Petersburg/Saint Peter(s)berg– και ειδικότερα στην επαρχία PINELLAS καθώς και με το κράτος του SEMINOLE STATE και με την κομητεία SEMINOLE COUNTY –πλησίον του Ορλάντο– καθώς και τα 3 βρίσκονται στην χερσόνησο της Φλόριντα των Η.Π.Α. , αλλά διαφέρουν και από το SEMINOLE της Οκλαχόμα και από την νήσο SEMINOLE που βρίσκεται εντός της Λίμνης του Ινδιάνου -Indian Lake- στο Οχάϊο, πλησίον της πολιτείας Ινδιάνα των Η.Π.Α., αλλά μαζί με την νήσο σχηματίζουν κοινό τόπο! Πλησίον του SEMINOLE, βρίσκονται και το Cape Canaveral/cENNEDY, η West Palm Beach και η νήσος-φάρος Key West. Από το σχήμα της περιοχής ονομάζεται και όλη η περιοχή αυτή –που βρισκόταν αρχικά, μαζί με το Μεξικό και όλη την Λατινική Αμερική υπό ισπανική κατοχή με την μορφή αποικίας που συμπεριλαμβάνει και την Καλιφόρνια!– ως "υπόφυση-μουσείο" της Φλόριδας. Πολύ υψηλότερα, στην πολιτεία του Βερμόντ, βρίσκεται η επτάπολις περιοχή της Κορίνθου, στην κομητεία Orange, όπου ξεχωρίζει η Ανατολική Κόρινθος (East Corinth) ενώ πόλεις με το όνομα Κόρινθος βρίσκονται και στο Κεντάκυ, στο Μισισσιπί, στο Τέξας και στην Νέα Υόρκη! Σημειώνεται ως προς τον συμβολισμό με τον πολιτισμό των Ινδιάνων και την Δύση, ότι αντιθέτως η Χώρα/Έδαφος των Ερυθροδέρμων (TERRE INDIEN) την οποία ανακάλυψε ο Χριστόφορος Κολόμβος και περιέγραψε ο Ιούλιος Βερν εντοπίζεται σε ένα ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ το οποίο, περιγραμματικά, έχει ως οξεία κορυφή το Springfield των Η.Π.Α. (πάνω από το Broken Arrow) και στις άλλες 4 γωνίες τις πόλεις Guthrie της Οκλαχόμα, Dallas και Longview του Τέξας και Little Rock του Αρκάνσας.

Η ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ MEDIA - The Nuclear Philosophy of Media

Nuclear Philosophy of Media

A new branch of philosophy and Mass Media research, introduced by Christos Papachristopoulos (a Greek journalist, mathematician, philosopher, author, analyst of European matters, media expert and image-maker) who has also invented the Non-Nuclear but Peaceful Atomic Bomb, a machinery not for the killing of people but for the saving of individuals and even the E.C. from the Greek State and the State at general, a machinery based on his own articles described as THE MEANS OF ATOMIC-NUCLEAR MECHANISM in compositions under the title HOLY MONEY, co-existing with the E.R.M. of the E.M.S. and the EURATOM agenda by the E.C.

In his dissertation under the title The Appliance of Eleusinian Mysteries in Mathematics - The Algebraic Theory of Bourbaki Group, Christos Papachristopoulos created the concept of the Nuclear Philosophy of Media, combining the forms of the ancient rites of the Eleusinian Mysteries with Mathematics, Physics and Media (see his 27 texts in the book HOLY MONEY which represent the 27 founding members of the E.C. and also see the Mathematics Genealogy Project).

Fundamental in the concept of the Nuclear Philosophy of Media by Papachristopoulos is the contribution of the revolutionary theories of Albert Camus and Albert Einstein together with the teaching of the Mass Media expert Marshall McLuhan and the integral theory of Jacques Maritain.

Under this aspect, nuclear means in Greek "purification of the mind" and it is achieved by a physical bomb which makes an atom -that is, a human person, "άτομο" - to expand himself through the use of Media, meaning pneumatic or spiritualistic mediums and Mass Media at the same time, and then to reintegrate himself, acquiring all the attributes of each other person seperately.

Papachristopoulos has also created a theory called Insensé theory which relates with synaesthesia in Mass Media through the use of Analogical Media in ancient mysteries and rites, transfered in the modern world. This Analogical Medium is the Golden Ratio or Golden Mean when applied to the electronic, new media.

This theory combines the ancient spring of Styx with the immortality Thetis offered to Achilles and with the Theticism or Positivism of August Comte, in order to arrive at a higher synthesis: this synthesis or transcendence takes elements of the modern world and the positivist sciences and makes them richer, adding elements from the original, primordial spring of knowledge.

The most important characteristic of Ch. Papachristopoulos' work in this synchronisation is the cross that he makes between the ancient divination techniques of prophetic oracles and the technological innovations in culture and media (he belongs to the Marshall McLuhan School of Communication, in this respect, and to the Albert Camus' Revolutionary Group, as a fraction inside Surrealism which exercises criticism against Nihilism).

He is also influenced by the priest in Delphi, Plutarch, and the archetypal writings of Plato, Aristotle and Plotinus. He claims that there is a Greek, divine grace -the famous elan vital of Bergson- which has transmitted through the myths the DNA of the original, primordial man Adam or Adam Kadmon to Cadmus and Ammonius Saccas and, more recently, to Albertus Magnus, Leo Battista Alberti, Immanuel Kant and, lastly, to the Insensé sons of Greece like Albert Camus.

He makes a parallelisation between the tails children are shown with their fathers explaining the story and the myths men are shown by the messengers -enterpreneurs- of gods who interpret the real world, accompanied by sound and icon (phoenician).

Christos Papachristopoulos, also, believes that there is a secret "Arianne" myth or thread which connects the writings of Albert Camus, Simone Weil, George Orwell, Arthur Koestler, Karl Jaspers, Ernst Junger, Hannah Arendt, Jacques Maritain, Lev Shestov, Leo Tolstoy, Feodor Dostoyevski, Henri Bergson, Nikos Kazantzakis and he also believes that there is an internal communication through the members of this group which he has named "Spartes" or Spartans", that is men who spring and grow from the Nature itself after Cadmus sowed the teeth of the dragon in Europe.

He has found his justifications in the Stoic philosophy -which he interpretes as the internal or perennial wisdom of Styx- and the Pythagorian doctrine. He is, also, influenced, by the philosophy of Chryssipus and he first introduced the term Mathemagics.

He has written a special essay about mysticism, metaphysics and mathematics (referring to the bonds between the Resistance movement of Charles de Gaulle, the Combat movement of Albert Camus & Rene Char and the Nicolas Bourbaki Group of mathematicians under Andre Weil, Jean Dieudonne and Henri Cartan. He supports the argument that Henri Bergson is actually a persona of Ingmar Bergman (in cinema), Shoemakers (the theoritician of neoplasticism in painting), Arnold Schoenberg (in music), Henri Cartan (in physics and mathematics), Descartes (in philosophy and science) and this persona is related to the star Vega. He believes that every artistic creation of man has the ability to become true and to be repeated in other fields or rings of reality, each one of which constitutes a closed world.

Main Views

Christos introduced the term Nuclear Philosophy of Media, which is based on the nuclear discoveries of Albert Einstein and the integral theory of Jacques Maritain. He combined the ancient spring of Styx with the immortality Thetis offered to Achilles and with the Theticism or Positivism of August Comte, in order to arrive at a higher synthesis: this synthesis or transcendence takes elements of the modern world and the positivist sciences and makes them richer, adding elements from the original, primordial spring of knowledge.

The most important characteristic of Ch. Papachristopoulos' work in this synchronisation is the cross that he makes between the ancient divination techniques of prophetic oracles and the technological innovations in culture and media (he belongs to the Marshall MacLuhan School of Communication, in this respect, and to the Albert Camus' Revolutionary Group, as a fraction inside Surrealism which exercises criticism against Nihilism).

He is also influenced by the priest in Delphi, Plutarch, and the archetypal writings of Plato, Aristotle and Plotinus. He claims that there is a Greek, divine grace -the famous elan vital of Bergson- which has transmitted through the myths the DNA of the original, primordial man Adam or Adam Kadmon to Cadmus and Ammonius Saccas and, more recently, to Albertus Magnus, Leo Battista Alberti, Immanuel Kant and, lastly, to the Insensé sons of Greece like Albert Camus.

Christos Papachristopoulos, also, believes that there is a secret "Arianne" myth or thread which connects the writings of Albert Camus, Simone Weil, George Orwell, Arthur Koestler, Karl Jaspers, Ernst Junger, Hannah Arendt, Jacques Maritain, Lev Shestov, Leo Tolstoy, Feodor Dostoyevski, Henri Bergson, Nikos Kazantzakis and he also believes that there is an internal communication through the members of this group which he has named "Spartans", that is men who spring and grow from the Nature itself.

He has written a special essay about mysticism, metaphysics and mathematics (referring to the bonds between the Resistance movement of Charles de Gaulle, the Combat movement of Albert Camus & Rene Char and the Nicolas Bourbaki Group of mathematicians under Andre Weil, Jean Dieudonne and Henri Cartan. He supports the argument that Henri Bergson is actually a persona of Ingmar Bergman (in cinema), Shoemakers (the theoritician of neoplasticism in painting), Arnold Schoenberg (in music), Henri Cartan (in physics and mathematics), Descartes (in philosophy and science).

He believes that every artistic creation of man has the ability to become true and to be repeated in other fields or rings of reality, each one of which constitutes a closed world.

He also believes that in the world there are repeated patterns, like a Mandelbrot system: he has noticed that NATO follows the same organisation as Nature does and he interprets the article 5 of NATO with the article of faith in Phoebus, the Greek god Apollo. In this respect, in computers, Apple and Dell represent Apollo and the island of Delos, under the same pattern. He also believes that Cadmus and the House of Phoenicians represent the structure of the House of Bauhaus in architecture.

He has worked in the Greek radio station Flash and in several newspapers of Athens. He has translated in Greek The State of Siege - L' Etat de Siege, the Essay against the Death Penalty, the essay Why Spain? and other texts of Albert Camus. Moreover, he has translated over 40 essays of George Orwell in Greek.

Insensé theory

A theory of the Greek journalist, Ch. Papachristopoulos, who borrowed the term Insensé from the French artists Albert Camus and Rene Char and used it in order to name a class of men with special gifts who act as a common group, beyond place and time.

Papachristopoulos discovered in ancient Greek texts a tecnique of transmitting through the centuries a special gift, a donation of divine grace from the gods to men of the same race or common family through the archetypes, that is the original and authentic manuscripts of a written language.

These archetypes have a religious sense, liturgy and function since they can be interpreted according to the icon and the sound which accompanies the text: it is like speaking, seeing and hearing at the same time in different channels of the radio, so that information can be transmitted in great quantity (ραδίως in ancient Greek, meaning at the same time through radio and very easily).

Ch. Papachristopoulos claims that the only thing that must be done is that texts must be read according to the original syntax and grammar of the era of the author (transcedent scheme "σχήμα υπερβατόν" or scheme X "σχήμα χιαστί"). This concept arises from the natural philosophers of Greece --like Democritus- who watched the forms of nature and transported its functions into their theories and writings, putting man in the place of a machine of copying nature and making him immortal.

However, Papachristopoulos has managed today to transfer these ancient technigues of rhetoric from the Greek language to all languages and in modern books and texts, especially English and French (something like abstracting a painting or a theatrical play from its original context and transfering its attributes to modern, new canvas). So, he has a medium communication with the spirits of the writer of each text. This practice in philosophy is called philosophy of the subject and helps someone to project the subject of his study in actual life.

The origins of this function of language, in order that special features of a tribe can be inherited to the future generations through bio-logy (logos of life), can be found in the divine messenger of the Egyptians, Tat or Theut or Hermes Trismegistus -Θωθ according to Timaeus of Plato- and the god Ammon.

According to the theory of Ch. Papachristopoulos, Amun/Ammon or Zeus is the same personification of Adam, the First Man, the Archetype Man or Adam Kadmon of the Jews. He is, also, the same persona behind Cadmus, Ammonius Saccas (the founder of Neoplatonism), Sakyamuni (the founder of Buddhism) and the founder of Shintoism and Samanism. He is the same representation of the Spirit as Kami in Japan and El Cid in Spain.

Even more important is the relationship revealed from Ch. Papachristopoulos between the revolutionary theories of Albert Einstein and Albert Camus. The Greek journalist supports the argument that in charismatic figures of humanity there is manifested a power -an aura, an aurora- to provoke the intervention of a god, like a cameo in cinema: this is easily proven by the appearance on stage of Alfred Hitchcock or Louis Armstrong, every time they were invoked.

The same Insensé theory says that there can be found cycles or motives of parallel behaviour of history and persons, cycles that form a ring -like an electrical circuit- between historical events or group formations.

It is a theory which completes the theory of Henri Bergson about the elan vital (Bergson had written that The Universe is a machine to make gods) and is based on the ancient concept of Deus ex Machina (ο από μηχανής θεός, in Ancient Greek). He proves this by a movie of Ingmar Bergman -whom he considers as the persona of Henri Bergson in cinema: the movie the Magician, which focuses on the magician Albert.

Analysis of "Insensé"

"Insensé" is a French term, used by the the Combat (newspaper) movement and the surrealist group of Albert Camus and Andre Breton. It refers to a secret gift, or charisma, a donation given from a divine, immortal power to a mortal man.

It is related to the term synaesthesia —known from the Russian painter Wassily Kandinsky—or sixth sense (see the writings of Jacques Maritain) about the Sixth Way of creation and poetry. The attribute of "insensé" -according to the Greek journalist Ch. Papachristopoulos- is said to be an integral property of the human body and soul, an inheritance from past ancestors of Ancient Greece to mankind through Eleusinian mysteries and art.

The word "insensé" was also used in France by the French poet Rene Char, friend of Camus. According to these two intellectuals, the term is focused on the sons of Greece, les fils insensés.

It was first used in public in the theatrical play of Camus L' Etat de siège (The State of Siege), where a young doctor, Diego, wins a mortal combat against the Plague, wearing a mask. This use of the charisma by Albert Camus has also a lot of commons with the ancient Greek quality of "Εγρήγορος" or the process of Quickening (a concept extracted from the movie Highlander), meaning the angels/daemons who save man.

It also relates with the secrets behind the Batman story. It combines, as well, with the myth of Zorro, Diego de la Vega, his mask and the religion of Zoroaster (see the asterism of Vega, in Lyra) and with every charismatic personality -in all fields- of great performers like the players Diego Maradona, David Beckham, Rivaldo, the poet Rimbaud, the politician Andreas Papandreou, the mysticist Simone Weil, the singers Louis Armstrong and Francis Albert Sinatra.

It seems that in this concept there is a manifestation of the great gods Pan, Apollo, Prometheus, Aurora, Hermes, Hera, Hercules who are led -through the integral calculus of number Φ, the golden mean or golden ratio of Luca Pacioli and Fibonacci- to a teleogony, an entelechy, according to Aristotle. It is a quality of matter and mind, νους in ancient Greek or pneuma, which is manifested when nature treats man like a fruit. It relates with Rennaissance, Impressionism, Neoplasticism, Mysticism and Metaphysics.

This irrational property of the insensés or immortal men is expressed in mathematics according to the square root of minus one or imaginary unit √(-l) and in philosophy with the absurd philosophy of Albert Camus. In painting it is expressed by the Abstract painting of Piet Mondrian and in Religion with the Metaphysical Faith (La Foi) in God.

Finally, it seems that this quality of insensé does not mean crazy or mad but rather prophet, the man who has the gift of mania like Cassandra or divine anger "μήνιν" and is immortal like Achilles. Madman in ancient Greek is the Seer, the Clairvoyant, the Diviner (most famous madmen in ancient Greece were Calchas and Teiresias).

It seems, also, that this quality is transmitted through the DNA, the Book of Life, when someone reads ancient Greek in the archetype text and receives information through the RNA, the messenger of the Gods, Hermes - Hermes Trismegistus - Prometheus.

The similarities between the real story of Camus and the myth of Cadmus and the similarities between his theatrical trilogies and the gods Kami of Japan who created the first mythological dynasty are, really, impressive.

Cadmus was the most important priest of the Eleusinian mysteries, the founder of ancient Thebes and Athens, and he can be compared today with August Comte, the founder of sociology, the High Priest of the Cult of Reason and the festivals of the Supreme Being during the French Revolution in the Elysian Fields.

Insensé theory and Synaesthesia

Another term for this attribute of the human species -used for the first time by the Greek journalist Ch. Papachristopoulos in his Insensé theory- is exactly the word Insensé, which refers to a special gift, a donation (don in French) inherited through ancient rites to members of a common race or family. Marcel Mauss has, also, written about the concept of gift in the first tribes of the human species through his studies in anthropology.

The Insensé theory is based on the argument that it is a quality given to a man through a participation in a mysterious art ceremony. It characterises humans like Albert Camus, Wassily Kandinsky, Immanuel Kant, Georg Kantor, Leon Batista Alberti, Albertus Magnus, Albert Einstein, Albrecht Dürer, Piet Mondrian, Hermes Trismegistus, Philo of Alexandria, Albert Schweizer, Alfred Hitchcock, Alfred Nobel, Walter Gropius, Louis Armstrong, Simone Weil and other charismatic personifications.

The concept of cameo and the concept of the olympic dada (meaning the fire given from one athlete to the other in the Olympic Games through a secret envelope or staff) are closely linked with this gift of the gods to the human species, which provokes the intervention of a God through mimesis. It is, also, linked with the deus ex machina of the ancient Greek theater, the theater of the gypsies and the elan vital of Henri Bergson and Nikos Kazantzakis.

It is evident that there is a passage of ingerited features of one generation to another through a special liturgy or function of art, something that happens to especially gifted individuals. The use of the theater -especially the Ancient Greek theater, the theater of the Absurd and the Romen theater of Shasha Kolpakov- through Pantomime is crucial in this field, especially if someone considers the greek meaning of the word theater, that is to make god, θεός, and if also someone considers as a theater every written text, especially palimpsests and papyrus.

Crucial, also, is the spring of this attribute. According to the Insensé theory of Ch. Papachristopoulos, the origins of Insensé are found in the ancient Greek philosophy of the Stoics and in the immortal spring of Styx, near Korinth in Greece, where Achilles was made immortal by Thetis. According to this theory, Thetis represents -in this respect- the theticism or positivism of science, introduced by the sociology of August Comte.

Incense

Incense is composed of aromatic organic materials. It releases fragrant smoke when burned. The term incense refers to the substance itself, rather than to the odor that it produces. According to the Greek journalist Ch. Papachristopoulos and his Insensé theory, incense can be even a human person: he is called Insensé then and he has synaesthesia. As a result, he becomes a priest of ancient rites which he can modernize and introduce to the modern world.

Many religious ceremonies use incense, a practice that persists to this day. Incense is also used in medicine and for its aesthetic value. The forms taken by incense have changed with advances in technology, differences in the underlying culture, and diversity in the reasons for burning it.

Selected writings

Cadmus: the Great Priest of Eleusinian Mysteries (2007)
Albert Camus and Albert Einstein: Revolutionary Theory of the Atom (2007)
Camus & Comte: The great feast of the Elysian Fields in the Eleusinian Mysteries (2006)
Cadmus, Camus and Satchmo: The Cameo Manifestation of the great god Pan (2006)
Bergson and Maritain: the Creative Spirit in Art (2006)
Prometheus: The Messiah as liberator from the State of Siege (2007)
Camus and Aescylus: The lost Promethean tragedy (2005)
The Resistance of Albert Camus and Simone Weil (2004)
Styx as an Integral Theory of Immortalisation (2003)
The Nuclear Philosophy of Media: Connaturality (2007)
The Mysticism and Mathemagics of Bourbaki Group (2002)
Flash: The Daemonium of Socrates (2000)

Christos Papachristopoulos

Birthplace: Lexaion (The Town of Words) in Ancient Corinth District

Birth year: 1973

Lives in Athens - Lexaion

Works in Athens - Lexaion

Christos Papachristopoulos born in Lexaion, Greece (November 19, 1973) is a Greek journalist, philosopher, author, analyst of European matters, media expert and image-maker. He has studied Mass Media and Communication with a master in European Policy and Diplomacy from the Univesity of Athens and he is known for his Insensé theory which relates with synaesthesia in Mass Media through the use of Analogical Media in ancient mysteries and rites, transfered in the modern world. This Analogical Medium is the Golden Ratio or Golden Mean when applied to the electronic, new media.

Christos Papachristopoulos born in Lexaion, Greece (November 19, 1973) is a Greek journalist, leader of the Revolutionary Union Movement and founder of the U.N. Resistance Council. He is the director of the University of Lexaion in Greece (as a philosopher, analyst of European matters, media expert and image-maker). He has studied Mass Media and Communication with a master in European Policy and Diplomacy from the University of Athens. He is specialised in the field of Insensé theory and in the Nuclear Philosophy of Media.

== THE REVOLUTIONARY UNION MOVEMENT==

The sources of its intelligence service are the texts of the REVOLUTIONARY UNION MOVEMENT, which is a group of writers focused on Greek works (Permanent Members of the U.N. Resistance Council: Albert Camus, George Orwell, Simone Weil, Arthur Koestler, Klaus Mann, Hannah Arendt, Andre Gide). Its legality draws a) from the Special Drawing Rights and the laws of the I.M.F. according to the writer David Hume, b) from the text of the U.N. Convention in Geneva (29th of April, 1958) about the international borders of each State, c) from the book ''1984'' by George Orwell and the DRAFT TREATY ESTABLISHING THE EUROPEAN UNION initiated by Spinelli on the 14th February 1984, which is the first complete text of a Constitution for the E.U. and the only one which has been voted by an elected parliamentary body, THE EUROPEAN PARLIAMENT, with the role of planning a Constitutional Assembly, d) from the MINISTRY OF INFORMATION formed by Orwell in ''1984'' and by Camus in ''COMBAT'', e) from the MANIFESTO OF VENDOTENE, an apppeal by Altiero Spinelli and Albert Camus in 1941 for a free and United Europe against the national states. f) from the geographical co-ordinates (latitude and longitude) of Greenwich in the map in relation to the Greek village of Lexaion and from the combination of these 6 points arises the last point-g) from the dogma manifested by the worlds' most renowned lawyer René Capitant, a dogma which created in 1966 the legal and legislative status for the right of independence of one state, something which became accepted on the basis of the audacious theory of the particular interpretation (according to the article 53, paragraph 3C of the 1958 Constitution).

== RADIO AND T.V. ECONOMY SHOWS ==

Christos Papachristopoulos studied in the Athens’ University Department of Mass Communication and Media and worked for 6 years as the main producer of the economic radio show of the Athenian station FLASH and then he acquired his own broadcasting show in the radio station PROFIT while, as a journalist of the written word, he worked in the stock-exchange sector of the Athenian newspaper HORA and, before that, in the newspaper ATHENAIKH. The next day of the day that changed the world, 11/9/2001, found him in the microphone of the radio station PROFIT where he transmitted all the economic data to the Athenian public about the collapse of the World Trade Center. As a journalist of the radio station FLASH, meanwhile, he covered the entrance of the Athens’ Stock Exchange to the emerging markets of the Wall Street. Christos Papachristopoulos was on 30/6/2000 the representative of FLASH station to the press conference of the Wall Street’s president Richard Grasso, something connected with his 100 articles in the Greek newspaper HORA about the investments in the Athens’ Stock Exchange asking for the liquidation of the Sofokleous Street as far as it concerned the scandals in the Athens’ Stock Exchange in the period 1997-1999 (before the entrance of Greece in the E.M.U. and the Olypmpic Games of 2004). The peak of these articles on 30/6/2002 is connected with the entrance of Greece in the E.M.U. and the entrance of the Athens’ Stock Exchange in the Wall Street’s emerging markets and it coincided with the arrest of the terrorist unit of 17 November.

==Articles==

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/12/100.html]: "THE TOUCH OF CIRCE", 100 articles about the liquidation of the scandals in the Athens Stock Exchange in Greece in 2000-2002 written in the newspaper «HORA»

==Studies under the auspices of the U.N. Resistance Council==

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/12/blog-post_3778.html]: "ΤΗΕ TREASURE OF THE GREEK LANGUAGE AND ITS REVELATION INTO LIGHT WITH ETYMOLOGY OF THE MODELS OF HER LEXICA - THE Liddle M.J.S. A.N.G.E.L." , atomic survey with critic on the Lidell-Scott Lexicon and translation of the Oxford University Preface.

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/12/blog-post_5843.html]: "THE DAMNATION OF THE HERESY OF THE GREEK ARIUS PAGUS FROM GALILEO AND CHRIST BY THE KISSING AND STICKING OF THE SHOULDERS OF THE LAWS AND THE THEOLOGY OF THE LATIN DANCING COUNTRIES", personal survey for the subject of the Justice and Legality System of the Latin Laws with translation in Greek of all the major Latin phrases of Law, Diplomacy and Rennaissance.

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/12/blog-post_1958.html]: "THE GREEK PAINTINGS OF POMPEII", exhibition of the content of the Greek paintings of Pompeii, according to a free collection of all the samples of Pompeii with reference to the sculptors of the Parthenon and accords with the European and Greek laws, treaties and conventions for the restoration of the Rennaissance town under the mechanism of the E.R.M. and the E.M.S. system.

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/12/ia.html]: "THE EUROPEAN COMMUNITY OF THE MEMBERS OF THE CONSTITUTION OF GOD IN THE STATE-KINGDOM OF BASEL, SWITZERLAND, AND THE ILLEGALITY OF THE MODERN GREEK STATE", study according to the theories of David Hume, Adam Smith, John Locke, Jean-Jacques Rousseau, Montesquieu, Konstantinos Koumas, based on the Exchange Rate Mechanism of the European Monetary System and the laws of the International Monetary Fund.

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/12/h_22.html]: "ΤΗΕ LEGITIMATION OF RETURNING THE PARTHENON MARBLES AND SCULPTORS TO NEW GREECE", short essay by the U.N. Council of Resistance Intelligence Service - C.R.I.S. according to a B.B.C. Panorama and the voting in London which decided the return of the whole body of the marbles and the sculptors in Greece with 284 votes against 125).

==Translations==

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/12/1.html]: "THE KINGDOM OF GOD IS WITHIN YOU" by Leon Tolstoy

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/blog-post_4550.html]: THE PARABOLE OF THE GOOD AND THE WICKED by Philo of Alexandria

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/blog-post_4002.html]: THE DEMON OF SOCRATES: THE SOCRATIC METHOD AS A SYMBOL by Proclus

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2010/11/economist-19122009.html]: "SOCRATES IN AMERICA TODAY", ECONOMIST’s article on 29/12/2009.

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/12/blog-post_9133.html]: CHRISTIAN METAPHYSICS AND NEOPLATONISM and 90 more essays and articles by Albert Camus

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/blog-post_1123.html]:THE PYTHAGOREAN DOCTRINE AND THE GREEK SCIENCE by Simone Weil

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2010/09/blog-post_15.html]: THE FREEDOM OF THE PRESS, preface and explication & 40 more essays and articles by George Orwell

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/blog-post_785.html]: THE MYTHOLOGIES OF BOTICELLI: PRIMAVERA AND THE BIRTH OF VENUS, A STUDY IN THE NEOPLATONIC SYMBOLISM OF HIS CIRCLE by Ernst Gombrich.

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/blog-post_1328.html]:THE SEARCH OF EUROPE FOR AN NEW CREDO by Klaus Mann

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/m-maeterlinck.html]: THE TREASURE OF THE POOR by M. Maeterlinck

==University of Athens Surveys==

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/blog-post_2235.html]: "THE GREEK TERRORISM IN THE PUBLIC SPHERE AND THE DECIPHERING OF THE SECRETS OF ITS MYTH" study for the Department of Mass Media and Communication

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/blog-post_9022.html]: "THE IMIA CRISIS", study for the Department of Political Science and Public Governance of the University of Athens

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/blog-post_2508.html]: "THE FLEXIBLE INTEGRATION OF THE E.U.", study for the Department of European Organisation and Diplomacy

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/03/blog-post.html]: "ΤΗΕ INTERNATIONAL MONETARY FUND, THE REPORTS OF THE FOREIGN INSTITUTIONS AND THE GREEK ECONOMY",

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/01/blog-post_1506.html]: "THE ECONOMIC AND MONETARY UNION OF EUROPE"

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/01/blog-post_3036.html]:"THE POLITICAL ECONOMY OF ECONOMIC STABILISATION-The experience of the programmes applicated in Greece and Portugal"

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/02/blog-post.html]: "VISIONS FOR EUROPE, PROPOSALS OF EUROPEAN LEADERS AND EUROPE IN ADVANCEMENT: PROBLEMS AND PROSPECTS IN THE IMMEDIATE FUTURE"

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/119.html]:"EURO-ATLANTIC RELATIONS AND INTERNATIONAL SECURITY ATER THE 9/11"

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/01/blog-post_7007.html]: "THE NEGOTIATIONS STRATEGY OF GREECE IN THE E.U. ON THE PERIOD 1980-1995", study for the public sector.

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/01/blog-post_6451.html]: "THE FREE CIRCULATION OF CAPITAL AND PAYMENTS BEFORE AND AFTER THE MAASTRICHT TREATY AND ITS APPLICATION IN GREECE"

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/01/blog-post_3091.html]: "THE PERMANENT GREEK REPRESENTATIVE TEAM IN BRUSSELS and the European Parliament"

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/h.html]: "THE POSITIVE PROSPECTS IN THE U.S. ECONOMY IN 1996 KAI THEIR EXEGESIS: THE CREATIVE DESTRUCTION"

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/01/nsc-euronext-norex-sets-lse-xetra-best_5304.html]:"THE MERGERS IN THE EUROPEAN STOCK-EXCHANGES AND THE FUNCTION OF THE ATHENS STOCK EXCHANGE"

==Essays==

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/blog-post_5040.html]: THE REVELATIONS OF PLUTARCH AND THE MYSTERIES OF THE BIBLE

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/blog-post_3729.html]: MYSTICISM, MATHEMATICS AND MAGIC: A MATHEMATICAL PROOF FOR THE FALSE INTERPRETATION OF THE SEPTUAGINT

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/12/blog-post_2975.html]: THE GENESIS OF THE ITALIAN MODELS OF SCANDINAVIA IN ECONOMY AND ART FOR THE RENNAISSANCE OF THE SWEDEN GODS IN GREECE

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2010/06/risorgimento.html]:"THE ITALIAN POLITICAL RENNAISSANCE (RISORGIMENTO): THE CREATION OF THE ITALIAN STATE IN THE VIEW OF GRAMSCI"

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2009/06/1-die-diktatur-1921.html]: KARL SCHMIDT, THE STATE AND “L’ ETAT DE SIEGE” by Christos Papachristopoulos

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2010/06/blog-post_10.html]: "BIG PARENT: SEVEN STEPS FOR THE EDUCATION OF OUR CHILDREN

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2011/12/blog-post_3522.html]: "THE STONE BRIDGES OF PELOPONNHSOS:EXAMPLES FOR THE STATIC LITURGY OF BRIDGES ON DIFFERENT SPOTS"

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2009/06/j.html]: "THE GREEK DEMON PEHIND THE AMERICAN DREAM" article for the Greek-American broker James Dimon

* [http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/01/28-1989.html]:"HOLY MONEY FROM THE GREEK TEMPLES", 27 compositions as members-articles of the Constitution of the European Union according to the authorities for the throne on the Testament of Pericles which analyse the Atom as a person and the mass society, the supernatural myth of the Greek Platonic State –POLITEIA– and the decadence and restoration of the Republic of Greece. The account lights the means and the media of the atomic, nuclear mechanism, the spiritual leadership and the value of life, the resistance of the Greeks based on G. Seferis and the debt of the spiritual leader. It gives way to the emergence of the phenomenon of Art according to the ideal of Greek Beauty.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΛΕΧΑΙΟΥ

Το ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΛΕΧΑΙΟΥ - ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ είναι ατομικό, πανεπιστημιακό ίδρυμα ερευνών το οποίο λειτουργεί υπό την αιγίδα του Συμβουλίου Αντίστασης του Ο.Η.Ε. και υπό την διεύθυνση του δημοσιογράφου Χρήστου Π. Παπαχριστόπουλου (ως οργανισμός ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ από το ελληνικό δημόσιο) με σκοπό την προστασία της Ελληνικής Γλώσσας, του Ελληνικού πολιτισμού και του αληθινού Ελληνικού Κράτους σε συντονισμό με τις Ευρωπαϊκές αξίες και τον Ευρωπαϊκό και Ελληνικό Διαφωτισμό αλλά ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΟΓΟ (συντακτικό και γραμματική). Το καταστατικό του οργανισμού (Καταστατικός Χάρτης, Charter) βασίζεται στο Μανιφέστο της Διακήρυξης του Vendotene (1944) και στηρίζεται στους θεσμούς της Ε.Κ. (Συνθήκη Ρώμης, 1957-Συνθήκη Παρισίων 1951-Συνθήκη Βρυξελλών 1948). Εφαρμόζει ολοκληρωμένα τις φόρμουλες, τύπους και διατάξεις της Συνθήκης της Νίκαιας του 2004 περί Συντάγματος της Ευρώπης (το προοίμιό του περιέχει την ελληνική λέξη "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ"). Ο μηχανισμός άμυνας του Οργανισμού είναι το Μοντέλο Μ.Ι.Σ. (Μηχανισμός Ισοτιμιών Συναλλαγματικών-E.R.M.) του Ε.ΝΟ.Σ. (ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ) με βάση την ένταξη στην Ο.Ν.Ε./E.M.U./Ἐμοῦ. Ο άξονας ανάρτησης στηρίζεται στο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης (Κ.Π.Σ.-G.P.S.) του ΑΤΟΜΟΥ της Διεθνούς Εκθέσεως Βρυξελλών (1958) όπου γύρω του δημιουργείται το Πεντάγωνο U.N.-U.S.-U.K.-E.U.-ΝΑΤΟ και η λεγόμενη "Κοινότητα των 6". Τα 7 Μόνιμα Μέλη του Συμβουλίου Αντίστασης στον Ο.Η.Ε. είναι: Αλμπέρ Καμύ, Τζωρτζ Όργουελ, Σιμόν Βέϊλ, Άρθουρ Καίσλερ, Κλάους Μαν, Άννα Άρρεντ, Αντρε Ζιντ. Μη-Μόνιμα μέλη είναι οι Γκαμπριέλ Μαρσέλ, Λεβ Σεστώφ, Λέων Τολστόϊ, Ευγένιος Ζαμυάτιν, Γκίλμπερτ Τσέστερτον. Για την ένωση των 12 μελών της κοινότητας αυτής, η φιλοσοφία της διδακτικής μεθόδου του ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΛΕΧΑΙΟΥ έχει ως πρότυπο για τους νέους ανθρώπους τις αρχές της Αρχαίας Ελληνικής και της Ευρωπαϊκής Τέχνης της Αναγεννήσεως και ως πηγές πληροφόρησης τα γραπτά του "Επαναστατικού Κινήματος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως-REVOLUTIONARY UNION MOVEMENT", ομάδας συγγραφέων που δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση με τα ελληνικά τους έργα που απευθύνονται στους Έλληνες. Η νομιμοποίησή της εκπηγάζει από τον συνδυασμό των εξής 6 σημείων a) του βιβλίου "1984'' του Τζωρτζ Όργουελ με την ΕΚΘΕΣΗ ΣΠΙΝΕΛΛΙ ΤΟΥ 1984 ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Ε. ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΡΘΡΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΨΗΦΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟ ΑΜΕΣΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΣΩΜΑ -ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ- ΜΕ ΡΟΛΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ, Εφημερίδα Ευρ. Κοινοτήτων Νο. C 77/33 της 14/2/1984, b) από το Μανιφέστο του Vendotene του 1944 των Α. Σπινέλλι-Α. Καμύ για την Ε.Ε., c) από το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ (MINISTRY OF INFORMATION - M.O.I.) που έχει σχηματιστεί από τον Όργουελ στο έργο ''1984'' και τον Καμύ στην εφημερίδα ''COMBAT'', d) από τους κανόνες του Δ.Ν.Τ. που έχει συντάξει ο συγγραφεύς Νταίηβιντ Χιουμ, e) από το κείμενο της Διάσκεψης του Ο.Η.Ε. (Γενεύη, 29 Απριλίου 1958) για τα Διεθνή Ύδατα των κρατών, f) από το δόγμα René Capitant που δημιούργησε το 1966 το νομικό καθεστώς για το δικαίωμα ανεξαρτησίας ενός κράτους και έγινε αποδεκτό με βάση την θεωρία περί εξειδικευμένης ερμηνείας σύμφωνα με το άρθρο 53 παρ.3C του Συντάγματος 1958. Η συνένωση αυτών των, εν πολλοίς, 6 σημείων της Ευρώπης κορυφώνεται τελικά στο σημείο g) του Χάρτη που έχει ως βάση του τριγώνου τις 3 γεωγραφικές συντεταγμένες του Γκρήνουϊτς (δορυφόρος Πολυκλείτου) και κορυφή -σημείο αιχμής- στο κορμί της Ελλάδος το Λέχαιο Κορινθίας. Είναι ο πρώτος Ελληνικός οργανισμός που ανακάλυψε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ την ατομική βόμβα διάσωσης -και όχι δολοφονίας- ανθρώπων: οι λεπτομέρειες και τα στοιχεία κατασκευής της περιέχονται σήμερα για πρώτη φορά παγκοσμίως και κατ' αποκλειστικότητα με άρση του απορρήτου στα 27 πρωτότυπα έγγραφα σχέδια του Χρήστου Παπαχριστόπουλου με τίτλο "ΙΕΡΟ ΧΡΗΜΑ" (βλ. ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΑΤΟΜΙΚΟΥ, ΠΥΡΗΝΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ) που δημιουργούν την βάση λειτουργίας των 27 μελών του οργανισμού της Ε.Κ. και είναι τα 27 άρθρα του Συντάγματός της. Δεδομένου του copyright, όλα τα σχετικά κείμενα προμηθεύονται ΔΩΡΕΑΝ στα ενδιαφερόμενα μέρη παγκοσμίως από την Υπηρεσία Πληροφοριών του Συμβουλίου Αντίστασης του Ο.Η.Ε. (Council of Resistance Intelligence Service- C.R.I.S.).

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΛΕΧΑΙΟΥ - ''THE UNIVERSITY OF LEXAION''

Tο ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΛΕΧΑΙΟΥ αποτελεί ανεξάρτητον οργανισμό-σταθμό ερευνών πανεπιστημιακού επιπέδου στο πεδίο της ατομικής έρευνας: ανακάλυψε για πρώτη φορά στον κόσμο και στην Ευρώπη εν ονόματι της Ελλάδας την Μη-Πυρηνική αλλά Ειρηνική Ατομική βόμβα διάσωσης -και όχι δολοφονίας- ανθρώπων. Η βάση λειτουργίας του οργανισμού στηριζεται στα 27 ιδιόχειρα και πρωτότυπα έγγραφα του Χρήστου Παπαχριστόπουλου που συνθέτουν τα 27 ΑΡΘΡΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ (βλ. το κείμενο ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΑΤΟΜΙΚΟΥ, ΠΥΡΗΝΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ από το βιβλίο ΙΕΡΟ ΧΡΗΜΑ). Λειτουργεί με βάση Α. τα άρθρα των Συνταγμάτων Άστρους/Προνοίας περί επίλυσης του Ελληνικού ζητήματος και σε συνδυασμό με το πρώτο δημοκρατικό Σύνταγμα 1927 καθώς και την Συνθήκη Μωριέννης (1917, παράδοση Ρωσσίας) που επικυρώνει ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ την Συνθήκη Σεβρών (1920), λύνει το Ανατολικό ζήτημα και εφαρμόζει, ταυτόχρονα, την Μεγάλη Ιδέα του Ελληνικού Γένους περί Σμύρνης και της Σικελίας, Β. των ψηφισμάτων για την επίλυση του Κυπριακού βάσει των Συνθηκών Λονδίνου και Ζυρίχης διαχρονικά, Γ. την ένταξη της Ελλάδας και της Κύπρου στην Ο.Ν.Ε. Η φιλοσοφία διδασκαλίας του ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΛΕΧΑΙΟΥ έχει την βάση της στα γραπτά και τις ιδέες του Πλάτωνος και όλων των λογίων/νομισμάτων της Αρχαίας και της Νέας Ακαδημίας καθώς και στην ζωγραφική των τοιχογραφιών της Στοάς που αναφέρονται στην ένωση των μελών μιας κοινωνίας με βάση την τεχνική της δημιουργίας "Νεκρής Φύσεως".

The UNIVERSITY OF LEXAION-UNIVERSITY OF WORDS is an atomic foundation working under the auspices of the "U.N. Resistance Council'' and the co-ordination of the Greek journalist Christos P. Papachristopoulos (as an organism INDEPENDENT from the public sector of Greece).
Τhe UNIVERSITY OF LEXAION discovered under the auspices of the U.N. Council of Resistance Intelligence Services (C.R.I.S.) the GREEK ATOMIC BOMB for saving the European Union, men and people of all nations from mass destruction weapons and killings. The 27 articles of Christos Papachristopoulos under the title "HOLY MONEY" or "MONEY FROM THE HOLY TEMPLES" constitute the 27 ARTICLES OF THE E.U. CONSTITUTION (including the Greek word "democracy") and the full functioning of the 27 members of the organism which has as a personal defence mechanism the so-called "MIS of ONE" (Exchange Rate Mechanism of the European Monetary System).
The aim of the Uuniversity of Lexaion under the U.N. Council of Resistance is the protection of the Ancient and the Modern Greek Language, Environment and Civilization by the real and actual Greek State against the corruption of the public sector.
Its charter is based on the Manifesto of Vendotene (1944) and is founded on the institutions of the E.C. (Treaty of Rome, 1957) while it is the first organism which apllies integrally for the E.U. Constitution (2004) the clauses of the Nice Treaty and the Council of Florence (1439).
It also includes the Greek word ''Democracy'' in the preamble and it has as its central core of NATO the model of the ATOM pictured in Brussels (1958).
The philosophy of its educational method has as an ideal for the young people the principles of the Ancient Greek and the European Art of Rennaissance.
The sources of its intelligence service are the texts of the REVOLUTIONARY UNION MOVEMENT, which is a group of writers focused on Greek works (Permanent Members of the U.N. Resistance Council: Albert Camus, George Orwell, Simone Weil, Arthur Koestler, Klaus Mann, Hannah Arendt, Andre Gide). Its legality draws
a) from the Special Drawing Rights and the laws of the I.M.F. according to the writer David Hume,
b) from the text of the U.N. Convention in Geneva (29th of April, 1958) about the international borders of each State,
c) from the book ''1984'' by George Orwell and the DRAFT TREATY ESTABLISHING THE EUROPEAN UNION initiated by Spinelli on the 14th February 1984, which is the first complete text of a Constitution for the E.U. and the only one which has been voted by an elected parliamentary body, THE EUROPEAN PARLIAMENT, with the role of planning a Constitutional Assembly,
d) from the MINISTRY OF INFORMATION formed by Orwell in ''1984'' and by Camus in ''COMBAT'',
e) from the MANIFESTO OF VENDOTENE, an apppeal by Altiero Spinelli and Albert Camus in 1941 for a free and United Europe against the national states.
f) from the geographical co-ordinates (latitude and longitude) of Greenwich in the map in relation to the Greek village of Lexaion.
and from the combination of these 6 points arises the last point-
g) from the dogma manifested by the worlds' most renowned lawyer René Capitant, a dogma which created in 1966 the legal and legislative status for the right of independence of one state, something which became accepted on the basis of the audacious theory of the particular interpretation (according to the article 53, paragraph 3C of the 1958 Constitution).

Η ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΟΥ ΛΕΧΑΙΟΥ

Πανοραματική φωτό της παλαιοχριστιανικής Βασιλικής του Λεχαίου στον νομό Κορινθίας: παρατηρούνται τουλάχιστον 3 ανθρωπόμορφες παρουσίες στην αεροφωτογραφία αυτή καθώς τα πρόσωπα και τα σχήματα που διακρίνονται στο έδαφος έχουν φθαρεί από τον χρόνο αλλά παραμένουν εύγλωττα και ευκόλως ερμηνεύονται, εάν μελετηθεί ενδελεχώς το σημείο και η ιστορία του τόπου. Σημειώνεται ότι ο παλαιοχριστιανικός ναός του Λεχαίου -γνωστός ως Βασιλική του Λεωνίδη- είναι, στην πραγματικότητα, ο τάφος του Λεωνίδα, βασιλιά της Σπάρτης: εκεί έγινε το 390 π.Χ. η μάχη του Λεχαίου μεταξύ Σπάρτης και Αθηνών. Για τον Λεωνίδα, είναι γνωστό το ποίημα «Του Λεωνίδα το σπαθί(,) Νικηταράς/Κολοκοκτρώνης (θα) το φορεί, Τούρκος/Όποιος [(σ)αν] το (ι)δεί λιγώνει/λαβώνει και το αίμα του παγώνει. Όσοι Τούρκοι το είδανε, στα μαύρα ντυθήκανε. - Τούρκοι δώστε τ’ άρματά σας, να γλιτώστε τα παιδιά σας. -Τ’ άρματα δεν τα δίνουμε, το αίμα μας το χύνουμε. - Θα τα δώστε, θα τα δώστε, από το σπαθί μ’ να γλιτώστε». Άνωθεν στο site, βλ. εικόνες της Βασιλικής του Λεωνίδη, του Μαρμαρωμένου Βασιλιά αλλά και φωτό της κεφαλής και των ματιών του καπετάν Κολοκοτρώνη στο Λέχαιο (πρώην Κολομπότσι) αλλά και της πέτρας και του δαχτυλιδιού του σε συνδυασμό με τον ενωμένο χάρτη Αργολίδοκορινθίας. Σημειώνεται, ακόμα, ότι στο Λέχαιο ήταν η έπαυλη του Περιάνδρου και του Αρίωνος όπου δόθηκε, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το Συμπόσιο των 7 Σοφών της αρχαίας Ελλάδος.

Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΜΟΝΤΕΣΚΙΕ ΤΗΣ ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟΥ (ΤΡΙΓΩΝΟ ΚΟΡΙΝΘΟΣ-ΛΕΧΑΙΟ-ΣΙΚΥΩΝ).

Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΣΚΙΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΟΜΗ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ, ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΔΙΟΓΕΝΗ: Πρόκειται για αστεροειδή, κωνοειδή -διπλή- πυραμίδα στην περιοχή Καστρακίου-Πεντεσκουφίου της Κορινθίας, πλησίον του κάστρου της Ακροκορίνθου, στο τρίγωνο που σχηματίζουν Κόρινθος, Λέχαιο, Σικυών: στα πόδια της πυραμίδος βρίσκεται, σε προφίλ, η κεφαλή του ποιητή Ομήρου (γνωστή ως "φιλοσοφική λίθος") με προτομή του προφίλ του που διακρίνεται κυρίως το απόγευμα αλλά, στην διάρκεια της ημέρας, λαμβάνει την μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τρομερή, αποτροπαϊκή όψη και με ευδιάκριτο το κράνος το οποίο καλύπτει την προτομή του Ομήρου. Εναντί της, σε γωνία εντός κόγχης, το "λιθάρι του Διογένη", γνωστό ως πιθάρι ή λύχνος/λυχνάρι/λίκνο του Διογένη. Πρόκειται για τα λεγόμενα "προσήλια αγάλματα των θεών" που καλούνται "δαίμονες αντήλιοι": πράγματι, ο φιλόσοφος Διογένης "ὁ κύων" φαίνεται ορθός με φανό (εξ ου και οι λέξεις "φανερώνω", "φάσμα" κ.α.) σε παράσταση πυρφόρου (εξ ου και οι λέξεις "πυροφορία", "πληροφορία", "πλοιοφορία" κ.α.). Η γέννηση και ο θάνατος του Διογένη συνδέονται άμεσα με τον Σωκράτη και την γνωστή ιστορία για την απόκρυψη του ηλίου από τον Μεγ. Αλέξανδρο. Σημειώνεται ότι η πυραμίδα αυτή στο Καστράκι-Πεντεσκούφι συνδέεται με την πυραμίδα των Κεγχρεών της Αργολίδας στο Ελληνικό, μέσω των 2 λιμανιών-επινείων της Κορίνθου, δηλ. των Κεγχρεών (Κεγχρεοί και Κεγχριές) Κορινθίας στην Επίδαυρο του Σαρωνικού κόλπου και του Λεχαίου στον Κορινθιακό κόλπο.Όμως, εκτός αυτού, η τοποθεσία αναφέρεται από τους Φράγκους ως "Μόντε Εσκιοβέ" και στο "Χρονικό του Μορέως ως "Μουντ Εσκουβέ" για να αποδώση, στην πραγματικότητα, το Καστέλλι του γάλλου φιλόσοφου Μοντεσκιέ: Charles-Louis de Secondat Baron de Montesquieu (το όνομά του μπορεί να ερμηνευθεί ως «το κλειδί του κόσμου») ο οποίος όρισε την πυραμίδα διάκρισης των 3 εξουσιών. Σημειώνεται πως σήμερα έχει αποδειχθεί ότι ο τάφος του Μεγαλέξανδρου ΔΕΝ βρίσκεται στην Αίγυπτο: για την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Κόρινθο, αναφέρεται (εις επίρρωσιν του γεγονότος ότι ο τάφος του βρίσκεται στην Κορινθία) ότι α) η Μακεδονία αναπτύχθηκε μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο του 431-404 π.Χ. και επί του Κορινθιακού εμφυλίου πολέμου στο διάστημα 395-387 π.Χ. και στην Κόρινθο ο Φίλιππος Β΄ ανακηρύχθηκε το 338-337 π.Χ. κοινός στρατηγός των Ελλήνων ή αρχιστράτηγος όλων των Ελλήνων ή Στρατηγός-Αυτοκράτωρ «κατά γην και κατά θάλατταν» του Πανελληνίου από το «κοινό συνέδριο» των Ελλήνων το οποίο, εξάλλου, αναγνώρισε την ένωση σε συνασπισμό και ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΠΟΛΕΩΝ –πλην Σπάρτης και πόλεων της Μικράς Ασίας– γνωστή και ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ και τότε ο Φίλιππος Β΄ ονόμασε την Κόρινθο πρωτεύουσα της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ και αποφασίστηκε η ίδρυση νέας ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ και αυτό ήταν το Συνέδριο ή Κογκρέσσο που είχε οργανωθεί με κέντρο ακριβώς το κάστρο της Ακροκορίνθου στην αρχαία Κόρινθο β) η αρχαία Κόρινθος, δηλ. η «Παλιά» –καθώς και η πόλη της Κορίνθου (που μαζί με την Σπάρτη ήταν 2 πόλεις Δωρικού πολιτισμού ενώ οι Σπαρτιάτες ή Σπαρτοί και οι Μακεδόνες είναι επίσης αμφότεροι Δωρικοί λαοί)– ταυτίζονται με την γνωστή ως «ΠΑΛΑΙΑ ΚΟΡΙΝΘΟ» της οποίας η τοποθεσία εντοπίζεται ακριβώς στο Πεντεσκούφι (αλλά και η ίδια η λέξη «Πελοπόννησος» συνδέεται με την πόλη της Πέλλας, την πρωτεύουσα της Μακεδονίας και πολιτικό κέντρο του Ελληνισμού, όπου το 356 π.Χ. γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος). Αντιθέτως, από την μια, η Έδεσσα/Βοδενά ονομάστηκαν ΑΙΓΑΙ από τον βασιλέα Κάρανο (ιδρυτή του Μακεδονικού Βασιλείου και γενάρχη του Μακεδονικού βασιλικού οίκου) ενώ, από την άλλη, ο Πέλοψ ήταν βασιλεύς της Ολυμπιάδος στην Ήλιδα της Πελοποννήσου και η σύμμαχος της Σπάρτης επί Πελοποννησιακού πολέμου, η πόλη Πελλήνη, βρίσκεται στο Ξυλόκαστρο και, μάλιστα, η Πελληναία χώρα βρίσκεται στα σύνορα Αχαΐας, προς και εντός της Κορινθίας γ) μετά την μάχη του Λέοντος της Χαιρώνειας, ο βασιλεύς Φίλιππος Β΄ το 338 π.Χ. εγκαθίδρυσε Ομοσπονδιακό Κράτος με κέντρο την Κόρινθο και με σκοπό την ένωση των Πανελλήνων (δηλ. την ένωση Πελοποννήσου και Μακεδονίας, πλην Σπάρτης, στα πλαίσια του ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ) και έτσι, το 336 π.Χ., ο Μεγ. Αλέξανδρος –Αλέξανδρος Γ΄– συγκάλεσε στον Ισθμό το συνέδριο της Συμμαχίας (που είχε ιδρύσει ο Φίλιππος Β΄) και σε αυτό το Πανελλήνιο Συνέδριο της Κορίνθου ανακηρύχθηκε ο Αλέξανδρος Γ΄ ως ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ-ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (και των Ελλήνων κατά Περσών-Μηδών) και τότε υπεγράφη ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΝΑΥΣΙΠΛΟΪΑΣ στην Ελλάδα ενώ από την Κόρινθο, μετά την συνάντησή του με τον Διογένη, ξεκίνησε την εκστρατεία για τον εκπολιτισμό της Ασίας στην Ανατολή: έκτοτε, καλείται «Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ» και η ιστορία του αλληλεπικαλύπτεται με την ιστορία του βασιλέως της Πενταποταμίας, Πόρου. Το 334 π.Χ. ονομάστηκε Αρχιστράτηγος όλων των Ελλήνων και το 332 π.Χ. ο Αλέξανδρος Γ΄ ονομάστηκε στα Ίσθμια «πρόμαχος της Ελληνικής Ελευθερίας» και στεφανώθηκε με χρυσό (και ο Διογένης πέθανε το 323 π.Χ.). Επίσημος ανδριαντοποιός του Μεγαλέξανδρου ήταν ο γλύπτης Λύσιππος εκ Σικυώνος στην Κορινθία. Πληροφορίες στην διεύθυνση: http://wwwinsense.blogspot.gr/2012/12/ia.html

Η ίδια εικόνα -με άλλον φωτισμό- αποκαλύπτει το μυστικό της φωτοσκίασης των ανθρωπίνων μορφών.

Στην τριγωνική, κωνική και αστεροειδή πυραμίδα της Ακροκορίνθου βρίσκεται ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου: είναι εντυπωσιακό το φαινόμενο διότι απέναντι από τον όρθιο φιλόσοφο Διογένη (ο οποίος εμφανίζεται με μορφή Λέοντος και Σφίγγας μαζί), φωτίζεται από τον ήλιο η προτομή -ύψους 100 μ.- στο ένα ήμισυ της ημέρας του Αλεξάνδρου Γ΄ με κράνος και το έτερο ήμισυ της ημέρας η προτομή του Ομήρου (μάλιστα, υπάρχουν ορισμένες στιγμές το ηλιοβασίλεμα όπου εμφανίζονται και τα 2 πρόσωπα ταυτόχρονα και ο θεατής βλέπει εναλλάξ τις 2 προτομές με ένα μόνο βλέμμα και απευθείας)! Σύντομα θα δημοσιευθούν οι σωστές και καλύτερες εικόνες της περιοχής, αναμείνατε στους δέκτες σας...

Η ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ

Αεροφωτογραφία από δορυφόρο η οποία παρουσιάζει την πραγματική όψη της Πελοποννήσου (σημειώνεται ότι η φωτογραφία αυτή αποτελεί την καλύτερη απόδειξη για το γεγονός ότι η εικόνα μιας περιοχής ή μιας χώρας αλλάζει αναλόγως προς το σημείο θέασης του παρατηρητή). Παρατηρείται για πρώτη φορά παγκοσμίως το σχήμα ανθρώπου το οποίο λαμβάνει η Πελοπόννησος: οι πολιτικές, συνταγματικές και οικονομικές διαστάσεις αυτής της εικόνας είναι πέραν κάθε φαντασίας σημαντικές.

Η συνήθης απεικόνιση του Ομήρου

Για την προσεκτική παρατήρηση των φασμάτων/σεβασμάτων, δηλ. των δαιμονικών όψεων που εμφανίζονται στις προτομές του Ομήρου σε σχέση με αυτήν την απλή φωτογραφία, αξίζει να γίνει σύγκριση και εξέταση των φασμάτων όλων των όψεων των υπολοίπων εικόνων, από όλες τις πλευρές και, μάλιστα, με μισόκλειστα τα μάτια ("μύηση") ώστε να διακρίνεται το περίγραμμα των μορφών σε σχέση με το φόντο. Οι εικόνες αυτές όπου αποτυπώνονται ανάγλυφα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα πάνω σε πέτρες (απο-λιθώ-ματα) ονομάζονται "ΕΡΜΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙ" ή "έρμαια". Σημειώνεται ότι πέρα από την θεωρία των 2 Ομήρων -η οποία, τελικά, συνδέεται με την ύπαρξη 2 διαφορετικών Ομήρων και αντικατοπτρίζεται στην διαφορά ή μη των 3 προσώπων (του καλλιτέχνη γλύπτη αλλά και των 2 τυράννων της Σικυώνος) που φέρουν το όνομα "Μύρων", προσεκτική εξέταση των Ομηρικών επών/των Ομηρείων επέων, δείχνει πως ο Όμηρος θεωρούσε ότι ο πλανήτης Γη είναι επίπεδος δίσκος.

Η ΦΑΣΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΤΟΜΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΥΑΝΕΥΣ: στην συγκεκριμένη φωτό εμφανίζεται με ευκρίνεια το φάσμα του Νεοπυθαγόρειου μυστικιστή των Ερμητικών κειμένων, αλχημιστή και μάγου που συγκρίνεται ή ταυτίζεται με τον Ιησού Χριστό (Iusus).O ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΥΑΝΕΥΣ εκτός από Apollonius αναφέρεται στις πηγές αναζήτησης με άλλα 7 ονόματα. Ξεχωρίζει το εξαιρετικό Balinus (δηλ. αυτός που βάζει τον νου) και εναλλακτικά πληροφορίες βρίσκονται με τις ονομασίες Balinius, Balinas, Abuluniyus, Abulus ή "Balīnās al-akbar''.

Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ ΣΤΗΝ ΘΕΟΠΕΤΡΑ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

Εντοπίζεται στην φωτογραφία αυτή η περιοχή της Θεόπετρας, στην είσοδο της Καλαμπάκας και προ των Μετεώρων: στην αριστερή πλευρά της Θεόπετρας (όπως αποκαλείται ο βράχος), διακρίνεται ορθός ο Θεός των Βράχων με μορφή τύπου Απόλλωνος, ύψους περίπου 100 μ. ως απολίθωμα ζώντος οργανισμού (δεν φαίνεται σε αυτήν την φωτογραφία η οποία απλώς δίδεται εδώ για να βοηθήσει στον εντοπισμό). Στο όρος αυτό, μάλιστα, υπάρχει το Σπήλαιο της Θεόπετρας. Στον περιβάλλοντα χώρο, εκτός από τα εντυπωσιακά Μετέωρα -όπου οι φωτογραφίες είναι φτωχές σε λέξεις- υπάρχει η περίφημη "Πέτρα της Σαρακίνης", στο χωριό Σαρακίνα.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ

Αποκλειστική, αυθεντική εικόνα με το πρόσωπο του Θεού των Υδάτων που έχει ληφθεί το 1987 στους καταρράκτες της Έδεσσας/Βοδενών/Υδατουπόλεως: στην άκρη του βράχου, στο "φρύδι" της πόλης, βρίσκεται όλη η Έδεσσα η οποία είναι ένα σκαλοπάτι -το τελευταίο σκαλοπάτι- όπου πατάει ο Θεός για να ανέβει στον Ουρανό και θεωρείται ο ομορφότερος τόπος που διάλεξε ο άνθρωπος για να γεννηθεί (σύμφωνα με τον συγγραφέα Μενέλαο Λουντέμη). Η εικόνα δίδεται για πρώτη φορά στην δημοσιότητα στον κόσμο και ερμηνεύεται ότι σε αυτήν απεικονίζεται ο Θεός των Υδάτων, ενσαρκώσεις του οποίου αναφέρονται στην ιστορία ή στην μυθολογία είτε οι βασιλείς του ελληνικού κράτους της Μακεδονίας Μίδας-Κάρανος είτε οι θεοί Διόνυσος-Ζευς (Αιγίοχος ή Ύψιστος) και πάντως, οπωσδήποτε, ο Θεός των Υδάτων ή ο Θεός των Βράχων. Η πόλη αυτή της Μακεδονίας συνδέεται με τον θεό Ευφράτη και την πόλη Έδεσσα της Συρίας. Η εικόνα αποτελεί ζωντανό τεκμήριο για την θεραπεία της ασθένειας της τύφλας μέσω της προβολής εικόνων θεϊκών προσώπων και σωμάτων σε βράχους " ἐν ὕδασι" όπου ρέουν καταρράκτες με λειτουργία θεραπευτική για τους οφθαλμούς. Copyright by Christos P. Papachristopoulos, 2015.

ΤΟ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ ΚΑΙ Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΩΣ

ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ: μια από τις εκπληκτικότερες φωτογραφίες όλων των εποχών που αποτελεί «ζωντανό απολίθωμα» του κράνους-περικεφαλαίας των Ομηρικών ηρώων. Αποτελεί το σύμβολο της μαντικής δύναμης το οποίο εικονίζεται ως εθνικό έμβλημα στον θυρεό του Αυτοκράτορος των Ελλήνων διότι είναι σύμβολο εξουσίας του μονάρχη και αποτελεί βασιλικό οικόσημο ενώ χρησιμοποιείται, ειδικότερα, στην στέψη φυλάρχων (σήμερα στην Αυστραλία και μάλιστα, εξαιρετικά ειδικώς, στην περιοχή Fiordland της Νέας Ζηλανδίας). Πρόκειται για το μυθικό πτηνό Στριγξ ή Στρίγ(κ)ωψ–είναι πτηνό με νυχτερινή όραση, άμεσα συνδεδεμένο με την ίαση της Αχιλλείου πτέρνας, την δυνατότητα απομνημόνευσης με τεράστια μνήμη καθώς και ικανότητα πρόβλεψης του μέλλοντος- το οποίο αναφέρεται από τον ποιητή Όμηρο ενώ από τον Οράτιο αναφέρεται ως strix: στην εικόνα αυτή εμφανίζεται ως «στριγγόπους»/λατιν. Strigops, φύλακας του χρυσόμαλλου δέρατος που έχει οπτική κάλυψη την όψη και την κόψη των φύλλων του ευκαλύπτου ενώ στα πόδια του φαίνεται ευκρινώς η περικεφαλαία των ηρώων του Ομηρικού πανθέου (μυστικό όπλο το οποίο, αίφνης, ανυψώνεται όπως το μπούμερανγκ, σε ορθή γωνία σε συνδυασμό με το εκπέτασμα των πτερύγων του σύμφωνα με την πολεμική φυλή των Μαορί ενώ στον πολιτισμό της περιοχής της Αυτοκρατορίας της Μάγιας η περικεφαλαία με φτερά από τροπικό πουλί καλείται quetzal). Το νόημα της εικόνας είναι ότι το μυθικό πουλί φυλά την κεφαλή του Αχιλλέως η οποία βρίσκεται στα πόδια του (κατά τρόπο ώστε αυτό να συλλαμβάνεται από την κόρη του οφθαλμού του θεατή) και αυτό δεδομένου ότι στους τύμβους γίνονται οι θυσίες ζώων προς τιμήν των ηρώων. Στην αρχαία Ελλάδα, το μαντικό πτηνό καλείται «οιωνός» (σε αντίθεση με τα «όρνια» ή «όρνιθες» ή "κουτορνίθια", λατιν. Avis, όπου το πλήκτρο χρησιμεύει ως όπλο) και θεωρείται «κήρυξ θεών» που σημαίνει «μαντικό σημείο» ή προμήνυμα, εξ ου και η παρατήρηση των εσώτερων καλείται «οιωνοσκοπία». Οι οιωνοσκόποι καλούνται "auspices" δηλ. με την σημερινή έννοια ότι "τελούν υπό την αιγίδα" με το νόημα της ασπίδας ενώ οι ιεροσκόποι καλούνται "augures". Η εικόνα του strigops πρέπει να συνδεθεί με ένα σύνολο λοφιοφόρων παραδείσιων πουλιών με μάτια όπως το παγώνι (pavo cristatus) ή ο ποδίκεψ/πυγόπους/αιχμοφόρος (podiceps cristatus/aechmophorus) ή σε συνδυασμό με κρανοφόρο ή εστεμμένο κασσυάριον/καζόαρ/μουρέκ (λατιν. casuarius) και των οποίων το φτέρωμα χρησιμοποιείται για αντίληψη από άτομα του ιδίου είδους. Τα σημεία αυτά αποτελούν σήματα επικοινωνίας και οπτικά σημεία αναγνωρίσεως, δηλαδή συνθέτουν μηχανισμό προσαρμογής και εξέλιξης -camouflage- με κρυπτικό, προστατευτικό χρωματισμό. Η κάλυψη αυτή γίνεται για αυτοπροστασία, για ασφάλεια ιδιόκτητης περιοχής ή κατοχή εδαφών αλλά κυρίως το έμβλημα (από το ρήμα «εμβλέπω») αξιοποιείται για ανταλλαγή μέσω νομισμάτων (στην ουσία, αυτό το ίδιο αποτελεί το κατ’ εξοχήν νόμισμα -και μάλιστα σε χρυσό- ενώ παλαιότερα η τέχνη αυτή χρησιμοποιήθηκε σε μια περιοχή από την Νέα Ζηλανδία ως την νήσο του Πάσχα αλλά και στην Πολυνησία όπου υπήρχε ειδίκευση στην συλλογή φτερών παραδεισίων πουλιών για την στέψη βασιλέων και ευγενών, μια τέχνη η οποία ονομάζεται po'e hahai manu και κατάγεται από την Χαβάη ενώ οι Ινδοί πλέκουν τα φτερά τους, τα ονομάζουν «ακτίνες του ήλιου» ή «μαλλιά του ήλιου» και τα θεωρούν κοσμήματα του φτερωτού είδους ή γένους καθώς η λατρεία των κεφαλών προέρχεται από την Παπούα/Παπουασία και την Νέα Γουϊνέα, π.χ. με μάσκες που στολίζονται με φύλλα και φτερά με σκοπό την συνένωση της ζωϊκής και της ανθρώπινης μορφής). Στην ιστορία, γνωστό είναι το ρητό του Έκτορος «Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι ὑπὲρ πατρίδος» (αυτό είναι το ορθό ρητό, ωστόσο Έκτωρ-Πάτροκλος-Αχιλλεύς συνδέονται μέσω του Νέστορος, λατιν. Nestor Notabilis, πτηνό με φτέρωμα για διακόσμηση της κεφαλής και των όπλων των πολεμιστών, ειδικώς της φυλής Ιατμούλ). Κάτοχος του χρυσόμαλλου δέρατος υπήρξε εσχάτως ο δάσκαλος του Αχιλλέως, Χείρων, γεγονός που συνδέεται με τις συμβουλές του Νέστορος προς τον Αχιλλέα για την ανάκτηση της Χρυσηΐδος, η οποία αναφέρεται ως κόρη του ιερέως Χρύση του ναού του Απόλλωνος στην πόλη Χρύση της Τροίας και ως κόρη του μάντη Κάλχαντος του θεού Απόλλωνος με ατομικό μαντείο. Ως προς το Μαντείο των Δελφών, σημειώνεται ότι το Δελφίνι στην λατιν. γλώσσα καλείται Delphis και διαθέτει σύστημα αντίληψης βασισμένο σε ακουστικό πόρο (σε αντίθεση με τον άνθρωπο, ο οποίος στηρίζεται σε οπτικό πόρο, εξ ου και η νήσος Πόρος). Εξάλλου, είναι στενά συνδεδεμένο με τον Αχιλλέα μέσω του Aquila, δηλ. αετού βασιλικού/χρυσαετού/σταυραϊτού που καλείται «πρόεδρος της μαντείας» (βρίσκεται σε αντίθεση με τον αυτοκρατορικό αετό ή ιεράετο της Αυστραλίας ή τον ελληνικό Αετό της Παλλάδος). Βρίσκεται, επίσης, σε αντίθεση με τα ιερακόμορφα πτηνά της ημέρας και με τα γλαυκοειδή/γλαυκόμορφα/στριγγόμορφα πτηνά της νύχτας. Εν κατακλείδι, οι πτέρυγες των πτηνών ή «αετώματα» χρησιμοποιούνται για αντανάκλαση του φωτός είτε ατομικά (από τον αετό ο οποίος σπάει τα όστρακα, εξ ου και «οστρακισμός» ή «εξοστρακισμός» ενώ τα όστρακα με κλειδί ελικοειδούς κοχλία –εξ ου και «ελιξήρια»- χρησιμοποιούνται στο έδαφος κάθε χώρας ως ισοδύναμο για χρήματα ενώ θεωρούνται ακίνητα, ιερά, εξ ου και ιεροσκοπία/ιερομαντεία όπως και η λέξη «ιεροφάντης», δηλ. μάντης και ιερεύς του Ιερείου ο οποίος ερμηνεύει και αποκαλύπτει τα μυστήρια) είτε συλλογικά σε σχηματισμό για κατόπτευση ή ως οδηγοί πτήσεως ή για εντοπισμό και αλιεία μαργαριτοφόρων οστράκων. Κελύφη, κογχύλια, όστρακα και φτερά θεωρούνται κοσμήματα. Κυρίως, όμως, αξιοποιούνται για αυτόματη μετάδοση πληροφοριών μέσω της οπτικής οδού ώστε να συντονίζονται και να μένουν ενωμένα. Το φαινόμενο που παρατηρείται στην εικόνα –αντίληψη πτηνού και κράνους μαζί, ταυτόχρονα- λέγεται «διμορφισμός» και χρησιμοποιείται για την λεγόμενη «διοφθαλμική όραση». Στην θρησκεία, τα πτερωτά όντα λατρεύονται και αποτελούν αντικείμενο μίμησης διότι θεωρούνται ως έμψυχα πλάσματα που ανήκουν στο πεδίο του πνεύματος καθώς αποστέλλουν μηνύματα εκ τάφου με ιεροτελεστίες που ονομάζονται «PUKAMANI». Στην Αμαζονία της Βραζιλίας και σε όλο το κέντρο της Λατινικής ή Νοτίου ή Μεσημβρινής Αμερικής, τα φτερά του συλλαμβανόμενου παραδείσιου πτηνού καλούνται «UMAHARA» (σύνθετη λέξη από τις ελληνικές «Όμμα» και «Χαρά», στην αγγλική γίνεται Human και Woman), για την ακρίβεια «Ουμαχάρα» είναι το κάλυμμα κεφαλής με ανθρώπινα μαλλιά και φτερά παπαγάλου (στις φυλές Ιγκμπάτσα και Αμαρέλα) και επειδή περιέχουν χρωμοσώματα χρησιμοποιούνται ως βασιλικά εμβλήματα (REGALIA) τελετουργιών και αντιπροσωπεύουν την ταυτότητα ενός ολόκληρου πολιτισμού. Στην τεχνική ορολογία, το σχέδιο πουλιών με φτερωτή μορφή –ιδίως στην πίσω πλευρά κατόπτρων με μπρούντζο- καλείται «τοτέμ», είναι δηλαδή ξύλινο γλυπτό ή ζωγραφικό έργο το οποίο εικονίζεται ως οικόσημο, ιερό σύμβολο, σε θύρες (εξ ου και οι αυτοσχέδιοι «διθύραμβοι» στους βωμούς ή τύμβους των θεών των Ελλήνων) ή σε εστίες τελετών ενός γένους ή μιας φυλής. Χαρακτηρίζεται, γενικότερα, ως συνδυασμός ζωγραφικής-γλυπτικής και εικόνων με σκοπό την επίτευξη πολυσύνθετου, ολοκληρωμένου αποτελέσματος στην τέχνη. Κυρίως, όμως, πρόκειται για χάραξη των περιγραμμάτων των μορφών γεωμετρικά ή ανάγλυφα ως κοίλο πρόπλασμα/καλούπι (δες και το κάτοπτρο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά στην αρχή της σελίδας αυτής) με εγχειρίδιο και ακολούθως η διαδικασία συνοδεύεται από εμπλουτισμό των περιοχών της επιφανείας ή των τοπίων που εικονίζονται στα σύννεφα με βάση γραμμές, δηλ. χαρακτικές απεικονίσεις ανθρωπόμορφων σχεδίων που δημιουργούνται –κατά τρόπο μυστηρίου τελετουργίας- με την ΑΠΟΣΧΙΣΗ/ΑΠΟΚΟΠΗ πολύτιμων λίθων από την επιφάνεια βράχων για να επιτευχθεί μετάδοση της κληρονομικότητας (δηλ. με μέθοδο όμοια με τατουάζ) στα θέατρα με φωτισμό των σκηνών (χαρακτικών και ζωγραφικών πινάκων ή απεικονίσεων) από κάτοπτρα. Το συγκεκριμένο κάλυμμα κεφαλής πρόκειται για ιστορικό, μοναδικό αριστούργημα (σημειώνεται ότι στην Μελβούρνη βρίσκεται το όρος Alexander και η Γη Alexander στο κέντρο της Αυστραλίας ενώ η ITHACA SHIRE στο κόλπο της Καρπενταρίας στην βόρεια Ανατολική Αυστραλία). Με τοτέμ και πνεύματα ειδικώς ασκείται η αυτραλιανή μορφή τέχνης, η οποία ταυτίζεται με την ζωγραφική απεικόνιση σε φύλλα ή φλοιό ευκαλύπτου. COPYRIGHT © 2014 by Christos P. Papachristopoulos

ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΕΞΩΓΗΪΝΗΣ ΖΩΗΣ, ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ (1)

Το κρανίο εξωγήϊνου είναι εμφανές σε αυτό το κέλυφος, καβούκι ή καύκαλο χελώνας το οποίο συνδέεται με χάρτη άστρων: πρόκειται για χελώνες κομψές, GEOCHELONA ELEGANS, οι οποίες κυρίως είναι TORTOISES, TURTLES. Μία μόνο εξ αυτών είναι ΧΡΥΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ, GOLDEN GREEK (οι υπόλοιπες είναι ιδίως Ινδικές Σταράτες, δηλ. TARTARUGA STELLATA INDIANA)! Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να μελετήσουν τις λέξεις TORTOISE STAR και MAP OF THE STARS και PATTERN SYMBOLISM.

ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΕΞΩΓΗΪΝΗΣ ΖΩΗΣ, ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ (2)

Τεκμήριο από την Κρήτη του 3.000 π.Χ. : πρόκειται για το λεγόμενοι "ωοειδές ρυτό" τυπικά που ερμηνεύεται επισήμως ότι έχει διακόσμηση θαλάσσιου ρυθμού με αστερίες, τρίτωνες, θαλάσσια βλάστηση και βράχια. Η φωτό προέρχεται από το ανάκτορο της Ζάκρου Κρήτης και είναι η κεντρική για την εξήγηση όλων των μνημείων της Κρήτης και του Κρητο-Μυκηναϊκού πολιτισμού.

Η ΣΦΙΓΓΑ ΤΗΣ ΗΡΑΚΛΕΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ

Η Σφίγγα της Σαρκοφάγου του φαραώ Αμενεμχέτ/Αmenemhat/Ammenemes που αποτελεί ελληνοποιημένη προσωποποίηση του θεού Άμμωνος με χαίτη, σύμβολο της χαίτης του Ηρακλέους της ελληνικής Ηρακλεοπολιτικής δυναστείας της Αιγύπτου (από την πόλη Τanis ή Bubastis στο Μουσείο του Λούβρου). Σημειώνεται ότι η Αίγυπτος είναι γνωστή με το όνομα "Η βαθειά Ελλάς".

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ

Πρόκειται για την πρώτη αληθινή και με ανθρώπινη μορφή αναπαράσταση του χάρτη της Μεσογείου με τις τέλειες διαστάσεις και την ορθή προοπτική με την οποία πρέπει να γίνεται η τοπογραφία των κρατών. Δίδει μιαν εικόνα της Μεσογείου από το σημείο της Γης που καλείται "Ανατολή" ενώ στην γωνία άνω δεξιά βρίσκεται η πόλη της Χριστιανίας(δες και το σύνολο των χαρτών της ιστοσελίδας που αποτελούν ολοκληρωμένη νοηματική και εικονική σύνθεση, κάνε αντιγραφή και αύξηση του μεγέθους των χαρτών).

Η ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ

ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Μια συνολική εικόνα για το τρίγωνο των Ελληνικών Πόλεων του Παραδείσου: στον χάρτη αυτόν φαίνονται οι 3 ελληνικές πολιτείες της περιοχής του κόλπου του Άντεν, δηλ. η Αξώμη/Αυξούμη (Αξούμ), η Άδουλις και η Λαλιμπέλλα, κυρίες πόλεις της αρχής του Χριστιανισμού και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μαζί με την Μερόη και τα Νάπατα. Βρίσκονται κάτω από την λεγομένη "Χριστιανική Νουβία" και άνωθεν της συμβολής του Μεσημβρινού της Αλεξανδρείας (ΑNATOLIA) και του Ισημερινού της Equateurville (EQUATORIA: εντοπίζεται συγκεκριμένως κάτω από την Οργκάντα της Αιγύπτου, στην περιοχή που ορίζεται από τον Γαλάζιο Νείλο, τον Λευκό Νείλο, τον Ερυθρό Νείλο και τον Μαύρο Νείλο και κάτω από το ύψος των πόλεων Ζόμπα-Μπόμα-Νίμουλε αλλά άνωθεν του Edenbe της Ουγκάντας που σε συνάρτηση με τον κόλπο του Aden αποτελεί την είσοδο στην επίγειον Εδέμ).

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ

Ο χάρτης αυτός παρουσιάζει για πρώτη φορά και ορίζει συγκεκριμένως το σημείο της Ανατολής στο τριγωνικό σημείο συμβολής Αιγύπτου-Παλαιστίνης-Ελλάδος όπως πρέπει να γίνεται ορατό στην σωστή προοπτική και τοπογραφία. Διακρίνεται η περιοχή της Θηβαΐδος -κοινή στην Θήβα Αιγύπτου και στην Θήβα της Ελλάδος- αλλά ιδιαιτέρως απεικονίζεται η περιοχή της Νουμιδίας η οποία πρέπει να μελετάται ενωτικά με την περιοχη Νουμαντίας στην Ισπανία, με την περιοχή της Μηδίας στην Ασία και την περιοχή της Νουβίας στην Αφρική.

Η ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΪΚΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΟΣ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Αναδύεται μια συνολική εικόνα της ελληνορωμαϊκής επικράτειας ύστερα από την κατάκτηση της Ρώμης από την Ελλάδα με την εμφάνιση του Χριστιανισμού στην Ευρώπη εξ ύψους Ανατολής. Με αρχή της όρασης από την Πέτρα της Αραβίας και της Χριστιανικής Νουβίας και τις πόλεις της Ελληνικής Αιγύπτου (Λυκόπολις-Άβυδος-Οξύρρυγχος-Σάϊς-Αλεξάνδρεια-Ναύκρατις-Πτολεμαΐς-Επτανομίς-Ηρωόπολις-Απολλινόπολις-Αφροδιτόπολις-Ερμούπολις-Ηρακλεόπολις-Ηλιούπολις-Διός Πόλις-Λητούς Πόλις-Κυνόπολις-Αντινοούπολις-Ανταιόπολις-Θήβαι-Βούβαστυ-Βουτώ-Κοπτώ-Αρσινόη-Κροκοδειλόπολις-Ιεράκων Πόλις-Πανόπολις-'Ακορις-Τέντυρις-Πανέφυσις-Ιερά ΣυκάμινοςΠηλούσιον-Άβαρις-Αξώμη-Άδουλις-Νάπατα-Μερόη-Βερενίκη-Διονυσιάς-Βακχιάς-Ευημερία-Λεοντόπολις-Έρμωνθις-Σπέος Αρτέμιδος-Ελεφαντίνη-Κάνωπος-Σπέος Ινφαμπούλ/Ιψαμπούλ/Υψαμπούλ, δηλ. Αμπού Σίμπελ, και άλλες) ο ελληνικός πολιτισμός εξαπλώνεται στην Κυρηναϊκή (Απολλωνία, Πτολεμαΐς, Βερενίκη κ.τ.λ.), στην Νουμιδία (με κέντρο τα Μάδαυρα ως την Καρχηδόνα, τις 3 πόλεις Ιππώνος, την Ιτύκη και άλλες ων ουκ έστιν αριθμός), στην Μαυριτανία (Κωνσταντίνη, Κάρταινα, Οράν και όλο το Μαρόκο ως το ακρωτήριο και την νήσο Μογκαντόρ) ως την Νουμαντία της Ισπανίας και την χώρα της Δανουβίας στο κέντρο της Ευρώπης, περιοχή όπου ενώνονται οι Παρίστριες και οι Παραδουνάβιες και οι Σκανδιναβικές χώρες (βλέπε ειδικά τις πόλεις Capo d' Istria τηςΤριέστε/Τεργέστης, της Τροίας, του Ίστρου και της Τρόϊσμις, άνωθεν της Οδησσού, στην Δοβρουτσά).

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΙΣΜΟΣ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗΣ-ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ

Πρόκειται για την ανθρωπόμορφη απεικόνιση της Αφρικανικής και της Μεσογειακής Ηπείρου οι οποίες καλούνται -μαζί με την Φοινίκη, την Αίγυπτο, την Μαυριτανία, την Νουμιδία, την Νουμαντία, την Νουβία και τις ελληνικές αποικίες σε μήκος όλων των ακτών) ως "ο Ελληνικός Κόσμος".

O ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΟΥΝΑΒΗ

Ο Ναός του Παρθενώνος: βρίσκεται στην περιοχή Donaustauf, ανατολικά της πόλεως του Regensburg (αρχαία Ρατισβόννη) στην Βαυαρία. Είναι έργο του αρχιτέκτονος Leo von Klenze κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και η μορφή της εξωτερικής του πρόσοψης έχει μοντέλο τον Παρθενώνα της Ακροπόλεως των Αθηνών. Ο Leo von Klenze ήταν παρών το 1834 στην Αθήνα όταν ετέθη ο θεμέλιος λίθος για την ανόρθωση του ναού του Παρθενώνος (το θέμα συνδέεται από πλευράς ομιλίας με το Ελληνικό Σύνταγμα και πολιτικά με την θέση του πολίτη και του βασιλέως στο Σύνταγμα αυτό). Σε αυτόν αποδίδεται το ρητό: «Υπάρχει, υπήρξε και θα υπάρχει μόνο μια μορφή αρχιτεκτονικής. Εκείνη που άνθησε στην αρχαία Ελλάδα, στο ζενίθ του πολιτισμού και της ιστορίας της. Μόνο οι Έλληνες κατείχαν την τέχνη της αρχιτεκτονικής. Ο δωρικός περιφερειακός ναός είναι το πιο όμορφο οικοδόμημα, είναι αυτό που ομόρφυνε τον κόσμο, όπως είναι και η μοναδική μαθηματικά γνήσια αρχιτεκτονική μορφή».

Η ΣΤΕΦΑΝΩΜΕΝΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΣΤΟ ΔΕΛΤΑ ΤΟΥ ΔΟΥΝΑΒΕΩΣ

Πρόκειται για μιαν από τις ωραιότερες κάρτες που αντικατοπτρίζουν το Ελληνικό, βασιλικό μεγαλείο των κατακτήσεων στα σύνορα Βουλγαρίας-Ρουμανίας, περιοχή συνδεδεμένη με το όνομα του αυτοκράτορα Μάρκου Ούλπιου Τραϊανού, με την Θράκη, τον Πύργο και την Τουρκία: στην Βουλγαρία σημειώνονται περιοχές που εκτείνονται από την AUGUSTA TRAIANA ως το Dragoman, τo Dryanovo/Drjanovo και το Draganovo, το Dragomirovo, τις πόλεις Troyna και Tryavna, τις 2 πόλεις Targoviste/Turgovishte και φθάνουν ως την Πύλη του Τραϊανού και, κατόπιν, στην Ρουμανία σημειώνονται το TROPAEUM TRAIANUM/CIVITAS TROPAIENSUM στην περιοχή Κλίσης του Αδάμ στην κοιλάδα του Τραϊανού ως την Γέφυρα του Τραϊανού με τις 3 Σιδηρές Πύλες του Δουνάβεως που κορυφώνεται στην κεφαλή της Δοβρουτσάς όπου η νήσος Dranova/Τραϊανού στα μάτια του Δέλτα του Δουνάβεως αλλά και τοποθεσίες όπως οι 2 πόλεις με το όνομα Δραγανέστι/Draganesti, οι 2 πόλεις με το όνομα Δραγατσάνι/Δραγαστάνη/Dragashan, το Τιργοβίστιον/Τιργγκοβισία/Tirgoviste/Tirgovitse/Tervis, η αρχαία ULPIA TRAIANA/Σαρμιζεγέθουσα στην Τρανσυλβανία καθώς και μια σειρά από τις 3 πόλεις Τρόϊσμις-Ίστρος/Histria-Τροία ως την χερσόνησο της Ιστρίας. Παρατηρείται, εξάλλου, σύνδεση με το τρίγωνο στεφάνι του τόξου της Τρανσυλβανίας το οποίο αντικατοπτρίζεται στο στεφάνι με τις 3 ταινίες με το οποίο στεφανώνεται η ανθρωπόμορφη Δοβρουτσά της Μαύρης Θάλασσας. Στα πόδια της ανθρωπόμορφης, βασιλικής εικόνας διακρίνεται η πόλη της Κωνστάντζας/Κωνστάντια/αρχ. Τόμις/Κωνσταντιανή.

ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΔΟΒΡΟΥΤΣΑΣ ΣΤΟ ΔΕΛΤΑ ΤΟΥ ΔΟΥΝΑΒΗ

Μια ακόμα ανθρωπόμορφη veduta (άποψη τοπίου) της εξωτικής περιοχής του κόσμου στο τρίγωνο του Δέλτα του Δουνάβεως/Ποταμού Του Ναού-Donau/Ίστρου-Ίστερ-Ανατολικού-Ποταμού του Πάσχα/Dunarea/Danuvius/Donaris/Dunaj(a)/Doana/Doina/Matoa(s): πρόκειται για την περιοχή της Δοβρουτσάς/Δοβριο(υ)στάς/Δόβροτιτς/Dobrou(d)ja/Dobrudzha/Dobrogea/Dobrugia/Dobrudza/Dobruc(c)ia/Dobrutcha/Dobrus/Dobrudscha/Dobritsch/Dobric(h)/Dobrotitsa/Debrecen η οποία συνδέεται με τις ελληνικές επικράτειες της Ανατολικής Ρωμυλίας, της Θράκης, της Κουμανίας, της Δακίας, της Μοισίας και της χριστιανικής, ελληνορθόδοξης Τρανσυλβανίας. H ιστορία της, όπως υποδεικνύουν οι ελληνικές πόλεις της περιοχής αυτής με κορυφαία την Ίστρο/Ιστρία, συνδεεται με αμφότερες την Βουλγαρία και την Ρουμανία (πρέπει να δει κανείς συνθετικά το σύνολο του πανοράματος στα σύνορα των 2 χωρών) αλλά και με την ίδια την Ελληνική ιστορία και το λεγόμενο "Παρίστριον": τις Παρίστριες και τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες που ξεκινούν από τον Παρθενώνα του Δουνάβεως στην πόλη Regensburg/Ρατισβόν(ν)η της Βαυαρίας και φθάνουν ως την πόλη Παρίσι της Ρουμανίας. Σημειώνεται ότι η πόλη Παρίσι της Ρουμανίας βρίσκεται στην περιοχή της ελληνικής Κουμανίας (από τον Κων. Κούμα) που αντιστοιχεί στην σύγχρονη Ρωσσική Βεσσαραβία της Ουκρανίας και εντοπίζεται στην λίμνη Sasyk/Salzsee στον κόλπο της Γοργόνας της Μαύρης Θαλάσσης. Το ελληνικό Παρίσι της Ρουμανίας βρίσκεται πλησίον της πόλης Ηράκλεια/Tarakli(y)a και της Γκαγκαουζίας και συγκεκριμένα άνωθεν του ποταμού Prut/Βρούτου/Προύθου/Πυρετού/Πυρόθεου στην κατεύθυνση προς τον ποταμό Δνείστερο/Τύρα και κάτω από την Μολδαβία και την Υπερδνειστερία/Transnistria/Transdniestria. Αποτελεί κέντρο ενός τετράγωνου κύκλου 9 σημείων που ξεκινά από πάνω από την πόλη Παρίσι από την Tiraspol, συνεχίζει στην Οδησσό, κατόπιν δεξιά από το Παρίσι στην πόλη Τύρα/Άκκερμαν/Cetatea Alba/Belhorod Dnistroskyj, στην πόλη Τούζλα/Tuzly, περνά ακριβώς κάτω από το Παρίσι στην Tatarbunary ύπερθεν των 2 τειχών και του Υδραγωγείου του Τραϊανού και της Κιλί(γ)ιας και ύπερθεν του Δέλτα του Δουνάβεως και μετά ο κύκλος εκτείνεται στην Cahul, αριστερά από το Παρίσι στην πόλη Godesti και στην Komrat και καταλήγει στο Κισνόβιο/Κισινάου/Κισίνεβο.

ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ VENDOTENE ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ

Κείμενο του Αλτιέρο Σπινέλλι και του Αλμπέρ Καμύ
(1944)

Ι.- Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Ο σύγχρονος πολιτισμός έχει θεμελιωθεί πάνω στην αρχή της ελευθερίας. Σύμφωνα με αυτή ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι ένα απλό όργανο στην υπηρεσία ενός άλλου ανθρώπου, αλλά ένα αυτόνομο κέντρο ζωής. Όλες οι πλευρές του κοινωνικού βίου που δεν σεβάστηκαν την αρχή αυτή, στο πλαίσιο μιας μεγαλειώδους ιστορικής διαδικασίας, τέθηκαν σε δοκιμασία:
1ον) Καθιερώθηκε το ίσο δικαίωμα όλων των εθνών να οργανώνονται σε ανεξάρτητα κράτη.
Κάθε λαός, με τα δικά του εθνικά, γεωγραφικά, γλωσσικά και ιστορικά χαρακτηριστικά, έπρεπε να αναζητήσει στην κρατική οντότητα που δημιούργησε, σύμφωνα με τη δική του ιδιαίτερη αντίληψη της πολιτικής ζωής, τον μηχανισμό που θα ικανοποιούσε καλύτερα τις ανάγκες του, χωρίς καμία ξένη παρέμβαση. Εφαλτήριο για την πρόοδο αυτή στάθηκε η ιδεολογία της εθνικής ανεξαρτησίας. Συνέβαλε στο ξεπέρασμα του ευτελούς τοπικισμού και συνεπώς στην ευρύτερη συσπείρωση ενάντια στην καταπίεση του ξένου δυνάστη. Εξάλειψε πολλούς από τους φραγμούς που εμπόδιζαν την κυκλοφορία των ανθρώπων και των εμπορευμάτων. Μετέδωσε στους πιο καθυστερημένους πληθυσμούς κάθε νέου κράτους τους θεσμούς και τη δομή των πιο πολιτισμένων πληθυσμιακών ομάδων. Ταυτόχρονα όμως έριξε τον σπόρο του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, που είδε η γενιά μας να γιγαντώνεται, έως το σημείο να σχηματιστούν ολοκληρωτικά κράτη και να ξεσπάσουν παγκόσμιοι πόλεμοι.
Το έθνος δεν θεωρείται πια ως το ιστορικό προϊόν της συμβίωσης ανθρώπων που χάρη σε μια μακρά διαδικασία έφθασαν σε έναν μεγαλύτερο συγκερασμό εθίμων και προσδοκιών και βρίσκουν τώρα στο κράτος την αποτελεσματικότερη μορφή οργάνωσης του συλλογικού τους βίου στο πλαίσιο όλης της ανθρωπότητας.
Αντίθετα, εξελίχθηκε σε μια θεϊκή οντότητα, σε έναν οργανισμό που πρέπει να σκέπτεται μόνο τη δική του ύπαρξη και ανάπτυξη χωρίς να ενδιαφέρεται στο ελάχιστο για τη ζημία που μπορεί να προξενήσει στα άλλα έθνη.
Η απόλυτη αυτοδυναμία των εθνικών κρατών οδήγησε στην ανάπτυξη επεκτατικών τάσεων. Κάθε κράτος αισθανόταν να απειλείται από την ισχύ των άλλων και θεωρούσε ως «ζωτικό χώρο» όλο και πιο μεγάλες περιοχές που του επέτρεπαν να κινείται ελεύθερα και να εξασφαλίζει την ευημερία του χωρίς να εξαρτάται από κανένα άλλο. Αυτή η επιθυμία για κυριαρχία δεν μπορούσε να κορεστεί παρά μόνο με την ηγεμονία του ισχυρότερου κράτους πάνω σε όλα τα άλλα.
Ως επακόλουθο, το κράτος, από θεματοφύλακας της ελευθερίας των πολιτών, μεταμορφώθηκε σε δεσπότη υπηκόων εν υπηρεσία, με όλες τις εξουσίες για να αντλεί τη μέγιστη πολεμική απόδοση. Ακόμα και σε περιόδους ειρήνης, που στην πραγματικότητα αποτελούν ανάπαυλα για την προετοιμασία των επόμενων αναπόφευκτων συγκρούσεων, η βούληση της στρατιωτικής τάξης υπερισχύει σε πολλές χώρες εκείνης της αστικής και καθιστά όλο και δυσκολότερη τη λειτουργία των ελεύθερων πολιτευμάτων: το σχολείο, οι επιστήμες, η παραγωγή, η διοίκηση, προσανατολίζονται κυρίως στην ενίσχυση του πολεμικού δυναμικού. Οι μητέρες χρησιμοποιούνται για αναπαραγωγή στρατιωτών και ανταμείβονται κατά συνέπεια με τα ίδια κριτήρια που βραβεύονται στις εκθέσεις τα γονιμότερα ζώα. Τα παιδιά εκπαιδεύονται από την πιο τρυφερή ηλικία στα όπλα και στο μίσος προς τους ξένους. Από τη στιγμή που όλα στρατιωτικοποιούνται και όλοι καλούνται συνεχώς να υπηρετούν στον στρατό, καταργούνται και οι ατομικές ελευθερίες. Οι συνεχείς πόλεμοι οδηγούν στην εγκατάλειψη της οικογένειας, της δουλειάς, των περιουσιών, και στη θυσία της ίδιας της ζωής για σκοπούς των οποίων κανείς δεν αντιλαμβάνεται πραγματικά την αξία. Οι προσπάθειες που καταβλήθηκαν για δεκαετίες προκειμένου να αυξηθεί η συλλογική ευημερία καταστρέφονται μέσα σε λίγες ημέρες.
Τα ολοκληρωτικά κράτη είναι εκείνα που κατάφεραν συντονίσουν με τον πιο πρόσφορο τρόπο όλες τις κοινωνικές δυνάμεις. Ενεργοποίησαν στο έπακρο τον συγκεντρωτισμό και την πολιτική αυτάρκειας και απέδειξαν συνεπώς ότι είναι οι πιο ευπροσάρμοστοι οργανισμοί στο σημερινό διεθνές περιβάλλον. Αρκεί κάποιο έθνος να κάνει ένα βήμα προς έναν πιο έντονο ολοκληρωτισμό για να παρασυρθούν και τα υπόλοιπα στην ίδια πορεία από τη θέληση να επιβιώσουν.
2ον) Καθιερώθηκε το ίσο δικαίωμα όλων των πολιτών στη διαμόρφωση της κρατικής βούλησης.
Η βούληση αυτή έπρεπε να αποτελεί τη συνισταμένη των ευμετάβλητων οικονομικών και ιδεολογικών αναγκών όλων των κοινωνικών κατηγοριών που εκφράζονταν ελεύθερα. Αυτή η πολιτική οργάνωση επέτρεψε να διορθωθούν ή τουλάχιστον να αμβλυνθούν πολλές από τις πιο κραυγαλέες κληρονομικές αδικίες των καθεστώτων του παρελθόντος. Επιπλέον, η ελευθερία του Τύπου και του συνέρχεσθαι και η προοδευτική επέκταση του δικαιώματος ψήφου καθιστούσαν όλο και πιο δυσχερή την υπεράσπιση των παλαιών προνομίων και συνέβαλαν στη διατήρηση του αντιπροσωπευτικού συστήματος.
Οι άποροι έμαθαν σιγά-σιγά να χρησιμοποιούν τα μέσα αυτά για να επιτεθούν στα κεκτημένα δικαιώματα των ευπόρων. Οι κοινωνικοί φόροι στα εισοδήματα που δεν είχαν προκύψει από εργασία και τις κληρονομιές, τα κλιμακωτά ποσοστά φορολόγησης των μεγάλων περιουσιών, η εξαίρεση των κατώτερων εισοδημάτων και των αγαθών πρώτης ανάγκης, η δωρεάν σχολική εκπαίδευση, η αύξηση των δαπανών κοινωνικής αρωγής και πρόνοιας, οι αγροτικές μεταρρυθμίσεις, ο έλεγχος των εργοστασίων, απειλούσαν τις προνομιούχες τάξεις στα καλύτερα οχυρωμένα κάστρα τους.
Ακόμα και οι προνομιούχες τάξεις που είχαν δεχτεί να επικρατήσει η ισότητα των πολιτικών δικαιωμάτων δεν μπορούσαν να παραδεχθούν ότι οι τάξεις των απόκληρων θα τα χρησιμοποιούσαν για να επιδιώξουν στην πράξη την ισότητα εκείνη που θα έδινε στα δικαιώματα αυτά συγκεκριμένο περιεχόμενο πραγματικής ελευθερίας. Όταν, μετά το τέλος του 1ου Παγκόσμιου Πολέμου, η απειλή έγινε πάρα πολύ σοβαρή, ήταν φυσικό οι τάξεις αυτές να χειροκροτήσουν θερμά και να υποστηρίξουν την εγκαθίδρυση δικτατοριών που αφαίρεσαν τα νόμιμα όπλα από τα χέρια των αντιπάλων τους.
Από την άλλη πλευρά, ο σχηματισμός γιγαντιαίων βιομηχανικών και τραπεζικών συγκροτημάτων και συνδικάτων που κάτω από ενιαία καθοδήγηση συνένωναν ολόκληρους στρατούς εργαζόμενων, συνδικάτων και συγκροτημάτων που πίεζαν τις κυβερνήσεις για να επιτύχουν την πολιτική που ανταποκρινόταν καλύτερα στα ιδιαίτερα συμφέροντά τους, απειλούσε να διαιρέσει το ίδιο το κράτος σε ανάλογες οικονομικές βαρωνίες σε έντονη διαμάχη μεταξύ τους. Τα φιλελευθερο-δημοκρατικά πολιτεύματα, που είχαν καταστεί το εργαλείο για να εκμεταλλεύονται καλύτερα οι ομάδες αυτές ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο, έχαναν όλο και περισσότερο το κύρος τους και έτσι διαχεόταν η πεποίθηση ότι μόνο το ολοκληρωτικό κράτος, που θα καταργούσε τις λαϊκές ελευθερίες, θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να επιλύσει τη σύγκρουση συμφερόντων που οι πολιτικοί θεσμοί δεν κατάφερναν πια να εμποδίσουν.
Εκ των πραγμάτων, στη συνέχεια, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα εδραίωσαν εν γένει τη θέση των διάφορων κοινωνικών κατηγοριών στα επίπεδα που είχαν φθάσει βαθμιαία προηγουμένως και απέκλεισαν, με τον αστυνομικό έλεγχο της ζωής των πολιτών και με τη βίαιη εξάλειψη όλων των αντιφρονούντων, κάθε νόμιμη δυνατότητα να διορθωθεί περαιτέρω η κατάσταση.
Εξασφαλίστηκε έτσι η επιβίωση των απόλυτα παρασιτικών τάξεων των άεργων γαιοκτημόνων και των εισοδηματιών που συμβάλλουν στην κοινωνική παραγωγή πηγαίνοντας μόνο να εισπράξουν τα μερίσματα από τους τίτλους τους. Των μονοπωλίων και των αλυσίδων που εκμεταλλεύονται τους καταναλωτές και εξανεμίζουν τις οικονομίες των μικροαποταμιευτών. Των πλουτοκρατών που κινούν παρασκηνιακά τους πολιτικούς σαν μαριονέττες για να κατευθύνουν όλον τον κρατικό μηχανισμό προς το ιδικό τους αποκλειστικά όφελος με τη δικαιολογία ότι εξυπηρετούν ανώτερα εθνικά συμφέροντα. Διατηρήθηκαν οι κολοσσιαίες περιουσίες των λίγων και η μιζέρια των μεγάλων μαζών, που αποκλείστηκαν από κάθε δυνατότητα να απολαύσουν τους καρπούς του σύγχρονου πολιτισμού. Διασώθηκε ουσιαστικά ένα οικονομικό καθεστώς στο οποίο τα υλικά αποθέματα και οι δυνάμεις της εργασίας, αντί να χρησιμοποιούνται για να ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου, τις απαραίτητες για την ανάπτυξη της ζωτικής του ενέργειας, κατευθύνονται για να ικανοποιήσουν τις πιο κενές επιθυμίες των πλουσιότερων. Διασώθηκε ένα οικονομικό καθεστώς το οποίο διαιωνίζει τη δύναμη του χρήματος στο πλαίσιο της ίδιας κοινωνικής τάξης, με το κληρονομικό δικαίωμα να μετατρέπεται σε προνόμιο χωρίς καμία αντιστοιχία με την κοινωνική αξία τής πραγματικά προσφερόμενης υπηρεσίας. Το πεδίο των προλεταριακών δυνατοτήτων συρρικνώθηκε τόσο πολύ, ώστε οι εργαζόμενοι, για να επιβιώσουν, αναγκάστηκαν συχνά να παραδοθούν στην εκμετάλλευση όποιου τους προσέφερε οποιαδήποτε ευκαιρία απασχόλησης.
Τα συνδικάτα, για να κρατούν ακίνητη και υπάκουη την εργατική τάξη, έχουν μετατραπεί από ελεύθεροι οργανισμοί πάλης, κατευθυνόμενοι από άτομα που απόλαυαν της εμπιστοσύνης των εταίρων, σε όργανα αστυνομικής εποπτείας υπό τη διοίκηση υπαλλήλων που επιλέγονται από την άρχουσα τάξη και που είναι υπόλογοι μόνο απέναντι σε αυτή. Εάν κάποια διόρθωση τύχει να γίνει σε ένα τέτοιο οικονομικό καθεστώς, υπαγορεύεται πάντα μόνο από μιλιταριστικές ανάγκες που συνάδουν με τις αντιδραστικές προσδοκίες των προνομιούχων τάξεων όσον αφορά την ανάδυση και εδραίωση των ολοκληρωτικών κρατών.
3ον) Ενάντια στον αυταρχικό δογματισμό ορθώθηκε η πάγια αξία του κριτικού πνεύματος.
Οποιοσδήποτε ισχυρισμός ή έπρεπε να διασταυρώνεται ή να καταρρέει. Στη μεθοδικότητα αυτής της απροκατάληπτης στάσης οφείλονται οι μείζονες κατακτήσεις της κοινωνίας μας σε κάθε πεδίο. Η πνευματική όμως αυτή ελευθερία δεν άντεξε στην κρίση που έφερε στην επιφάνεια τα ολοκληρωτικά κράτη. Νέα δόγματα, που έγιναν δεκτά είτε από πεποίθηση είτε από υποκρισία, κυριάρχησαν σε όλες τις επιστήμες.
Μολονότι κανένας δεν γνωρίζει τι είναι μια φυλή, που ακόμη και η πιο στοιχειώδης ιστορική γνώση μπορεί να αποδείξει πόσο παράλογη είναι η έννοια αυτή, απαιτείται από τους φυσιολόγους να πιστέψουν, να αποδείξουν και να πείσουν ότι ανήκουμε σε μια εκλεκτή φυλή μόνον επειδή ο ιμπεριαλισμός χρειάζεται τον μύθο αυτό για να εξάψει στις μάζες το μίσος και την αλαζονεία. Οι πιο προφανείς έννοιες της οικονομικής επιστήμης μεταβάλλονται σε αναθέματα προκειμένου να προβληθούν η πολιτική της αυτάρκειας, των ισοζυγισμένων ανταλλαγών και των άλλων παλιών όπλων του μερκαντιλισμού, ως οι σημαντικές ανακαλύψεις των καιρών μας. Λόγω της οικονομικής αλληλεξάρτησης όλων των χωρών του κόσμου, ο πλανήτης αποτελεί στο σύνολό του ζωτικό χώρο για κάθε λαό που θέλει να διατηρήσει το επίπεδο ζωής που αντιστοιχεί στη σύγχρονη πολιτισμική κατάσταση. Δημιουργήθηκε όμως η ψευδοεπιστήμη της γεωπολιτικής για να δοθεί υπόσταση στη θεωρία των ζωτικών χώρων και να επενδυθεί θεωρητικά η βούληση του ιμπεριαλισμού για ηγεμονία.
Τα κύρια στοιχεία της ιστορίας πλαστογραφούνται σύμφωνα με τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Κάθε μη ορθόδοξο πόνημα αποβάλλεται από τις βιβλιοθήκες και τα βιβλιοπωλεία. Ο σκοταδισμός απειλεί και πάλι να καταπνίξει το ανθρώπινο πνεύμα. Υπονομεύεται η ίδια η κοινωνική ηθική της ελευθερίας και της ισότητας. Οι άνθρωποι δεν θεωρούνται πλέον ελεύθεροι πολίτες που αξιοποιούν το κράτος για να επιτύχουν ευκολότερα τους συλλογικούς τους στόχους. Γίνονται υπηρέτες του κράτους το οποίο καθορίζει ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι τους και ως κρατική βούληση υιοθετείται βεβαίως η βούληση όσων κατέχουν την εξουσία. Οι άνθρωποι δεν είναι πια υποκείμενα δικαίου, αλλά, ιεραρχικά καταταγμένοι, υποχρεούνται να υπακούουν χωρίς αντίρρηση στις ανώτερες αρχές που κορυφώνονται σε μία αρχηγία δεόντως θεοποιημένη.
Το καθεστώς των φατριών αναγεννιέται δυναμικά από τις στάχτες του.
Αυτός ο αντιδραστικός ολοκληρωτικός πολιτισμός, αφού θριάμβευσε σε διάφορες χώρες, βρήκε τελικά στη ναζιστική Γερμανία τη δύναμη που εκτίμησε ότι μπορούσε να επιφέρει το τελικό κτύπημα. Μετά από μία σχολαστική προετοιμασία, εκμεταλλευόμενος με θράσος και χωρίς ενδοιασμό, έχθρες, εγωισμούς και τη βλακεία των άλλων, παρασύροντας πίσω του άλλα υποτελή ευρωπαϊκά κράτη - πρώτο μεταξύ των οποίων την Ιταλία - και συμμαχώντας με την Ιαπωνία, η οποία επιδιώκει τους ίδιους στόχους στην Ασία, ρίχτηκε στο έργο της επικυριαρχίας. Η νίκη του θα σήμαινε την οριστική εδραίωση του ολοκληρωτισμού στον κόσμο. Όλα του τα χαρακτηριστικά θα εντείνονταν στον υπέρτατο βαθμό και οι προοδευτικές δυνάμεις θα καταδικάζονταν για πολύ καιρό σε μία απλή αρνητική στάση.
Η παραδοσιακή αλαζονεία και αδιαλλαξία της γερμανικής στρατιωτικής τάξης μπορεί να μας δώσει ήδη μιαν ιδέα για το ποιόν της κυριαρχίας της μετά από ένα νικηφόρο πόλεμο. Οι Γερμανοί, ως νικητές, θα μπορούσαν να επιτρέψουν και κάποιο πρόσχημα γενναιοδωρίας προς τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Να σεβαστούν τυπικά τα εδάφη τους και τους πολιτικούς θεσμούς τους και να κυβερνήσουν με τρόπο που να ικανοποιεί το βλακώδες πατριωτικό συναίσθημα εκείνων που κοιτούν τα χρώματα των συνοριακών στύλων και την εθνικότητα των πολιτικών προσώπων που παρουσιάζονται στο προσκήνιο, αντί για τον συσχετισμό των δυνάμεων και το πραγματικό περιεχόμενο των κρατικών δομών. Όπως όμως και να παραλλάξουν την κυριαρχία τους η πραγματικότητα θα είναι πάντα η αυτή: μια νέα διαίρεση της ανθρωπότητας σε Σπαρτιάτες και Είλωτες.
Ακόμη και να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση μεταξύ των αντιμαχόμενων μερών, ο ολοκληρωτισμός θα έχει κάνει ένα επιπλέον βήμα μπροστά, καθώς όλες οι χώρες που θα ξεφύγουν από τον εναγκαλισμό της Γερμανίας, θα αναγκαστούν να υιοθετήσουν την ίδια μορφή πολιτικής οργάνωσης και να προετοιμαστούν κατάλληλα εκ νέου για πόλεμο.
Αν όμως η χιτλερική Γερμανία κατάφερε να νικήσει το ένα μετά το άλλο τα μικρά κράτη, με τη δράση της ανάγκασε να κατέβουν στην κονίστρα όλο και πιο μεγάλες δυνάμεις. Η θαρραλέα μαχητικότητα της Μεγάλης Βρετανίας, που κράτησε κεφάλι στον εχθρό ακόμη και τη στιγμή που έμεινε μόνη, εξώθησε τους Γερμανούς να προσκρούσουν στη γενναία αντίσταση του σοβιετικού στρατού και έδωσε χρόνο στην Αμερική να θέσει σε κίνηση τις αστείρευτες παραγωγικές της πηγές. Ο αγώνας αυτός ενάντια στον γερμανικό ιμπεριαλισμό συνδέεται στενά με τον αγώνα που διεξάγει ο κινεζικός λαός ενάντια στον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό.
Τεράστιες μάζες ανθρώπων και πλούτου έχουν ήδη παραταχτεί απέναντι από τις ολοκληρωτικές δυνάμεις. Οι τελευταίες έχουν φθάσει στο ανώτερο σημείο των δυνατοτήτων τους και δεν μπορούν πλέον παρά να φθαρούν βαθμιαία. Οι αντίπαλες δυνάμεις έχουν αντίθετα ξεπεράσει το σημείο της μέγιστης ύφεσης και βρίσκονται σε φάση ανάκαμψης.
Ο πόλεμος των συμμάχων ξυπνάει κάθε μέρα όλο και περισσότερο την επιθυμία για απελευθέρωση, ακόμη και στις χώρες που είχαν υποκύψει στη βία και είχαν καταπτοηθεί από το πλήγμα που είχαν δεχθεί. Ξυπνάει έως και τη βούληση των ίδιων των λαών των δυνάμεων του Άξονα, οι οποίοι αντιλαμβάνονται ότι παρασύρθηκαν σε μια απελπιστική κατάσταση μόνο για να ικανοποιήσουν τον πόθο των ηγετών τους για κυριαρχία.
Η αργή διαδικασία χάρη στην οποία τεράστιες μάζες ανθρώπων αφήνονταν παθητικά να διαμορφωθούν από το νέο καθεστώς, προσαρμοζόμενες και συνεισφέρουσες έτσι στην εδραίωσή του, έχει ανακοπεί. Απεναντίας έχει αρχίσει η αντίστροφη διαδικασία. Σε αυτό το τεράστιο κύμα που ορθώνεται αργά βρίσκονται όλες οι προοδευτικές δυνάμεις: τα πιο φωτισμένα τμήματα των εργατικών τάξεων που δεν παρασύρθηκαν από τον τρόμο και τις απατηλές υποσχέσεις στην αναζήτηση ενός ανώτερου τρόπου ζωής, τα πιο συνειδητοποιημένα στοιχεία των τάξεων των διανοούμενων, που φέρουν βαρέως την υποβάθμιση στην οποία υποβάλλεται η διανόηση, επιχειρηματίες που αισθάνονται ικανοί για νέες πρωτοβουλίες και θα ήθελαν να αποδεσμευτούν από τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και την πολιτική εθνικής αυτάρκειας που εμποδίζουν κάθε τους κίνηση. Όλοι αυτοί τέλος που από ένα έμφυτο συναίσθημα αξιοπρέπειας δεν κάμπτουν τη σπονδυλική στήλη στην ταπείνωση της σκλαβιάς.
Σε όλες αυτές τις δυνάμεις εμπιστευόμαστε σήμερα τη σωτηρία του πολιτισμού μας.

ΙΙ.- ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ – Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
Η ήττα όμως της Γερμανίας δεν θα οδηγήσει αυτόματα στην αναδιάταξη της Ευρώπης σύμφωνα με το δικό μας πολιτισμικό ιδεώδες.
Στη σύντομη περίοδο της γενικής κρίσης (κατά την οποία τα κράτη θα έχουν σωριαστεί σε ερείπια και οι λαϊκές μάζες θα αναμένουν εναγωνίως τον νέο λόγο, αποτελώντας ύλη ακατέργαστη, διάπυρη και επιδεκτική να διαμορφωθεί σε νέα σχήματα, έτοιμα να υποδεχτούν την ηγεσία σοβαρών διεθνιστών), οι πιο προνομιούχες τάξεις των παλαιών εθνικών συστημάτων θα επιδιώξουν με δόλο ή με τη βία να μετριάσουν το κύμα των διεθνιστικών αισθημάτων και πόθων και θα βαλθούν επιδεικτικά να ανασυγκροτήσουν τις παλαιές κρατικές οργανωτικές δομές. Είναι μάλιστα πιθανό να προσπαθήσουν να εξωθήσουν τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση και οι εγγλέζοι ιθύνοντες, ίσως σε συμφωνία με τους Αμερικανούς, για να εφαρμόσουν και πάλι την πολιτική της ισορροπίας των εξουσιών, προς το άμεσο προφανώς συμφέρον των αυτοκρατοριών τους.
Οι συντηρητικές δυνάμεις, δηλαδή η ηγεσία των βασικών θεσμικών οργάνων των εθνικών κρατών, τα ανώτερα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, με επικεφαλής, εκεί όπου υπάρχουν, τις μοναρχίες, οι ομάδες εκείνες του μονοπωλιακού καπιταλισμού που έχουν συνδέσει τις τύχες των κερδών τους με τις τύχες των κρατών, οι μεγάλοι γαιοκτήμονες και η υψηλή εκκλησιαστική ιεραρχία που μόνο από μια σταθερή συντηρητική κοινωνία μπορεί να εξασφαλίσει τα παρασιτικά της έσοδα, και πίσω τους όλο το αναρίθμητο πλήθος εκείνων που εξαρτώνται από αυτούς ή που έχουν μόνο θαμπωθεί από την παραδοσιακή τους εξουσία: όλες αυτές οι αντιδραστικές δυνάμεις αισθάνονται σήμερα το οικοδόμημα να τρίζει και ψάχνουν τρόπους να διασωθούν. Η κατάρρευση θα τους στερήσει μονομιάς όλες τις εγγυήσεις που είχαν μέχρι σήμερα και θα τις αφήσει έκθετες στην έφοδο των προοδευτικών δυνάμεων.

Η επαναστατική κατάσταση: παλαιά και νέα ρεύματα

Η πτώση των ολοκληρωτικών καθεστώτων θα σημάνει συναισθηματικά για ολόκληρους λαούς την έλευση της «ελευθερίας». Θα αρθεί κάθε εμπόδιο και αυτομάτως θα επικρατήσουν ευρύτατες ελευθερίες του λόγου και του συνέρχεσθαι. Θα είναι ο θρίαμβος των δημοκρατικών τάσεων. Με αναρίθμητες παραλλαγές. Από έναν πολύ συντηρητικό φιλελευθερισμό έως τον σοσιαλισμό και την αναρχία. Οι δημοκρατικοί πιστεύουν στην «αυθόρμητη δημιουργία» των γεγονότων και των θεσμικών οργάνων, στην απόλυτη καλοσύνη των κινήτρων που έρχονται από τα κάτω. Δεν θέλουν να εκβιάσουν την «ιστορία», τον «λαό», το «προλεταριάτο» ή όπως αλλιώς αποκαλούν τον Θεό τους. Προοιωνίζονται το τέλος των δικτατοριών, το φαντάζονται ως ανταπόδοση στον λαό των απαράγραπτων δικαιωμάτων αυτοδιάθεσης. Τα όνειρά τους θα εκπληρωθούν με τη σύγκληση μιας συντακτικής συνέλευσης, εκλεγμένης από την πιο ευρεία εκλογική βάση και με τον πιο σχολαστικό σεβασμό του δικαιώματος των ψηφοφόρων, η οποία θα αποφασίσει τι είδους σύνταγμα θα παραγάγει.
Εάν ο λαός είναι ανώριμος, θα παραγάγει ένα κακό σύνταγμα το οποίο θα καταστεί δυνατό να διορθωθεί μόνο μέσω ενός διαρκούς αγώνα πειθούς.
Οι δημοκρατικοί δεν απορρίπτουν τη βία ως αρχή. Θέλουν να τη χρησιμοποιούν μόνο όταν η πλειονότητα είναι πεπεισμένη για την αναγκαιότητά της. Δηλαδή ακριβώς όταν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο. Ως εκ τούτου είναι κατάλληλοι να κυβερνούν μόνο σε περιόδους ομαλότητας, κατά τις οποίες ένας λαός είναι στο σύνολό του πεπεισμένος για την καλή ποιότητα των βασικών θεσμών, που πρέπει να διορθώνονται μόνο σε σχετικά δευτερεύοντα σημεία. Σε επαναστατικές εποχές, κατά τις οποίες οι θεσμοί δεν πρέπει απλώς να χρήζουν διαχείρισης αλλά να δημιουργούνται, η δημοκρατική πρακτική αποτυγχάνει παταγωδώς. Η αξιολύπητη αδυναμία των δημοκρατικών κατά τη ρωσική, τη γερμανική και την ισπανική επανάσταση προσφέρει τρία από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα. Σε τέτοιες καταστάσεις, μετά τη διάλυση του παλαιού κρατικού μηχανισμού, με τους νόμους του και τη διοίκησή του, ξεφυτρώνουν αμέσως είτε με ομοιότητες προς την παλαιά νομιμότητα είτε περιφρονώντας την, ένα πλήθος συνελεύσεων και λαϊκών αντιπροσωπειών στις οποίες συγκλίνουν και δραστηριοποιούνται όλες οι προοδευτικές κοινωνικές δυνάμεις. Ο λαός έχει μεν ορισμένες βασικές ανάγκες να ικανοποιήσει αλλά δεν γνωρίζει με ακρίβεια τι θέλει και πως να το κάνει. Στα αυτιά του ηχούν χίλιες καμπάνες. Τα εκατομμύρια κεφάλια του δεν καταφέρνουν να προσανατολιστούν και αποσυντίθενται σε ένα πλήθος αντικρουόμενων μεταξύ τους τάσεων.
Τη στιγμή που χρειάζεται η μέγιστη αποφασιστικότητα και τόλμη, οι δημοκρατικοί, επειδή δεν υποστηρίζονται από μια αυθόρμητη λαϊκή συναίνεση, αλλά μόνο από ένα θολό συνονθύλευμα παθών, αισθάνονται χαμένοι. Σκέπτονται ότι χρέος τους είναι να δημιουργήσουν αυτή τη συναίνεση και παρουσιάζονται ως ιεροκήρυκες την ώρα που χρειάζονται αρχηγοί για να οδηγήσουν, γνωρίζοντας που θα φθάσουν. Χάνουν τις ευνοϊκές συγκυρίες για να εδραιώσουν το νέο καθεστώς, επιδιώκοντας να θέσουν αμέσως σε λειτουργία μηχανισμούς που είναι κατάλληλοι μόνο για περιόδους σχετικής ομαλότητας, ενώ απαιτείται μακρά προετοιμασία. Παρέχουν στους αντιπάλους τους τα όπλα τα οποία στη συνέχεια εκείνοι χρησιμοποιούν για να τους ανατρέψουν. Εκπροσωπούν εντέλει, στις χίλιες τάσεις τους, όχι πια τη βούληση για ανανέωση, αλλά τις συγκεχυμένες επιθυμίες που βασιλεύουν σε κάθε νου, οι οποίες, αυτοαναιρούμενες, προετοιμάζουν το πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη της αντίδρασης.
Η δημοκρατική πολιτική μεθοδολογία θα είναι βάρος κατά την επαναστατική κρίση.
Όταν οι δημοκρατικοί θα έχουν αναλώσει σε λογομαχίες τις πρώτες λαϊκές συμπάθειες που είχαν κερδίσει ως εγγυητές της ελευθερίας, χάνοντας κάθε σοβαρή πολιτική και κοινωνική επανάσταση, θα ανασυνταχθούν αναπόφευκτα οι προ-ολοκληρωτικοί πολιτικοί θεσμοί και ο αγώνας θα επιστρέψει στα παλαιά πρότυπα των αντιμαχόμενων τάξεων.
Η αρχή σύμφωνα με την οποία η πάλη των τάξεων είναι ο όρος που συνοψίζει όλα τα πολιτικά προβλήματα, αποτέλεσε τη βασική θέση ειδικά των εργοστασιακών εργατών και χρησίμευσε για να προσδώσει ουσία στην πολιτική τους έως ότου δεν έμπαιναν υπό αμφισβήτηση οι θεμελιώδεις θεσμοί. Όταν όμως εξ ανάγκης επιβάλλεται η μεταρρύθμιση όλης της κοινωνικής οργάνωσης, η αρχή αυτή μετατρέπεται σε εργαλείο απομόνωσης του προλεταριάτου. Οι εργάτες, ταξικά διαμορφωμένοι, δεν βλέπουν παρά μόνο τις ιδιαίτερές τους ταξικές ή ακόμη και κλαδικές διεκδικήσεις. Είτε δεν μεριμνούν για το πώς θα τις συνδέσουν με τα συμφέροντα των άλλων τάξεων είτε, όπως υπαγορεύεται από μία εκατονταετή προπαγάνδα ως το βασικό φάρμακο για όλα τους τα δεινά, φιλοδοξούν να επιβάλουν τη μονόπλευρη δικτατορία της τάξης τους, πραγματοποιώντας την ουτοπική κολεκτιβοποίηση όλων των υλικών μέσων παραγωγής. Η πολιτική αυτή δεν καταφέρνει να επηρεάσει άλλο κοινωνικό στρώμα, παρά μόνο τους εργάτες οι οποίοι στερούν έτσι την υποστήριξή τους στις άλλες προοδευτικές δυνάμεις ή τις αφήνουν να πέσουν στο έλεος της αντίδρασης που τις οργανώνει επιδέξια για να τσακίσουν στη συνέχεια το ίδιο το προλεταριακό κίνημα.
Μεταξύ των διαφόρων προλεταριακών τάσεων, οι κομμουνιστές, οπαδοί της ταξικής πολιτικής και του ιδεώδους του κολεκτιβισμού, έχουν αναγνωρίσει τη δυσκολία να συγκεντρώσουν τις απαραίτητες δυνάμεις για να νικήσουν και, για τον λόγο αυτό, σε αντίθεση με τα άλλα λαϊκά κόμματα, έχουν συνταχθεί σε ένα άκαμπτα πειθαρχημένο κίνημα που εκμεταλλεύεται τον ρωσικό μύθο για να οργανώνει τους εργάτες χωρίς να τους ακούει και για να τους χρησιμοποιεί στις πιο ανόμοιες διεκδικήσεις.
Η τακτική αυτή καθιστά τους κομμουνιστές πιο αποτελεσματικούς από τους δημοκρατικούς στη διαχείριση των επαναστατικών κρίσεων. Κρατώντας όμως τις εργατικές τάξεις όσο το δυνατόν μακρύτερα από τις άλλες επαναστατικές δυνάμεις – κηρύσσοντας ότι η δική τους «αληθινή» επανάσταση δεν έχει έλθει ακόμη – συνιστούν την κρίσιμη ώρα ένα διασπαστικό στοιχείο που αποδυναμώνει το σύνολο. Επιπλέον, η απόλυτη εξάρτησή τους από το ρωσικό κράτος, που τους έχει επανειλημμένως χρησιμοποιήσει για να επιτύχει τους δικούς του εθνικούς στόχους, τους εμποδίζει να εφαρμόσουν κάποια πολιτική με ένα μίνιμουμ συνέχειας. Έχουν πάντοτε ανάγκη να κρύβονται πίσω από έναν Κάρολυ, έναν Μπλουμ, έναν Νεγκρίν, για να γκρεμιστούν στη συνέχεια μαζί με τις χρησιμοποιημένες δημοκρατικές μαριονέττες.
Η εξουσία δεν κατακτάται και δεν διατηρείται απλώς με την πονηριά, αλλά με την ικανότητα να ανταποκρίνεσαι με οργανικό και ζωτικό τρόπο στις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας.
Εάν ο αγώνας θα περιοριζόταν αύριο στο παραδοσιακό εθνικό πεδίο, θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο να ξεφύγουμε από τα παλιά ερωτηματικά. Τα εθνικά κράτη έχουν ήδη συγκροτήσει με τόσο στέρεο τρόπο τις οικονομίες τους, που πολύ σύντομα κεντρικό ζήτημα θα γινόταν το ποια ομάδα οικονομικών συμφερόντων, ήτοι ποια τάξη, θα έπρεπε να πάρει τα ηνία. Το μέτωπο των προοδευτικών δυνάμεων θα διασπαζόταν εύκολα στη σύγκρουση ανάμεσα σε τάξεις και οικονομικές κατηγορίες. Κατά πάσα πιθανότητα κέρδος θα εισέπρατταν μόνο οι αντιδραστικοί.
Ένα πραγματικό επαναστατικό κίνημα πρέπει να προκύψει από αυτούς που μπόρεσαν να ασκήσουν κριτική στις παλαιές πολιτικές θέσεις. Θα πρέπει να συνεργαστεί με τις δημοκρατικές δυνάμεις, με τις κομμουνιστικές και, γενικά, με όσους συνεργάζονται για τη διάλυση του ολοκληρωτισμού. Χωρίς όμως να αφεθεί να παγιδευτεί στην πολιτική πρακτική καμιάς από αυτές.
Οι αντιδραστικές δυνάμεις διαθέτουν ανθρώπους και στελέχη ικανά και εκπαιδευμένα στη διοίκηση. Θα αντισταθούν λυσσαλέα για να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία τους. Την καίρια στιγμή θα παρουσιαστούν καλά μεταμφιεσμένες και θα διακηρύξουν την αγάπη τους για την ελευθερία, την ειρήνη, και τη γενική ευημερία των πιο φτωχών τάξεων. Στο παρελθόν έχουμε δει με ποιο τρόπο διείσδυσαν στα λαϊκά κινήματα και τα παρέλυσαν, τα εξέτρεψαν από την πορεία τους και τα μετέτρεψαν στο ακριβώς αντίθετο. Αναμφίβολα θα είναι η πιο επικίνδυνη δύναμη με την οποία θα πρέπει να λογαριαστούμε.
Το σημείο στο οποίο θα προσπαθήσουν να κρατηθούν οι δυνάμεις αυτές θα είναι η αποκατάσταση του εθνικού κράτους. Για να μπορέσουν έτσι να ασκήσουν πίεση στο πιο διαδεδομένο λαϊκό συναίσθημα, το πιο πληγωμένο από τα πρόσφατα κινήματα και το πιο εύχρηστο για αντιδραστικούς σκοπούς: το πατριωτικό συναίσθημα. Με τον τρόπο αυτό ελπίζουν ακόμη ότι θα προκαλέσουν σύγχυση στις ιδέες των αντιπάλων, καθώς οι λαϊκές μάζες έχουν αποκτήσει την μέχρι τώρα πολιτική τους εμπειρία μόνο στο εθνικό πλαίσιο. Θα είναι συνεπώς αρκετά εύκολο να τις κάνουν να πιστέψουν, τόσο αυτές όσο και τους πιο μύωπες ηγέτες τους, στην ανάγκη να ανοικοδομηθούν τα κράτη που καταστράφηκαν από την καταιγίδα.
Εάν επιτευχθεί ο στόχος αυτός, η αντίδραση θα νικήσει. Θα μπορούσαν επίσης τα κράτη αυτά να είναι φαινομενικά ευρέως δημοκρατικά και σοσιαλιστικά. Η επιστροφή της εξουσίας στα χέρια των αντιδραστικών θα είναι μόνο ζήτημα χρόνου. Θα έλθουν ξανά στην επιφάνεια οι εθνικές αντιζηλίες και κάθε κράτος θα επαφίεται εκ νέου για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του μόνο στη δύναμη των όπλων. Πρωταρχικό καθήκον θα καταστεί και πάλι, αργά ή γρήγορα, η μετατροπή των λαών σε στρατούς. Οι στρατηγοί θα ξαναπάρουν τα ηνία, τα μονοπώλια θα κερδίζουν από τις πολιτικές αυτάρκειας, οι γραφειοκρατικές συντεχνίες θα συνεχίσουν να διογκώνονται, οι ιερείς να κρατούν πειθήνιες τις μάζες. Μπροστά στην ανάγκη της νέας πολεμικής προετοιμασίας, όλες οι κατακτήσεις της πρώτης στιγμής θα συρρικνωθούν στο μηδέν.
Το πρόβλημα που πρέπει να λυθεί αρχικά, δεδομένου ότι η αποτυχία θα καταστήσει φαινομενική οποιαδήποτε άλλη πρόοδο, είναι η οριστική άρση της διαίρεσης της Ευρώπης σε κυρίαρχα εθνικά κράτη. Η συντριβή των περισσότερων κρατών της ηπείρου από τον γερμανικό οδοστρωτήρα έφερε τους ευρωπαϊκούς λαούς μπροστά στην ίδια μοίρα και ή θα υποστούν όλοι μαζί τη χιτλερική δεσποτεία ή όλοι μαζί θα εισέλθουν μετά την πτώση της σε μια επαναστατική περίοδο που δεν θα τους αφήσει ευκρινώς χωρισμένους σε στέρεες κρατικές δομές. Τα πνεύματα είναι τώρα πολύ πιο ευμενώς διατεθειμένα απ’ ό,τι στο παρελθόν απέναντι σε μια ομοσπονδιακή αναδιοργάνωση της Ευρώπης. Η σκληρή εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών άνοιξε τα μάτια και σε όποιον δεν ήθελε να δει και βοήθησε να ωριμάσουν πολλές ευνοϊκές περιστάσεις για το ιδεώδες μας.
Όλοι οι εχέφρονες άνθρωποι αναγνωρίζουν πλέον ότι δεν μπορεί να διατηρηθεί μια ισορροπία ανάμεσα σε ανεξάρτητα ευρωπαϊκά κράτη και μια μιλιταριστική Γερμανία να συμβιώνει μαζί τους επί ίσοις όροις. Ούτε μπορεί να κατακερματιστεί η Γερμανία και να κρατηθεί πατημένη στο λαιμό αφού νικηθεί. Στην πράξη φάνηκε ξεκάθαρα ότι καμία χώρα της Ευρώπης δεν μπορεί να είναι αμέτοχη τη στιγμή που οι άλλες συγκρούονται, και μάλιστα όταν οι διακηρύξεις ανεξαρτησίας και τα σύμφωνα μη επίθεσης έχουν μηδενική αξία. Έχει πια αποδειχτεί η ματαιότητα και μάλιστα η βλαβερότητα των οργανισμών του τύπου της Κοινωνίας των Εθνών που χωρίς μια στρατιωτική δύναμη ικανή να επιβάλει τις αποφάσεις της, παρίστανε ότι εγγυάται την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και ταυτόχρονα ότι σέβεται την απόλυτη κυριαρχία των κρατών μελών. Παράλογη αποδείχτηκε η αρχή της μη επέμβασης, σύμφωνα με την οποία κάθε λαός θα έπρεπε να αφεθεί ελεύθερος να έχει τη δεσποτική κυβέρνηση που του αρέσει, λες και η εσωτερική συγκρότηση κάθε μεμονωμένου κράτους δεν αποτελεί ζωτικό συμφέρον για όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Άλυτα έμειναν τα πολλαπλά προβλήματα που δηλητηριάζουν τις διεθνείς σχέσεις των κρατών της ηπείρου, όπως η χάραξη των συνόρων στις ζώνες με μικτό πληθυσμό, η υπεράσπιση των αλλοεθνοτικών μειονοτήτων, η έξοδος στη θάλασσα των χωρών που βρίσκονται μακριά της, το βαλκανικό ζήτημα, το ιρλανδικό κλπ.. Τα προβλήματα αυτά θα έβρισκαν την πιο απλή λύση μέσα στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, αφού θα έχαναν την οξύτητά τους καθώς θα μετατρέπονταν σε προβλήματα σχέσεων ανάμεσα σε διάφορες επαρχίες. Τέτοια λύση βρήκαν στο παρελθόν τα αντίστοιχα προβλήματα των κρατιδίων που έγιναν τμήμα μιας ευρύτερης κρατικής οντότητας.
Από τη άλλη πλευρά, το τέλος του αισθήματος ασφάλειας που παρείχε το απρόσβλητο της Μεγάλης Βρετανίας και έκανε τους Άγγλους να πιστεύουν στη «λαμπρή απομόνωση», η διάλυση του στρατού και της ίδιας της γαλλικής δημοκρατίας στην πρώτη σοβαρή σύγκρουση με τις γερμανικές δυνάμεις (πράγμα που ελπίζεται ότι μετρίασε τη σοβινιστική πεποίθηση της απόλυτης γαλλικής ανωτερότητας) και ιδίως η συνειδητοποίηση του κινδύνου γενικής υποτέλειας, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις που θα ευνοήσουν την οικοδόμηση ενός ομοσπονδιακού καθεστώτος και θα τεθεί ένα τέλος στη σημερινή αναρχία. Το γεγονός ακόμη ότι η Αγγλία δέχτηκε πια την αρχή της ινδικής ανεξαρτησίας και ότι η Γαλλία, αναγνωρίζοντας την ήττα της, έχασε όλη της την αυτοκρατορία, κάνουν ακόμη πιο εύκολο να βρεθεί μια βάση συμφωνίας για να διευθετηθεί ευρωπαϊκά το ζήτημα των αποικιακών κτήσεων.
Σε όλα αυτά πρέπει τέλος να προστεθεί ότι έπαψαν να υπάρχουν ορισμένες από τις κύριες δυναστείες και ότι τα στηρίγματα όσων επιβίωσαν είναι σαθρά. Πράγματι πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι δυναστείες, θεωρώντας παραδοσιακά τις διάφορες χώρες ως ιδιοκτησία τους και αποτελώντας το στήριγμα ισχυρών συμφερόντων, αντιπροσωπεύουν ένα σοβαρό εμπόδιο για την ορθολογική οργάνωση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης οι οποίες δεν μπορεί παρά να διέπονται από ένα δημοκρατικό σύνταγμα που θα σέβονται όλες οι ομόσπονδες χώρες. Θα πρέπει επίσης να αναγνωριστεί ότι η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, όταν θα έχει ξεπεραστεί ο ορίζοντας της γηραιάς ηπείρου, θα είναι η μόνη χειροπιαστή εγγύηση για να μπορέσουν να εξελιχθούν οι σχέσεις με τους ασιατικούς και αμερικανικούς λαούς στη βάση μιας ειρηνικής συνεργασίας, αναμένοντας ένα απώτερο μέλλον στο οποίο θα καταστεί δυνατή η πολιτική ενότητα όλου του κόσμου και η ένταξη όλων των λαών της ανθρωπότητας σε ένα συνολικό όραμα.
Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ προοδευτικών και αντιδραστικών κομμάτων δεν ξεχωρίζει πια τυπικά μόνο μια πλατύτερη από μια στενότερη δημοκρατία, έναν καλύτερο από έναν χειρότερο ποιοτικά προς εγκαθίδρυση σοσιαλισμό, αλλά είναι ουσιαστικά η πιο πρόσφατη γραμμή που χωρίζει αυτούς που αντιλαμβάνονται ως βασικό στόχο της πάλης εκείνον τον παραδοσιακό, την κατάκτηση δηλαδή της εθνικής πολιτικής εξουσίας, – που παίζουν έστω και ακούσια το παιχνίδι των αντιδραστικών δυνάμεων με το να αφήνουν να κρυώσει η ρευστή λάβα των λαϊκών πόθων στο παλαιό καλούπι και επιτρέπουν την ανάδυση των παλαιών παραλογισμών – από εκείνους που θεωρούν ως κύριο καθήκον τους να δημιουργήσουν ένα σταθερό διεθνές κράτος, που κατευθύνουν προς τον σκοπό αυτό τις λαϊκές δυνάμεις και που αφού κατακτήσουν την εθνική εξουσία θα την χρησιμοποιήσουν πρώτα-πρώτα ως εργαλείο για να σφυρηλατήσουν τη διεθνή ενότητα.
Με την προπαγάνδα και τη δράση, επιδιώκοντας να καθιερώσουν με κάθε τρόπο συμφωνίες και δεσμούς μεταξύ των μεμονωμένων κινημάτων που είναι βέβαιο ότι σχηματίζονται στις διάφορες χώρες, πρέπει να τεθούν από τώρα τα θεμέλια ενός κινήματος που θα μπορέσει να εμπνεύσει όλες τις δυνάμεις για να ιδρύσει τον νέο οργανισμό, ο οποίος θα αποτελέσει την πιο μεγαλειώδη και πιο καινοτόμα εδώ και αιώνες δημιουργία στην Ευρώπη. Για τη συγκρότηση ενός σταθερού ομοσπονδιακού κράτους που θα διαθέτει ευρωπαϊκή ένοπλη δύναμη αντί για εθνικούς στρατούς. Για να σπάσουν οριστικά οι οικονομικές αυτοτέλειες που αποτελούν τη σπονδυλική στήλη των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Έναν οργανισμό που θα έχει επαρκή όργανα και μέσα για να εκτελεί στα μεμονωμένα ομοσπονδιακά κράτη τις αποφάσεις του, για να τηρείται μια κοινή γραμμή, παραχωρώντας ταυτόχρονα στα ίδια τα κράτη την αυτονομία που θα επιτρέπει μιαν ελαστική διάρθρωση και ανάπτυξη πολιτικής ζωής, σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των διαφόρων λαών.
Εάν υπάρξει στα κύρια ευρωπαϊκά κράτη ένας επαρκής αριθμός ανθρώπων που θα καταλάβουν αυτό το πράγμα, η νίκη θα έλθει σύντομα στα χέρια τους, καθώς η κατάσταση και τα πνεύματα θα διάκεινται ευμενώς προς το έργο τους. Θα έχουν απέναντί τους κόμματα και ρεύματα που η καταστροφική εμπειρία της τελευταίας εικοσαετίας θα έχει βάλει στο περιθώριο. Δεδομένου ότι θα είναι η ώρα για νέα έργα, θα είναι και η ώρα για νέους ανθρώπους: για το ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΕΝΩΜΕΝΗ.
ΙΙΙ. ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ – Η ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Μια ελεύθερη και ενωμένη Ευρώπη αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ενδυνάμωση του σύγχρονου πολιτισμού. Η ολοκληρωτική εποχή δεν αποτελεί παρά ένα διάλειμμα. Με το τέλος του θα ξανατεθεί αμέσως σε πλήρη κίνηση η ιστορική διαδικασία ενάντια στην ανισότητα και τα κοινωνικά προνόμια. Όλοι οι παλαιοί συντηρητικοί θεσμοί που εμπόδιζαν την επανεκκίνηση της διαδικασίας αυτής ή θα καταρρεύσουν ή θα είναι ετοιμόρροποι. Θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε την κρίση με θάρρος και αποφασιστικότητα.
Η ευρωπαϊκή επανάσταση, για να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μας, θα πρέπει να είναι σοσιαλιστική. Θα πρέπει δηλαδή να προτείνει τη χειραφέτηση των εργατικών τάξεων και τη δημιουργία πιο ανθρώπινων συνθηκών ζωής γι’αυτές. Γνώμονας για τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν προς την κατεύθυνση αυτή δεν μπορεί να είναι όμως η καθαρά δογματική αρχή της κατάργησης της ιδιοκτησίας των υλικών μέσων παραγωγής και, όταν δεν μπορεί να συμβεί αυτό, η προσωρινή ανοχή της. Η συνολική κρατικοποίηση της οικονομίας ήταν το πρώτο ουτοπικό σχήμα με το οποίο οι εργατικές τάξεις φαντάστηκαν ότι θα ελευθερωθούν από τον καπιταλιστικό ζυγό. Η συνολική κρατικοποίηση δεν οδηγεί στο προσδοκώμενο αποτέλεσμα, αλλά στη θέσπιση ενός καθεστώτος όπου όλος ο πληθυσμός υποτάσσεται στην περιορισμένη τάξη των γραφειοκρατών που διαχειρίζονται την οικονομία.
Η πραγματική θεμελιώδης αρχή του σοσιαλισμού, από την οποία η γενική κολεκτιβοποίηση δεν ήταν παρά ένα βιαστικό και λανθασμένο συμπέρασμα, είναι ότι οι οικονομικές δυνάμεις δεν κυριαρχούν στους ανθρώπους, αλλά – όπως συμβαίνει και με τις φυσικές δυνάμεις – υπακούουν, κατευθύνονται και ελέγχονται από αυτούς με τον πιο λογικό τρόπο για να μην πέφτουν θύματά τους οι μεγάλες μάζες. Οι γιγάντιες δυνάμεις προόδου που γεννά το ιδιωτικό συμφέρον δεν πρέπει να πνίγονται στο τέλμα της κολεκτιβοποίησης για να ανακύπτει στη συνέχεια το άλυτο πρόβλημα σχετικά με το πώς θα αναστηθεί το πνεύμα πρωτοβουλίας με διαφοροποιήσεις μισθών και άλλα παρόμοια μέτρα. Οι δυνάμεις αυτές πρέπει αντίθετα να στηρίζονται και να ενισχύονται, προσφέροντάς τους μεγαλύτερες ευκαιρίες ανάπτυξης και απασχόλησης. Ταυτόχρονα, πρέπει να σταθεροποιούνται και να τελειοποιούνται οι δίαυλοι που θα τις κάνουν να συγκλίνουν προς στόχους ωφέλιμους για όλο το κοινωνικό σύνολο.
Η ιδιοκτησία πρέπει να καταργηθεί, να περιοριστεί, να διορθωθεί, να επεκταθεί κατά περίπτωση, καταρχήν όχι δογματικά. Η γραμμή αυτή εντάσσεται φυσιολογικά στη διαδικασία σχηματισμού μιας ευρωπαϊκής οικονομικής ζωής, ελευθερωμένης από τον εφιάλτη του μιλιταρισμού ή του εθνικού γραφειοκρατισμού. Οι ορθολογικές λύσεις πρέπει να αντικαταστήσουν αυτές που στερούνται λογικής, και στη συνείδηση των εργαζόμενων.
Θέλοντας να υποδείξουμε με πιο συγκεκριμένο τρόπο το περιεχόμενο της γραμμής αυτής και υπενθυμίζοντας ότι η καταλληλότητα και οι όροι κάθε προγραμματικής διάταξης θα πρέπει πάντοτε να κρίνονται σε συνάρτηση με την απαραίτητη πια προϋπόθεση της ευρωπαϊκής ενότητας, υπογραμμίζουμε τα ακόλουθα σημεία:
α) Δεν είναι πλέον δυνατό να αφεθούν στους ιδιώτες οι επιχειρήσεις οι οποίες, αναπτύσσοντας αναγκαστικά μονοπωλιακή δραστηριότητα, είναι σε θέση να εκμεταλλευτούν τους καταναλωτές. Για παράδειγμα, η βιομηχανία παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, οι επιχειρήσεις που πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν για λόγους συλλογικού συμφέροντος αλλά που για να επιβιώσουν χρειάζονται προστατευτικούς δασμούς, επιδοτήσεις, ευνοϊκές ρυθμίσεις κλπ. (το πιο αξιοσημείωτο μέχρι σήμερα παράδειγμα ιταλικής βιομηχανίας αυτού του τύπου είναι η χαλυβουργίες), οι επιχειρήσεις που λόγω μεγέθους των επενδυμένων κεφαλαίων και αριθμού των απασχολούμενων εργατών ή λόγω της δεσπόζουσας θέσης του τομέα τους, μπορούν να εκβιάζουν τα όργανα του κράτους, επιβάλλοντας την πιο επωφελή γι’αυτές πολιτική (για παράδειγμα, οι εξορυκτικές βιομηχανίες, οι μεγάλες τράπεζες και οι μεγάλες πολεμικές βιομηχανίες). Αυτό είναι το πεδίο στο οποίο θα πρέπει δίχως άλλο να γίνουν ευρύτατης κλίμακας εθνικοποιήσεις, χωρίς να ληφθεί υπόψη κανένα κεκτημένο δικαίωμα.
β) Τα χαρακτηριστικά που είχαν προσλάβει στο παρελθόν το δικαίωμα της ιδιοκτησίας και το κληρονομικό δικαίωμα, επέτρεψαν να συσσωρευτούν, στα χέρια λίγων προνομιούχων, πλούτη που σε μία επαναστατική κρίση θα πρέπει να διανεμηθούν ισότιμα. Για να εξαλειφθούν οι παρασιτικές τάξεις και να δοθούν στους εργαζόμενους τα αναγκαία μέσα παραγωγής που θα βελτιώσουν την οικονομική τους κατάσταση και θα τους επιτρέψουν να φθάσουν σε ένα επίπεδο πιο ανεξάρτητης ζωής. Εννοούμε δηλαδή μια αγροτική μεταρρύθμιση η οποία, αφού παραδώσει τη γη σ’αυτούς που την καλλιεργούν, θα αυξήσει κάθετα τον αριθμό των ιδιοκτητών. Ακόμη, μια βιομηχανική μεταρρύθμιση που θα επεκτείνει την ιδιοκτησία των εργαζόμενων στους μη κρατικοποιημένους τομείς, με τη συνεταιριστική διαχείριση, με τη διανομή των μετοχών στους ίδιους τους εργαζόμενους κλπ..
γ) Οι νέοι πρέπει να βοηθηθούν με τα απαραίτητα εκείνα μέτρα που θα μειώσουν στο ελάχιστο τις αποστάσεις ανάμεσα στις θέσεις εκκίνησης για τον αγώνα της ζωής. Το δημόσιο σχολείο συγκεκριμένα θα πρέπει να δίνει πραγματικές δυνατότητες συνέχισης των σπουδών έως τις υψηλότερες βαθμίδες για τους πιο κατάλληλους παρά για τους πιο πλούσιους. Θα πρέπει επίσης να προετοιμάζει σε κάθε κλάδο σπουδών, για να προσανατολιστεί στα διάφορα επαγγέλματα και τις διάφορες ελεύθερες και επιστημονικές δραστηριότητες, έναν αριθμό ατόμων που να αντιστοιχεί στη ζήτηση της αγοράς. Έτσι ώστε οι μέσες αμοιβές να είναι πάνω-κάτω ίδιες για όλες τις επαγγελματικές κατηγορίες, όποιες και αν είναι οι σχετικές με τις διάφορες προσωπικές ικανότητες αποκλίσεις αμοιβών στο εσωτερικό της κάθε κατηγορίας.
δ) Οι χωρίς όρια δυνατότητες μαζικής παραγωγής ειδών πρώτης ανάγκης, χάρη στις σύγχρονες τεχνικές, επιτρέπουν πια να εξασφαλιστούν σε όλους, με μικρό σχετικά κοινωνικό κόστος, η διατροφή, η κατοικία, η ένδυση και η ελάχιστη αναγκαία άνεση για να συντηρείται η έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η ανθρώπινη αλληλεγγύη προς αυτούς που βγαίνουν ηττημένοι από τον οικονομικό στίβο δεν θα πρέπει όμως να εκδηλώνεται με όλο και πιο ταπεινωτικές μορφές φιλανθρωπίας, που παράγουν τα ίδια κακά με αυτά που επιδιώκουν να αποκαταστήσουν, αλλά με μια σειρά προνοιακών μέτρων που θα εγγυώνται, χωρίς όρους, σε όλους, είτε μπορούν είτε δεν μπορούν να εργαστούν, ένα ευπρεπές επίπεδο ζωής, χωρίς να περιορίζουν τα κίνητρα για εργασία και αποταμίευση. Έτσι κανένας δεν θα εξαναγκάζεται πια από τη φτώχεια να δέχεται εξευτελιστικές συμβάσεις εργασίας.
ε) Η ελευθέρωση των εργατικών τάξεων μπορεί να επέλθει μόνο με την υλοποίηση των συνθηκών που περιγράφηκαν στα προηγούμενα σημεία: δεν πρέπει να ξαναγίνουν έρμαια της οικονομικής πολιτικής των μονοπωλιακών συνδικάτων, που μεταφέρουν απλώς στο εργατικό πεδίο τις καταχρηστικές μεθόδους που χαρακτηρίζουν κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο. Οι εργαζόμενοι πρέπει να ξαναμπορέσουν να επιλέγουν ελεύθερα τους εντολοδόχους για τη συλλογική διαπραγμάτευση των όρων κάτω από τους οποίους θα προτίθενται να προσφέρουν την εργασία τους και το κράτος θα πρέπει να παρέχει τα έννομα μέσα που θα εξασφαλίζουν την τήρηση των συμφωνιών. Από τη στιγμή που θα υλοποιηθούν αυτές οι κοινωνικές μεταβολές θα καταστεί δυνατό να καταπολεμηθούν όλες οι μονοπωλιακές τάσεις.
Αυτές είναι οι αναγκαίες αλλαγές για να δημιουργηθεί γύρω από τη νέα τάξη πραγμάτων ένα ευρύτατο κοινωνικό στρώμα πολιτών που θα ενδιαφέρονται για τη διατήρησή της, αλλά και για να δοθεί στην πολιτική ζωή ένα στερεό έδαφος ελευθερίας, εμποτισμένο με ένα ισχυρό αίσθημα κοινωνικής αλληλεγγύης. Σε αυτές τις βάσεις θα μπορέσουν οι πολιτικές ελευθερίες να αποκτήσουν πραγματικά ένα ουσιαστικό και όχι μόνο θεωρητικό περιεχόμενο για όλους, δεδομένου ότι η μάζα των πολιτών θα έχει επαρκή ανεξαρτησία και γνώση για να ασκεί συνεχή και αποτελεσματικό έλεγχο στην άρχουσα τάξη.
Στους συνταγματικούς θεσμούς είναι περιττό να σταθούμε, καθώς δεν είναι δυνατόν να προβλεφθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα προκύψουν και θα λειτουργήσουν. Δεν θα κάνουμε τίποτε άλλο από το να επαναλάβουμε αυτά που όλοι ήδη γνωρίζουν σχετικά με την ανάγκη να υπάρχουν αντιπροσωπευτικά όργανα, σχετικά με τη διαμόρφωση των νόμων, σχετικά με την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας που θα αντικαταστήσει τη σημερινή για να εφαρμόζει αμερόληπτα τους εγκρινόμενους νόμους, σχετικά με την ελευθερία του Τύπου και του συνεταιρίζεσθαι, για τη διαφώτιση της κοινής γνώμης και για να παρέχεται σε όλους τους πολίτες η δυνατότητα να συμμετέχουν ουσιαστικά στον κρατικό βίο.
Σε δύο μόνο ζητήματα είναι ανάγκη να αποσαφηνιστούν οι ιδέες λόγω της ιδιαίτερης σημασίας τους για τη χώρα μας τη στιγμή αυτή: στις σχέσεις του κράτους με την εκκλησία και στον χαρακτήρα της πολιτικής εκπροσώπησης.
α) το κονκορδάτο με το οποίο το Βατικανό σύναψε στην Ιταλία τη συμμαχία με τον φασισμό δίχως άλλο θα καταργηθεί, ώστε να επιβεβαιωθεί ο ξεκάθαρος λαϊκός χαρακτήρας του κράτους και να καθοριστεί με αναμφίβολο τρόπο η υπεροχή του στην ζωή των πολιτών. Όλες οι θρησκευτικές πεποιθήσεις θα πρέπει να γίνονται εξίσου σεβαστές, αλλά το κράτος δεν πρέπει να έχει πλέον προϋπολογισμό θρησκευμάτων.
β) ο χάρτινος πύργος που δημιούργησε ο φασισμός με τη σωματειακή δομή θα συντριβεί μαζί με τα άλλα τμήματα του ολοκληρωτικού κράτους. Υπάρχουν αυτοί που ισχυρίζονται ότι από τα ερείπιά του θα καταστεί δυνατό αύριο να εξαχθεί το υλικό για τη νέα συνταγματική τάξη. Εμείς δεν το πιστεύουμε. Στα ολοκληρωτικά κράτη τα σωματεία είναι η απάτη που συγκαλύπτει τον αστυνομικό έλεγχο επί των εργαζόμενων. Ακόμη όμως και να αποτελούσαν τα σωματεία την ειλικρινή έκφραση των διαφόρων παραγωγικών κατηγοριών, τα αντιπροσωπευτικά όργανα των διαφόρων επαγγελματικών κλάδων δεν θα έπρεπε ποτέ να χειρίζονται ζητήματα γενικότερης πολιτικής. Στα πιο ειδικά οικονομικά ζητήματα μάλιστα, θα εξελίσσονταν σε όργανα κυριαρχίας των ισχυρότερων συνδικαλιστικώς κατηγοριών. Τα συνδικάτα θα έχουν μεν ευρείες αρμοδιότητες συνεργασίας με τα κρατικά όργανα που θα είναι επιφορτισμένα με την επίλυση των προβλημάτων που τα αφορούν πιο άμεσα, αλλά δεν θα πρέπει για κανένα λόγο να τους ανατίθεται οποιαδήποτε νομοθετική αρμοδιότητα. Το αποτέλεσμα θα ήταν να επικρατήσει μια φεουδαρχική αναρχία στην οικονομική ζωή που θα κατέληγε σε έναν ανανεωμένο πολιτικό δεσποτισμό. Πολλοί που γοητεύτηκαν αφελώς από τον μύθο του κορπορατισμού θα μπορέσουν και πρέπει να εμπλακούν στο έργο της ανανέωσης. Θα πρέπει όμως να αντιληφθούν πόσο παράλογη ήταν η λύση που τόσο συγκεχυμένα προσδοκούσαν. Ο κορπορατισμός δεν μπορεί να έχει πρακτική εφαρμογή παρά μόνο με τη μορφή που παίρνει στα ολοκληρωτικά κράτη για να επιστρατεύει τους εργαζόμενους κάτω από λειτουργούς που ελέγχουν κάθε τους κίνηση προς το συμφέρον της άρχουσας τάξης.
Το επαναστατικό κόμμα δεν μπορεί αίφνης και ερασιτεχνικά να συγκροτηθεί την κρίσιμη στιγμή, αλλά πρέπει να αρχίσει να διαμορφώνεται από τώρα, τουλάχιστον ως προς την κεντρική του πολιτική θέση, το γενικό του πλαίσιο και τις πρώτες γραμμές δράσης. Δεν πρέπει να αντιπροσωπεύει μια ανομοιογενή μάζα τάσεων που συγκλίνουν μόνο αρνητικά και μεταβατικά, λόγω του αντιφασιστικού παρελθόντος τους και απλώς αναμένουν την πτώση του ολοκληρωτικού καθεστώτος, έτοιμες να τραβήξουν η κάθε μία τον δρόμο της από τη στιγμή που θα επιτευχθεί ο σκοπός. Το επαναστατικό κόμμα γνωρίζει αντίθετα ότι μόνο τότε θα αρχίσει το πραγματικό έργο του και κατά συνέπεια πρέπει να αποτελείται από ανθρώπους που συμφωνούν πάνω στα βασικά προβλήματα του μέλλοντος.
Πρέπει να διεισδύσει με μεθοδική προπαγάνδα εκεί όπου υπάρχουν καταπιεσμένοι του σημερινού καθεστώτος. Να αρχίζει από το πρόβλημα που κάθε φορά αντιλαμβάνεται ότι πονάει περισσότερο τα πρόσωπα ή τις τάξεις, υποδεικνύοντας πώς συνδέεται το πρόβλημα αυτό με τα άλλα και ποια μπορεί να είναι η πραγματική λύση. Από τον αυξανόμενο λίγο - λίγο όμως κύκλο των οπαδών του πρέπει να ξεχωρίσει και να στρατολογήσει στην οργάνωση του κινήματος μόνον αυτούς που έχουν αναγάγει την ευρωπαϊκή επανάσταση σε κύριο σκοπό της ζωής τους. Αυτούς που κάνουν ημέρα με την ημέρα, πειθαρχημένα, την απαραίτητη δουλειά, που μεριμνούν προσεκτικά για τη διαρκή και αποτελεσματική ασφάλειά του, ακόμη και στις καταστάσεις της πιο σκληρής παρανομίας, και πλέκουν έτσι σφιχτά το εσωτερικό δίκτυο, το οποίο με τη σειρά του δίνει υπόσταση στον πιο ρευστό κύκλο των συμπαθούντων.
Το επαναστατικό κόμμα, μολονότι δεν παραβλέπει καμία ευκαιρία και κανένα χώρο για να διαδώσει τις θέσεις του, πρέπει να κατευθύνει κατά προτεραιότητα τη δραστηριότητά του στους κύκλους εκείνους που είναι σημαντικότεροι, τόσο ως κέντρα διάδοσης ιδεών όσο και στρατολόγησης μαχητικών ανθρώπων. Κυρίως προς τις δύο κοινωνικές ομάδες που είναι οι πιο ευαίσθητες απέναντι στη σημερινή κατάσταση και έχουν αποφασιστική σημασία για το αύριο: την εργατική τάξη και τις τάξεις των διανοουμένων. Η εργατική τάξη είναι εκείνη που έχει πειθαρχήσει λιγότερο στην ολοκληρωτική βία και είναι η πιο έτοιμη για να αναδιοργανώσει τις γραμμές της. Οι διανοούμενοι, ιδίως οι νεότεροι, είναι εκείνοι που περισσότερο ασφυκτιούν πνευματικά και απεχθάνονται τον διάχυτο δεσποτισμό. Σιγά – σιγά θα εμπλακούν αναπόφευκτα στο γενικό κίνημα και άλλες τάξεις.
Όποιο κίνημα δεν καταφέρει να συμμαχήσουν οι δυνάμεις αυτές είναι καταδικασμένο στη στειρότητα. Εάν αποτελείται μόνο από διανοούμενους θα στερηθεί τη δύναμη της απαραίτητης μάζας για να κάμψει τις αντιδραστικές αντιστάσεις, θα είναι δύσπιστο και ταυτόχρονα θα προκαλεί υποψίες στην εργατική τάξη. Ακόμη και να εμφορείται από δημοκρατικά αισθήματα, απέναντι στις δυσκολίες θα είναι επιρρεπές να ολισθήσει στο πεδίο της κινητοποίησης όλων των άλλων τάξεων κατά των εργατών, δηλαδή προς τη φασιστική παλινόρθωση. Εάν βασιστεί μόνο στο προλεταριάτο δεν θα έχει εκείνη τη σαφήνεια της σκέψης που μόνο από τους διανοούμενους μπορεί να προέλθει και η οποία είναι απαραίτητη για να ξεχωρίσουν τα νέα καθήκοντα και οι νέοι δρόμοι: θα παραμείνει αιχμάλωτο του παλαιού ταξισμού, θα βλέπει παντού εχθρούς και θα γλιστρήσει στη δογματική κομμουνιστική λύση.
Κατά τη διάρκεια της επαναστατικής κρίσης, θα εναπόκειται στο κίνημα αυτό να οργανώσει και να κατευθύνει τις προοδευτικές δυνάμεις. Να χρησιμοποιήσει όλα εκείνα τα λαϊκά όργανα που, σαν τα λειωμένα μέταλλα που αναμειγνύονται στις μήτρες, διαμορφώνονται αυθόρμητα σε επαναστατικές μάζες, όχι για να εκδώσουν λαϊκά ψηφίσματα αλλά περιμένοντας να καθοδηγηθούν. Το κίνημα αντλεί το όραμα και την ασφάλεια περί του πρακτέου όχι επειδή καθαγιάζεται προκαταβολικά από την ανύπαρκτη ακόμη λαϊκή βούληση, αλλά επειδή συνειδητοποιεί ότι εκπροσωπεί τις βαθύτερες ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας. Δίνει συνεπώς τις πρώτες κατευθύνσεις για τη νέα τάξη πραγμάτων και το πρώτο κοινωνικό μάθημα στις άμορφες μάζες. Από αυτή τη δικτατορία του επαναστατικού κόμματος θα σχηματιστεί το νέο κράτος και γύρω από αυτό η νέα πραγματική δημοκρατία.
Δεν πρέπει να φοβόμαστε ότι ένα τέτοιο επαναστατικό καθεστώς θα καταλήξει αναγκαστικά σε ένα νέο δεσποτισμό. Θα καταλήξει εκεί εάν έχει διαμορφωθεί ένας τύπος δουλικής κοινωνίας. Εάν όμως το επαναστατικό κόμμα δημιουργήσει, κρατώντας σταθερή πορεία από τα πρώτα κιόλας βήματα, τις συνθήκες για μια ελεύθερη ζωή στην οποία όλοι οι πολίτες θα μπορούν να συμμετέχουν πραγματικά στη λειτουργία του κράτους, θα καταφέρει προοδευτικά, ενδεχομένως ακόμη και μέσα από δευτερεύουσες πολιτικές κρίσεις, να κατανοηθεί και να γίνει δεκτή από όλους η νέα τάξη και, συνεπώς, η αυξανόμενη πιθανότητα να συγκροτηθούν ελεύθεροι πολιτικοί θεσμοί.
Σήμερα έχει φθάσει η στιγμή στην οποία πρέπει να ξεφορτωθούμε τα παλαιά βάρη, να είμαστε έτοιμοι στο καινούργιο που καταφθάνει τόσο διαφορετικό από αυτό που είχαμε φανταστεί, να παραμερίσουμε τους ακατάλληλους ανάμεσα στους παλιούς και να εμφυσήσουμε νέα ενέργεια στους νέους. Σήμερα αναζητούνται και συναντώνται μεταξύ τους, αρχίζοντας να υφαίνουν το μέλλον, εκείνοι που διέκριναν τις αιτίες της σημερινής κρίσης του ευρωπαϊκού πολιτισμού και ως εκ τούτου κληρονομούν όλα τα κινήματα που προσπάθησαν να εξυψώσουν την ανθρωπότητα, αλλά ναυάγησαν λόγω κακής κατανόησης του στόχου ή των μέσων με τα οποία έπρεπε να επιτευχθεί.
Το ταξίδι που πρέπει να κάνουμε δεν είναι εύκολο ούτε ασφαλές. Πρέπει όμως να γίνει. Και θα γίνει!

THE MANIFESTO OF VENDOTENE by Spinelli (and co-operation with Albert Camus)

Ο νόμος του John Ground

Κυριάκος Διακογιάννης:

"ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΝΑΝ ΛΑΟ ΣΚΟΤΩΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΤΩΝ ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΝΕ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΜΕΙΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΜΟΝΟΝ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ, Ο ΛΑΟΣ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΗ -ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΞΑΝΑΖΗΣΗ! ΟΤΑΝ, ΟΜΩΣ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΟΝΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ ΣΚΟΤΩΘΗ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΑΙΤΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΗ ΣΤΟ ΔΙΚΑΙΟ, ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ, ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ -ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΥΡΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ"

2 διδακτικά ρητά του Will Durant

"Η φυσική ανισότητης της ικανότητος, εν τω μέσω της γενικής ισότητος της πλεονεξίας, εξασφαλίζει εις εκάστην γενεάν το ότι η πλειονότης των αγαθών θα απορροφηθή από μίαν μειονότητα ανθρώπων. Εις πάσαν κοινωνίαν το μεγαλύτερον μέρος των ικανοτήτων περιλαμβάνεται εις μίαν μειοψηφίαν ανθρώπων. Ως εκ τούτου, αργά ή γρήγορα, το πλείστον των αγαθών, προνομίων και ισχύος θα περιέλθη εις μίαν μειοψηφίαν ανθρώπων".

Η ΠΑΡΑΔΟΞΗ ΘΕΩΡΙΑ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΥ

Ο καθηγητής Kenneth Joseph Arrow, Αμερικανός (ρουμανo-μολδαβικής και εβραϊκής καταγωγής) από το ελληνικό Ιάσιο (αρχαία Κουκουτένια) ή γνωστή σήμερα ως πόλη «Ίαση» και ο οποίος ονομάστηκε Doctor Honoris Causa στο Πανεπιστήμιο της πόλης αυτής της Ρουμανίας που βρίσκεται στα σύνορά της με τις 6 χώρες της Ουκρανίας-Μολδαβίας-Βεσσαραβίας-Ρουμανίας-Μπογδανίας-Ποδολίας (πάνω από τις 2 περιοχές Ολτενίας και Μουντενίας, εκατέρωθεν του ποταμού Δουνάβεως) και είναι αφιερωμένο στον Ελληνορουμάνο ή Μολδαβό συνταγματάρχη και μετέπειτα ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας και βοεβόδα του βασιλείου της Ρουμανίας Αλέξανδρο Ιωάννη Κούζα ο οποίος είχε ενώσει τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, δηλ. τα πριγκηπάτα της Μολδαβίας/Βεσσαραβίας και της Βλαχίας (Wallachia). Ο Κenneth Arrow τιμήθηκε στο Ιάσιο επειδή απέδειξε για πρώτη φορά στον κόσμο με πίνακες και με γεωμετρικές-μαθηματικές μεθόδους δημοσκόπησης το λεγόμενο «Παράδοξο της Δημοκρατίας» και, μάλιστα, με βάση την Μέθοδο του μαρκησίου, φιλοσόφου και μαθηματικού του 18ου αιώνος, Condorcet (Marie Jean Antoine Nicolas de Caritat): με άλλα λόγια, απέδειξε ότι για οποιοδήποτε θέμα, ερώτημα ή ζήτημα με 3 διαφορετικές εναλλακτικές μεθόδους επίλυσης, απόφασης ή ψηφοφορίας και για το οποίο υπάρχουν τουλάχιστον 3 διαφορετικά άτομα ή πρόσωπα που πρέπει να αποφασίσουν ή να ψηφίσουν, η επίλυσή του με βάση την δημοκρατική μέθοδο χαρακτηρίζεται ως «αδύνατη», υπό την έννοια ότι οι εναλλακτικές επιλογές Α, Β, Γ αυτών των 3 ανθρώπων με βάση τον κανόνα της πλειοψηφίας είναι μεταξύ τους αντικρουόμενες, αντίθετες και παράλογες (Βλ. περαιτέρω ανάλυση του Arrow’s impossibility theorem όπου η κυρίαρχη εφαρμογή της θεωρίας του για τις εκλογές επεκτείνεται σε θέματα πωλήσεων και πληροφορήσεως των αγορών στον οικονομικό τομέα, στην ελευθερία βούλησης και επιλογών στον κοινωνικό τομέα). Είναι επιστήμων καθηγητής Οικονομικών, Στατιστικής, Κοινωνικών Ερευνών, Επιχειρησιακών Λειτουργιών, Κοινωνικής Θεωρίας και Ρίσκου, Πληροφόρησης και Καινοτομίας βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομικών το 1972 αλλά και ιατρός και μαθηματικός ενώ έχει διδάξει στα πανεπιστήμια Κολούμπια, Σικάγο, Χάρβαρντ και Στάνφορντ. Γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη στις 23 Αυγούστου 1921 και υπηρέτησε στην Αεροπορία των Η.Π.Α. στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και κατόπιν εργάστηκε για το RAND Corporation για εφαρμογές της θεωρίας των παιγνίων ενώ το 1947 παντρεύτηκε την Selma Schweitzer. Από το 1949 ξεκίνησε η πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία στις Η.Π.Α, το 1956 έγινε πρόεδρος της Οικονομετρικής Κοινωνίας και μετά το 1962 που ο ίδιος ασχολήθηκε κυρίως με επίκεντρο την Πληροφόρηση η εργασία του επεκτάθηκε με κυβερνητικές θέσεις στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη: το 1972, μετά το Νόμπελ, τιμήθηκε από πλήθος πανεπιστημίων σε όλον τον κόσμο. Το 1986 έλαβε από το Institute for Management Sciences and Operations Research το «Βραβείο von Neumann». Θεωρείται θεωρητικός της Πολιτικής αλλά και της Οικονομικής Πληροφορίας καθώς και των Ατομικών Αξιών και, ειδικότερα, της γνωστής πλέον ως Εξωγενούς Θεωρίας της Αναπτύξεως. Είναι άμεσος συγγενής των οικονομολόγων Summers-Samuelson αλλά έχει ασχοληθεί και με «το πέπλο της άγνοιας» στην πληροφόρηση. Το 2004 πήρε το Εθνικό Μετάλλιο Επιστημών των Η.Π.Α.

Ο ΛΑΟΣ - σονέτο του Thomasso Campanella

Ο λαός είν' ένα ζώο με μυαλό από πηλό
που την ίδια του δεν ξέρει δύναμη
γι' αυτό ξύλα, πέτρες φoρτωμένο, άπραγο στέκει
έτσι που κι' ένα παιδί να το σύρη
από το γκέμι εύκολα μπορεί.
Μ' ένα λάκτισμά του σπάζει, αν το θελήση,
τα δεσμά∙
όμως τρέμει, ζωντανό αφού είναι
-κι' υπακούει ταπεινά σ' ό,τι το παιδί προστάξη∙
και τον τρόμο του ούτε νιώθει,
σαστισμένο, σαν χαμένο,
σκιάχτρα εμπρός του/πάντα βλέπει.
Και, το πιο σπουδαίο, με τα ίδια του τα χέρια
φίμωτρο φορά-
και στο θάνατο ακόμα
τον εαυτό του ρίχνει, πολεμά/
πολεμά για πεντάρες που του τάζουν
αφού πριν, οι βασιλιάδες,
απ' το ίδιο του τις πάρουν το πουγγί.
Όσα έχει, πράματα άπιαστα
σ' ουρανό είναι ανάμεσα και γή,
Αυτός όμως δεν το ξέρει∙
κι αν κανείς του πη την αλήθεια,
δίχως οίκτο τον σκοτώνει.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΣΩΡΤΣΙΛ

"Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ, ΑΦΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ", δήλωση του Winston Churchill, σύμφωνα με τον Robert Frank στο έργο «Des guerres civiles européennes à l'unité européenne». H ακριβής δήλωση την 1/11/1947 είναι "Democracy is the worst form of government, except for all the others/all those other forms that have been tried from time toi time", δηλαδή "εκτός από όλες τις άλλες μορφές που έχουν επιχειρηθεί να εφαρμοστούν από καιρού εις καιρόν". Επίσης, η δήλωση μεταφράζεται "Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ, ΑΝ ΕΞΑΙΡΕΘΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ/ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ/ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ/ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΟΚΙΜΑΣΤΕΙ".

Η ΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΗ

Τὸ κρυφὸ σχολειό

Ἀπ᾿ ἔξω μαυροφόρ᾿ ἀπελπισιά,
πικρῆς σκλαβιᾶς χειροπιαστὸ σκοτάδι (∙)
καὶ μέσα στὴ θολόχτιστη ἐκκλησιά (-)
(στὴν ἐκκλησιά ποὺ παίρνει κάθε βράδυ
τὴν ὄψη τοῦ σχολειοῦ)-
τὸ φοβισμένο φῶς τοῦ καντηλιοῦ
τρεμάμενο τὰ ὀνείρατα ἀναδεύει
καὶ γύρω τὰ σκλαβόπουλα μαζεύει.

Ἐκεῖ καταδιωγμένη κατοικεῖ
τοῦ σκλάβου ἡ ἁλυσόδετη πατρίδα (∙)
βραχνὰ ὁ παπάς ὁ δάσκαλος ἐκεῖ
θεριεύει τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα
μὲ λόγια μαγικά∙
ἐκεῖ ἡ ψυχὴ πικρότερο ἀγρικὰ
τὸν πόνο τῆς σκλαβιᾶς της, ἐκεῖ βλέπει
τί ἔχασε, τί ἔχει, τί τῆς πρέπει∙

Κι ἀπ᾿ τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ψηλά,
ποῦ ἐβούβανε τὰ στόματα τῶν πλάνων
καὶ ρίχνει καὶ συντρίβει καὶ κυλᾶ
στὴν ἄβυσσο τοὺς θρόνους τῶν τυράννων (,)
κι ἀπὸ τὴ σιγαλιά,/ποῦ δένει στὸ λαιμὸ πνιγμοῦ θηλιά,/
κι ἀπ᾿ τῶν προγόνων τ(᾿) ἄφθαρτα βιβλία,
ποῦ δείχνουν τὰ πανάρχαια μεγαλεῖα,

Ἒ/ἕνας ψαλμὸς ἀκούγεται βαθὺς
σέ μελῳδίες ἑνὸς κόσμου ἄλλου
κι ἀνατριχιάζει ἀκούοντας καθεὶς
προφητικὰ τὰ λόγια του δασκάλου
μὲ μία φωνὴ βαριά:
«Μὴ σκιάζεστε/σθε στὰ σκότη(!) Ἡ λευτεριὰ,
σὰν τῆς αὐγῆς τὸ φεγγοβόλο ἀστέρι,
τῆς νύχτας τὸ ξημέρωμα θὰ φέρη!».

Γιάννενα!

Βαθειά οι πνιγμένοι ανάσαναν κ' εκόχλασε το κύμα
κ' εκρινοβόλησαν οι αφροί το υγρό της λίμνης μνήμα
κρινόσπαρτος παράδεισος τη νύκτ΄ απόψε εγίνη
κι' ανέβηκαν η δεκαφτά με την κυρά Φροσύνη.

Σύρε Φροσύνη , το χορό! Σφιχτά χειροπιασμένες
σ' ακολουθούν αχώριστες η δεκαφτά παρθένες,
λαλούν αθώρητα βιολιά κι' αναγαλλιάζ' η λίμνη
κι ο φλοίσβος της ακρολιμνιάς είνε τραγούδια κ' ύμνοι.

Είνε πικρές η ενθύμισες και στάζουνε φαρμάκι'
μα στρέψε ιδές -καταδιωχτά φεύγουν οι βρυκολάκοι,
ο Αλή πασσάς απόκοντα , με μιάν οχιά για ζώνη
τραβά τα γέρικα μαλλιά , τα γένεια ξερριζώνει.

Κι' αν σ΄ερωτήσ' η λίμνη σου :-Γιατί , Φροσύνη , νοιώθω
στα στήθη μου αναγάλλιασμα, στα βύθη μου χαρά;
πες της:- H Γαλανόλευκη , με τον αιώνιο πόθο,
φέρνει των Φώτων το Σταυρό που αγιάζει τα νερά.

Ἡ Σημαία

Πάντα κι ὅπου σ᾿ ἀντικρίζω
μὲ λαχτάρα σταματῶ
καὶ περήφανα δακρύζω,
ταπεινὰ σὲ χαιρετῶ.

Δόξα ἀθάνατη στολίζει
κάθε θεία σου πτυχή,
καὶ μαζί σου φτερουγίζει
τῆς Πατρίδος ἡ ψυχή.

Ὅταν ξάφνου σὲ χαϊδεύει
τ᾿ ἀεράκι τ᾿ ἀλαφρό,
μοιάζεις κῦμα ποὺ σαλεύει
μὲ χιονόλευκο ἀφρό.

Κι ὁ σταυρὸς ποὺ λαμπυρίζει
στὴν ψηλή σου κορυφή,
εἶναι ὁ φάρος ποὺ φωτίζει
κάθ᾿ ἐλπίδα μας κρυφή.

Σὲ θωρῶ κι ἀναθαρρεύω
καὶ τὰ χέρια μου χτυπῶ
σὰν ἁγία σὲ λατρεύω
σὰν μητέρα σ᾿ ἀγαπῶ.

Κι ἀπ᾿ τὰ στήθη μ᾿ ἀνεβαίνει
μία χαρούμενη φωνή·
νἄσαι πάντα δοξασμένη
ὦ! σημαία γαλανή.

Εις την Ιεράν Σημαίαν του Αρκαδίου

Μπρός το κουρέλι σκύψετε με δακρυσμένα μάτια
όταν η φλόγα τ’ άρπαξε μέσα από τη φωτιά
τόσο σφιχτά τ’ αγκάλιασε, που τ’ώκανε κομμάτια
στα στήθεια τα πλατιά.

Όταν η δόξα τ’ άρπαξε τούπε θα ‘ρθή μια μέρα,
που η Λευτεριά προβάλλοντας σαν άστρο της αυγής,
θα φέρη το ξημέρωμα, θα φέξη πέρα ως πέρα
και συ μέσ’ απ’ τις στάχτες σου περήφανο θα βγής.

Και θα σε πάνε χέρια αγνά κορμιά παληκαρίσια
με άλλα αγιασμένα φλάμπουρα να κάνης συντροφιά
Κι από τον Παρθενώνα μου θα βλέπεις ολοΐσια
προς την Αγιά Σοφιά.

Κι όταν σε ξαναφέρουνε τα τιμημένα χέρια
μέσ’ στ’ άγιο Μοναστήρι σου που θα σ’ αναζητή
τη φλόγα που σ’ εμπύρισε θα τη σκορπάς ακέρια
μα δεν θα καίη σαν άλλοτε, θα λάμπη αχτινωτή.

Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας

Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας; Μὴν εἶν᾿ οἱ κάμποι;
Μὴν εἶναι τ᾿ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά;
Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει;
Μὴν εἶναι τ᾿ ἄστρα της τὰ φωτεινά;

Μὴν εἶναι κάθε της ρηχὸ ἀκρογιάλι
καὶ κάθε χώρα της μὲ τὰ χωριά;
κάθε νησάκι της ποὺ ἀχνὰ προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μὴν εἶναι τάχατε τὰ ἐρειπωμένα
ἀρχαία μνημεῖα της χρυσὴ στολή,
ποὺ ἡ τέχνη ἐφόρεσε καὶ τὸ καθένα
μία δόξα ἀθάνατη ἀντιλαλεῖ;

Ὅλα πατρίδα μας! Κι αὐτὰ κι ἐκεῖνα,
καὶ κάτι πού ῾χουμε μὲς τὴν καρδιὰ
καὶ λάμπει ἀθώρητο σὰν ἥλιου ἀχτίνα
καὶ κράζει μέσα μας: Ἐμπρὸς παιδιά!

Το χωριό

Εκεί στ' απόσκια του βουνού στα δροσερά χορτάρια,
που μουρμουρίζουν τα νερά και χύνονται καθάρια,
εκεί στ΄απόσκια του βουνού, που φλυαρεί τ' αγέρι
και χαιρετά τα λούλουδα και παίζει με τη φτέρη
και τα πουλάκια κελαηδούν στα δέντρα ταίρι - ταίρι,
απλώνεται όμορφο χωριό με λεύκες στολισμένο.

Τα κάτασπρα σπιτάκια του, μικρά και μετρημένα,
ωσάν φωλιές μικρών πουλιών στα δέντρα είναι κρυμμένα.
Έχει κι αμπέλια να χαρεί και στάχυα να θερίσει,
έχει και πρόσχαρη εκκλησιά κοντά στην κρύα βρύση,
κι έρχεται κάθε χριστιανός εκεί να προσκυνήσει.
Φιλούν το χέρι του παπά και τον καλημερίζουν
και στη δουλειά των, ύστερα με προκοπή γυρίζουν.

ΠΗΓΗ ΧΡΗΣΤΟΥ

Ο δημοσιογράφος Χρήστος Π. Παπαχριστόπουλος είναι ο δημιουργός της ιστοσελίδας αυτής η οποία προσδοκά να χρησιμεύσει ως μια Πηγή Χρηστού για τον κάθε χρήστη της, από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ο διαδικτυακός αυτός τόπος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας έχει ως "Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης" την αρχαία ελληνική αρχή βάσει της οποίας "ὅπερ ἐν ὀφθαλμῷ κόρη ἤ ἐν ψυχῇ λογισμὸς, τοῦτ’ ἐν Ἑλλάδι Ἀθῆναι".
Θα χρησιμεύει, άρα, ως μια ΠΟΛΙΣ, ένας τόπος συγκέντρωσης για τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως που αγαπούν την τέχνη, την ζωή, την ζωγραφική, την συγγραφή καθώς και τον κινηματογράφο. Κοινό σημείο οι εικόνες (Pictures, πίνακες, ταινίες, εικόνες) και η παραγωγή έργου και, ιδίως, έργων Τέχνης επιπέδου Νόμπελ.
Η οπτική και κινηματογραφική αντίληψη του Χρήστου Παπαχριστόπουλου έχει ως κόρη οφθαλμού την ίδια την πόλη της Αθήνας ως μοντέλο για την Ευρωπαϊκή όραση (EUROVISION). Συμφώνως με την αντίληψή του, η δομή της πόλεως της Αθηνάς αντιπροσωπεύει, σε μεγαλύτερη ή μικρότερη -αναλογική ή ψηφιακή κλίμακα- την δομή οποιασδήποτε πόλεως ή τόπου συγκέντρωσης πληθυσμών και εδράζεται στην φιλοσοφική θεωρία "ό, τι λειτουργία επιτελεί για το μάτι η κόρη ή για την ψυχή ο λογισμός, τούτο αντιπροσωπεύει ως έσοπτρον στην Ελλάδα η Αθήνα".
Η ευρωπαϊκή αυτή θέαση του Χρήστου Παπαχριστόπουλου βασίζεται στις σπουδές του στην Επικοινωνία και τα Μαζικά Μέσα Ενημερώσεως, στο μεταπτυχιακό του έργο στην Ευρωπαίκή Πολιτική και Διπλωματία, στην δημοσιογραφική του ενασχόληση με το Χρηματιστήριο Αθηνών και την Σοφοκλέους πριν την ένταξη της Ελλάδας στην Ο.Ν.Ε. και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Έχει αποκωδικοποιήσει τον μηχανισμό-μήτρα λειτουργίας του ΚΩΔΙΚΑ ΧΙΤΣΚΟΚ και έχει καταφέρει να συνενώσει τον κόσμο των εικόνων και των ταινιών (ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ) με τον κόσμο των πινάκων και της ιταλικής τέχνης (ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ).
Βασισμένος στην στρατιωτική του εμπειρία ως Τηλέτυπος και Κρυπτογράφος, έχει χρησιμοποιήσει την Κλείδα της γνώσεως της 7ης Τέχνης και έχει κατορθώσει να αποκωδικοποιήσει και να αποκρυπτογραφήσει ολοκληρωτικά τον ΚΩΔΙΚΑ ΧΙΤΣΚΟΚ, την μήτρα-καλούπι της μηχανής κινηματογραφικών προβολών του παγκοσμίου σινεμά.
Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΧΙΤΣΚΟΚ βασίζεται στην τέχνη χειρισμού των υδάτων/εικόνων όπως ακριβώς σε ένα υδρολεκτρικό-ηλεκτρονικό εργοστάσιο: η γραμμή παραγωγής ταινιών (όμοια με τις μηχανές SIEMENS και τις αποκρυπτογραφικές μηχανές ARROW-FLEX και το ρεύμα της E.C.) αξιοποιεί τις δυνατότητες του Δυτικού σινεμά και της Δυτικής Τέχνης (Western) σε συνδυασμό με τον μυστικιστισμό της Ανατολής καθώς και της Ιταλικής Αναγέννησης τόσο σε επίπεδο πινάκων ζωγραφικής όσο και σε επίπεδο κινηματογραφικών ταινιών.
Το επίτευγμά του έχει ''κλειδώσει" (όπως η Ο.Ν.Ε.) και από την πλευρά της συνένωσης της Δυτικής Τέχνης (Western) του αμερικανικού σινεμά με την ιταλική Cinecittà καθώς και με την ιδρυτική της Ε.Κ. Συμφωνία της Ρώμης του 1957.
Στο έργο του Χρήστου Παπαχριστόπουλου οι έννοιες "Αναγέννηση", "'Ανοιξη", "Έαρ", "Υπέρβαση" ή "Spring" εκτυλίσσονται γύρω από την Ευρώπη και την Τέχνη και στηρίζονται στην λεγόμενη Μεταφυσική του Φωτός, ώστε να συνενώνουν ως ένα είδος ανασκόπησης την εμπειρία από τις αναμνήσεις του παρελθόντος ώς έναν μηχανισμό σύνοψης ή εφαλτηρίου για το μέλλον.
Με βάση την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Χρήστος Παπαχριστόπουλος έχει δημιουργήσει έναν μηχανισμό που λειτουργεί με βάση το μοντέλο του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης όπως ακριβώς και σε έναν καμβά της Ζωγραφικής της Αναγέννησης και εκεί έχει συνθέσει σχήματα που έχει εμπνευστεί τόσο από τις μελέτες του για την Ε.Ε. όσο και από θρησκευτικά ή μουσικά θέματα όπως η Άνοιξη, Έαρ/Πάσχα ή η Συμφωνία της Άνοιξης -και έχει εμπλουτίσει τον πίνακα με στοιχεία της δημοσιογραφικής του εμπειρίας από τον χρηματιστηριακό/οικονομικό κλάδο (όπως η Wall Street, η 11/9, η κατάρρευση και η αναβάθμιση του Χ.Α.Α., η ένταξη της Ελλάδας στην Ο.Ν.Ε. και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004, τα σκάνδαλα της οδού Σοφοκλέους) και όλα αυτά με ένα θεατρικό, κινηματογραφικό βλέμμα που συνενώνει τις ευρωπαϊκές αξίες με την αρχαία και την σύγχρονη ελληνική γλώσσα.
Το εκπαιδευτικό, μεταφραστικό και δημοσιογραφικό έργο του Έλληνα δημοσιογράφου στον τομέα της παιδείας έχει ως επίκεντρό του την ελληνική γλώσσα, τον ορθολογισμό στην χρήση των ελληνικών λέξεων καθώς και την ερμηνευτική και γραμματική αφοσίωση στην λεγόμενη ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ή Σύνταξη της Αττικής.
Κορυφαίο έργο του θεωρείται η απόδειξη περί της λανθασμένης μετάφρασης και ερμηνείας ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ.
Η απόδειξη, άλλωστε, της πλάνης ομολογείται και από το ίδιο το μεγαλύτερο λεξικό του κόσμου, το λεξικό Liddell-Scott, στην ίδια την εισαγωγή του λεξικού από το έτος 1925 (!!!)
Σημειωτέον ότι το λεξικό των Henry George Liddell και Robert Scott εκδίδεται, σε διάφορες παραλλαγές, από το 1819, με την συμβολή και των Henry Stuart Jones και Roderick McKenzie.
Το έργο του δημοσιογράφου Χρήστου Παπαχριστόπουλου αποδεικνύει τις καταστροφικές για την ελληνική γλώσσα συνέπειες της χρήσης του λεξικού από όλους τους φιλολόγους που βασίζονται στην Βρεττανική Ακαδημία και στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (Oxford University Press) για τις μεταφράσεις και την διδασκαλία των αγγλικών αλλά και των ελληνικών κειμένων.
Ως εκ του γεγονότος τούτου, ο Χρήστος Παπαχριστόπουλος μπορεί να αποδείξει -εξάλλου, και το συνολικό του έργο με ένα σύνολο 100 άρθρων για την κάθαρση στην Σοφοκλέους από τα σκάνδαλα του Ελληνικού Δημοσίου πριν την ένταξη στην Ο.Ν.Ε. το αποδεικνύει, εκ του πρωτοτύπου- ότι όλοι οι νόμοι του Νεοελληνικού Κράτους είναι λανθασμένοι και άνευ σημασίας (δηλ. στερούνται σημασιοδότησης) διότι ερμηνεύονται με μηχανικό τρόπο και με βάση ασύντακτους κανόνες (κατά τον τύπο, δηλαδή -κι ούτε καν αυτό!) και όχι με βάση την καθιερωμένη από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό και μετά έννοια του "πνεύματος" των νόμων, κάτι που έχει οδηγήσει και την ίδια την πρωτεύουσα πόλη των Αθηνών σε έναν χαοτικό υδροκεφαλισμό.
Εννοείται ότι κατά τον ίδιο τρόπο μπορεί να συνειδητοποιήσει κανείς ότι οι νόμοι του Ελληνικού Κράτους δεν πρέπει να εφαρμόζονται για τους πραγματικά Έλληνες πολίτες αλλά μόνο για όποιες εταιρείες ή καταστήματα συνδέονται με το Δημόσιο. Ως εκ τούτου, οι Έλληνες πολίτες και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα δεν έχουν καμία οφειλή και κανένα χρέος απέναντι στο Δημόσιο αλλά πρέπει να απολαμβάνουν ΔΩΡΕΑΝ όλων των υπηρεσιών του στο πεδίο που τους ανήκει, βάσει των γεωγραφικών συντεταγμένων: στην οικία τους. Αυτός είναι και ο τρόπος μείωσης των κρατικών ελλειμμάτων και, παράλληλα, αύξησης της παραγωγικότητας. Άρα, στην οικία του ο κάθε Έλληνας πρέπει να απολαμβάνει πλήρους ελευθερίας και να μην εφαρμόζονται καν οι λανθασμένοι νόμοι του Ελληνικού Κράτους ούτε καν και της τοπικής κοινότητας -αλλά οι νόμοι της πραγματικής Ελληνικής Δημοκρατίας και Πολιτείας που είναι στηριγμένοι τόσο στην διευρυμένη ερμηνεία του πνεύματος των ευρωπαϊκών νόμων όσο και στην στενή ερμηνεία που προκύπτει από την αρχαία και την σύγχρονη ελληνική γλώσσα, όπου Ελλάδα είναι ένας παγκόσμιος χώρος στην διεθνή κοινότητα και όχι ένα ''χωριό".
Με βάση το έργο του συγγραφέα Ανδρέα Παπαπάνου, έχει καταρτιστεί εκ νέου -''εν ύδασιν''- το σχέδιο της Πόλης της Αθηνάς και το πλάνο της, με μια μοναδική ερμηνεία των αγγλικών κειμένων που αναφέρονται στην Ελλάδα και στην Αθήνα ως έναν "κήπο του Παραδείσου" και με μια, αποκλειστικά κλασσική και ''μουσική'', ερμηνεία και σύνθεση των αναφορών στα ελληνικά ονόματα.
Αυτός είναι και ο σκοπός του διαδικτυακού αυτού τόπου σε έναν Νέο Κόσμο όπου όλα συνδέονται ''ασύρματα'': να αποτελέσει έναν Σταθμό ή Πύργο μετάδοσης του αληθινού ελληνικού πνεύματος.

ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΑ ΠΟΡΤΑΛ & ΤΑΜΠΛΕΤ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ:

Κυριακή 23 Μαΐου 2010

Πέμπτη 22 Απριλίου 2010

Πέμπτη 15 Απριλίου 2010

Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010